Эдвард Филлипс Оппенгейм: Англиялық жазушының өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Эдвард Филипс Оппенхайм (22 қазан 1866 – 3 ақпан 1946) – ағылшын романисі, көптеген бестселлерлік жанрлық көркем әдебиеттердің авторы, оларда тартымды кейіпкерлер, халықаралық интригалар мен қарқынды оқиғалар кездеседі. Оларды оқу өте оңай болғандықтан, халыққа арналған ойын-сауық ретінде қарастырылған. 1927 жылы ол "Time" журналының мұқабасында бейнеленген.

Өмірбаян

Эдвард Филипс Оппенхайм 1866 жылғы 22 қазанда Лондонның Тоттенхэм қаласында Генриетта Сусанна Темперли Бадд пен былғары саудагері Эдвард Джон Оппенхаймның ұлы болып дүниеге келді. Ол тез арада табысты формула тауып, өзін таныстырды. 1913 жылы Джон Бьюхан, өзінің мансабын күдік тудыратын романдар жазушы ретінде бастағанда, Оппенхаймды «жазудағы шеберім» және «Ишаядан кейінгі ең ұлы еврей жазушысы» деп атады. Осы жылы баспагерлер оның ертерек жазылған кейбір шығармаларын қайта басып шығарды, бір басылымның сөздерімен айтқанда, «оның әңгімелеріне деген көпшіліктің тоймас сұранысын қанағаттандыру үшін». Ол былай қосты: «Автордың жақында жарық көрген кітаптарын оқығандар оның өмірінен алынған алғашқы оқиғаларын қызықты деп табады, олардың қарапайымдығы оның қазіргі кездегі шеберлігімен салыстырғанда тіпті көңілді». Қайта басылған шығармалардың ішінде «Әлемдегі ең үлкен тұзақ» (1900) және «Аман қалған» (1901) кітаптары бар еді. Олар Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Лестерширдегі Эвингтон қаласында, қазіргі «The Cedars» пабында тұрды және бір қызы болды. Соғыс кезінде ол Ақпарат министрлігінде жұмыс істеді. Ол дипломатиялық және саяси интригалары үшін жаман кейіпкерлерді іздегенде пруссиялық милитаристтер мен анархистерге жүгінді, бұл бір сыншының «оның үгіт-насихатының әлсіздігі» туралы өкініш білдіруіне себеп болды. Ол сол жылдың 12 қыркүйегінде «Time» журналының мұқабасында пайда болды. Оның шығармаларына жазылған сын-ескертпелер оларды құпия жанрмен шамалы ғана байланысы бар ойын-сауық ретінде қарастырды. 1933 жылы «Күннің шуағындағы қылмыскерлер» кітабына жазылған сын авторы: «Оппенхайм мырзаның қылмыскерлері соншалықты әдемі әдет-ғұрыптарға ие, олар ең жақсы қоғамда оңай қозғалады. Бұл кітапта тың игерілмеген құпиялар көп емес, бірақ әсем киімдегі қылмысқа толы». 1936 жылы оның жүзінші романы «Тамаша алаяқтық» туралы сын, «Х. Я. О.» романы 1927 жылы оның жүзінші туындысы деп сипатталды. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында жарық көрген «Ұялшаң бай» кітабы «уайымдарыңыздан ойын ауыстыруға арналған жақсы әңгіме» болды. Оқырманға таныс тақырыптар күтілді, «Оппенхаймның ерекше қоспасы – диспетчерлік қорап атмосферасы, фатальдық әйелдер, екі жақты сатқындар және тартымды сюжет». Мансабының ортасында «Ұлы бейнелеу» (1920) кітабы «оның ең жақсы туындысы» деп аталды. Ол ондаған роман және әңгіме жинақтарымен қатар 1942 жылы «Естелік тоғаны» атты автобиографиясын жариялады. Оппенхаймның әдеби жетістігі оған Франция Ривьерасында вилла мен яхта, содан кейін Гернсиде үй сатып алуға мүмкіндік берді, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде осы мүліктеріне қол жеткізе алмады. Соғыстан кейін ол Сент-Мартиндегі Le Vauquiedor Manor үйін қайтарып алды және 1946 жылғы 3 ақпанда қайтыс болды. Оның өліміне орай «Нью-Йорк таймс» газетінде жарияланған мақалада: «Ол өзінің әдемі және қарапайым өмірбаянында барлық кітаптарын оңай жазғанын еске алады. Оларды, әсіресе жазғы демалыста, еске түсіретін әдебиеттерге зәрулік сезілген кезде, оқу да оңай болды» делінген. Ол хатшысына диктант беру арқылы шығармаларын жазды және бір жылы жеті туынды жарыққа шығарды. Оның әлеуметтік айналымында оның романдарының кейіпкерлері болды, онда ол «халықаралық интригалар, романтика және жылдам әрекет пен күдікке толы сәнді қоғамның жарқын әлемін» жасады.

Edward Phillips Oppenheim was born 22 October 1866 in Tottenham, London, the son of Henrietta Susannah Temperley Budd and Edward John Oppenheim, a leather merchant. He quickly found a successful formula and established his reputation. In 1913, John Buchan, launching his career as a suspense novelist, called Oppenheim "my master in fiction" and "the greatest Jewish writer since Isaiah". As early as that year, his publishers were bringing out new editions of some of his earlier works to meet, in the words of one trade publication, "the insatiable demand of the public for more stories by him". It added: "Readers of the author's recent books will find these first stories of life sketches full of interest, their very crudeness being positively amusing in light of his present finished craftsmanship. "efn|The reissued works included The World's Greatest Snare (1900) and The Survivor (1901). They lived in Evington, Leicestershire in what is now The Cedars pub until the First World War and had one daughter. During that war he worked for the Ministry of Information. When he needed villains for his diplomatic and political intrigues he drew on Prussian militarists and anarchists, enough for one reviewer to lament "the baldness of his propaganda". He appeared on the cover of Time magazine on 12 September of that same year. Reviews for his work treated them as entertainments with only a slight relationship to the mystery genre. In 1933, a review of Crooks in the Sunshine explained that "Mr. Oppenheim's crooks are so polished that they have no difficulty in moving in the very best society There is very little mystery in this book, but there is dress suit crime galore." In 1936, a review of A Magnificent Hoax, his one hundredth novel,efn|Miss Brown of X. Y. O. was described as his one hundredth work in 1927. The Shy Plutocrat, published early in World War II, was "a good tale to take your mind off your worries". Readers came to expect familiar themes, "the peculiar Oppenheim blend of dispatch box atmosphere, femmes fatales, double traitors, and a tight plot". In mid career, The Great Impersonation (1920) was called "his best work". Along with dozens of novel and short story collections, he produced an autobiography, The Pool of Memory, in 1942. Oppenheim's literary success enabled him to buy a villa on the French riviera and a yacht, then a house in Guernsey, though he lost access to this during the Second World War. He regained the house, Le Vauquiedor Manor in St. Martins, after the war and died there on 3 February 1946. An assessment that appeared in The New York Times upon his death said: "As he recalls in his pleasant and modest autobiography, all his books were easy to write. They were equally easy to read, especially on a summer vacation, when escapist literature is most welcome." He composed by dictating to a secretary and once produced seven works in a single year. His social set included the characters that populated his novels, where he created "a glamorous world of international intrigue, romance and plushy society galloping along in swift action and suspense".