1944 жылғы Порт Чико трагедиясы

1944 ж. Калифорниядағы Порт Чико трагедиясы: 320 қаза тапқан, 390 жараланған. Саяхаттан бас тартушы 50 теңізшінің тарихы. АҚШ тарихындағы маңызды оқиға.

29 мин оқу

100%

Дереккөз: Port Chicago disaster — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

1944 жылы Калифорниядағы оқ-дәрі кемесінің жарылысы

Порт-Чикаго трагедиясы – 1944 жылдың 17 шілдесінде АҚШ-тың Калифорния штатындағы Порт-Чикаго әскери-теңіз базасында SS E. A. Bryan кемесінде болған қазалы оқ-дәрі жарылысы. Тынық мұхитындағы әскери операцияларға бағытталған жүк кемесіне тиеліп жатқан оқ-дәрілер жарылып, 320 теңізші мен азамат қаза тауып, 390 адам жараланды. Бір айдан кейін, қауіпсіз емес жағдайларға байланысты жүздеген әскерилер оқ-дәрі тиеуден бас тартты, бұл оқиға Порт-Чикаго көтерілісі деп танылды. "Порт-Чикаго 50" деп аталған елу адам көтеріліс жасады деген айыппен сотталып, 15 жылға бас бостандығынан айырылып, қатаң еңбекке және арсыздықпен босатуға үкім шығарылды. 50 адамның 47-сі 1946 жылдың қаңтар айында босатылды, ал қалған үшеуі тағы бірнеше ай түрмеде қалды. Көтеріліс кезінде және одан кейін сот процесінің әділдігі мен заңдылығына күмән туды. Қоғамдық қысымның нәтижесінде, 1945 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері сот отырысын қайтадан қарады – бұл комиссия сот шешімдерін күшінде қалдырды. Оқиғаға байланысты кеңінен жарияланым жасалуы нәтижесінде, афроамерикандықтарға қарсы дискриминацияға қарсы тұрған американдықтар арасында бұл мәселе кеңінен талқыланды. Осы және 1944-1945 жылдарғы нәсілдік мәселелерге байланысты Әскери-теңіз күштеріндегі наразылықтар нәтижесінде, Әскери-теңіз күштері өз саясатын өзгертіп, 1946 жылдың ақпанынан бастап күштерін бірте-бірте ажырата бастады. 1994 жылы Порт-Чикаго әскери-теңіз базасының ұлттық ескерткіші трагедияда қаза тапқандардың құрметіне арналды.

Өмірбаян

Порт-Чикаго қаласы Сакраменто және Сан-Хоакин өзендерінің құйылысында, Суйсун шығанағында орналасқан. Суйсун шығанағы Сан-Франциско шығанағы арқылы Тынық мұхитына жалғасқан. 1944 жылы қала АҚШ Әскери-теңіз күштерінің оқ-дәрі қоймасы – Порт-Чикаго Әскери-теңіз журналынан бір шақырымнан сәл ғана қашықтықта болды, кейін ол кеңейтіліп, Конкорд Әскери-теңіз қару-жарақ станциясы деп аталды. Қазір ол Әскери мұхит терминалы деп аталады. Алғашқы журнал 1941 жылы жоспарланған, ал Пёрл-Харборға шабуылдан кейін құрылыс жұмыстары басталды. Порт-Чикагоға тұңғыш рет кеме 1942 жылдың 8 желтоқсанында жүк тиеу үшін келді. Журнал арқылы тасымалданған оқ-дәрілерге бомбалар, снарядтар, теңіз миналары, торпедалар және шағын қару-жарақ оқ-дәрілері кірді. Тынық мұхиты операциялар аймағына жіберілген оқ-дәрілер теміржол арқылы Порт-Чикагоға жеткізіліп, содан кейін қолмен, кран және винч көмегімен жүк кемелеріне жеке-жеке тиелді. Порт-Чикагода жүк тиеушілер ретінде жұмыс істегендердің көп бөлігі афроамерикалықтар еді. Барлық әскерилер Ұлы көлдердегі Әскери-теңіз стансасында (NSGL) әскери-теңіз мамандығының біріне арнайы дайындалған, бірақ олардың орнына Порт-Чикагода бортшылар ретінде жұмыс істеуге жіберілді. Ешбір жаңа сарбазға оқ-дәрі тиеу туралы еңбектеп үйретпеген.

Афроамерикалық қызметкерлердің құрамы

NSGL-де ең жоғарғы 30-40% нәтиже көрсеткен африкалық американдықтар еңбекке қатысты емес жұмыстарға іріктелді. Порт-Чикаго қалғандарынан таңдалған жұмысшылармен жабдықталды. Әскери-теңіз күштері Порт-Чикагодағы афроамерикандық кіші офицерлердің сапасы жоғары нәтиже көрсеткен қара нәсілділердің болмауынан зардап шеккенін, ал Порт-Чикагоның басқа бекеттерге анық тізімі бар адамдарды жіберу қажеттілігі жалпы біліктілік деңгейін одан әрі төмендеткенін анықтады. Порт-Чикагодағы әскери-теңіз күштерінің жалпы жіктеу тестінің (GCT) орташа нәтижесі 31 болды, бұл оларды әскери-теңіз күштерінің ең төменгі он екіншісіне қойды. Порт-Чикагодағы офицерлер әскери қызметшілерді сенімсіз, эмоционалды және бұйрықтарды немесе нұсқауларды түсіну немесе есте сақтау қабілетінен айырылған деп есептеді. Капитан Меррилл Т. Кинне, жарылыс кезінде Порт-Чикагоның командирі, 1915 жылдан 1922 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті, содан кейін 1941 жылы Әскери-теңіз күштеріне қайта оралды және жалпы жүк кемесіне орналастырылды. Порт-Чикагоға басшылыққа жіберілгенге дейін Кинне оқ-дәрілерді тиеу бойынша ешқандай дайындықтан өтпеген және оларды қолдануда тәжірибесі аз болған. Жүк тиеушілердің көпшілігі бұл мақсатты тым жоғары деп санады. Кіші офицерлер өздерінің 100 адамнан тұратын экипаждарын қолдау үшін бір-бірімен тікелей бәс тікеді – Порт-Чикагода «дивизиялар» деп аталды – және өздерінің экипаждарын басқалардан көбірек жүк тиеуге ынталандырды. Әскери қызметшілер бәс тігудің қауіпті екенін білді және жоғары лауазымды офицер пайда болғанда жылдамдықты азайту керектігін түсінді. Кейін Халықаралық жағалау және қоймашылар одағы (ILWU) қауіпсіз емес тәжірибе туралы хабарға жауап ретінде батальонды оқытуға тәжірибелі адамдарды тартуды ұсынды; Әскери-теңіз күштерінің басшылығы жоғары шығындардан, баяу қарқыннан және азаматтық деңгейдегі жұмысшылардың саботаж жасауынан қорқып, ұсыныстан бас тартты. Порт-Чикагода орналасқан әскери қызметшілердің ешқайсысы жарылғыш заттарды кемелерге тиеу және оны ұстау бойынша арнайы дайындықтан өткен жоқ. Тіпті офицерлер де дайындық алмады: Порт-Чикагодағы жүк тиеу офицері, офицерлерді оқыту міндетіне ие лейтенант-командир Александр Холман оқу материалдарын және үлгілерді іздеуді бастады, бірақ апат болғанға дейін оқу сабағын ұйымдастыра алмады. 1944 жылдың 13 шілдесінде Oliver J. Olson & Company басқаратын E. A. Bryan кемесі Порт-Чикагоға келген кезде кеменің No. 1 лебедка тежегіші «құлыпталған» күйде болды. Бұл лебедкті бос жұмыс істеуге мүмкіндік берді, бірақ бу қысымы жойылған жағдайда маңызды тоқтату мүмкіндігі болмады. Кеме бастығы мен бас инженер лебедкті тексерді, бірақ тежегіштің жұмыс істейтіні анықталмады. 15 шілдеде жүк тиеу кезінде No. 2 ұңғымадағы лебедка соққылы дыбыс шығара бастады. Май жағу оны түн бойы тыныштандырды, содан кейін келесі күні таңертең оның негізгі подшипнігі ауыстырылды. 17 шілде күні түстен кейін No. 4 лебедкадағы қан кету клапаны жөндеуді қажет етті. Питтсбург (Калифорния) қаласынан келген мемлекеттік сантехник Альберт Карр оны ауыстыруға шақырылды – бұл Порт-Чикагодағы оның алғашқы күні еді. Карр қан кету клапанынан сынған сомықты алып тастады және Порт-Чикаго дүкенінен алынған жаңадан сомықты да, клапанды да ауыстырды. Жұмыс істеп тұрғанда ол бір адамның кемеге екі метрлік артиллериялық снарядты тастағанын көрді, бірақ жарылыс болған жоқ. Карр афроамерикандық лебедка операторы жөнделген лебедкті сынап көретінше күтті, содан кейін операция қауіпсіз емес деп ойлап, теңізден кетіп қалды.

At NSGL, the enlisted African Americans who tested in the top 30% to 40% were selected for non labor assignments. Port Chicago was manned by workers drawn from those remaining. The Navy determined that the quality of African American petty officers at Port Chicago suffered because of the absence of high scoring black men, and that overall levels of competence were further reduced by the occasional requirement for Port Chicago to supply drafts of men with clear records for transfer to other stations. The Navy's General Classification Test (GCT) results for the enlisted men at Port Chicago averaged 31, putting them in the lowest twelfth of the Navy. Officers at Port Chicago considered the enlisted men unreliable, emotional, and lacking the capacity to understand or remember orders or instructions. Captain Merrill T. Kinnecommander of the Port Chicago facility at the time of the explosionhad served in the US Navy from 1915 to 1922 and then returned to the Navy in 1941 to be posted aboard a general cargo ship. Prior to his being sent to command Port Chicago, Kinne had no training in the loading of munitions and little experience in handling them. Most loading officers considered this goal too high. The junior officers placed bets with each other in support of their own 100 man crews—called "divisions" at Port Chicago—and coaxed their crews to load more than the others. The enlisted men were aware of the bets and knew to slow down to a more reasonable pace whenever a senior officer appeared. Later the International Longshore and Warehouse Union (ILWU) responded to word of unsafe practices by offering to bring in experienced men to train the battalion; the Navy leadership declined the offer, fearing higher costs, slower pace, and possible sabotage from civilian longshoremen. No enlisted man stationed at Port Chicago had received formal training in the handling and loading of explosives into ships. Even the officers did not receive training: Lieutenant Commander Alexander Holman, loading officer at Port Chicago whose duties included officer training, had initiated a search for training materials and samples, but did not organize a training class before disaster struck. On July 13, 1944, when the E. A. Bryan, operated by Oliver J. Olson & Company for War Shipping Administration, docked at Port Chicago, the ship's No. 1 winch brakes were found stuck in the "off" position. This meant the winch could be operated freely, but lacked critical stopping capability if steam pressure was interrupted. The ship's chief mate and chief engineer examined the winch, but it was not determined whether the brake was made operational. During loading operations on July 15 the winch at No. 2 hold began making a hammering noise. An application of grease quieted it through the night until its main bearing could be replaced the next morning. On the afternoon of July 17, a bleeder valve on winch No. 4 required repair. Albert Carr, a civil service plumber from Pittsburg, California, was called to replace it—it was his first day at Port Chicago. Carr pulled a broken nipple out of the bleeder valve and replaced both the nipple and the valve from new stock taken from Port Chicago's shop. While at work he witnessed a man accidentally drop a naval artillery shell two feet onto the wooden pier, but there was no detonation. Carr waited until the African American winch operator tested the repaired winch and then left the pier, thinking that the operation appeared unsafe.

Жарақтармен жұмыс істеу

Әскерге шақырылғандар қауіпті жарылғыш заттармен жұмыс істеуге қынжылды, бірақ ірі оқ-дәрілердің белсенді емес екені және жарылмайтыны, олар ұрыс театрына жеткен кезде ғана ошақтарымен жарақтандырылатыны айтылды. Ірі оқ-дәрілерді, мысалы бомбалар мен снарядтарды, бокс-вагоннан алынған рычагтар мен темір бұрыштарды қолданып тасымалдады, олар тығыз қапталған, майлы ауыр цилиндрлерді көтеруге тура келді. Осы амалдардың нәтижесінде зақымдалған теңіз снарядтарының баллистикалық қақпақтарынан кейде идентификациялық бояу ағып шықты. Командир Пол Б. Кронк, Жағалау күзетінің жарылғыш заттарды тиеу тобының басшысы, жұмыс догының қадағалаушысы ретінде, Теңіз күштеріне жағдайдың қауіпті екенін және апатқа ұшырау мүмкіндігі зор екенін ескертті.

Апат

1944 жылдың 13 шілдесінде сағат 8:15-те "СС Э. А. Брайан" либерти кемесі Порт Чикагоның жалғыз 457 метрлік (1500 фут) пирсінің ішкі, құрлыққа қарайтын жағына тоқтады. Кеме ешқандай жүксіз келді, бірақ Тынық мұхиты арқылы жоспарланған сапары үшін 5,292 баррель (841,360 литр) C бункерлік ауыр отынмен толық жүктелген болатын. Сол күні сағат 10:00-де жарылғыш бомбалар да тиеліп жатыр; әр бомбаның салмағы бірдей болды және олар "құрылғысы орнатылған" (тірі) еді. Жарылғыш бомбалар No. 1 қоймаға бірінен соң бірі сақтықпен тиелінді – тежегіші жұмыс істемейтін болса да, лебёдкамен басқарылатын қойма. Пирс үстінде, үш параллель теміржол желісінде, шамамен жарылғыш заттармен толтырылған 16 теміржол вагоны тұрды. "Кинэль Виктори" кемесінде жартылай мөлшерде отын болды, оның бір бөлігі тұрғанда немесе қозғалғанда тұтанғыш бу шығаратын типті еді. 17 шілде күні күндіз Shell Oil Company Martinez мұнай өңдеу зауытында алынған отын, әдетте келесі 24 сағат ішінде басқа отын резервуарларына ауыстырылатын еді. Екі кемедегі 67 офицер мен экипаж өздерінің бекеттерінде болды, сондай-ақ үш адамнан тұратын азаматтық пойыз экипажы және теңізшілер күзетшісі сияқты түрлі көмекші персонал да болды. Барлығы 9 әскери офицер мен 29 қарулы күзетші осы процедураны бақылады. Жағалау күзетінің бес адамнан тұратын өрт сөндіру баржасы пирске тікелей жанасқан күйде тоқтаған еді. Кешкі сағат 22:00 шамасында пирстен кеткен офицер "Кинэль Виктори" кемесінің пернесі баяу айналып тұрғанын және 3-ші бөлімшедегілердің теміржол вагондарынан оқ-дәрілерді шығаруға қиналатынын байқады, себебі олар тым тығыз салынған еді. "СС Э. А. Брайан" кемесінің ішінде және маңындағы қару-жарақтардың көп бөлігі жарылып, шақырымдармен көрінетін от шары пайда болды, одан да күшті жарылыс орын алды. Аймақта ұшып өткен Әскери-әуе күштерінің ұшқышы от шарының диаметрі 5 шақырымға жететінін хабарлады. АҚШ үкіметінің мүлкіне шамамен 9,9 миллион долларлық зиян келтірілді. Берклидегі Калифорния университетінің сейсмографтары жер астынан екі дүрбілік толқынды сезіп, екінші, үлкен оқиғаның Рихтер шкаласы бойынша 3,4 балдық жер сілкінісіне тең екенін анықтады. Пирстегі 320 адамның барлығы бірден қаза тауып, 390 азамат және әскери қызметкер жарақат алды, олардың көпшілігі ауыр жарақат алды. Қаза тапқандардың арасында өрт сөндіру баржасында орналасқан бес жағалау күзетінің қызметкері де болды. Африкалық американдықтардың арасында 202 адам қаза тауып, 233 адам жарақат алды, бұл Екінші дүниежүзілік соғыстағы африкалық американдықтардың жалпы қаза тауып жарақат алу көрсеткішінің 15% құрады. Теңізшілер өртті сөндіруге және басқа жарылыстардың алдын алуға тырысты. Жарақат алғандарға медициналық көмек көрсетілді, ауыр жарақат алғандар ауруханаға жатқызылды, ал жарақат алмаған әскерилер жақын маңдағы гарнизондарға эвакуацияланды.

The Liberty ship SS E. A. Bryan docked at the inboard, landward side of Port Chicago's single 1500 feet (457 m) pier at 8:15 a. m. on July 13, 1944. The ship arrived at the dock with no cargo, but was carrying a full load of 5,292 barrels (841,360 liters) of bunker C heavy fuel oil for its intended trip across the Pacific Ocean. At 10 a. m. that same day, Incendiary bombs were being loaded as well; these bombs weighed each and were "live"they had their fuzes installed. The incendiary bombs were being loaded carefully one at a time into No. 1 holdthe hold with a winch brake that might still have been inoperative. On the pier, resting on three parallel rail spurs, were 16 rail cars holding about of explosives. The Quinault Victory had a partial load of fuel oil, some of which was of a type that released flammable fumes as it sat, or upon agitation. The fuel, taken aboard at Shell Oil Company's Martinez refinery mid day on July 17, would normally be sluiced to other fuel tanks in the following 24 hours. Sixty seven officers and crew of the two ships were at their stations, and various support personnel were present, such as the three man civilian train crew and a Marine sentry. In total, nine Navy officers and 29 armed guards watched over the procedure. A Coast Guard fire barge with a crew of five was docked at the pier. An officer who left the docks shortly after 10 p. m. noticed that the Quinault Victory′s propeller was slowly turning over and that the men of Division Three were having trouble pulling munitions from the rail cars because they had been packed so tightly. a more powerful explosion took place as the majority of the ordnance within and near the SS E. A. Bryan detonated in a fireball seen for miles. An Army Air Forces pilot flying in the area reported that the fireball was 3 mile (5 km) in diameter. Nearly $9.9 million worth of damage ($ million in ) was caused to U. S. government property. Seismographs at the University of California, Berkeley sensed the two shock waves traveling through the ground, determining the second, larger event to be equivalent to an earthquake measuring 3.4 on the Richter magnitude scale. All 320 of the men at the pier died instantly, and 390 civilians and military personnel were injured, many seriously. Among the dead were the five Coast Guard personnel posted aboard the fire barge. African American casualties totaled 202 dead and 233 injured, which accounted for 15% of all African American casualties during World War II. Naval personnel worked to contain the fires and to prevent other explosions. Injuries were treated, those seriously injured were hospitalized, and uninjured servicemen were evacuated to nearby stations.

Салдары

Өрт сөндірілгеннен кейін, шығанақ пен портты дене мүшелері мен мәйіттерден тазалау міндеті қалды. 320 қаза тапқанның тек 51-і ғана анықталды. Жарақат алмаған теңізшілердің көпшілігі базаны тазалауға және қайта құруға көмектесуге ерікті. Екінші дивизия тазалау жұмысын жүргізу үшін бір топқа, ал қалғаны басқа жерге жіберілді. Екінші дивизияның бұл бөлігі, сондай-ақ Төртінші және Сегізінші дивизиялардың барлығы 48 шақырым (30 миль) оңтүстікке қарай орналасқан Шумекер лагеріне көшірілді. Олар 1944 жылдың 31 шілдесіне дейін казармада тұрды. Бірінші, бесінші және жетінші дивизиялардың әскери қызметшілері басқа алыс жерлерге жіберілді. Екінші дивизияның тазалау тобы кеме айлағының қирандыларын қазып, зақымдалған бөліктерін бұзды. Тамыз айынан бастап Төртінші және Сегізінші дивизиялар, сондай-ақ Екінші дивизияның екі бөлігі Маре аралынан қысқа канал арқылы Калифорнияның Вальехо қаласындағы Райдер-стрит теңіз казармасына көшірілді. Олар кемеге жүк тиеу жұмыстарына қатыспады, тек казармада тұрды. Әскерилер шок күйінде болды, барлығы алаңдады. Көптегені ауыр оқиғада достары немесе кемедестері қаза тапқан теңізшілерге берілетін 30 күндік "аман қалғандар демалысын" алу мүмкіндігі туралы сұрады, бірақ ешкімге демалыс берілмеді, тіпті жарақат алғандарға да. Бірақ ақ офицерлерге демалыс берілді, бұл әскерилер арасында наразылық тудырды. Оқиғаның мән-жайын анықтау үшін 1944 жылдың 21 шілдесінде әскери-теңіз тергеу комиссиясы құрылды. Ресми тергеу 39 күнге созылды, оның барысында офицерлер, азаматтар және әскерилер куәгер ретінде тексерілді. Қару-жарақ сарапшыларынан және жүк тиеу рәсімдерін бақылаған инспекторлардан жауап алынды. Бес афроамерикалық сауалнамаға алынды, бірақ ешқайсысы кейін оқ-дәрілерді жүктеуден бас тартқан жоқ. Капитан Кинннің дивизиясының тоннаждық көрсеткіштері тергеу барысында жарияланды, бірақ Кинн ең көп тоннаж жүктеу үшін бәсекелестік қауіпсіздікке қауіп келтірмейді деп мәлімдеді. Ол бәсекелестік туралы айтқан төменгі офицерлер не туралы сөйлеп жатқанын білмейтінін айтты. Тергеу саботаж, отын құюдың қателігі, "Квинальт Виктори" кемесінің тұғырларының бұзылуы, оқ-дәрілердегі ақаулар, қару-жарақтағы аса сезімтал элементтің болуы, бу машинасы мен арқандармен проблемалар, жүк тиеушілердің бейсауаттығы және базадағы ұйымдастыру мәселелері сияқты жарылысқа әкелуі мүмкін сценарийлерді қамтыды. Әскери-теңіз флоты дивизиялар арасындағы тоннаждық бәсекелестік кінәлі емес деп шешті, бірақ судья адвокаты "жарылғыш заттарды тиеу ешқашан бәсекелестік нысаны болмауы керек" деп ескертті. Жауапты офицерлер кінәсіз деп танылды. Есепте жарылыстың себебі анықталмады, бірақ жарылысқа әскерилердің қару-жарақпен жұмыс істеуде жасаған қателігі себеп болуы мүмкін екені айтылды. Әскери-теңіз флоты Конгрестен әр құрбанның отбасына 5000 доллар төлеуді сұрады. Өкіл Джон Э. Ранкин (демократ, Миссисипи штаты) өлгендердің көпшілігі қара нәсілді ер адамдар екенін білгеннен кейін төлем сомасын 2000 долларға дейін төмендетуді талап етті. Конгресс 3000 доллар көлемінде өтемақы төледі. Көп жылдар өткен соң, 1949 жылдың 4 наурызында жарылыста қаза тапқан он сегіз саудагер теңізшінің мұрагерлеріне Калифорнияның Солтүстік округінің АҚШ округтік сотында келісім шарты бекітілгеннен кейін 390 000 доллар берілді. 1951 жылдың 23 тамызында үкімет апатқа байланысты сот ісі бойынша соңғы шешімін жариялады, ол Фресно, Калифорниядан келген Сирват Арсения ханымға оның 26 жасар ұлының өлімі үшін 9700 доллар берді, ол жарылыста қаза тапқан сауда теңізінің экипаж мүшесі. Ол 50 000 доллар талап еткен. 1944 жылдың 31 шілдесінде Чикаго портында құрбан болғандарды еске алу рәсімі өтті. 12-ші әскери-теңіз округінің командирі адмирал Карлтон Х. Райт қайғылы өлімдер туралы және соғыс кезінде базаны жұмыс істеуге мәжбүрлеу қажеттілігі туралы айтты. Ол кемежай маңында орналасқан теміржол вагонында өрт сөндіруге сәтті қатысқан төрт офицер мен сарбазға ерлік көрсеткені үшін әскери-теңіз және теңіз әскерлері медальдарын берді. Бұл Чикаго портындағы бүліктердің басталуы болды. Райт осы бүлік туралы есепті Вашингтонға жіберіп, жоғары тұрған офицерлеріне "әскерилердің талап етілетін жұмысты орындаудан бас тартуы Чикаго портындағы жарылыстан туындаған жаппай қорқыныштан туындайды" деп хабарлады.

After the fires had been contained there remained the task of cleaning upbody parts and corpses littered the bay and port. Of the 320 dead, only 51 could be identified. Most of the uninjured sailors volunteered to help clean up and rebuild the base; Division Two was separated into a group that would stay and clean up and a group that would be moved out. This section of Division Two and all of Divisions Four and Eight were transferred to Camp Shoemaker, about 30 mile (48 km) south, where they were assigned barracks duty until July 31, 1944. The men of Divisions One, Five and Seven were reassigned other duty in distant locations and shipped out. The cleanup detail from Division Two dug into the wreckage of the pier and began tearing out the damaged portions. Beginning in August, Divisions Four and Eight and both sections of Division Two moved to the Ryder Street Naval Barracks in Vallejo, California, across a short channel from Mare Island, where they were assigned barracks duties with no ship loading. The men were in a state of shock; all were nervous. Many of them inquired about obtaining a 30 day "survivor's leave" sometimes given by the Navy to sailors who had survived a serious incident where their friends or shipmates had died, but no 30 day leaves were granted, not even to those who had been hospitalized with injuries. White officers, however, received the leave, causing a major grievance among the enlisted men. A Naval Board of Inquiry was convened on July 21, 1944, to find out what had happened. The official proceeding lasted for 39 days and included interviews with witnesses who were officers, civilians and enlisted men. Ordnance experts were questioned as well as inspectors who had overseen previous loading procedures. Five African Americans were questioned, none of whom later refused to load ammunition. Captain Kinne's posted division tonnage results came to light in the inquiry but Kinne stated that the competition to load the most tonnage did not make for unsafe conditions; he implied that any junior officers who said so did not know what they were talking about. The inquiry covered possible explosion scenarios involving sabotage, faulty fueling procedures, failure of the moorings of the Quinault Victory, defects in munitions, the presence of a super sensitive element in the ordnance, problems with steam winches and rigging, rough handling by loaders and organizational problems within the base. The Navy determined that the tonnage contest between divisions was not at fault, although the Judge Advocate warned that "the loading of explosives should never be a matter of competition." The officers in charge were cleared of guilt. The report stated that the cause of the explosion could not be determined, but implied that a mistake made by the enlisted men in the handling of the ordnance was most likely at root. The Navy asked Congress to give each victim's family $5,000. Representative John E. Rankin (D Miss.) insisted the amount be reduced to $2,000 when he learned most of the dead were black men. Congress settled on $3,000 in compensation. Years later, on March 4, 1949, the heirs of eighteen merchant seamen killed in the explosion were granted a total of $390,000 after gaining approval of their consent decrees in the United States District Court for the Northern District of California. The Government announced on August 23, 1951, that it had settled the last in a series of lawsuits relating to the disaster, when it awarded Mrs. Sirvat Arsenian of Fresno, California, $9,700 for the death of her 26 year old son, a merchant marine crewman killed in the blast. She had sought $50,000. A memorial ceremony was held for the victims on July 31, 1944, at Port Chicago. Admiral Carleton H. Wright, Commander, 12th Naval District, spoke of the unfortunate deaths and the need to keep the base operating during a time of war. He gave Navy and Marine Corps Medals for bravery to four officers and men who had successfully fought a fire in a rail car parked within a revetment near the pier. This was the start of the Port Chicago Mutiny. Wright sent an incident report of this mutiny to Washington, D. C., telling his superior officers that the men's "refusal to perform the required work arises from a mass fear arising out of the Port Chicago explosion."

Алғашқы іс-қимылдар

Екінші, төртінші және сегізінші дивизиялар NSGL-де жаңадан оқыған ауыстырушы теңізшілермен күшейтілді, олар оқ-дәрі қоймасы мен жүк тиеу жағалаулары бар Mare Island Navy Yard-қа жеткізілді. 1944 жылдың 8 тамызында Сангай кемесі теңіз миналарымен және басқа да оқ-дәрілермен жүктелу үшін кемежайға келді. Келесі күні 328 адам жиналып, жолға шықты. Олар "Коллон солға" және "Алға марш!" деген бұйрықтарды естігенде, оқ-дәрілерді тиейтін кемежайға қарай марш жасап бара жатып, бүкіл топ тоқтады және жалғастырмады. Барлығы қорқып, бұрынғы офицерлер мен жағдайларда оқ-дәрілерді тиеуге бармайтындарын айтты. Бұл жаппай жұмыс тоқтату болды, егер жұмысшылар азамат болғанда, бұл ереуіл деп есептелер еді. Әскери-теңіз күштері мұндай мінез-құлықты қабылдамайтын. 70 адам офицерлері оқ-дәрілерді тиеудің олардың міндеті екенін түсіндіргеннен кейін өз ойларын өзгертті. Қару-жарақ батальонындағы 258 афроамерикандық теңізші оқ-дәрілерді тиеуден бас тартқаннан кейін, 75 адамға ғана арналған кеме болғанына қарамастан, уақытша әскери түрме немесе "бриг" ретінде пайдаланылатын баржаға күзетпен әкелінді. Бригтегі адамдардың көпшілігіне тікелей бұйрық берілмеді, олар тек кемелерді тиеуге бара ма, жоқ па деп сұралды және егер бармаса, бір жаққа қадам басқылары айтылды. Барлығы тағы да жарылыс болуы мүмкін деп қорқып еді. 1944 жылдың 11 тамызында түрме баржасынан шыққан 258 адамды жақын маңдағы спорт алаңына алып барып, адмирал Райт оларға лекция оқыды, Сайпанда соғысып жатқан әскерлерге керек оқ-дәрілердің өте қажет екенін және жұмыс істеуден бас тартуды бүлікшілдік деп есептеу керектігін айтты. 1942 жылы Тассафаронга шайқасында 400-ге жуық адамын қаза тапқан Райт оқ-дәрілерді тиеу қауіпті болғанымен, ату отрядынан өлім жазасы одан да қауіпті екенін айтты. Адмирал кеткеннен кейін, жігіттерге екі топқа бөлінуді бұйырды: бірі барлық бұйрықтарды орындауға дайын, екіншісі – орындамайтын. Сегізінші дивизияның барлық адамы барлық бұйрықтарды орындауға дайын еді. Екінші және Төртінші дивизиялар өздерінің шешімдерімен бөлінді: Смолл және тағы 43 адам әр бұйрыққа бағынғысы келмейтін топ құруды таңдады. Осы 44 адам түрмеге қайтарылды, ал қалған 214 адамы казармаға жіберілді. 12 тамызда таңертең Екінші және Төртінші дивизиялардың алты адамы жұмысқа шақырылғанда келмеді; бұл алты адам түрмеге қамалды, барлығы 50 тұтқын болды. Осы 50 адамды Әскери-теңіз күштері бүлікшілер деп анықтады. Тамыз айында барлық 258 теңізші Шомейкер лагеріне алып кетіліп, тергеуден өтті. 50 бүлікшінің 49-ы лагерь түрмесіне қамалды. Джо Смолл жалғыздық камераға қамалды. Әрқайсысы офицерлермен сұхбаттасты, кейде қарулы күзетшілердің қатысуымен. Сұрақтар жұмыс тоқтатудың "жетекшілерін" анықтауға және түрме баржасындағы кездесуде кімнің не айтқанына бағытталды. Адамдар тергеуді қорытындылайтын мәлімдемелерге қол қоюды сұрады, бірақ офицердің нұсқасы көбінесе жауынгердің сұхбатты есіндегі естеліктерімен сәйкес келмейтін. Кейбір адамдар жазбадағы мәлімдемелерде өздерінің айтқандарын көрмеген соң, қол қоюдан бас тартты. Басқалары офицердің бұйрығы бойынша қол қоюдан басқа амалдары жоқ деп ойлады. Бірнеше адам ешқандай мәлімдеме беруден бас тартты. Басқалары офицерді өз қорғаушысы деп ойлап, ашық сөйледі. Сұхбаттар аяқталғаннан кейін 208 адам Әскери-теңіз күштерінің үкіметінің 4-бабында (Тастар мен сайлар) бұйрықтарға бағынбағаны үшін әскери сотта сотталды. Олардың әрқайсысы үш айлық жалақысынан айырылды. Олардың кейбіреулері алдағы бүлікшілдердің сот процесінде куәгер ретінде ұсталды. Қалғандары кішігірім топтарға бөлініп, Тынық мұхиты аймағына жіберілді. 1998 жылы 208 тұтқынның бірі Карл Таггл өзінің де арасында тұтқындар тобының қарапайым жұмыстар атқарғанын айтты. Қызметтен оралғаннан кейін олардың әрқайсысы жаман мінез-құлық көрсеткені үшін босатылды, бұл ардагерлердің жәрдемақыларын жоғалтуды білдірді.

Divisions Two, Four and Eightreinforced with replacement sailors fresh from training at NSGLwere taken to Mare Island Navy Yard, where there was an ammunition depot and loading piers. On August 8, 1944, the Sangay docked to be loaded with naval mines and other munitions. The next day, 328 men were assembled and marched off. When they heard the orders "Column left" and "Forward March" to march toward the ammunition loading dock, the entire group stopped and would not continue. All said they were afraid and that they would not load munitions under the same officers and conditions as before. It was a mass work stoppage, which would have been called a strike if the workers had been civilians. The Navy would not countenance such conduct. Seventy of the men changed their minds after their officers made it clear that loading ammunition was their duty. The 258 African American sailors in the ordnance battalion who continued to refuse to load ammunition were taken under guard to a barge that was used as a temporary military prison or "brig", despite having been built to accommodate only 75 men. Most of the men in the brig had not been given a direct orderthey had simply been asked if they were going to load ships or not, and to step to one side if not. All said they were afraid of another explosion. On August 11, 1944, the 258 men from the prison barge were marched to a nearby sports field and lectured by Admiral Wright, who told them that troops fighting on Saipan desperately needed the ammunition they were supposed to be loading and that continued refusal to work would be treated as mutinous conduct, which carried the death penalty in times of war. Wright, who had seen nearly 400 of his men killed in 1942 in the Battle of Tassafaronga, said that although loading ammunition was risky, death by firing squad was the greater hazard. After the admiral departed, the men were ordered to separate themselves into two groups, one for those willing to obey all orders and one for those not willing. To a man, Division Eight chose to obey all orders. Divisions Two and Four were split by the decisions of their men: Small and 43 others chose to form a group unwilling to obey every order. These 44 were taken back to the brig and the remaining 214 were sent to barracks. On the morning of August 12, six men from Divisions Two and Four who had put themselves in the obey all orders group failed to show up for work call; these six were confined to the brig, making 50 prisoners in all. These 50 were identified by the Navy as mutineers. Throughout August, all 258 sailors were taken to Camp Shoemaker and questioned. Forty nine of the 50 mutineers were imprisoned in the camp's brig. Joe Small was placed in solitary confinement. Each of was interviewed by officers, sometimes in the presence of an armed guard. Questions focused on identifying "ringleaders" of the work stoppage and on what was said by whom at the meeting on the prison barge. The men were asked to sign statements summarizing the interrogation, but the officer's version rarely matched the enlisted man's recollection of the interview. Some men, upon seeing that the written statements did not reflect what they had said, refused to sign. Others felt they had no choice but to signthey were being ordered to do so by an officer. Several men refused to give any statement at all. Others spoke freely, thinking that the officer was their defense counsel. After the interviews concluded, the 208 men were convicted in summary courts martial of disobeying orders, Article 4 of the Articles for the Government of the United States Navy (Rocks and Shoals).) Each was subject to forfeiture of three months' pay. A few of them were held as witnesses for the upcoming mutiny trial. The rest were split into smaller groups and shipped out to the Pacific Theater. Carl Tuggle, one of the 208, said in 1998 that a group of prisoners, including himself. were assigned menial tasks. After returning from active duty, they each received bad conduct discharges, which meant the loss of veterans' benefits.

Чикаго порты 50

"Порт Чикаго 50" деп танылатын қалған 50 матрос 1944 жылдың қыркүйек айының басында бұйрықтарды орындамау және бүлік ұйымдастыру айыптарымен ресми түрде айыпталды. Әскери-теңіз күштері сот процесін Окленд пен Сан-Францисконың арасында орналасқан, бұрынғы "Әскери-теңіз станциясы" Терезер аралындағы Әскери-теңіз оқу және тарату орталығының бөлігі болған Ерба Буэна аралында өткізді. Журналистер сот отырысын қадағалауға шақырылды; Әскери-теңіз күштерінің баспасөз қызметі журналистерге фотосуреттер мен баспасөз хабарламаларын ұсынды, онда сот процесі Екінші дүниежүзілік соғыстағы алғашқы бүлікке қатысты сот және Әскери-теңіз күштері өткізген ең ірі сот процесі ретінде сипатталды. Жеті адамнан тұратын сот төрағасы болып 1900 жылғы түлек, АҚШ Әскери-теңіз академиясынан шыққан контр-адмирал Хьюго Уилсон Остерхаус тағайындалды. Прокурорлық істі лейтенант-коммандер Джеймс Ф. Коукли басқарды, ол жақында округ прокуроры Эрл Уорреннің басшылығымен Аламеда округінде бас прокурордың орынбасары болып қызмет атқарған. Матростарды қорғауға Әскери-теңіз күштерінің алты адвокаты тартылды, олардың ішінде әр 10 матросқа бір жетекші және адвокат болды. Лейтенант Джеральд Э. Велтман қорғауды басқарды. Велтман мен оның командасы клиенттерімен сөйлесіп, 50 матростың барлығының жүк тиеуде тәжірибесі жоқ екенін анықтады. Екеуі бұрын ешқашан оқ-дәрі тиеген емес, олар физикалық жағдайына байланысты аспаздыққа бекітілген. Екі аспаз да оқ-дәрі тиеуге келіспеді. 50 матростың бірінің қолы сынғандықтан матамен байланган, одан оқ-дәрі тиеуге бола ма деп сұрағанда, ол бас тартты. Коукли әскери заңға сәйкес, екі немесе одан көп адамның жұмыс істеуден үнемі бас тартуы – азаматтық жағдайда "намаздау" деп аталатын құпия келісімнің жеткілікті дәлелі болып табылады және бүлікке тең екенін мәлімдеді.

Қылмыстық іс

Сот 14 қыркүйекте басталды, 50 ер адамның әрқайсысы "күнәлі емес" деп мәлімдеді. Кокли айыптау процесін Порт-Чикаго мен Маре аралынан куәгерлер шақыру арқылы бастады. Райдер-стрит теңіз жаяуы казармасының командирі Джозеф Р. Тобин 9 тамызда алты немесе жеті адамға оқ-дәрілерді тиеуге бұйрық бергенін, бірақ басқаларға да сондай бұйрық берілгенін растай алмағанын айтты. Ол сөйлескен адамдар оқ-дәрі тиеуден басқа кез келген бұйрықты орындауға дайын екенін, әрқайсысы тағы бір жарылыстан қорқатынын білдірді. Тобин олардың қатыгездік танытпағанын және құрметсіздік көрсетпегенін растады. Порт-Чикагодағы 4-ші бөлімше командирі, лейтенант Эрнест Делуччи, 50 айыпталушының тек төртеуіне ғана оқ-дәрі тиеуді тапсырғанын мәлімдеді. Делуччи 8-ші бөлімшенің адамдарының өздеріне: "Ақтардың жұмысына бармаңдар" дегенін естігенін айтты. 15 қыркүйекте Делуччи куәлігін жалғастырып, кейбір адамдарының өзіне барлық бұйрықтарды орындауға дайын екенін, бірақ оқ-дәрі тиеуден бас тартатынын айтқанын жеткізді. Делуччи өзінің бөлімшесіндегі 25 адамның арасында 50 айыпталушының арасында аспаз бен білегі сынған адам болғанын растады. Делуччи аспаз бен екінші адамды "қалыпты" деуге болмайтын теңізшілер деп қосты; әсіресе аспаз жүйкелік шабуылдарға бейім болды және пирсте сенімсіз деп есептелді. Сот барысында Порт-Чикагодағы 8-ші бөлімше командирі, лейтенант Карлтон Морхаус, 9 тамызда проблеманың алғашқы белгілері байқалғанда, өзінің адамдарын шақырып, әрқайсысының атын әліппелік тәртіппен оқып, жұмысқа кірісуге бұйрық бергенін айтты. 104 адамның 96-сы бас тартты және түрме баржасына жіберілді, бірақ бұл адамдардың барлығы 11 тамызда адмирал Райттың сөзін тыңдағаннан кейін жұмыс істеуге келісті; Морхаус адамдарының ешқайсысы бүлік жасағаны үшін сотталған жоқ. Морхаус Велтманға кейбір адамдарының оқ-дәрімен жұмыс істеуден қорқатынын айтты. Морхаустан кейін 2-ші бөлімше командирі, лейтенант Джеймс Э. Тобин куәлік берді. Лейтенант Тобин (командир Джозеф Р. Тобинмен туыс емес) өзінің 87 адамы бастапқыда жұмыс істеуден бас тартқанын, бірақ адмирал Райт ату отряды туралы айтқаннан кейін бұл сан 22-ге дейін азайғанын мәлімдеді. Тобин келесі күні таңертең үш адамды түрмеге қамағанын айтты, олар да жұмыс істеуден бас тартып, қорқып жүргендерін жеткізді. Тобин екінші бөлімнің айыпталушыларының біріне аспаздық жұмысқа тұрақты тағайындалғанын растады, өйткені ол салмағы аз және оқ-дәріні қауіпсіз тиеуге тым кішкентай деп есептелді. Келесі бірнеше күндік куәліктер 2-ші, 4-ші және 8-ші бөлімшелердің афроамерикалық сарбаздарынан алынған есептермен толтырылды, олар бүлік жасауда айыпталмады. Олардың кейбіреулері әскери соттарда бұйрықтарға бағынбағаны үшін сотталған. Куәліктер бірнеше мәселеде келісті: 9 тамызға дейін жаппай жұмыс тоқтату туралы әңгімелер болды, кейбір сарбаздар (айыпталушылардың ешқайсысы емес) Кокли 22 қыркүйекте айыптау ісін қорытындылады. Оның мақсаты сотқа құпия келісімнің болғанын көрсету болды – офицерлер мен сарбаздардан алынған көптеген есептер, көшбасшылар мен науқастаушылар билікке қарсы көтеріліске мәжбүр еткен деген тұжырымды қолдайды. Велтман айыпталушылардың азына ғана оқ-дәрі тиеуге бұйрық берілгенін, демек олардың барлығы бұйрыққа бағынбау айыпталуы бойынша кінәлі бола алмайтынын атап өтті. Велтман куәліктің көп бөлігі естігендердің айтуынша келгенін және құпия келісім немесе бүлік туралы дәлелдеме ұсынбағанын көрсетті. Алайда, сот Коклидің барлық мәселе бойынша тарапын ұстады және әр қарсылықты айыптаудың пайдасына шешті.

The trial started on September 14 with each of the 50 men pleading "not guilty". Coakley began his prosecution by calling officers from Port Chicago and Mare Island as witnesses. Commander Joseph R. Tobin of Ryder Street Naval Barracks said that he personally ordered six or seven of the men to load munitions on August 9 but was unable to verify if any others were so ordered. He said that the men he had spoken with were willing to follow any order except to load munitions; that each man expressed fear of another explosion. Tobin verified that the men were not aggressive or disrespectful. Lieutenant Ernest Delucchi, Commander of Division Four at Port Chicago, testified that he personally ordered only four of the 50 defendants to load munitions. Delucchi described overhearing men of Division Eight say to his men, "Don't go to work for the white motherfuckers"

On September 15, Delucchi continued his testimony, saying that some of his men told him they would obey all orders and perform all work except loading ammunition because they were afraid of it. Delucchi confirmed that a cook and a man with a broken wrist were among the 25 men in his division that now sat among the 50 accused. Delucchi added that the cook and a second man were sailors he did not consider "up to par"; the cook in particular was prone to nervous attacks and was seen as a liability at the pier. Later in the trial, Lieutenant Carleton MorehouseCommander of Division Eight at Port Chicagotook the stand to say that at the first sign of problems on August 9, he assembled his men and read their names off alphabetically, ordering each man to work. Ninety six of 104 refused and were sent to the prison barge, but all of these men agreed to work after hearing Admiral Wright's speech on August 11; none of Morehouse's men were on trial for mutiny. Morehouse confirmed to Veltmann that some of his men had said they were afraid to handle ammunition. Following Morehouse, Lieutenant James E. Tobin, Commander of Division Two, took the stand. Lieutenant Tobin (no relation to Commander Joseph R. Tobin) related that 87 of his men initially refused to work but that number was reduced to 22 after Admiral Wright talked about the firing squad. Tobin said he put three additional men in the brig the next morning when they, too, refused to work, saying they were afraid. Tobin affirmed that one of the accused men from Division Two was permanently assigned the job of cook because he weighed and was considered too small to safely load ammo. The next few days of testimony were filled with accounts from African American enlisted men from Divisions Two, Four and Eight, who were not standing accused of mutiny. Some of these men had already been convicted of disobeying orders in summary courts martial. The testimony of the men agreed on several points: that there had been talk among them of a mass work stoppage leading up to August 9, that some men (none of the accused 50)

Coakley summed up his prosecution case on September 22. His aim was to show the court that a conspiracy had taken placethe mass of accounts from officers and men appeared to support the conclusion that ringleaders and agitators had forced a rebellion against authority. Veltmann pointed out that few of the accused had been ordered to load ammunition, meaning that they could not all be guilty of the charge of disobeying orders. Veltmann stressed that much of the testimony was hearsay and failed to establish a conspiracy or a mutiny. The court, however, seemed to side with Coakley on all points, settling each objection in favor of the prosecution.

Қорғау

Велтманн қорғаныстың басында жеңіске жетті: ол қимылдады және әрбір офицердің куәлігі тек жұмыс істеуге бұйрық берілгендердің есімдерін атаған адамдарға ғана қатыстырылуы мүмкін болды. Бұл шешім принципі бойынша қолайлы болды, бірақ тәжірибеде ол тек сотталған әрбір адам туралы мұқият жазбалар сақталған жағдайда ғана тиімді болар еді. Журналистер кейде соттың шаршағанын, ал бір судьяның ұйықтап қалғанын байқады. 23 қыркүйектен басталып, үш аптадан астам уақыт бойы айыпталушылардың әрқайсысы өздерін қорғау үшін куәгерлер алқасына шақырылды. Айыпталушылардың жауаптарының басты тенденциясы – олардың барлығы оқ-дәрілерді тиеуден басқа кез келген бұйрыққа бағынуға дайын екендіктері, барлығы тағы бір жарылыстан қорқып, ешкімнің де "басшылар" оларды жұмыс істемеуге көндірмегені, әрқайсысы өз шешімін дербес қабылдағаны болды. Әрбір адам өзін басқаларды жұмыс істеуден мәжбүрлемегенін айтты. Кейбір айыпталушылар Шоумейкер лагеріндегі ресми тергеуден кейін, олар айтпаған нәрселерді қамтитын мәлімдемелерге қол қоюға үлкен қысым көрсетілгенін айтты. Кейбір адамдар баржадағы кездесуде Джо Смолл бүлікке шақырмағанын және офицерлерді "қолға алу" туралы ешқандай сөз айтпағанын мәлімдеді. Куәгерлер алқасында Смолл өзі мұндай сөз айтпағанын жоққа шығарды, бірақ ондаған жылдардан кейін сұхбаттарында мойындады. Коклидің қарсы тергеулері қол қойылған мәлімдемелерді дәлел ретінде қабылдауға тырысудан басталды. Велтманн әрбір мәлімдеме күштеп алынғанын және ерікті емес екенін мәлімдеді. Кокли бұл мәлімдемелерді ерікті жағдайларды талап ететін мойындау емес, мұндай талап жоқ "мәлімдеме" ретінде сипаттады. Остерхаус Коклидің мәлімдемелерді дәлел ретінде ұсынуға болмайтынын, бірақ ол әрбір айыпталушының қол қойған мәлімдемесінде жазылғандарға сүйене отырып, сұрақтар қоюға болатынын шешті. Кейбір адамдар оларға тікелей жұмыс істеуге бұйрық берілмегенін куәліктерде айтты. 9 тамыздағы алғашқы жұмыс тоқтатудан бір күн бұрын қасақана білегін сындырған теңізші Олли Э. Грин, оған тікелей бұйрық берілген адам ретінде бұрынғы куәлікте офицердің атын естігеніне қарамастан, офицер оның білегінің қалай болғанын ғана сұрады, ол "жақсы емес" деп жауап берді. Өзінің куәлігінің соңында Грин сотқа оқ-дәрілерді тиеуге қорқыныш сезінетінін айтты, себебі "офицерлер әр бөлімшеде кімнің көбірек тоннаж тиегенін анықтау үшін жарысқа түсіп, олардың оқ-дәрілерді қалай тиегенін білдім, ол қайтадан жарылуы мүмкін еді. Егер біз сол кезде жылдам жұмыс істегіміз келмесе, олар бізді түрмеге жапқысы келді, ал кемежайға келгенде, бізді баяулатуға мәжбүрледі". Бұл туралы газет тілшілері Чикаго портындағы бөлімдер арасындағы жылдамдық және тоннаж бәсекесі туралы алғаш рет естіді және әр тілші келесі күні жарияланатын осы аянды қамтитын мақала жазды. Әскери-теңіз күштері Гриннің мәлімдемесін жоққа шығарып, дереу мәлімдеме жасады. 1944 жылдың 9 қазаны тағы бір күн болды, онда айыпталушылар куәгерлер алқасында куәлік берді. Алайда бұл күні Ұлттық түсті адамдар қауымдастығының (NAACP) бас кеңесшісі Тюргуд Маршалл сот процесіне қатысты. Маршалл Бей-Аймағына әскери сапарға арнайы рұқсат алған, оны Әскери-теңіз министрі Форрестал ұйымдастырды. NAACP көтеріліс процесіне АҚШ Әскери-теңіз күштерінің афроамерикандықтарды қиын және қауіпті жұмыстарға орналастыру саясатына байланысты ең жоғары маңыз берді. Маршаллға сот процесін бақылауға рұқсат берілсе де, азаматтық болғандықтан ол айыпталушылардың қорғанысында ресми рөл атқаруға құқылы емес еді. Бес айыпталушының қорғанысын тыңдағаннан кейін Маршалл 50 адаммен сөйлесіп, Велтманнның қорғау тобымен кеңесті. Қорғау тағы бірнеше күн жалғасты, содан кейін әскери психиатрдың куәлігі тыңдалды, ол жарылыстың әрбір адамда қорқыныш тудыратынын растады. Делуччидің қара офицері ешқандай қорлау немесе құпия сөздер естімегенін және барлығына 9 тамызда барлық адамдар кенеттен кемежайға қарай жүріп кетуден бас тартқанда таң қалғанын куәліктерде айтты. Маршалл 17 қазанда тағы бір баспасөз конференциясын өткізіп, NAACP жұмыс жағдайларын ресми түрде тексеруді сұрағанын жариялады, олар адамдарды ереуілге итермеледі. Ол үш мәселеге назар салды: Әскери-теңіз күштерінің саясаты афроамерикандықтардың басым көпшілігін жағалаудағы жұмыстарға бөлді, қауіпсіз оқ-дәрілерді тиеу тәжірибесі мен оқытудың жетіспеушілігі апатты жарылысқа әкелді және 258 адамның 50-і бүлікші ретінде таңдалған әділетсіздік, олардың жарылыстан кейін оқ-дәрілерді тиеуге қатысты әрекеттері қалған 208 адамнан ерекшеленбеді. Маршалл 9 тамызда оқ-дәрілерді тиеуден бас тартқан Бірінші бөлімшедегі адамдарға сілтеме жасады, бірақ олар басқа жұмыстарға жіберілді, тұтқынға алынбады және сотқа тартылмады. Коклидің қарсы куәгерлері Шоумейкер лагерінде тұтқындарды тексерген офицерлерден тұрды. Қарсы куәліктер нашар болды, өйткені Велтманн олардан мыналарды анықтауға қол жеткізді: кейбір айыпталушыларға мәлімдеме жасаудан бас тартуға болатыны туралы хабарланбаған; кейбір тексерулер қарулы күзетшінің қасында өтті; тұтқындардың көптеген түсіндірулері, олар тағы бір жарылыстан қорқып қалғаны туралы мәлімдемелерге енбеді; және офицерлер Коклидің дәлелдерін қанағаттандыру үшін тексерулердің бөліктерін баса көрсетті. Коклидің соңғы қарсы куәгері 19 қазанда куәлік берді, ал сот екі тарапқа да жабылу сөздерін дайындау үшін 20 қазанды демалыс күні ретінде белгіледі.

Veltmann scored a victory at the beginning of his defense: he moved and was granted that each officer's testimony could be applied only to the men they had specifically named as having been given the order to work. In principle, this ruling was favorable, but in practice it would benefit the men only if the court had been attentively keeping notes for each accused man. Instead, reporters observed the court to be drowsy at times, with one judge regularly nodding off. Starting on September 23 and continuing for over three weeks, each of the accused men was brought to the witness stand to testify in his defense. The general trend of the men's responses was that all of them were willing to obey any order except to load ammunition, all were afraid of another explosion, and none had been approached by "ringleaders" persuading them not to workeach had made his own decision. Each man said that he himself had not coerced others to refuse to work. Some of the men related how, following the official interrogation at Camp Shoemaker, they had been under great pressure to sign statements containing things they had not said. Some men said that, at the meeting on the barge, Joe Small had not urged a mutiny and had not uttered any phrase to the effect of having the officers "by the balls". On the witness stand, Small himself denied saying any such thing, though he would admit to it decades later in interviews. Coakley's cross examinations began with an attempt to have the signed statements admitted as evidence. Veltmann objected that each statement was obtained under duress and was not voluntary. Coakley characterized the statements as not being confessions requiring voluntary conditions but merely "admissions" that had no such requirement. Osterhaus ruled that Coakley could not introduce the statements as evidence but that he could ask the defendants questions based on what each man's signed statement contained. Some of the men who had been named as having been given direct orders to work testified that they had not been given any such order. Seaman Ollie E. Greenwho had accidentally broken his wrist one day prior to the first work stoppage on August 9said that though he had heard an officer in prior testimony name him as one who had been given a direct order, the officer had only asked him how his wrist was doing, to which he responded "not so good." At the end of his testimony, Green told the court that he was afraid to load ammunition because of "them officers racing each division to see who put on the most tonnage, and I knowed the way they was handling ammunition it was liable to go off again. If we didn't want to work fast at that time, they wanted to put us in the brig, and when the exec came down on the docks, they wanted us to slow up." This was the first that the newspaper reporters had heard of speed and tonnage competition between divisions at Port Chicago, and each reporter filed a story featuring this revelation to be published the next day. Naval authorities quickly issued a statement denying Green's allegation. October 9, 1944, was another in a string of days consisting of accused men testifying on the witness stand. This day, however, Thurgood Marshall, chief counsel for the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), sat in on the proceedings. Marshall had flown to the Bay Area on a special wartime travel priority arranged by Navy Secretary Forrestal. The NAACP had given the mutiny trial top importance due to the U. S. Navy's policy of putting Negroes into dirty and dangerous jobs with no hope of advancement. Although Marshall was allowed to observe the trial, as a civilian he was ineligible to take an official role in the men's defense. After hearing five of the men defend themselves, Marshall spoke to the 50 men and then conferred with Veltmann's defense team. The defense continued a few more days with testimony from a Navy psychiatrist who verified that the immense explosion would generate fear in each man. A black petty officer under Delucchi testified that he had heard no derogatory remarks or conspiratorial comments and that it had been a surprise to everybody when all of the men suddenly refused to march toward the docks on August 9. Marshall held another press conference on October 17 to announce that the NAACP was requesting a formal government investigation into the working conditions that had led the men to strike. He called attention to three aspects: the Navy policy that put the great majority of African Americans into segregated shore duty, the unsafe munitions handling practices and lack of training that had led to the catastrophic detonationand the unfair manner in which 50 of 258 men had been singled out as mutineers, when their actions concerning loading ammunition after the explosion were not significantly different from the other 208 men. Marshall pointed to the men of Division One who had refused to load ammunition prior to August 9, but had been shipped out and given other duty, not arrested and court martialed. Coakley's rebuttal witnesses consisted of officers who had interrogated the prisoners at Camp Shoemaker. The rebuttal fared poorly, as Veltmann was able to elicit from them: that some of the accused men had not been informed they could refuse to make a statement; that some of the interrogations had taken place with an armed sentry standing guard; that very few of the prisoners' explanations that they had been afraid of another explosion had been included in the statements; and that the officers had emphasized portions of the interrogations that would satisfy Coakley's requirement for evidence of conspiracy. Coakley's last rebuttal witness testified on October 19, and the whole court took October 20 off to allow both sides to prepare closing arguments.

Қорытынды пікірлер

Кокли өзінің қорытынды сөзінде Камп Шоумейкерде жарылыстан кейін көп ұзамай, екі жарым рота араласып, екі апта бойы бірге болған кезде басталған бүлікшіл оқиғалардың хронологиялық тізбесін сипаттады. Кокли 9 тамыздағы жаппай бас тартудың себебі – ерлердің жұмыс істеуден бас тарту және оқ-дәрі тиеуден қашу туралы әңгімелері болды деп мәлімдеді. Кокли Джо Смоллдың ерлерге сөйлеп, бір-біріне қолдау көрсетуді өтінгенін айтты. Кокли бүлік туралы өз анықтамасын жазбаға енгізді: "Жалпыға бірлескен мойынсұнбаушылық, жоғары офицердің заңды бұйрықтарына ұжымдық бағынбау – бұл бүлік". Велтманн бүлікшілдікке қатысты айыптауларды жоққа шығарып, ерлердің қорқынышты жарылыстан және одан кейін бұрынғы батальондық әріптестерінің дене мүшелерін тазалаудан туындаған үлкен стресте болғанын айтты. Ол Камп Шоумейкердегі әңгімелердің жай ғана болған оқиғаны түсінуге тырысқан адамдардың пікірталасы болғанын, бұл талқылаулардың бүлікшілдікке жатпайтынын және заговорға негіз бола алмайтынын мәлімдеді. Велтманн Смоллдың баржадағы әскерилерге жасаған төрт-бес минуттық қысқаша сөйлеуін тәртіпті сақтау міндетін орындау мақсатында жасалғанын, ал бұл міндетті оған жоғарыдағы офицерлер жүктегенін айтты. Велтманн бүлік туралы орнатылған құқықтық анықтаманың әскери билікті узурпациялау, бұзу немесе жою үшін жасалған бірлескен әрекет екенін және мұндай әрекет немесе ниет болмағанын қайталады. Бұйрыққа бағынбау – бүлік емес. Қараша айының соңында 50 әскери қызметкер Лос-Анджелес және Лонг-Бич порттарының жанындағы Сан-Педро шығанағындағы Терминал аралындағы Федералдық түзету мекемесіне ауыстырылды.

Апелляция және босату

Соғыс сотының ісін 12 күн бойы бақылаған Тергуд Маршалл, сотта ер адамдардың ешбір шағымы тыңдалмағанын байқағаннан кейін, апелляциялық науқанды жоспарлауға кірісті. Сот істі жапқаннан кейін Маршалл министр Форресталға хат жолдады. Онда ол неге оқ-дәрілерді тиеу жұмысы тек қара нәсілділерге жүктелгенін, оларға бұл жұмысқа қалай дайындықтанбағанын, жылдамдық үшін бәсекелесуге мәжбүр етілгенін, жарақат алғандарға демалыс берілмегенін және шенді көтеруге мүмкіндік берілмегенін сұрады. Форрестал әлсіз жауап беріп, Порт Чикагода қара нәсілділердің көптігі сондықтан олардың оқ-дәрі тиеумен айналысқанын айтты. Форрестал басқа теңіз жауынгерлік базаларында ақ нәсілділердің оқ-дәрі тиегенін атап, кемсітушілік болмағанын мәлімдеді. Теңіз министрлігінің хатшысы, ерлерге шен беруден бас тарту себебі Порт Чикагодағы уақыттарының «сынақ мерзімі» болғанын, ал 30 күндік демалыс беруден бас тарту себебі, олардың қызметке тез оралып, психологиялық және эмоционалдық қиындықтарды болдырмау мақсатында болғанын түсіндірді. Маршалл сотталған 50 адамның әрқайсысынан, Вашингтондағы Әскери-теңіз күштері Бас прокурорының алдындағы қарастыру кезінде шағымдануға жазбаша рұқсат алды. 1945 жылдың 3 сәуірінде ол өз аргументтерін ұсынды. Маршаллдың апелляциясында 50 айыпталушының барлығына оқ-дәрі тиеу туралы тікелей бұйрық берілмегені, ал егер бұйрықтар берілген болса да, оған бағынбау бүлік деп есептелмейтіні айтылды. Ол Коклидің «бүлік» терминінің анықтамасы бойынша сотты адасқа салуға тырысқанын және ұсынған көптеген дәлелдерінің куәлік емес, яғни қабылданбайтынын мәлімдеді. Маршалл былай деп жазды: «Айыпталушылар бірқатар жағдайлардың салдарынан туындаған жағдайда кінәлі деп танылды. [ ] Осы істе әділдік тек қана шешімнің толыққанды қайта қаралуы арқылы қамтамасыз етіледі». Соңында, 1946 жылдың 6 қаңтарында Теңіз күштері 50 адамның 47-сі босатылатынын хабарлады. Бұл 47 адам Тынық мұхитындағы Теңіз кемелеріндегі активті қызметке жіберілді, онда оларға соғыстан кейінгі базалық жұмыстарға байланысты қарапайым міндеттер жүктелді. 50 тұтқынның екеуі жарақаттарынан айығу үшін түрме ауруханасында тағы бірнеше ай жатты, ал біреуі нашар мінез-құлқы үшін босатылмады. Кейін қылмыс жасалмаған 50 әскери қызметкер «қадірлі жағдайда» Теңіз күштерінен босатылды. Барлығы Теңіз күштері осы кезде 1700-ге жуық тұтқынға кешірім жасады.

During the 12 days that he watched the court martial proceedings, Thurgood Marshall began to formulate an appeal campaign, having noticed that none of the men's grievances had been aired in court. Directly after the court closed the case, Marshall sent a letter to Secretary Forrestal asking why only blacks were assigned the task of loading munitions, why they had not been trained for that task, why they were forced to compete for speed, why they were not given survivor's leaves, and why they had not been allowed to rise in rank. Forrestal replied weakly, saying that a predominance of black men were stationed at Port Chicago so of course they would be working there to load munitions. Forrestal pointed out that there was no discrimination because other naval weapons stations were manned by white crews loading munitions. The Navy Secretary said that the men had not been promoted because their time at Port Chicago had been a "trial period", and that they were not given 30 day leaves because he thought it best for men to get quickly back to duty to prevent them from building up mental and emotional barriers. Marshall obtained written permission from each of the 50 convicted men for him to appeal their case when it came up for review in Washington, DC in front of the Judge Advocate General of the Navy. On April 3, 1945, he appeared to present his arguments. Marshall's appeal made the case that no direct order was given to all 50 of the defendants to load munitions and that even if orders had been given to certain individuals, disobeying the orders could not constitute mutiny. He said that Coakley deliberately misled the court on the definition of "mutiny" and that the mass of evidence he introduced was hearsay, thus inadmissible. Marshall wrote that "[t]he accused were made scapegoats in a situation brought about by a combination of circumstances. [ ] Justice can only be done in this case by a complete reversal of the findings." Finally, on January 6, 1946, the Navy announced that 47 of the 50 men were being released. These 47 were paroled to active duty aboard Navy vessels in the Pacific Theater, where the men were assigned menial duties associated with post war base detail. Two of the 50 prisoners remained in the prison's hospital for additional months recuperating from injuries, and one was not released because of a bad conduct record. Those of the 50 who had not committed later offenses were given a general discharge from the Navy "under honorable conditions". In all, the Navy granted clemency to about 1,700 imprisoned men at this time.

Саяси және әлеуметтік әсері

Чикаго портындағы апат Теңіз күштеріндегі жүйелі нәсілдік теңсіздікті көрсетті. Апатқа бір жыл бұрын, 1943 жылдың ортасында, АҚШ Теңіз күштерінде 100 000-нан астам афроамерикандықтар қызмет етсе де, бірде-бір қара офицер болған жоқ. Апаттан кейінгі айларда, негізінен афроамерикандықтардан тұратын, ірі, жалпыұлттық абоненттік базасы бар «Питтсбург Курьер» газеті, оқиғаны және одан кейінгі бүлік сот процесін «Қос жеңіс» науқаны аясында жариялады – бұл Осі державаларына ғана емес, сонымен қатар отандық нәсілдік теңсіздікке де жеңіс тудыруға бағытталған күш-жігер болды. 1944 жылдың соңында, ауыр нәсілшілдік жағдайында Гуамдағы теңіз базасында нәсілдік тәртіпсіздіктер орын алды. 1945 жылдың наурыз айында 1000 афроамерикандық ерден тұратын «Сиби» батальоны Калифорния штатының Порт-Хуэнемдегі Вентура округінің Әскери-теңіз базасындағы базасында дискриминациялық жағдайларға наразылық білдіріп, аштық ереуіліне шықты. Осы оқиғадан кейінгі апталарда Флот адмиралы Эрнест Кинг және министр Форрестал азаматтық сарапшы Лестер Грэйнджермен бірлесіп, Теңіз күштеріндегі нәсілдердің толық интеграциясы жоспарын жасады. Чикаго портындағы апат жаңа стандарттарды енгізуге ықпал етті. 1990 жылдан бастап, АҚШ Конгресінің 25 мүшесі бастаған науқан сотталғандарды ақтауға жұмылдырылмады. Жарылыс кезіндегі бас сержант болған Гордон Коллер 1990 жылы сұхбат берді. Коллер қауіпке қарамастан оқ-дәрілерді тиеуді жалғастырған, өзі сияқты жүздеген адамдардың «танылуға лайық» екенін айтты. 1990 жылдары, 50 адамның арасында тірі қалған аз ғана адамның бірі – Фредди Микс президентке кешірім сұрап өтініш жасауға шақырылды. Порт Чикагоның 50 адамы кешірім сұраудан бас тартты, себебі кешірім кінәлі адамдарға беріледі; олар өздері бүлік жасаған жоқ деп санады. Микс оқиғаны жария ету үшін кешірім сұрады, «Бүкіл Америка мұны білсін деп үміттенемін, бұл өте ұзақ уақыт бойы жасырылып келген нәрсе» деді. 50 теңізшіні ақтауға бағытталған күш-жігер жалғасуда. 2004 жылы автор Роберт Л. Алленнің «бұл үкімдерді тіпті бүгінде де жою маңызды» деген сөзі хабарланды. 2019 жылдың 11 маусымында АҚШ Конгресінің 116-шы шақырылысында АҚШ өкілі Марк ДеСольнье демеушілігімен бір мезгілде қаралатын қаулы енгізілді. Бұл қаулы жарылыс құрбандарын мойындау және Теңіз күштерімен сотталған 50 адамды ақтау мақсатын көздейді. Қаулы әлі де енгізілген деп белгіленген.

The Port Chicago disaster highlighted systemic racial inequality in the Navy. A year before the disaster, in mid 1943, the U. S. Navy had over 100,000 African Americans in service but not one black officer. In the months following the disaster, the Pittsburgh Courier, a newspaper with a large, nationwide subscriber base made up primarily of African Americans, related the incident and the subsequent mutiny trial in their Double V campaign, a push for victory over not just the Axis powers but also over racial inequality at home. Late in 1944, under conditions of severe racism, a race riot broke out in Guam at a naval base. In March 1945 a Seabee battalion of 1,000 African American men staged a hunger strike at their base, Naval Base Ventura County in Port Hueneme, California, in protest of discriminatory conditions. In the weeks following the latter incident, Fleet Admiral Ernest King and Secretary Forrestal worked with civilian expert Lester Granger on a plan for total integration of the races within the Navy. The Port Chicago disaster had helped catalyze the drive to implement new standards. Beginning in 1990, a campaign led by 25 U. S. congressmen was unsuccessful in having the convicts exonerated. Gordon Koller, Chief Petty Officer at the time of the explosion, was interviewed in 1990. Koller stated that the hundreds of men like him who continued to load ammunition in the face of danger were "the ones who should be recognized". In the 1990s, Freddie Meeks, one of the few still alive among the group of 50, was urged to petition the president for a pardon. Others of the Port Chicago 50 had refused to ask for a pardon, reasoning that a pardon is for guilty people receiving forgiveness; they continued to hold the position that they were not guilty of mutiny. Meeks pushed for a pardon as a way to get the story out, saying "I hope that all of America knows about it it's something that's been in the closet for so long." Efforts to posthumously exonerate all 50 sailors have continued. In 2004, author Robert L. Allen was reported as saying " even for today it's important to have these convictions set aside." On June 11, 2019, a concurrent resolution sponsored by U. S. Representative Mark DeSaulnier was introduced in the 116th United States Congress. The resolution is intended to recognize the victims of the explosion and officially exonerate the 50 men court martialed by the Navy. The resolution is still marked as introduced.

Порт Чикаго әскери-теңіз журналы Ұлттық мемориал

1994 жылы жарылыста қаза тапқандардың есімін мәңгі есте қалдыру үшін Чикаго портының әскери-теңіз журналының ұлттық мемориалы ашылды. Мемориалды жобалау және күтіп ұстау жұмысы Ұлттық саябақтар қызметіне (NPS) жүктелді. Конгрессмен Джордж Миллер 2002 жылы мемориалдың ұлттық саябақ мәртебесіне көтерілуін қадағалап, осы мәртебенің сайтқа "қосымша қаржыны тартуға, жабдықтарды жаңартуға, білім беру материалдарын жетілдіруге" көмектесетінін білдірді. Алайда, бұл күш-жігер мәртебе өзгерісіне әкелмеді. 2006 жылы жергілікті газетте жарылыста қаза тапқандардың құрметіне арналған Конкорд теңіз қару-жарақ станциясы аумағындағы қолданыстан шығарылған шіркеудің қиын жағдайы жайлы мақала жарияланды. 1980 жылы салынған шіркеудің қорғасын бояуы мен тозуына байланысты құтқаруға келмейтінін жергілікті тарихшы Джон Кейбел мәлімдеді. Кейбел апатқа арнап 1991 жылы жасалған әсем әйнектерге назар салып, оларды демонтаждап, мемориалдық алаңда қайта орнатуға болатынын атап өтті. 2008 жылдың наурыз айында Миллердің 2007 жылы ұсынған заң жобасы қабылданғаннан кейін NPS Конгресс мемориалды басқаруға бағытталды. 2008 жылдың 10 шілдесінде сенатор Барбара Боксер адам денсаулығына қауіпсіз және Әскери-теңіз күштеріне қажет емес деп табылған жағдайда мемориалдық алаңды бес акрға (екі гектарға) кеңейтуді көздейтін заң жобасын ұсынды. 2008 жылғы "Порт-Чикаго" әскери-теңіз журналының ұлттық мемориалын жақсарту туралы заң дауысқа қойылған жоқ. 2009 жылдың 12 ақпанында Миллер ұқсас заң жобасын ұсынды, ол "Порт-Чикаго" әскери-теңіз журналының ұлттық мемориалын жақсарту туралы 2009 жылғы заң (H.R. 1044) деп аталды. Бұл заң жобасы тағы бес акр жерді қоса алды және Конкорд қаласы мен Шығыс шығанақтың аймақтық саябақтар ауданына "келушілерге бағдар беру және тұрақ, әкімшілік кеңселер мен мемориалдық экспонаттарды сақтау үшін қойма құру және пайдалану" құқығын берді. Президент Барак Обама 2009 жылдың желтоқсан айында заң жобасын мақұлдап, қол қойды. Бұл нысан әскери базаның аумағында орналасқандықтан, сапарды алдын ала брондау қажет. 2021 жылы 50 афроамерикандық теңізшімен бірге Тургуд Маршаллдың еңбегін құрметтеу үшін жаңа саябақ құру жоспарланды. Болашақтағы "Тургуд Маршалл аймақтық саябағы – Порт-Чикагоның 50-і" Порт-Чикагодан жақын жерде орналасқан, қолданыстан шығарылған Конкорд теңіз қару-жарақ станциясының бөлігінен құрылады және Шығыс шығанақтың аймақтық саябақтар жүйесіне қосылады. Келушілер орталығында қару-жарақ жүгін тиеудің қауіптілігі және афроамерикандық докерлердің кездесетін нәсілшілдік туралы ақпарат берілмек. Аймақтық саябақ Ұлттық саябақтар қызметімен бірлесіп Порт-Чикагодағы апаттың тарихын айтады және жұртшылыққа оңай қол жеткізуді қамтамасыз етеді.

The Port Chicago Naval Magazine National Memorial was dedicated in 1994 to the lives lost in the explosion. The National Park Service (NPS) was directed to design and maintain the memorial. Congressman George Miller pushed for the memorial to be upgraded to national park status in 2002, in the knowledge that such status would help the site "become more competitive for federal funds to upgrade and enhance facilities and education materials". This effort did not result in a change of status. In 2006, a local newspaper article highlighted the precarious position of the disused chapel within the grounds of the Concord Naval Weapons Station, a chapel that had been previously dedicated to the memory of those fallen in the explosion. The 1980 chapel was said by local historian John Keibel to be unsalvageable due to lead paint and its dilapidated condition. Keibel called attention to the stained glass windows, which were crafted in 1991 as a tribute to the disaster, noting that they could be dismantled and remounted at the memorial site. In March 2008, NPS was directed by Congress to manage the memorial, after passage of a bill introduced in 2007 by Miller. On July 10, 2008, Senator Barbara Boxer introduced legislation that would expand the memorial site by five acres (two hectares), if the land was judged safe for human health and was excess to the Navy's needs. The Port Chicago Naval Magazine National Memorial Enhancement Act of 2008 was not put to a vote. On February 12, 2009, Miller introduced a similar bill, the Port Chicago Naval Magazine National Memorial Enhancement Act of 2009 (H. R. 1044), which, in addition to calling for another five acres, allowed for the City of Concord and the East Bay Regional Park District " to establish and operate a facility for visitor orientation and parking, administrative offices, and curatorial storage for the Memorial." President Barack Obama approved and signed the bill in December 2009. The site is contained within an active military base and requires prior reservation to visit. In 2021, a new park was planned to honor Thurgood Marshall's invaluable work with the 50 African American sailors. The future "Thurgood Marshall Regional Park – Home of the Port Chicago 50" will be formed from a section of the decommissioned Concord Naval Weapons Station, a short distance from Port Chicago, and will join the park system of the East Bay Regional Park District. A visitor's center is planned to describe the dangers of weapons cargo loading, and the racism experienced by African American dock workers. The regional park will partner with the National Park Service to tell the story of the Port Chicago disaster, providing easier access to the public.

БАҚ өкілдіктері

1990 жылы Уилл Робинсон мен Кен Шварц жарылыс және сот процесі туралы «Порт-Чикаго көтерілісі – Ұлттық трагедия» атты деректі фильмін жасады. Олар көтерілісші, сотталған Джо Смолл, оның қорғаушы адвокаты Джеральд Велтманн, сондай-ақ бірінші жұмыс тоқтатылғаннан кейін оқ-дәрілерді тиеуге оралған теңізші Перси Робинсон және жарылыстан көзі көрмей қалған Роберт Рут кіші теңізшімен сұхбаттасты. Дэнни Гловер оқиғаға баяндама жасады, онда 1944 жылы болған оқиғаларды көрнекілейтін сахналар да бар болды. Деректі фильм «Пибоди» сыйлығына ұсынылып, «Эмми» сыйлығын жеңіп алды. 1996 жылы Дэн Коллисон WBEZ радиосының PRI таратып берген «Бұл – Американың өмірі» бағдарламасы үшін Порт-Чикаго теңізшілерімен сұхбаттасты. Олар бастапқыда кемедегі қызметке дайындалғанын, бірақ теңізге шығатын кемелерге жіберілмегендеріне көңілдері қалғанын айтты. Коллисон сұхбаттарды жарылыс туралы қазіргі заманғы жаңалықтармен үйлестірді. «Порт-Чикаго 50» оқиғасы Джеймс С. «Джим» Хенерсон жазған және Кевин Хукс режиссерлік еткен «Көтеріліс» телефильмінің негізі болды, онда Морган Фримен үш атқарушы продюсердің бірі ретінде қатысты. Майкл Джей Уайт, Дуэн Мартин және Дэвид Рамси үш ойдан шығарылған теңізші рөлінде ойнаған фильм 1999 жылдың 28 наурызында NBC телеарнасында көрсетілді. Апат және оған байланысты мәселелер 2002 жылы CBS телесериалы «JAG»-дің «Порт-Чикаго» эпизодында көрсетілді. Апат Сара Сундиннің 2011 жылғы «Көк аспан ертең» романында маңызды орын алды. Романның басты кейіпкерлерінің бірі қару-жарақ қоймасында жұмыс істейді және түрмеде отырған «көтерілісшінің» әйеліне әділдік үшін күресте көмектеседі. 2015 жылы сыйлықты жазушы Стив Шейнкиннің «Порт-Чикаго 50: Апат, көтеріліс және азаматтық құқықтар үшін күрес» кітабы 2014 жылғы Жастар әдебиеті бойынша Ұлттық кітап сыйлығының финалисі атанды. «Нью-Йорк Таймс» газеті кітапты «ересектерге де жарайды» деп атап, «Шейнкиннің зерттеулерінің тереңдігі мен ауқымдылығы оның ауызша тарихтары, деректі фильмдер және Әскери-теңіз күштерінің құжаттарын қамтитын жазбаларында және дереккөздер тізімінде көрінеді» деп жазды. 2017 жылы Порт-Чикаго оқиғасы Александр Зейне Ирвиннің режиссерлік еткен және Дэниел Л. Бернардидің «Эльдорадо Фильмдері» мен «Ветерандық деректі корпусы» бірлестігімен бірге түсірген «Порт-Чикагоны еске алу» атты қысқа деректі фильмінің тақырыбы болды. «Смитсоний» журналының 2022 жылғы қыркүйек айындағы санында тарихшы Мэтью Ф. Делмонт жазған «Екінші дүниежүзілік соғыстағы қаза болған жарылыс қара нәсілді сарбаздарды теңдік үшін күресуге итермеледі» деген мақала жарияланды. Кейіннен Делмонт мақаланы 2022 жылы жарық көрген «Жартылай американдық – Африкалық американдықтардың Ішкі және Сыртқы Екінші дүниежүзілік соғыстағы қаһармандық тарихы» кітабына енгізді, онда бұл оқиға егжей-тегжейлі сипатталған.

In 1990, Will Robinson and Ken Swartz produced the documentary Port Chicago MutinyA National Tragedy, about the explosion and trial. They interviewed mutiny convict Joe Small, his defense lawyer Gerald Veltmann, as well as Percy Robinson, a seaman who returned to loading ammunition after the first work stoppage, and Robert Routh, Jr., a seaman who was blinded in the blast. Danny Glover provided narration for the story, which included dramatized scenes depicting events as they might have occurred in 1944. The documentary was nominated for the Peabody Awards and won an Emmy. In 1996, Dan Collison interviewed Port Chicago sailors for WBEZ radio's PRI distributed program, This American Life. The men described how they were initially trained for action on ships and were disappointed when they were not assigned to ocean going ships. Collison interspersed interviews with contemporary news reports about the explosion. The story of the Port Chicago 50 was the basis of Mutiny, a made for television movie written by James S. "Jim" Henerson and directed by Kevin Hooks, which included Morgan Freeman as one of three executive producers. Starring Michael Jai White, Duane Martin and David Ramsey as three fictional Navy seamen, the film aired on NBC on March 28, 1999. The disaster and the issues involved were featured in "Port Chicago", a 2002 episode of the CBS drama television series JAG. The disaster featured prominently in the 2011 novel Blue Skies Tomorrow by Sarah Sundin. One of the lead characters works in the arsenal and assists the wife of an imprisoned "mutineer" in her fight for justice. In 2015, award winning writer Steve Sheinkin's The Port Chicago 50: Disaster, Mutiny, and the Fight for Civil Rights was a finalist for the 2014 National Book Award in Young People's Literature. The New York Times called it "just as suitable for adults" and noted that the "seriousness and breadth of Sheinkin’s research can be seen in his footnotes and lists of sources, which include oral histories, documentaries and Navy documents." In 2017, the events of Port Chicago were the subject of the short documentary Remembering Port Chicago, directed by Alexander Zane Irwin and produced by Daniel L. Bernardi in collaboration with El Dorado Films and the Veteran Documentary Corps. The September 2022 issue of the Smithsonian Magazine had an article on the disaster entitled "A Deadly World War II Explosion Sparked Black Soldiers to Fight for Equal Treatment", written by historian Matthew F. Delmont. Delmont later expanded the article into his 2022 book, Half American – The Epic Story of African Americans Fighting World War II at Home and Abroad; which covers this incident in detail.