Екінші дүниежүзілік соғысының батыры: Альберт Лерой Дэвид

Кіріспе

Альберт Лерой Дэвид (18 шілде 1902 - 17 қыркүйек 1945) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері офицері, екі «Әскери-теңіз кресі» мен «Құрмет медалі» иегері. Ол 1944 жылғы маусымда Француз Батыс Африкасының жағалауында U-505 суасты қайығын қолға түсірудегі рөлі үшін «Құрмет медалімен» марапатталды.

Ерте өмір және мансап

Мэривилл қаласында (Миссури штаты) туған Дэвид 1919 жылдың 30 қыркүйегінде Канзас-Ситиде (Миссури штаты) Әскери-теңіз күштеріне қосылды. Сан-Францискодағы Әскери-теңіз оқу орталығында оқығаннан кейін, ол алғашқы қызметін «Арканзас» линкор кемесінде өтеді. 1921 жылдың 19 шілдесінде Небраска штатының Омаха қаласында қайтадан қызметке тұрып, Дэвид екінші рет «Нью-Йорк», «Престон», «Делавэр», «Юта» және «Техас» кемелерінде қызмет етті, ал 1925 жылдың 12 мамырында «Техас» кемесінде қайтадан қызметке тұрды. Одан кейін ол «Трентон», «Цинциннати» және «Солтүстік Лейк-Сити» кемелерінде қызмет етті, 1931 жылдың 15 маусымында Филадельфияда (Пенсильвания штаты) қайтадан қызметке тұрды. 1931 жылдың 3 шілдесінде «Доббин» кемесіне келді және 1939 жылдың 10 тамызында «Флот резервіне» ауысқанға дейін осы эсминецке қызмет етті.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Дэвид 1939 жылдың 27 қыркүйегінде, яғни нацистік Германия Польшаға басып кіргеннен кейін Еуропада Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін бір айға жетпей, қайтадан әскери қызметке шақырылды. 1942 жылдың 13 мамырында машинист болып тағайындалған Дэвид 28 мамырда Сан-Диегодағы Суасты кемелерін жөндеу бөліміне тағайындалды және бес ай бойы сол бөлімде қызмет етті. Сол жерде ол 15 маусымда енсін болып жоғарылатылды. Содан кейін Висконсин университетінің Мэдисон кампусындағы дизельдік инженерлерге арналған теңіз оқу мектебіне оқуға жіберілді. Ақырында Норфолк әскери-теңіз базасындағы теңіз оқу станциясында қызметке келді, содан кейін Техас штатының Оранж қаласына, 1943 жылдың 7 маусымында Consolidated Steel Corporation кеме жасау орнында құрастырылып жатқан эскорттық эсминец «Пиллсбериді» дайындауға көмектесу үшін сапарлады. «Пиллсбери» дайындалып жатқанда лейтенант (jg) шеніне көтерілген Дэвид Атлантика мұхитында, Касабланка мен Гибралтарға конвойларды сүйреп, Гуадалканал аймағында құрылған «аңшы-жойғыш» тобында қызмет етті. 1944 жылдың 4 маусымында Гуадалканал тобы Француз Батыс Африкасының Кейп-Бланкосынан неміс суасты кемесін анықтап, оны су бетіне көтеруге мәжбүрледі, ол кезде Дэвид «Пиллсберидің» инженерлік және электр офицерінің міндетін атқарып жүрген еді. «Пиллсбери» тоғыз адамнан тұратын топты, Дэвид басқарып, U-505 деп табылған суасты кемесіне жіберді, ол әлі де жүріп, бетінде айналып шығып жатты. Дэвид «немістердің кемені суға батыру үшін жарылғыш заттар орнатып жатыр дегенге сенуге толық негіз бар екенін» білсе де, «Пиллсберидің» теңізшілерін кемеге алып, конькирлік люк арқылы төмен түсіп, кемені бақылауға алды. Су кемеге ағылып жатқанына қарамастан, Дэвид төмен қалып, алғашқы құтқару жұмыстарын басқарды, суасты кемесі кез келген сәтте жарылып кетуі немесе батып кетуі мүмкін екенін сезіп. Көп ұзамай Гуадалканалдан U-505-ті су бетінде ұстауға көмектесу үшін адамдар келді, ал Дэвид құтқару жұмыстарын басқару үшін кемеде қалды. Оның батыл және қаһармандық әрекеттерінің нәтижесінде құнды олжа Бермудаға жеткізілді. Көп ұзамай лейтенант шеніне ие болған Дэвид «1815 жылдан бері АҚШ Теңіз күштерінің жау кемесін ашық теңізде тұңғыш рет сәтті түрде бағындырып, тұтқындағаны үшін» Құрмет медалімен марапатталды. Екінші дүниежүзілік соғыстың Атлантика мұхитындағы Теңіз күштерінің мүшесіне берілген жалғыз Құрмет медалі осы болды. Медальді тапсыруға үлкермес бұрын, ол Вирджиния штатының Норфолк қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды. Медальді президент Гарри С. Трумэн 1945 жылдың 5 қазанында Ақ үйінде өткен салтанатты шарада Дэвидтің жесірі Линда Мэй Дэвидке тапсырды.

David was recalled to active duty, though, on September 27, 1939, less than a month after World War II broke out in Europe with Nazi Germany's invasion of Poland. Appointed machinist on May 13, 1942, David was assigned to the Submarine Repair Unit, San Diego on May 28, and served in that unit for five months. While there, he received his promotion to ensign on June 15. Reporting thence to the Naval Training School for diesel engineers at the Madison campus of the University of Wisconsin, for instruction, David ultimately reported for duty at the Naval Training Station, Naval Operating Base, Norfolk, before he traveled to Orange, Texas, to assist in fitting out the destroyer escort Pillsbury, which was commissioned at the Consolidated Steel Corporation yard on June 7, 1943. Promoted to lieutenant (jg.) while Pillsbury was fitting out, David served in that ship as she operated in the Atlantic, escorting convoys into Casablanca and Gibraltar, and serving with a "hunter killer" unit formed around Guadalcanal. He was serving as Pillsburys assistant engineering and electrical officer when Guadalcanals task group located a German submarine off Cape Blanco, French West Africa, on June 4, 1944, and forced it to the surface. Pillsbury lowered a boat and sent a party of nine men, led by David, to board the U boat, soon identified as U 505, which was still underway and running in a circle on the surface. Although he "had every reason to believe" that Germans were still below decks setting demolition charges and scuttling the ship, David led Pillsburys men on board and down the conning tower hatch, and took possession of the boat. Although he found the sea flooding into the U boat, David remained below directing the initial salvage operations—aware that at any moment the submersible could blow up or sink. Men from Guadalcanal arrived soon thereafter to aid in the battle to keep U 505 afloat, and David remained on board directing the salvage operations. As a result of his vigorous and heroic efforts, the valuable prize was eventually taken to Bermuda. Promoted to lieutenant soon thereafter, David received the Medal of Honor for his part in the "first successful boarding and capture of an enemy man of war on the high seas by the United States Navy since 1815." His was the only Medal of Honor awarded to a member of the Navy in the Atlantic theater of World War II. He died of a heart attack at Norfolk, Virginia, however, before the medal could be presented to him; it was presented by President Harry S. Truman to David's widow, Lynda Mae David, on October 5, 1945, in a ceremony at the White House.