Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мервин Леройдың 1945 жылғы фильмі «Мен тұратын үй» – Альберт Мальц жазған, Франк Росс пен Мервин Лерой өндірген, ал Франк Синатра бас рөлде ойнаған он минуттық қысқа фильм. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында антисемитизмге қарсы күресу мақсатымен түсірілген бұл фильм 1946 жылы Арнайы «Оскар» сыйлығы мен Алтын глобус сыйлығын алды. 2007 жылы АҚШ Конгресі кітапханасы осы фильмді «мәдени, тарихи және эстетикалық тұрғыдан маңызды» деп танып, Ұлттық кино тізіміне енгізді. Фильм авторлық құқығынан босатылған.
1945 film by Mervyn LeRoy
The House I Live In is a ten minute short film written by Albert Maltz, produced by Frank Ross and Mervyn LeRoy, and starring Frank Sinatra. Made to oppose anti Semitism at the end of World War II, it received an Honorary Academy Award and a special Golden Globe Award in 1946. In 2007, this film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant". It is also in the public domain.
Сюжет
Синатра, көрінетіндей, өзінің рөлін ойнап, жазу сессиясынан үзіліс жасап, темекі тартатын үшін сыртқа шығады. Ол оннан астам ұлдың қара шашты ұлдың соңынан қуа жатқанын көріп, араласады, біріншіде диалог арқылы, содан кейін қысқа сөзбен. Оның басты ойлары – біздің бәріміз "американдықпыз" және бір американның қаны екіншісінен кем емес.
Sinatra, apparently playing himself, takes a break from a recording session and steps outside to smoke a cigarette. He sees more than ten boys chasing a dark haired boy and intervenes, first with dialogue, then with a short speech. His main points are that we are "all" Americans and that one American's blood is as good as another's.
Атау ән
Ән 1942 жылы 5 қазанда Бродвейде ашылған "Let Freedom Sing" музыкалық ревюінде алғаш рет пайда болды. Брукс Аткинсон "Нью-Йорк Таймс" газетінде былай деп жазды: "Мордекай Бауман оны аса жақсы орындамаса да, шынайы ниетпен орындайды, жас адамдар сияқты дауыс күшейткіш құрылғыны қаттырақ бұрып, билеуге тырыспайды". Фильмде Синатра осы әнді орындайды. Оның жазбасы бүкіл елде хитке айналды. Музыка авторы – Эрл Робинсон. Робинсон кейіннен Маккарти дәуірінде Коммунистік партия мүшесі болғандықтан қара тізімге енгізілді. Ол сондай-ақ Франклин Д. Рузвельт, Генри А. Уоллес және 1984 жылы Джесси Джексонның президенттік науқандары үшін әндер жазды. Әннің сөзін 1943 жылы Абель Миропол Льюис Аллан псевдонімімен жазған. 1957 жылы Миропол 1953 жылы өлім жазасына кесілген Джулиус пен Этель Розенбергтің екі жетім қалған ұлын – Майкл мен Робертті асырап алды. Махалия Джексон және Джош Уайт та осы әнді орындаған. Сэм Кук та осы әнді каверлеген. Ким Уэстон оны Motown-нан кейінгі екінші альбомы "This Is America" (1968) құрамына енгізді. Синатра оны ондаған жылдар бойы репертуарында сақтап, Никсон әкімшілігі кезінде Ақ үйde өткен мемлекеттік кешкі ас кезінде, 1985 жылы Рональд Рейганның инаугурациялық рәсімінде және сол жылы Бостандық мүсінінің 100 жылдығына арналған салтанатты шарада орындады. Оны Хоуп Фой орындаған.
The song originally appeared in the musical revue Let Freedom Sing, which opened on Broadway on October 5, 1942. Brooks Atkinson wrote in The New York Times: "Although Mordecai Bauman does not sing it particularly well, he sings it with earnest sincerity, without feeling that he must imitate youth by blasting the voice amplifying system and cutting a rug." In the film, Sinatra sings the title song. His recording became a national hit. The music was written by Earl Robinson. Robinson was later blacklisted during the McCarthy era for being a member of the Communist Party. He also wrote campaign songs for the presidential campaigns of Franklin D. Roosevelt, Henry A. Wallace, and, in 1984, Jesse Jackson. The lyrics were written in 1943 by Abel Meeropol under the pen name Lewis Allan. In 1957, Meeropol adopted two boys, Michael and Robert, who had been orphaned when their parents Julius and Ethel Rosenberg were executed in 1953. Mahalia Jackson, and Josh White. Sam Cooke also covered it. Kim Weston included it on her second post Motown album This Is America (1968). Sinatra continued to include it in his repertory for decades. He performed it during a state dinner at the White House during the Nixon administration, at the 1985 inaugural ceremonies of Ronald Reagan, and at the ceremony marking the centenary of the Statue of Liberty that same year. It was sung by Hope Foye.