Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландия жұрттығындағы титул
Title in the Peerage of Ireland
Корреннің виконт Тааффе титулы 1628 жылы Ирландия жұрттығында, Барон Баллимоте қосымша титулымен бірге құрылды. 1661 жылдан 1738 жылға дейін Тааффе виконттары сонымен қатар Карлингфорд графтары болды. 18 ғасырдан бастап осы титулдардың иелері негізінен Киелі Рим империясында, кейіннен Австрия империясында тұрды, онда олар граф Тааффе (немісше: граф Тааффе) титулын алды, ол континенттік граф титулына балама болды. 1919 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыста Ұлыбританияның жауына шыққандықтан, виконт титулы 1917 жылғы Титулдарды жою заңы бойынша (Албани және Камберленд корольдік герцогтықтарымен бірге) үш негізгі титулдың бірі ретінде жойылды. Сондай-ақ 1919 жылы отбасының Киелі Рим империясының титулы жаңа Австрия Республикасы тарапынан басқа австриялық ақсүйек титулдарымен бірге мойындалмады. Дегенмен, 1967 жылы 12-ші виконттың мұрагерінің қайтысымен барлық осы титулдар және оларға деген кез келген талаптар тоқтатылды.
The title Viscount Taaffe, of Corren, was created in the Peerage of Ireland in 1628, together with the subsidiary title Baron Ballymote. From 1661 to 1738, the Viscounts Taaffe were also the Earls of Carlingford. From the 18th century onwards, the holders of these titles mainly lived in the Holy Roman Empire and subsequently in the Austrian Empire, where they also held the title of Graf Taaffe (German: Count Taaffe), the continental equivalent of an Earl. In 1919, as a consequence of siding with the enemies of Britain in World War I, the viscountcy was one of only three primary titles (together with the royal dukedoms of Albany and Cumberland) to be forfeit under the Titles Deprivation Act 1917. Also in 1919, the family's Holy Roman Empire title was no longer recognised by the new Austrian Republic, along with all other Austrian noble titles. In any case, with the death of the 12th Viscount's heir in 1967, all these titles, and any claims to them, are now extinct.
Ұлыбритания мен Ирландиядағы Тааффтар
XIII ғасырдан бері Таффтерлер Ирландияның солтүстігіндегі жетекші әулеттердің бірі болған. Аңызға сүйенсек, Таффтерлердің барлық әулеті 1196 жылы Уэльстен (Британиядан) Ирландияға көшіп келген; Британияда олар қазіргі Тафф Вейл деп аталатын аймақта тұрған. Ирландияның ресми жазбаларына сәйкес, 1320 жылы Уильям Тафф Смармор қамалында орналасқан. Әулеттің шамамен 1400 жылы тоқтап қалған тағы бір тармағы Мет графтығындағы Лискартон қамалында шоғырланған. 1628 жылы сэр Джон Тафф Ирландия пэрі ретінде Коррен виконты Тафф және Баллимоте бароны атағын алды. Ол он бес бала қалдырды, олардың үлкені Теобальд, ол одан кейін 2-ші виконт Тафф болды, Англия азамат соғысына белсенді қатысып, қалпына келтіру кезеңінде Карлингфорд графы атанды. 1-ші графтың орнын Англия-Испания соғысында қызмет еткен екінші ұлы Николас 2-ші граф ретінде иемденді.
From the 13th century, the Taaffes had been one of the leading families in the north of Ireland. Legend suggests that the whole Taaffe family moved from Wales (Britain) to Ireland around 1196; in Britain, they lived in the area currently known as Taff Vale. According to official Irish records, in 1320, William Taaffe had his seat at Smarmore Castle. Another branch of the family, which died out in about 1400, was based at Liscarton Castle in County Meath. In 1628, Sir John Taaffe was raised to the Peerage of Ireland as Viscount Taaffe, of Corren, and Baron Ballymote. He left fifteen children, of whom the eldest, Theobald, who succeeded him as 2nd Viscount Taaffe, took a prominent part in the English Civil War and on the Restoration was created Earl of Carlingford. The 1st Earl was succeeded by his second son Nicholas, who had served in the Anglo Spanish War, as 2nd Earl.
Тааффтар континенттік Еуропада
2-ші графтың інісі Франциск Моравияның императорлық маркграфы Оломоуц университетінде (Ольмюц) оқыды және император Фердинанд III сарайында, сондай-ақ герцог Карл IV Лотарингияның сарайында қызмет етті. Ол Габсбург армиясында фельдмаршал дәрежесіне жетті, 1683 жылғы Вена шайқасында және басқа түрік жорықтарында өзін ерекше көзге түсірді, Алтын жүн орденінің мүшесі болды. Ол көптеген маңызды дипломатиялық миссияларға жіберілді, ал өмірінің соңында Лотарингия герцогының канцлері және бас министрі болды. Оның отбасының якобит байланыстарына қарамастан, Фрэнсис Тааффе король Уильям III тарапынан Карлингфордтың 3-ші графы ретінде расталды, ал оның ағасының иелігіндегі мүліктерге қатысты сот үкімі мен тәркілеу күшін жойды. Бұл жақсылықты Вильгельмнің Ұлы Одақтағы ең маңызды одақтасы – Киелі Рим императоры сарайындағы лауазымына байланысты болды. 3-ші граф қайтыс болғаннан кейін, оның титулдары мен иеліктері оның жүрегі туысы Теобальдқа өтті, ол 4-ші граф атанды. Оның әкесі 1689 жылғы Дерри қамалында қаза тапты, ал ол өзі Габсбург армиясында ерекше көзге түсіп қызмет етті. 4-ші граф 1738 жылы қайтыс болғаннан кейін Карлингфорд графтығы жойылды; императорлық және ирландиялық иеліктер, сондай-ақ Тааффе виконттығы 6-шы виконт атанған Николасқа өтті, ал оның ирландиялық иеліктері 1703 жылғы акт бойынша протестант мұрагеріне талап етілді, бұл ұзақ сот процесіне әкелді. Николас Тааффе, көптеген туыстары сияқты, Лотарингияда тәрбиеленді, герцог Леопольдтың канцлері болды және Габсбург армиясына қосылды; ол Пруссияға қарсы Силезия соғыстарында шайқасты. Ирландиялық иеліктері үшін жылдар бойы күрескеннен кейін, бұл мәселе парламенттің жеке актісінде бекітілген келісіммен шешілді, нәтижесінде иеліктер сатылып, Николас Тааффеге олардың құнының үштен бірі берілді. Ол бұл ақшаға Богемиядағы Эллисшау (Нальжовы) қамалын сатып алды; сонымен қатар Габсбург иелігіндегі басқа да мүліктерді мұраға алды. Ол Богемияда азаматтыққа ие болды және бұл қадамның себебі оның ұрпақтарының қылмыстық заңдардың күшіне түсуінен қашу үшін протестант болуға ұшырамайтынын білді. Николас Тааффе Габсбург армиясында көрнекті мансапқа ие болды; ол ақырында фельдмаршал дәрежесіне жетті және императрица Мария Тереза оны Тааффе графы (Graf von Taaffe) етіп тағайындады. Тааффе отбасы осылайша әртүрлі елдердің ақсүйек титулдарына ие болды, олар әртүрлі ережелермен басқарылды. Ирландиялық титулдар қатаң тұңғыш туғандық бойынша берілсе, граф титулы Австрия және Киелі Рим империясының заңдарына сәйкес болды және бастапқы грант алушының барлық еркек ұрпақтарына мәңгілікке бірдей қолданылды; отбасы мүшелері граф (Graf) стилімен, әйелдер отбасы мүшелері графиня (Gräfin) стилімен аталатын. Тааффелер енді Габсбургтердің жерінде тұрғандықтан, 1860 жылы Лордтар палатасының Артықшылықтар комитеті отбасының ирландиялық титулды сақтау құқығын мойындады. Эдуард граф Тааффе, 11-ші виконт Тааффе Габсбургтер қызметінде көрнекті саяси мансапқа ие болды және император Франциск Иосиф I тұсында Австрияның президенті қызметін екі рет атқарды, 1868 жылдан 1870 жылға дейін және 1879 жылдан 1893 жылға дейін кабинеттерді басқарды. 1895 жылы қайтыс болғаннан кейін оның титулдары Генрих граф Тааффеге, 12-ші виконт Тааффеге өтті.
The 2nd Earl's younger brother, Francis, studied at the University of Olomouc (Olmütz) in the Imperial Margraviate of Moravia, and served at the court of Emperor Ferdinand III as well as under Duke Charles IV of Lorraine, whose most intimate friend he became. He rose to be a Field Marshal in the Habsburg Army, having greatly distinguished himself at the 1683 Battle of Vienna and in the other Turkish campaigns, and was a member of the Order of the Golden Fleece. He was sent on many important diplomatic missions, and at the end of his life was Chancellor and Chief Minister to the Duke of Lorraine. Despite the Jacobite connections of his family, Francis Taaffe was confirmed as 3rd Earl of Carlingford by King William III, and the attainder and forfeiture of the estates incurred by his elder brother was repealed. This favour he owed to his position at the court of the Holy Roman Emperor, William's most important ally in the Grand Alliance. On the 3rd Earl's death, his titles and estates went to his nephew Theobald, who succeeded as 4th Earl. His father had fallen during the 1689 Siege of Derry, and he had himself served with distinction in the Habsburg Army. On the 4th Earl's death in 1738, the Earldom of Carlingford became extinct; both the Imperial and Irish estates as well as the viscountcy of Taaffe went to a cousin, Nicholas, who succeeded as 6th Viscount while his Irish estates were claimed under the Act of 1703 by a Protestant heir, leading to a lengthy lawsuit. Like so many of his family, Nicholas Taaffe had been brought up in Lorraine, was Chancellor of Duke Leopold and joined the Habsburg Army; he fought in the Silesian Wars against Prussia. After years of fighting for his Irish estates, the case was ended by a compromise embodied in a private Act of Parliament, by which the estates were sold and one third of the value given to Nicholas Taaffe. With the money he acquired the castle of Ellischau (Nalžovy) in Bohemia; he had also inherited other property in the Habsburg dominions. He was naturalised in Bohemia, and left on record that the reason for this step was that he did not wish his descendants to be exposed to the temptation of becoming Protestants so as to avoid the operation of the Penal Laws. Nicholas Taaffe had a distinguished career in the Habsburg Army; he eventually rose to the rank of a Field Marshal, and was created Graf von Taaffe (Count of Taaffe) by Empress Maria Theresa. The Taaffe family thus held titles of nobility from different countries, governed by different rules. While the Irish titles descended according to strict primogeniture, the title of Count was under Austrian and Holy Roman Empire law and applied equally to all male line descendants of the original grantee in perpetuity; male family members were thus styled Graf, female family members were styled Gräfin. With the Taaffes now living mainly in the lands of the Habsburgs, a Committee of Privileges of the House of Lords in 1860 recognized the right of the family to hold the Irish title. Eduard Graf Taaffe, 11th Viscount Taaffe had a distinguished political career in the service of the Habsburgs and served for two terms as Minister President of Austria under Emperor Francis Joseph I, leading cabinets from 1868 to 1870 and 1879 to 1893. Upon his death in 1895, his peerages passed to Heinrich Graf Taaffe, 12th Viscount Taaffe.
Екі атақтың жоғалуы
Бірінші дүниежүзілік соғыста Генрих Граф Таффе, 12-ші виконт Таффе және оның отбасы Австрия монархына адал болды. Осылайша, 1919 жылы 1917 жылғы Атақтан айыру заңы күшіне енгеннен кейін 12-ші виконт виконт атағынан айырылды. Заңның талаптарына сәйкес, оның мұрагерлері мен ізбасарлары британдық тәжге атақты қайтару туралы петиция беруге құқылы болды. Алайда, 1967 жылы оның соңғы еркек ұрпағы Ричард қайтыс болғаннан кейін, лайықты мұрагерлер табылмады және атақ жойылды. Ұлыбританиядағы құқықтық жағдайдан тәуелсіз, Австрияда 1918 жылдың 12 қарашасында монархия жойылды, ал 1919 жылдың 28 сәуірінде Социал-демократиялық және Христиан-социалдық партияларының коалициясы құрған, жаңадан құрылған Германия Австрия Республикасы Австрия азаматтарының барлық ақсүйек атақтарын жойды. Бұл Австрия мемлекеті Генрих Граф Таффеді енді мойындамайтындығын білдірді, бірақ әлеуметтік шеңберлерде және жеке газеттерде ол әлі де граф ретінде көрсетілді.
In World War I, Heinrich Graf Taaffe, 12th Viscount Taaffe and his family remained loyal to the Austrian monarch. Thus in 1919, the 12th Viscount was deprived of the viscountcy following the enactment of the Titles Deprivation Act 1917. Under the provisions of the Act, his heirs and successors were entitled to petition the British Crown for restoration of the title. However, on the death of his last male line descendant Richard in 1967 no eligible heirs came forward and the title became extinct. Independent of the legal situation in Britain, the monarchy was abolished in Austria on 12 November 1918, and on 28 April 1919 the newly established Republic of German Austria under a coalition of the Social Democratic and Christian Social parties abolished all noble titles for Austrians through the Adelsaufhebungsgesetz, a law which still remains in effect. This meant that Heinrich Graf Taaffe was no longer recognised as such by the Austrian State, although in society circles and private newspapers, he still appeared as Count.
Ерілік
Егер басқаша көрсетілмесе, тізімдегі әрбір адам өзінен бұрынғының ұлы болып табылады.
Each person listed is the son of his predecessor, unless otherwise noted.
Талаптың мұрагері
Ричард Тааффе (1898–1967), виконт титулын қайтару үшін өтініш беруге құқылы болған, бірақ ешқашан осыны істемеді.
Richard Taaffe (1898–1967), entitled to petition for restoration of the viscountcy, but never did so.