Ричард Нотт Антрим: Екінші дүниежүзілік соғысының Батыры
Richard Antrim
Ричард Нотт Антрим (1907-1969) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің медалімен марапатталған батыр офицер. Екінші дүниежүзілік соғыстағы ерлігі, теңізшілік қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Құрмет медалі» иегері (1907–1969)
US Navy Medal of Honor recipient (1907–1969)
Ричард Нотт Антрим (17 желтоқсан 1907 – 7 наурыз 1969) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі тұтқын ретіндегі ерлігі үшін АҚШ-тың ең жоғары әскери наградасы – «Құрмет медалімен» марапатталған. 1954 жылы контр-адмирал шенімен зейнетке шықты.
Richard Nott Antrim (December 17, 1907 – March 7, 1969) was an officer in the United States Navy who received the United States' highest military decoration—the Medal of Honor—for his actions as a prisoner of war during World War II. He retired in 1954 as a rear admiral.
Ерте өмір және мансап
Антрим Индиана штатының Перу қаласында дүниеге келді және 1926 жылы Әскери-теңіз резервіне қабылданды. 1927 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясына тағайындалып, 1931 жылдың 4 маусымында бітірді. Бітіруге аздай қалғанда Мэри Джин Пэккардқа үйленді. Ол қысқа мерзімге 11-ші Әскери-теңіз округінде қызмет еткен соң, «Нью-Йорк» линкор кемесіне өртке бақылау офицері болып келді. 1932 жылдың сәуір айында сол линкордан босатылып, Флорида штатының Пенсакола қаласындағы Әскери-теңіз әуе станциясында (NAS) ұшқыш дайындығынан өтті. Содан кейін «Салинас», «Нитро» және «Трентон» кемелерінде бірнеше рет теңіз қызметінде болды. Кейін Массачусетс штатының Куинси қаласындағы «Бейтлехем Стил Корпорейшн» компаниясына жіберілді, онда «Портленд» кемесін жабдықтауға көмектесті. Кеме комиссияға берілгеннен кейін, 1936 жылғы көктемге дейін сол ауыр крейсерде бөлім офицері болып қызмет етті. Осыдан кейін «Кроуншилд» кемесінде аға лейтенанттың көмекшісі болды, содан соң Нью-Джерсидегі NAS Lakehurst-те ауырлығы жеңіл ұшу (LTA) бойынша оқудан өтті. Антрим кейіннен Әскери-теңіз авиаторы (LTA) атағын алып, дирижабль, байлондар немесе еркін шар пилоты ретінде қызмет етуге лайықты деп танылды. 1938 жылдың көктемінде Антрим Азия станциясына келді және 1939 жылдың желтоқсанында «Поп» кемесіне атқарушы офицер болып қосылғанға дейін «Биттерн» кемесінің атқарушы офицері болып қызмет етті. 1941 жылдың желтоқсан айында Тынық мұхитында соғыс басталғанда, Антрим әлі де сол лауазымда болды.
Antrim was born in Peru, Indiana and entered Naval Reserve in 1926. He received an appointment to the United States Naval Academy in 1927 and graduated on June 4, 1931. He married Mary Jean Packard shortly before he graduated. He served briefly in the 11th Naval District before reporting to the battleship New York as fire control officer. Detached from that battleship in April 1932, he received flight instruction at the Naval Air Station (NAS), Pensacola, Florida, before serving consecutive tours of sea duty on the Salinas, Nitro and Trenton. Subsequently, ordered to the Bethlehem Steel Corporation in Quincy, Massachusetts, Antrim assisted in fitting out Portland and after her commissioning, served as a division officer in that heavy cruiser until the spring of 1936. After that time, he became assistant first lieutenant in Crowninshield before undergoing instruction in lighter than air (LTA) flight at NAS Lakehurst, New Jersey. Antrim subsequently received his naval aviator (LTA) designation, qualified for duty as an airship, kite, or free balloon pilot. In the spring of 1938, Antrim arrived on the Asiatic Station and served as executive officer of Bittern before joining Pope in December 1939, as her executive officer. The outbreak of war in the Pacific Ocean in December 1941 found Antrim still serving in that capacity.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Соғыс кезіндегі қысқа қызметінің ішінде Поуп Азия флотының үш маңызды эсминецінің – Баликпапан, Бадунг бұғазы және Ява теңізі шайқастарында елеулі рөл атқарды. Алғашқы шайқаста Поуп жапондықтардың Баликпапанға түсуін уақытша тежеп тұрды. Шайқас барысында лейтенант Антрим өз қарулары мен торпедалары үшін нысаналарды таңдап, үлкен жапондық конвойдың ортасына дәл атып, бірнеше жау кемелеріне зиян келтірді. Бадунг бұғазы шайқасынан кейін Поуптың командирі, командир Уэлфорд С. Блинн өзінің басқарушы офицерінің «шайқасқа дейін және оның барысында өзіне жүктелген міндеттерін үлгілі орындағаны үшін мақтауға лайық» екенін мәлімдеді. Антримді «навигациялық атуды басқару және торпедалық атудағы сенімді көмекші» деп бағалап, Блинн оны эсминецтің командирлігіне ғана емес, «лайықты деп табылған наградаға» да ұсынды. Кейін Антрим осы қызметі үшін Әскери-теңіз кресімен марапатталды. Ява теңізі шайқасы (27-28 ақпан, 1942 жыл) одақтастардың жапондықтардың шабуылын тоқтату үмітін толығымен жойды. Сол шайқастан кейін қираған одақтас флоты Жава айналасындағы жапондық соғыс кемелерінің қоршауын бұзуға тырысты. Кіші топтардың бірі британдық ауыр крейсер, эсминец және Поптан құралды. Кемелер 28 ақпан күні кешке Сурабаядан (Ява) шықты, бірақ келесі күні жапондық ұшақтар оларды байқады. Крейсерлер мен эсминецтерден құралған жапондық күш қашқан үш кемені анықтады, содан кейін Exeter мен Encounter қарсылық көрсеткенімен, жапондық снарядтардың астында қалды. Поуп болса, соғысып, уақытша жаңбырлы ауа райында тығырылғанға үлкерді. Алайда, «Азия флотының ескі» эсминці із кесушілерінен қашып құтыла алмады. Соңында, жапондық бомбалармен – жапондық авианосецтен шақырылған ұшақтардан, сондай-ақ жапондық күштің снарядтарынан зақымданған Поуп суға батып бастады, бірақ оның барлық теңізшілерінен басқа біреуі ғана құтқару салдарына және эсминецтің жалғыз моторлы қайығына қауіпсіз жеткен соң. Жарақат алған Антрим тірілту салдарына қайықтың айналасын жинауға көмектесіп, теңізшілерге қолжетімді азық-түлік бөлісін жеңілдетті. Оның қиын жағдайдағы міндетке деген адалдығы кемедегі әріптестерінің рухын көтеріп, нығайтты.
During her brief wartime career, Pope played a significant part in three major engagements fought by the venerable Asiatic Fleet destroyers—the battles of Balikpapan, Badung Strait, and the Java Sea. In the former, Pope delivered close range attacks that momentarily helped to delay the Japanese landings at Balikpapan. During the action, Lieutenant Antrim selected targets for his guns and torpedoes, placing his shots accurately in the midst of a large Japanese convoy and thus inflicting damage to several enemy ships. After the Battle of Badung Strait, Pope's commanding officer, Commander Welford C. Blinn, reported that his executive officer was "highly deserving of commendation for the meritorious performance of his several duties before and throughout the action." Citing Antrim as a "ready assistant in navigation fire control, and torpedo fire," Blinn recommended him not only for a destroyer command but for a "decoration deemed appropriate." Antrim later received a Navy Cross for this service. The Battle of the Java Sea (27 to February 28, 1942) ended all Allied hope of stemming the Japanese onslaught. In the wake of that action, the smashed Allied fleet attempted to escape the cordon of Japanese warships rapidly tightening the noose around Java. Among the small groups was one composed of the British heavy cruiser , the destroyer , and Pope. The ships slipped out of Surabaya, Java, on the evening of February 28, but were spotted the next day by Japanese aircraft. A surface force of cruisers and destroyers located the fleeing trio, and a fierce action ensued, with Exeter and Encounter after having put up a stiff fight, going down under a deluge of Japanese shells. Pope, however, fought on, managing to make a temporary haven in a passing rain squall. Unfortunately, the destroyer—an Asiatic Fleet flush decker "old enough to vote"—could not elude her pursuers. Ultimately, damaged by Japanese bombs, from aircraft summoned from the Japanese carrier Ryūjō, and by shells from the Japanese force, Pope began to sink, but not before all but one of her men had reached safety in life rafts and the destroyer's sole motor whaleboat. Antrim, wounded in the action, helped to gather the life rafts around the boat to facilitate the distribution of what meager supplies were available to the men. His devotion to duty during the ordeal inspired and sustained his shipmates' morale.
Соғыс тұтқыны
Үш күн мен үш түн бойы Поуптың аман қалғандары топтасып, жапондық әскери кемесі оларды жинап алып, Селебес аралдарындағы Макассарда жапон армиясының билігіне тапсырды. 1942 жылдың сәуірінде Макассарда тұтқындалған кезінде Антрим жапон күзетшісінің америкалық әскери тұтқын, лейтенант (а) Аллан Джек Фишерді (SC) қатыгездікпен ұрып жатқанын көрді және өзінің өміріне қауіп төндіре отырып, араласып, оны тоқтатуға жетті. Осы батылдығы үшін Антрим кейіннен Құрмет медалімен марапатталды. Кейіннен жапондықтар Антримды әуе шабуылдары кезінде қорғану үшін окоп қазу жұмысын басқаруға міндеттегенде, ол жапондықтар бекіткен жоспарларды өзгертіп, өз идеяларын мақұлдатуға қол жеткізді. Тұтқындар күзетшілердің көзінше окоптарды дұрыс қазып, бірақ әуеден АҚШ әрпін көрсететіндей ерекше үлгімен жасады, бұл окоптардағы адамдарды анық көрсетті. Бұл қаһарлы әрекет одақтас авиациясының қате бомбалауынан жүздеген тұтқындарды сақтап қалды. Антрим жоспарын іске асырды, өйткені оның алдауы ашылса, дереу өлім жазасына кесілетінін білген. Осы үшін Антрим "Бронза жұлдыз" медалімен марапатталды.
For three days and nights, Pope's survivors stuck together as a group until picked up by a Japanese warship and handed over to Japanese Army authorities at Makassar, in the Celebes Islands. During the early part of his imprisonment at Makassar in April 1942, Antrim saw a Japanese guard brutally beating an American prisoner of war, Lt.(jg) Allan Jack Fisher, (SC), and successfully intervened, at great risk to his own life. For his conspicuous act of valor, Antrim later received the Medal of Honor. Subsequently when the Japanese forced Antrim to take charge of a labor detail assigned the task of constructing slit trenches for protection during air raids, he carefully rearranged the construction work plans approved by the Japanese and gained their approval of his own ideas. Under the eyes of their captors, the POWs dug the slit trenches correctly, but in a curious pattern recognizable from the air as a giant US which clearly and craftily identified the occupants of the trenches. This audacious action possibly saved hundreds of prisoners of war from mistaken bombings by Allied planes. Antrim carried out the plan in spite of the fact that discovery of his trick would have resulted in instant beheading. For this, Antrim received a Bronze Star.
Соғыстан кейінгі іс-шаралар
Соңында, 1945 жылдың тамызында алыс Шығыстағы соғыс аяқталғаннан кейін босатылған Антрим АҚШ-қа оралды және 1946 жылдың мамырында Вашингтондағы Әскери-теңіз күштерінің базасында репатриацияланған әскери тұтқындарды қайта оқыту курсына қатысу алдында қалпына келтіру демалысын пайдаланды. Одан кейін ол NAS Лейкхерстте ұшқыш дағдыларын жаңартты және кейіннен Әскери-теңіз колледжінде курсты аяқтады. 1942 жылдың наурыз айында «Поуп» кемесінің батып кетуінен кейін жоғалған деп есептелген Антрим 1947 жылдың 30 қаңтарында Ақ үйінде өткен салтанатты шарада президент Гарри С. Трумэннен Құрмет медалін және Қола жұлдыз медалін алды. Кейін, 1947 жылдың маусым және шілде айларында Калифорния штатының Сан-Диего қаласындағы Флоттық сонар мектебіндегі қысқа қызметтен кейін, Антрим «Тернер» эсминецінің командирі ретінде теңізге шықты. Ол NAS Лейкхерсттегі оқуын жалғастырды, содан кейін 1948 жылдың желтоқсанында Вашингтонда Әскери-теңіз операциялары басшысының (CNO) Ауадан жеңіл құрылғыларды жоспарлау және бағдарламалар кеңсесінің көмекшісі қызметін атқарды. Вашингтондағы қызметтен кейін – Мемлекеттік департаменттің Саясат кеңесші штабында және Психологиялық стратегиялық кеңесте – Антрим Корея соғысы кезінде «Монтроз» шабуылдық транспортының командирі болды, содан кейін 1954 жылдың 1 сәуірінде зейнетке шығар алдында астанаға қысқа мерзімге оралды, онда CNO кеңсесінің Десанттық соғыс мәселелері бөлімінің басшысы болды. Ол өзінің жауынгерлік наградаларының негізінде зейнеткерлер тізімінде контр-адмирал шеніне көтерілді.
Ultimately liberated after the war in the Far East ended in August 1945, Antrim returned to the United States and enjoyed rehabilitation leave before attending the Repatriated POW Refresher Course at the Washington Navy Yard, Washington, D. C. in May 1946. He then brushed up on his pilot training at NAS Lakehurst and later completed a course at the Naval War College. Antrim—who had been listed as missing since the sinking of Pope in March 1942—received the Medal of Honor and Bronze Star Medal from President Harry S. Truman in ceremonies at the White House on January 30, 1947. Later, following a brief stint at the Fleet Sonar School, San Diego, California, in June and July 1947, Antrim went to sea in command of the destroyer Turner. He next underwent further instruction at NAS Lakehurst, before assuming the duties of Assistant for Lighter than Air Planning and Programs Office of the Chief of Naval Operations (CNO), Washington, D. C., in December 1948. Following further Washington duty—with the Policy Advisory Staff, Department of State, and the Psychological Strategy Board—Antrim commanded the attack transport Montrose during the Korean War before returning to the capital for a brief tour of duty as Head, Amphibious Warfare Matters Section, Office of the CNO, prior to his retirement on April 1, 1954. He was advanced to rear admiral on the retired list on the basis of his combat awards.
Кейінгі өмірі
Контр-адмирал Антрим 1969 жылдың 7 наурызында Арканзас штатының Маунтин-Хоум қаласында қайтыс болды. Ол Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
Rear Admiral Antrim died in Mountain Home, Arkansas on March 7, 1969. He was buried at Arlington National Cemetery, in Arlington, Virginia.
Құрмет медалі
1942 жылдың сәуір айында Голланд Шығыс Индиясының Селебес аралындағы Макассар қаласында жау жапондықтарының соғыс тұтқыны ретінде ұсталғанда, өмірін қауіпке тігіп, міндетінен асып, көрнекті ерлік пен батылдық танытқандығы үшін. Жапондық күзетшінің ашуына беріліп, әлсіз тұтқынға қатыгездік көрсеткен әскери офицердің орнына дереу әрекет етіп, (сол кезде лейтенант болған) Антрим батыл түрде араласып, күзетшіні тыныштандыруға тырысып, ақырында офицерге тағылған айыптауларды талқылауға көндірді. Барлық жапондық күштер жиналып, күш қолдануға дайындық жасап тұрғанда, және 2700 одақтас тұтқынның жылдам жақындауынан туған шиеленіс күшейген кезде, командир Антрим жаудың қаһарына батыл шап беріп, жазаны жеңілдету үшін өз өмірін қатерге тігіп, оларға жалбарынды. Басқа офицер 15 рет соққыға жығылып, үш сарбаз тарапынан қайта-қайта тебілгеннен кейін, тірі қалу мүмкін емес халге жеткенде, командир Антрим батыл қадам жасап, таңырған күзетшілерге жазаның қалған бөлігін өзі көтертінетінін білдірді. Бұл жапондықтарды қатты таңқалдырып, олардың таңғажайыптығын тудырды және кенеттен рухтанған одақтас тұтқындардан қуанышпен қарсы алақан соққысын алды. Өзінің қайсар басшылығымен және басқа адамның қауіпсіздігіне деген батыл қамқорлығымен ол ғана емес, әріптес офицердің өмірін сақтап қалды, сонымен қатар жапондықтарды өз өмірін сақтап қалуға мәжбүр етті, американдық офицерлер мен сарбаздарға жаңа құрмет көрсетілді және лагерьдегі тұрмыс жағдайлары жақсарды. Оның батырлық ісі командир Антримнің және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің құрметіне лайық.
For conspicuous gallantry and intrepidity at the risk of his life above and beyond the call of duty while interned as a prisoner of war of the enemy Japanese in the city of Makassar, Celebes, Netherlands East Indies, in April 1942. Acting instantly on behalf of a naval officer who was subjected to a vicious clubbing by a frenzied Japanese guard venting his insane wrath upon the helpless prisoner, Comdr. (then Lt.) Antrim boldly intervened, attempting to quiet the guard and finally persuading him to discuss the charges against the officer. With the entire Japanese force assembled and making extraordinary preparations for the threatened beating, and with the tension heightened by 2,700 Allied prisoners rapidly closing in, Comdr. Antrim courageously appealed to the fanatic enemy, risking his own life in a desperate effort to mitigate the punishment. When the other had been beaten unconscious by 15 blows of a hawser and was repeatedly kicked by 3 soldiers to a point beyond which he could not survive, Comdr. Antrim gallantly stepped forward and indicated to the perplexed guards that he would take the remainder of the punishment, throwing the Japanese completely off balance in their amazement and eliciting a roar of acclaim from the suddenly inspired Allied prisoners. By his fearless leadership and valiant concern for the welfare of another, he not only saved the life of a fellow officer and stunned the Japanese into sparing his own life but also brought about a new respect for American officers and men and a great improvement in camp living conditions. His heroic conduct throughout reflects the highest credit upon Comdr. Antrim and the U. S. Naval Service.