Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ жазушысы (1870–1916)
British writer (1870–1916)
Гектор Хью Манро (18 желтоқсан 1870 – 14 қараша 1916), көбінесе Саки атты қаламдымымен және жиі Х. Х. Манро деп аталатын британ жазушысы, оның өткір, ойыншыл және кейде қорқынышты әңгімелері Эдвард дәуірінің қоғамы мен мәдениетін сатиралайды. Ол ағылшын мұғалімдері мен ғалымдары қысқа әңгіме жанрының шебері деп санайды және көбінесе О. Генри мен Дороти Паркермен салыстырады. Оскар Уайльд, Льюис Кэрролл және Рудьярд Киплингтің ықпалымен, ол өзі А. А. Милн, Ноэль Ковард және П. Г. Вудхаусқа әсер етті. Әйелі қайтыс болғаннан кейін Чарльз Манро үш баласын – Этель Мэриді (1868 жылдың сәуірінде туған), Чарльз Артурды (1869 жылдың шілдесінде туған) және екі жасар Гекторды Англияға қайтарды. Балалар Солтүстік Девонның Барнстапл қаласының жанындағы Пилтон ауылындағы Бродгейт вилласына, әжесі мен әкесінің әпкелері Шарлотта мен Огустаның қатаң және діни қағидаларды ұстанатын үйіне тәрбиеленуге жіберілді. Оның әпкелері кейбір кейіпкерлерінің прототипі болды, әсіресе "Жылқы бөлмесі" әңгімесіндегі тәтесі мен "Средни Ваштар" повесіндегі қамқоршысы: Мунроның әпкесі Этель "Жылқы бөлмесі" әңгімесіндегі тәтесі Аугуста тәтесінің дерлік толыққанды бейнесі еді деді. Мунро мен оның бауырлары ерте жылдары өзінше оқшауланған өмір сүрді және оларды гувернанткалар тәрбиеледі. 12 жасында жас Гектор Манро Эксмут қаласындағы Пенкарвик мектебінде, содан кейін Бедфорд мектебінде интернатта оқыды. 1887 жылы әкесі зейнетке шығып, Бірмадан оралып, Гектор мен оның бауырларымен бірге Еуропаға бірнеше саяхат жасады. 1893 жылы Гектор әкесінің ізімен Үндістан Императорлық полициясына қабылданып, Бирмаға жіберілді, бірақ қайталап қызбаға шалдығуы салдарынан он бес айдан кейін үйіне оралуға мәжбүр болды.
Hector Hugh Munro (18 December 1870 – 14 November 1916), better known by the pen name Saki and also frequently as H. H. Munro, was a British writer whose witty, mischievous and sometimes macabre stories satirize Edwardian society and culture. He is considered by English teachers and scholars a master of the short story and is often compared to O. Henry and Dorothy Parker. Influenced by Oscar Wilde, Lewis Carroll and Rudyard Kipling, he himself influenced A. A. Milne, Noël Coward and P. G. Wodehouse. After his wife's death Charles Munro sent his three children, Ethel Mary (born April 1868), Charles Arthur (born July 1869) and two year old Hector, home to England. The children were sent to Broadgate Villa, in Pilton near Barnstaple, North Devon, to be raised by their grandmother and paternal maiden aunts, Charlotte and Augusta, in a strict and puritanical household. It is said that his aunts were most likely models for some of his characters, notably the aunt in "The Lumber Room" and the guardian in "Sredni Vashtar": Munro's sister Ethel said that the aunt in "The Lumber Room" was an almost perfect portrait of Aunt Augusta. Munro and his siblings led slightly insular lives during their early years and were educated by governesses. At the age of 12 the young Hector Munro was educated at Pencarwick School in Exmouth and then as a boarder at Bedford School. In 1887, after his retirement, his father returned from Burma and embarked upon a series of European travels with Hector and his siblings. Hector followed his father in 1893 into the Indian Imperial Police and was posted to Burma, but successive bouts of fever caused his return home after only fifteen months.
Жазушылық мансап
1896 жылы ол жазушы ретінде өмір сүру үшін Лондонға көшуді шешті. Манро өзінің жазушылық жолын The Westminster Gazette, Daily Express, The Morning Post сияқты газеттерде және Bystander және Outlook сияқты журналдарда журналист ретінде бастады. Оның алғашқы кітабы, «Ресей империясының өркендеуі», Эдвард Гиббонның «Рим империясының құлдырауы мен жоғалуы» еңбегінен үлгі алған тарихи зерттеу, 1900 жылы нағыз атымен жарық көрді, бірақ бұл сәтті бастама болмады. «Ресей империясының өркендеуі» кітабын жазу кезінде ол алғаш рет әңгіме жазуға белі шешіп, 1899 жылдың 18 ақпанында St Paul's басылымында «Догод» атты туындысын жариялады. (Мунроның «Мысықтың жетістігі» атты эскизі бір күн бұрын «Вестминстер бюджеті» журналында жарық көрді.) Содан кейін 1900 жылы ол саяси сатира саласына Франсис Карратерс Гулдпен бірлесіп «Вестминстердегі Алиса» еңбегімен енді. Гулд эскиздерді жасады, ал Манро оларға қосатын мәтінді алғаш рет «Саки» деген псевдониммен жазды. Сериал сол кездегі саяси тұлғаларды пародиялады (Даунинг-стриттегі Алиса: «Енді есімде қалған сұрақ – «Сен ешқашан бейшаралық көрдің бе?»» – зооморфтық Артур Балфурға сілтеме жасап), және Либералды «Вестминстер газеті» басылымында жарияланды. 1902 жылы ол Стивен Косс «өз бетіншелік органдары» деп сипаттаған «The Morning Post» газетінде шетелдік тілші болып жұмыс істеді, алдымен Балқанда, содан кейін Ресейде, онда ол 1905 жылғы Санкт-Петербург төңкерілігінің куәсі болды. Содан кейін ол Парижге барып, 1908 жылы Лондонға оралды, онда «көрнекті беделі бар әдебиет адамының жайлы өмірі күтіп тұрды». Осы аралықта «Реджинальд» 1904 жылы жарық көрді, алғашқы әңгімелер «The Westminster Gazette» басылымында жарияланған, және ол осы уақыт бойы «The Morning Post», «Bystander» және «The Westminster Gazette» үшін эскиздер жазып жүрді. Ол Мортимер көшесінде пәтері болды, жазып, «Cocoa Tree» клубында бридж ойнады және қарапайым өмір сүрді. «Реджинальд Ресейде» 1910 жылы, «Кловис шежіресі» 1911 жылы, ал «Аңдар мен супер аңдар» 1914 жылы жарық көрді, сондай-ақ оның өмірінде жинақталмаған газеттерде жарияланған басқа да әңгімелер жарық көрді. Ол сонымен қатар екі роман жазды: «Шыдамсыз Бассингтон» (1912) және «Вильям келгенде» (1913).
In 1896 he decided to move to London to make a living as a writer. Munro started his writing career as a journalist for newspapers such as The Westminster Gazette, the Daily Express, The Morning Post, and magazines such as the Bystander and Outlook. His first book, The Rise of the Russian Empire, a historical study modelled upon Edward Gibbon's The Decline and Fall of the Roman Empire, appeared in 1900, under his real name, but proved to be something of a false start. While writing The Rise of the Russian Empire, he made his first foray into short story writing and published a piece called "Dogged" in St Paul's on February 18, 1899. (Munro's sketch "The Achievement of the Cat" appeared the day before in The Westminster Budget.) He then moved into the world of political satire in 1900 with a collaboration with Francis Carruthers Gould entitled "Alice in Westminster". Gould produced the sketches, and Munro wrote the text accompanying them, using the pen name "Saki" for the first time. The series lampooned political figures of the day (Alice in Downing Street begins with the memorable line, "'Have you ever seen an Ineptitude?'" – referring to a zoomorphised Arthur Balfour), and was published in the Liberal Westminster Gazette. In 1902 he moved to The Morning Post, described as one of the "organs of intransigence" by Stephen Koss, to work as a foreign correspondent, first in the Balkans, and then in Russia, where he was witness to the 1905 revolution in St. Petersburg. He then went on to Paris, before returning to London in 1908, where "the agreeable life of a man of letters with a brilliant reputation awaited him". In the intervening period Reginald had been published in 1904, the stories having first appeared in The Westminster Gazette, and all this time he was writing sketches for The Morning Post, the Bystander and The Westminster Gazette. He kept a place in Mortimer Street, wrote, played bridge at the Cocoa Tree Club, and lived simply. Reginald in Russia appeared in 1910, The Chronicles of Clovis was published in 1911, and Beasts and Super Beasts in 1914, along with other short stories that appeared in newspapers not published in collections in his lifetime. He also produced two novels, The Unbearable Bassington (1912) and When William Came (1913).
Өлім
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Мунро 43 жаста еді және әскерге шақыруға ресми түрде жасы жетіп, асып кеткенімен, ол офицерлік шеннен бас тартып, 2-ші Король Эдуардтың атты әскеріне қатардағы сарбаз ретінде қосылды. Кейіннен ол 22-ші (қызметтік) батальонына, Royal Fusiliers (Kensington) полкіне ауысты, онда оған намыс сержанты шені берілді. Ол бірнеше рет ресми түрде ауыр сырқаттанған немесе жарақат алған кезде қайтадан майданға оралды. 1916 жылдың қараша айында Анкре шайқасы кезінде Франциядағы Бомонт-Амельге жақын жердегі оқтан пайда болған шұңқырда тығылғанда, оны неміс снайпері атқылап өлтірді. Көптеген деректерге сәйкес, оның соңғы сөздері: "Мына қарапайым темекіңді өшір!"
At the start of the First World War Munro was 43 and officially over age to enlist, but he refused a commission and joined the 2nd King Edward's Horse as an ordinary trooper. He later transferred to the 22nd (Service) Battalion, Royal Fusiliers (Kensington), in which he was promoted to lance sergeant. More than once he returned to the battlefield when officially too sick or injured. In November 1916 he was sheltering in a shell crater near Beaumont Hamel, France, during the Battle of the Ancre, when he was killed by a German sniper. According to several sources, his last words were "Put that bloody cigarette out!"
Мұра
Мунроның қабірі белгісіз. Ол Тьепваль ескерткішінің 8C 9A және 16A қабаттарында және беттерінде еске алынған. 2003 жылы «Англия мұрасы» Мунроның Фитзровиядағы Мортимер көшесі, 97 мекенжайындағы пәтеріне көгілдір тақта орнатты. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның қарындасы Этель оның көптеген қағаздарын жойды және балалық шағы туралы өз естелігін жазды, ол «Төртбұрышты жұмыртқа және басқа эскиздер» (1924) кітабының басында жарық көрді. Ротай Рейнольдс, жақын досы, «Бейбітшілік ойыншықтары» (1919) атты едәуір көлемді естелік жазды, бірақ одан басқа Мунро туралы жалғыз өмірбаян – А. Ланггуттың «Саки: Гектор Хью Мунроның өмірі» (1982) және Сэнди Бёрннің «Төзбес Саки» (2007) еңбектері. Кешірек жазылған өмірбаян жазушылар Әтелдің ағасының өмірі туралы жазғандарына көп сүйенді. 2020 жылдың соңында Сакидің «Оптимист» (1912) және «Миссис Пендеркоеттің жоғалған жеке басы» (1911) атты екі әңгімесі қайта басылмаған, жинақталмаған және Саки туралы ешқандай ғылыми еңбекте жазылмаған күйде қайта табылды; қазір оларды онлайн режимінде табуға болады. 2021 жылы Лора Сифурова Morning Post және басқа да лондондық мерзімдік басылымдарды ресейлік мұрағаттардан қарап, Мунро немесе Сакиге жатқызылатын жеті эскиз бен әңгімені қайта ашты. 2023 жылы Брюс Гастон Кловистің «Бизнестің романтикасы» эскизін қайта тапты, ол 1914 жылы Daily News and Leader газетінде Selfridge's жарнамасының бөлігі ретінде жарияланған.
Munro has no known grave. He is commemorated on Pier and Face 8C 9A and 16A of the Thiepval Memorial. In 2003 English Heritage marked Munro's flat at 97 Mortimer Street, in Fitzrovia with a blue plaque. After his death, his sister Ethel destroyed most of his papers and wrote her own account of their childhood, which appeared at the beginning of The Square Egg and Other Sketches (1924). Rothay Reynolds, a close friend, wrote a relatively lengthy memoir in The Toys of Peace (1919), but aside from this, the only other biographies of Munro are Saki: A Life of Hector Hugh Munro (1982) by A. J. Langguth, and The Unbearable Saki (2007) by Sandie Byrne. All later biographies have had to draw heavily upon Ethel's account of her brother's life. In late 2020 two Saki stories, "The Optimist" (1912) and "Mrs. Pendercoet's Lost Identity" (1911), which had never been republished, collected, or noted in any academic publication on Saki, were rediscovered; they are now available online. In 2021, Lora Sifurova, looking through the Morning Post and other London periodicals in Russian archives, rediscovered seven sketches and stories attributed to Munro or Saki. In 2023, Bruce Gaston rediscovered a Clovis sketch, "The Romance of Business", published as part of an advertisement for Selfridge's in a 1914 issue of the Daily News and Leader.
Жыныстық қатынас
Мунро Британияда ерлер арасындағы сексуалдық қатынас қылмыс саналған дәуірде гомосексуал болған. Кливленд көшесі жанжалы (1889) және Оскар Уайльдтың құлдырауы (1895) оның өмірінің сол бөлігін жасыруға мәжбүр етті.
Munro was homosexual at a time when in Britain sexual activity between men was a crime. The Cleveland Street scandal (1889), followed by the downfall of Oscar Wilde (1895), meant "that side of [Munro's] life had to be secret".
Пәннің атауы
"Саки" деген псевдоним Омар Хайямның Рубаиятындағы шарап құюшыға сілтеме жасайды. Ротай Рейнольдс және Этель Манро осыны растайды. Эмлин Уильямс 1978 жылы жарық көрген "Саки" антологиясының кіріспесінде осы туралы мәлімдейді.
The pen name "Saki" is a reference to the cupbearer in the Rubáiyát of Omar Khayyam. Both Rothay Reynolds and Ethel Munro confirm this. Emlyn Williams states as much in his introduction to a Saki anthology published in 1978.
Таңдалған шығармалар
Сакидің көптеген шығармалары Эдвард дәуіріндегі Англияның қалыпты ережелері мен екіжүзділігін табиғаттың аяусыз, бірақ түзу өмір мен өлім күресімен салыстырады. "Гардиан" газетінде Сакидің қайтысының жүз жылдығына орай жазған Стивен Мосс: "Оның көптеген әңгімелерінде тұншықты билік өкілдері табиғат күштеріне – жолбарыстарға, гиеналарға, мысықтарға қарсы қойылады. Олар желіне қойылмаса да, адамдар көбінесе жеңіліске ұшырайды".
Much of Saki's work contrasts the conventions and hypocrisies of Edwardian England with the ruthless but straightforward life and death struggles of nature. Writing in The Guardian to mark the centenary of Saki's death, Stephen Moss noted, "In many of his stories, stuffy authority figures are set against forces of nature—polecats, hyenas, tigers. Even if they are not eaten, the humans rarely have the best of it".
"Қосылушылар"
"Қосықшылар" - бұл екі адам, Георг Знайм мен Ульрих фон Градвиц туралы әңгіме. Олардың отбасылары шығыс Карпат тауларындағы бір орман үшін ұрпақтан-ұрпаққа дауласқан. Ульрихтің отбасы заңды түрде осы жердің иесі болғандықтан, Георгты орманда аң аулағанда "қонақ" деп санайды. Бірақ Георг орманның өз отбасына тиесілі екеніне сеніп, жиі аң аулайды және Ульрихті оны тоқтатуға тырысқандықтан нағыз "қонақ" деп есептейді. Бір қыс түні Ульрих Георгты орманға аң аулап келгенін көреді. Екеуі де ескертусіз бірін-бірі атқыламайды, себебі бұл отбасының абыройын дақтайды, сондықтан бір-бірін мойындауға келіспейді. "Құдайдың тағдырымен" бірден ағаш бұтағы екеуінің үстіне құлайды, оларды бір бөрелінің астында қамап қояды. Бірте-бірте олар даудың бекер екенін түсінеді, дос болып, ұзақ жылдар бойы созылған аждаһаны тоқтатады. Содан кейін олар өздерінің адамдарын көмекке шақырады, ал қысқа уақыттан соң Ульрих дөңгеден жақындап келе жатқан тоғыз немесе он адамды көреді. Әңгіме Ульрихтің олардың аштыққа ұшыраған қасқырлар екенін түсінуімен аяқталады. Топтап аң аулайтын, жарысқан емес қасқырлар, шынында да, осы орманның нағыз иелері екені белгілі болады, ал екеуі де – осы жерге келген "қонақтар".
"The Interlopers" is a story about two men, Georg Znaeym and Ulrich von Gradwitz, whose families have fought over a forest in the eastern Carpathian Mountains for generations. Ulrich's family legally owns the land and so considers Georg an interloper when he hunts in the forest. But Georg, believing that the forest rightfully belongs to his family, hunts there often and believes that Ulrich is the real interloper for trying to stop him. One winter night, Ulrich catches Georg hunting in the forest. Neither man can shoot the other without warning, as they would soil their family's honour, so they hesitate to acknowledge one another. In an "act of God", a tree branch suddenly falls on each of them, trapping them both under a log. Gradually they realize the futility of their quarrel, become friends and end the feud. They then call out for their men's assistance and, after a brief period, Ulrich makes out nine or ten figures approaching over a hill. The story ends with Ulrich's realization that the approaching figures on the hill are actually hungry wolves. The wolves who hunt in packs as opposed to rivalries, it seems, are the true owners of the forest, while both humans are interlopers.
"Габриэль-Эрнест"
"Габриэль Эрнест" ескертумен басталады: "Сіздің орманыңызда қауіпті жануар бар". Өзен жағасында күнге жатқан жалаңаш Габриэльді қала тұрғындары "өсіндіріп" алады. Ол жағымды, сүйкімді, бірақ түсініксіз де алыс, өзінің "қамқорларына" қызыққандай көрінеді. Орманда қалай өмір сүргенін сұрағанда, ол "төрт аяқтап" аң аулайтынын айтады, олар мұны оның иті бар деп түсінеді. Оқиғаның ширығуы, жексенбілік мектептен үйге қайтып бара жатқан кішкентай баланың жоғалып кетуімен басталады. Оны қууға тырысады, бірақ Габриэль мен бала өзен жағасында із-жайсыз жоғалады. Табылған жалғыз нәрсе – Габриэльдің киімдері, олар екеуі қайтадан көрінбейді. Бұл әңгіме автордың сүйікті тақырыптарын қамтиды: жақсы ниеттердің дұрыс болмауы, мәдениетті қоғамның қарапайымдылығы, қастандықтардың тартымдылығы, жабайылық пен тыйым салынғанның құлқыны. Сондай-ақ, қарапайым адалдық та мойындалады, оқиғаның басты кейіпкері Габриэль Эрнесттің есіміне арналған естелікке жазылудан түбірінен бас тартады, оның суға батып бара жатқан баланы құтқаруға жасаған батылдығы үшін, және өзінің де суға батып кеткені үшін. Габриэль Эрнест шындығында баланың жеген, содан кейін қашқан қасқыр еді.
"Gabriel Ernest" starts with a warning: "There is a wild beast in your woods " Gabriel, a naked boy sunbathing by the river, is "adopted" by well meaning townspeople. Lovely and charming, but also rather vague and distant, he seems bemused by his "benefactors." Asked how he managed by himself in the woods, he replies that he hunts "on four legs," which they take to mean that he has a dog. The climax comes when a small child disappears while walking home from Sunday school. A pursuit ensues, but Gabriel and the child disappear near a river. The only items found are Gabriel's clothes, and the two are never seen again. The story includes many of the author's favourite themes: good intentions gone awry, the banality of polite society, the attraction of the sinister, and the allure of the wild and the forbidden. There is also a recognition of basic decency, upheld when the story's protagonist 'flatly refuses' to subscribe to a Gabriel Ernest memorial, for his supposedly gallant attempt to save a drowning child, and drowning himself, as well. Gabriel Ernest was actually a werewolf who had eaten the child, then run off.
"Шарц-Меттерклум әдісі"
Темір жол вокзалында мақтаншы, өршіл әйел, миссис Куабарл, поезбен қалып қойған, ойсыздықтан қалдырылған, әулетті леди Карлоттаны, оны күтіп отырған, келген күнін жаңылысқан, тәрбиеші мисс Хоуп деп қате түсінеді. Леди Карлотта қателікті түзетпеуге шешім қабылдап, өзін "Шарц Меттерклум әдісін" қолдайтын тәрбиеші деп мойындайды, бұл әдіс балаларға тарихты өздері сомдап түсіндіруге көмектеседі, ал бірінші сабақ ретінде сабин әйелдерін басып алуды (бір кір жуушының екі қызының мысалында) таңдайды. Екі күн бойы дүрмек туғызғаннан кейін, ол кетіп, кешіккен багажында барыс баласы болатынын хабарлайды.
At a railway station an arrogant and overbearing woman, Mrs Quabarl, mistakes the mischievous Lady Carlotta, who has been inadvertently left behind by a train, for the governess, Miss Hope, whom she has been expecting, Miss Hope having erred about the date of her arrival. Lady Carlotta decides not to correct the mistake, acknowledges herself as Miss Hope, a proponent of "the Schartz Metterklume method" of making children understand history by acting it out themselves, and chooses the Rape of the Sabine Women (exemplified by a washerwoman's two girls) as the first lesson. After creating chaos for two days, she departs, explaining that her delayed luggage will include a leopard cub.
"Бейбітшілікке септігін тигізу"
Елеонора жас ұлдарын ойыншық солдаттармен немесе қару-жарақтармен қамтамасыз етуден бас тартады, сондай-ақ олардың Адрианополь қоршауын бейнелейтін ойыншығын алып қойғаннан кейін, ағасы Харвиге Пасха сыйлығы ретінде жаңашыл "бейбітшілік ойыншықтарын" беруді бұйырады. Жас Берти сыйлықтарды ашқанда "Бұл бекініс!" деп шулап, ал ағасы "Бұл - қалалық қоқыс жәшігі" деп жауап бергенде көңілі қалды. Балалар бастапқыда өнер мектебі мен қоғамдық кітапхананың үлгілерінен, немесе Джон Стюарт Милл, Фелисия Хеманс және сэр Джон Гершельдің кішкентай мүсіншелерінен қызығушылық таба алмайды. Бірақ жас қиялына толы балалар өздерінше шешім табады, Луи XIV туралы тарих сабақтарын Британияға жасалған шабуыл және Жас әйелдер христиан қауымдастығына шабуыл туралы қорқынышты, зорлық-зомбылыққа толы ойынмен байланыстырады. Оқиғаның соңында Харви Елеонораға сәтсіздік туралы хабарлап, "Біз тым кеш кірістік", - дейді, ол бастағанда бәрібір сәтсіздікке ұшырар екенін түсінбейді.
Preferring not to give her young sons toy soldiers or guns, and having taken away their toy depicting the Siege of Adrianople, Eleanor instructs her brother Harvey to give them innovative "peace toys" as an Easter present. When the packages are opened young Bertie shouts "It's a fort!" and is disappointed when his uncle replies "It's a municipal dustbin." The boys are initially baffled as to how to obtain any enjoyment from models of a school of art and a public library, or from little figures of John Stuart Mill, Felicia Hemans and Sir John Herschel. Youthful inventiveness finds a way, however, as the boys combine their history lessons on Louis XIV with a lurid and violent play story about the invasion of Britain and the storming of the Young Women's Christian Association. The end of the story has Harvey reporting failure to Eleanor, explaining "We have begun too late. ", not realising he was doomed to failure whenever he had begun.
"Ашық терезе"
Фрамтон Наттел, аса жүйкелі адам, өз денсаулығы үшін елде қалуға келді. Оның апасы, ол сол жерде болғанда, онымен араласу керек деп санайды, оған көршілес аймақтағы отбасыларға таныстыру хаттарын берді. Фрамтон миссис Сэпплтонға барады және оның төмен түсуін күтіп, оның ақылға қонымды, он бес жасар немересі көңіл көтереді. Немересі оған қазан айында француз терезесі ашық ұсталатынын айтады, өйткені миссис Сэпплтон күйеуі мен үш жыл бұрын батпақта суға батып кеткен ағалары бір күні қайтып келеді деп сенді. Миссис Сэпплтон төменге түскенде, ол күйеуі мен бауырлары туралы және олардың түсіруден қалай оралатындығы туралы айтады; Фрэмтон, оның бұзылып кеткеніне сеніп, өзінің денсаулық жағдайын түсіндіре отырып, оның назарын аударуға тырысады. Содан кейін, оның қорқынышына орай, миссис Сэпплтон күйеуі мен ағаларының келе жатқанын айтады, оларды иттерімен терезеге қарай келе жатқанын көреді. Ол арбақты көріп, қашып бара жатыр деп ойлайды. Миссис Сэпплтон оның неге қашып кеткенін түсінбейді және күйеуі мен бауырлары келгенде оларға жаңа ғана кеткен таңғажайып адам туралы айтады. Немересі Фрамтонның спаниельді іздеп қашқанын түсіндіреді: ол Үндістанда жолсыз иттер тобы аңшылыққа түскеннен бері иттерден қорқады және жаңа қазылған қабірде бір түнді өткізуге мәжбүр болды. Соңғы жол жағдайды қорытындылап, немере қызы туралы былай дейді: "Оның ерекшелігі қысқа мерзімдегі романтика болды".
Framton Nuttel, a nervous man, has come to stay in the country for his health. His sister, who thinks he should socialise while he is there, has given him letters of introduction to families in the neighbourhood whom she got to know during her stay. Framton goes to visit Mrs. Sappleton and, while waiting for her to come down, is entertained by her witty, fifteen year old niece. The niece tells him that the French window is kept open, even though it is October, because Mrs. Sappleton believes that her husband and her brothers, who drowned in a bog three years before, will come back one day. When Mrs. Sappleton comes down she talks about her husband and her brothers, and how they are going to come back from shooting soon; Framton, believing that she is deranged, tries to distract her by explaining his health condition. Then, to his horror, Mrs. Sappleton points out that her husband and her brothers are coming, whom he sees walking towards the window with their dog. He thinks he is seeing ghosts and flees. Mrs. Sappleton cannot understand why he has run away and, at her husband and brothers' arrival, tells them about the odd man who has just left. The niece explains that Framton ran away because of the spaniel: he is afraid of dogs ever since he was hunted by a pack of stray dogs in India and had to spend a night in a newly dug grave with creatures grinning and foaming just above him. The last line summarizes the situation, saying of the niece, "Romance at short notice was her speciality."
"Тәузек"
Сакидің қайталанатын кейіпкері Кловис Сангрейл, епті, ойыншыл жас жігіт, орта жастағы Хаддлдің күнделікті өмірге тәуелділігі мен өзгеріске қарсылығы туралы шағымын естіп қалады. Хаддлдың досы оған "тынышсыздық емi" (демалыс емiнiң керiсi) қажет екенін, мүмкiн болса, үйде жасалуы керек екенін ұсынады. Кловис өзi сол адам мен оның қарындасына "көмектесiп", оларды 20-шы ғасырдың тарихына енетін ойдан шығарылған оқиғаға араластыруды жөн көредi.
Saki's recurring hero Clovis Sangrail, a clever, mischievous young man, overhears the complacent middle aged Huddle complaining of his own addiction to routine and aversion to change. Huddle's friend makes the wry suggestion that he needs an "unrest cure" (the opposite of a rest cure), to be performed, if possible, in the home. Clovis takes it upon himself to "help" the man and his sister by involving them in an invented outrage that will be a "blot on the twentieth century".
"Эсме"
Баронша Кловиске ол және оның досы Констанс түлкі аулау кезінде кездескен гиена туралы әңгіме айтады. Кейіннен гиена олардың соңынан еріп, қысқа уақытқа тоқтап, цыган баласын жейді. Одан көп ұзамай гиенаны автомобиль қағып өлтіреді. Баронша дереу мәйітті өзінің сүйікті иті Эсме деп жариялайды, ал көліктің кінәлі иесі жүргізушісіне жануарды жерлеуді тапсырады, содан кейін оған жоғалтуын өтеу үшін зөміргүл брошка жібереді.
A baroness tells Clovis a story about a hyena that she and her friend Constance encountered while out fox hunting. Later, the hyena follows them, stopping briefly to eat a gypsy child. Shortly after this, the hyena is killed by a motorcar. The baroness immediately claims the corpse as her beloved dog Esmé, and the guilty owner of the car gets his chauffeur to bury the animal and later sends her an emerald brooch to make up for her loss.
"Средни Ваштар"
Конрадин есімді денсаулығы нашар бала әпкесі және қамқоршысы, миссис Де Ропппен өседі, ол "Конрадинді ұнатпайтынын өзіне мойындамаған болар еді, бірақ оны "оның жақсылығы үшін" кедергі етудің аса қиындық тудырмайтын міндет екенін сезген болуы мүмкін". Конрадин әпкесіне және оның қысым көрсетуші билігіне қарсы шығады. Ол өзінің түлкісін қадір тұтатын дін ойлап табады, оны кекшіл құдай ретінде көреді және "Средни Ваштардың" Де Ропптан кек алуын тілейді. Де Ропп жануардан құтылуға тырысқанда, ол оған шабуыл жасап, өлтіреді. Бүкіл үйдің халқы қатты қорқып, алаңдайды; Конрадин тыныш түрде тағы бір тостқа май жағады.
A sickly child named Conradin is raised by his aunt and guardian, Mrs De Ropp, who "would never have confessed to herself that she disliked Conradin, though she might have been dimly aware that thwarting him 'for his good' was a duty which she did not find particularly irksome". Conradin rebels against his aunt and her choking authority. He invents a religion in which his polecat ferret is imagined as a vengeful deity, and Conradin prays that "Sredni Vashtar" will deliver retribution upon De Ropp. When De Ropp attempts to dispose of the animal, it attacks and kills her. The entire household is shocked and alarmed; Conradin calmly butters another piece of toast.
"Тобермори"
Бірде Корнелиус Аппин атты қонақ ауылдық үй кешінде басқаларға жануарларды адам тіліне үйретудің жолын тапқанын жариялайды. Ол бұл тәжірибені үй иесінің мысығы Тобермориге көрсетіп береді. Көп ұзамай, жануарларға үнсіздік сақтайды деген үмітпен көптеген жеке әңгімелерді тыңдауға және көруге рұқсат берілетіні анық болады, мысалы, үй иесі сэр Уилфредтің бір қонақтың зиялы деңгейі туралы пікірлері мен оның машинасына қызығушылық танытуы, сондай-ақ басқа қонақтардың құпия қарым-қатынастары. Қонақтар ашуға іштей толады, әсіресе Тобермори қарсылас мысықты қуу үшін қашқанда. Бірақ оны улау жоспары сәтсіз аяқталады, себебі Тобермориді қарсылас мысық өлтіріп қояды. "Мыңжылдық келді деп құлшына жариялап, кейін оның Хенлимен үйлеспейтінін және оны шексіз кешіктіруге тура келетінін білген періште, Корнелиус Аппин өз керемет жетістігіне деген жауаптан гөрі көңілі төмендеу сезінген болар еді". Аппин одан кейін Дрездендегі зоопарктағы пілге неміс тілін үйретуге тырысқанда қаза табады. Осы үй кешіндегі қонақ Кловис Сангрейл (Сакидің жиі кездесетін кейіпкері) егер ол "кедей жануарға" дұрыс емес неміс етістіктерін үйретсе, оған аяныш білдірудің қажеті жоқ демекші болады.
At a country house party, one guest, Cornelius Appin, announces to the others that he has perfected a procedure for teaching animals human speech. He demonstrates this on his host's cat, Tobermory. Soon it is clear that animals are permitted to view and listen to many private things on the assumption that they will remain silent, such as the host Sir Wilfred's commentary on one guest's intelligence and the hope that she will buy his car, or the implied sexual activities of some of the other guests. The guests are angered, especially when Tobermory runs away to pursue a rival cat, but plans to poison him fail when Tobermory is instead killed by the rival cat. "An archangel ecstatically proclaiming the Millennium, and then finding that it clashed unpardonably with Henley and would have to be indefinitely postponed, could hardly have felt more crestfallen than Cornelius Appin at the reception of his wonderful achievement." Appin is killed shortly afterwards when attempting to teach an elephant in a zoo in Dresden to speak German. His fellow house party guest, Clovis Sangrail (Saki's recurring hero), remarks that if he was teaching "the poor beast" irregular German verbs, he deserved no pity.
"Бұлқа"
Фермер Том Йоркфилдке жартылай ағасы Лоренс келіп қонақ болады. Том Лоренспен жақын болмайды және оның жануарларды сурет салушы мамандығына да құрмет көрсетпейді. Том Лоренске өзінің жүлделі бұқасын көрсетеді, оның әсерленетініне үміттеніп, бірақ Лоренс Томға өзге бұқаның суретін, оны Том көрген және ұнатпаған, үш жүз фунтқа сатқанын айтады. Том бұқаның суретінің өзінің нағыз бұқасынан қымбат тұрғанына ашуланады. Бұл және Лоренстің жоғарыдан қараушылық қатыны оған оны ұруға деген ынтаны тудырады. Лоренс далаға қашып бара жатқанда, бұқа оған шабуыл жасайды, бірақ Том оны ауыр жарақаттан сақтап қалады. Том Лоренс жазылып жатқанда күтім көрсетеді, ешқандай ашуды сезінбейді, себебі ол Лоренстің суреті қаншалықты құнды болмасын, тек оның сияқты нағыз бұқа ғана біреуге шабуылдауы мүмкін екенін біледі.
Tom Yorkfield, a farmer, receives a visit from his half brother Laurence. Tom has no great liking for Laurence or respect for his profession as a painter of animals. Tom shows Laurence his prize bull and expects him to be impressed, but Laurence nonchalantly tells Tom that he has sold a painting of a different bull, which Tom has seen and does not like, for three hundred pounds. Tom is angry that a mere picture of a bull should be worth more than his real bull. This and Laurence's condescending attitude give him the urge to strike him. Laurence, running away across the field, is attacked by the bull, but is saved by Tom from serious injury. Tom, looking after Laurence as he recovers, feels no more rancour because he knows that, however valuable Laurence's painting might be, only a real bull like his can attack someone.
"Шығыс қанаты"
Бұл бұрын пьеса ретінде айтылған "қайта жаңғырылған" әңгіме. Үйдің шығыс жағында түнгі уақытта үй тойы кезінде өрт шығады. Әйел үй иесі "кешіріңіздер, менің қымбат Евамды – алтын шашты Евамды" құтқаруды сұрағанда, Люсьен онымен ешқашан таныспағанын айтып, бас тартады. Тек Еваның нағыз қыз емес, Грамплен ханымның өзінің армандаған қызының суреті екенін, және ол суретті жылдар бойына үнемі жаңарып отырғанын білген соң ғана Люсьен оны құтқару үшін өмірінен айырылуға дайын екенін жариялайды, себебі "осы жағдайда өлім әдемірек", – деген пікірді майор да қолдайды. Екі ер адам өртке кіргенде, Грамплен ханым "Еваны тазалау үшін Эксетерге жібергенін" еске түсіреді. Екеуі де өмірін бекерге жоғалтты.
This is a "rediscovered" short story that was previously cited as a play. A house party is beset by a fire in the middle of the night in the east wing of the house. Begged by their hostess to save "my poor darling Eva—Eva of the golden hair," Lucien demurs, on the grounds that he has never even met her. It is only on discovering that Eva is not a flesh and blood daughter but Mrs Gramplain's painting of the daughter she wished that she had had, and which she has faithfully updated with the passing years, that Lucien declares a willingness to forfeit his life to rescue her, since "death in this case is more beautiful," a sentiment endorsed by the Major. As the two men disappear into the blaze, Mrs Gramplain recollects that she "sent Eva to Exeter to be cleaned". The two men have lost their lives for nothing.
Радио
Орсон Уэллстің CBS радиосы үшін "The Mercury Theatre on the Air" сериясының 5-ші эфирі 1938 жылдың 8 тамызында бір ұзақ оқиғаның орнына үш қысқа оқиғаны сахналады. Үш оқиғаның екіншісі – "Ашық терезе". "Ашық терезе" сондай-ақ 1962 жылы шыққан "Алфред Хичкок таныстырады: Жастарға арналған қорқынышты оқиғалар" альбомында (Джон Алленмен бейімделген) балаларға арналған алты қорқынышты оқиғаның ішінде пайда болды.
The 5th broadcast of Orson Welles' series for CBS Radio, The Mercury Theatre on the Air, from 8 August 1938, dramatizes three short stories rather than one long story. The second of the three stories is "The Open Window." "The Open Window" is also adapted (by John Allen) in the 1962 Golden Records release Alfred Hitchcock Presents: Ghost Stories for Young People, a record album of six ghost stories for children.
Теледидар
"Шарц Меттерклум әдісі" драмалық қойылымы 1960 жылы Альфред Хичкок таныстырған телесерияның бір бөлімі болды. Саки: Х.Х. Мунроның әңгімелері ("Мысықшының әңгімесі" соңына сілтеме) – Филип Маккидің 1962 жылы "Гранада Телевидениесі" үшін жасаған сегіз бөлімді телесериясы. Рөлдерді Марк Бернс (Кловис), Фенелла Филдинг (Мэри Дракмантон), Хизер Чейзен (Агнес Хаддл), Ричард Вернон (майор), Розамунд Гринвуд (Вероника) және Мартита Хант (Леди Бастабл) сомдады. "Ашық терезе" әңгімесінің драмалық бейімделуі 1984 жылы "Күтпеген оқиғалар" телесериясында көрсетілді. Осы әңгіме 1986 жылы Шьям Бенгалдың "Катха Сагар" үнді антологиялық телехикаясының бір бөлімі ретінде "Ек Хула Хуа Дарваза" деген атпен де бейімделді, сондай-ақ "Сабун Ки Тикия" (Мунроның "Сумерек" әңгімесінен алынған) эпизоды да кірді. 2007 жылы BBC телеарнасы Бен Дэниелс пен Джемма Джонстың қатысуымен түсірген "Кім мисс Де Роппты өлтірді?" телехикаясында Сакидің "Мысықшының әңгімесі", "Құпия бөлме" және "Средни Ваштар" атты үш әңгімесі көрсетілді.
A dramatisation of "The Schartz Metterklume Method" was an episode in the series Alfred Hitchcock Presents in 1960. Saki: The Improper Stories of H. H. Munro (a reference to the ending of "The Story Teller") was an eight part series produced by Philip Mackie for Granada Television in 1962. Actors involved included Mark Burns as Clovis, Fenella Fielding as Mary Drakmanton, Heather Chasen as Agnes Huddle, Richard Vernon as the Major, Rosamund Greenwood as Veronique and Martita Hunt as Lady Bastable. A dramatisation of "The Open Window" was an episode in the series Tales of the Unexpected in 1984. The same story was also adapted as "Ek Khula Hua Darwaza" by Shyam Benegal as an episode in the 1986 Indian anthology television series Katha Sagar, which also included the episode "Saboon Ki Tikiya" an adaptation of Munro's "Dusk" by Benegal. Who Killed Mrs De Ropp?, a BBC TV production in 2007, starring Ben Daniels and Gemma Jones, showcased three of Saki's short stories, "The Storyteller", "The Lumber Room" and "Sredni Vashtar".
Театр
The Playboy of the Week End World (1977) Эмлин Уильямстың 16 Саки әңгімесіне сүйене отырып қойылған пьеса. Тоби Дэвисдің "Жерезедегі қасқырлар" (2008) 12 Саки әңгімесін бейімдеген. Saki Shorts (2003) – Джон Гулд пен Доминик МакКеснидің музыкасы, либреттосы және ән сөздерімен Сакидің тоғыз әңгімесіне негізделген музыкалық туынды. Джеймс Ларктың "Шоққысыз кереметтер" (2011) – Сакидің әңгімелері негізінде жазылған тағы бір музыкалық. Кэтрин Рунделлдің "Сакинің өмірі" (2016) пьесасы Сакидің өмірі мен шығармашылығынан шабыттандырылған.
The Playboy of the Week End World (1977) by Emlyn Williams, adapts 16 of Saki's stories. Wolves at the Window (2008) by Toby Davies, adapts 12 of Saki's stories. Saki Shorts (2003) is a musical based on nine stories by Saki, with music, book and lyrics by John Gould and Dominic McChesney. Miracles at Short Notice (2011) by James Lark is another musical based on short stories by Saki. Life According to Saki (2016) by Katherine Rundell is a play inspired by the life and work of Saki.