Ньюфаундлендтің батыс жағалауындағы құпия арал – Сэнди-Пойнт тарихы

Кіріспе

Ньюфаундлендтің батыс жағалауындағы Сағалық арал, Санди Пойнт немесе Flat Island (кейбір провинциялық карталарда сипатталғандай) бұрын жарым арал болған, бірақ қазір Ньюфаундлендтің батыс жағалауындағы арал. Мұхит дауылдарынан туған жағалық эрозия салдарынан ол біртіндеп жасырын аралға айналуда. Бұрынғы жалғаушы құрлық, жергілікті тұрғындар арасында 1960 жылдары болған қатты қысқы дауыл құрлық көпірін бұзып, аралықты жасағаннан кейін "Ауыз" деп аталады. Сэнди Пойнт аралы алғаш рет "жасырын арал" деп аталды, себебі кемемен Сент-Лоуренс шығанағынан ішкі Сент-Джордж шығанағына жақындағанда, горизонттағы кедергі аралын көру өте қиын болды. Бұл, сол кезде Сент-Лоуренс өзенінің бойындағы тұрақты сауда жолынан уақытша жасырыну немесе өзін жасыруға тырысқан "қарақшылар" кемелеріне де пайдалы болған болуы мүмкін. Осы кезеңде тері саудасы өте табысты болғандықтан, ішкі Сент-Джордж шығанағы салық төлеуден немесе ұрылардың "жасырынуына" арналған орын болған болуы мүмкін, бірақ бұл тек болжам ғана. Сэнди Пойнт қазір осы атпен танылатын, тастап кетілген бұрынғы аралдық қауымдастық. Экономикалық, әлеуметтік және логистикалық жағдайлардың өзгеруіне байланысты, жақын маңдағы Сент-Джордж қауымына немесе басқа да жақын жерлерге көшу ыңғайлырақ болды. Бұрын арал тұрғындарына қол жетімсіз болған тауарларды жеткізу үшін жоспарланған теміржол байланысы құрылды. Sandy Point құрлық жолағы Flat Bay West-тегі истмустан немесе құрлық көпірінен басталып, Сэнди Пойнт маягына дейін созылады, ал аралықта кедергі бар. Бұл жағалаудағы құрлық көпірі Flat Bay West-тен Stephenville Crossing-ке қарай созылып, Sandy Point Lighthouse-қа дейін жалпы саяхатты құрайды. Құрлық көпірі 1951 жылдың 2 желтоқсанында болған қатты дауылда қирады және 2020 жылға дейін құрлықтан бөлініп тұрды. Содан кейін, қатты дауыл тас байланысын қайтадан аралыққа әкеліп, жарты аралдың қайтадан пайда болуына себеп болды.

Tidal island on the west coast of Newfoundland

Sandy Point or Flat Island (as described by some provincial maps) was formerly a peninsula but is now an island on the west coast of Newfoundland which is gradually being transformed into a hidden island as a result of ocean storm induced coastal erosion. Its former connecting isthmus is known as "The Gap" by locals after a severe winter storm during the 1960s breached the land bridge and created a gap. The island of Sandy Point was first coined a "hidden island" due to the extreme difficulty in spotting the barrier island on the horizon when approaching inner Bay St. George from the Gulf of St Lawrence by ship. This may have also served beneficial to "pirate" vessels looking to temporarily mask or hide from the regular trade route along the Gulf of St. Laurence River at the time on the lee side of Sandy Point where an anchorage was available, away from the prevailing winds. The fur trade was quite lucrative during this period, so it is somewhat conceivable that inner Bay St. George may have served as a tax or thief "hideaway" from the regular trade routes although this is somewhat speculative. Sandy Point is now an abandoned former island community of the same name. Due to changing economic, social, and logistical circumstances it became more practical to relocate to the nearby mainland community of St. George's or elsewhere nearby. A scheduled railway connection began to supply goods that were previously unavailable to the island community. The Sandy Point land bar leads or extends from an isthmus or land bridge from Flat Bay West in St. George's Bay. This coastal land bridge extends from Flat Bay West towards Stephenville Crossing and is about a total hike to the Sandy Point Lighthouse with about a intertidal barrier. The land bridge was severed in a severe storm on the 2nd of December, 1951, and was disconnected from the mainland until 2020, when a violent storm washed a connection of rocks back into the gap, causing a peninsula to be formed again.

Тарих

Санди Пойнт жерінде аборигендер, атап айтқанда Дорсет мәдениеті, кейін Беотхук және Микмак халықтары ұзақ уақыт бойы өмір сүрген деп есептеледі және ол Сент-Джордж шығанағының балық шаруашылығының орталығы болды. Бұл аймақ Ньюфаундлендтің батыс жағалауының көп бөлігі үшін маңызды порт және жабдықтау орталығы болды. Санди Пойнт католиктер мен англикандықтар арасында шартты түрде екіге бөлінді. Католиктер тұратын батыс бөлігі "жоғарғы жақта" деп аталды, ал шығыс бөлігі, онда англикандықтар тұрды, "төменгі жақта" деп белгіленді. Келесі онжылдықтарда Санди Пойнт Микмак, ағылшын, Джерси және француз тұрғындары сияқты көп мәдени және көп тілдік тұрғындардың шағын тобына бейімделді. Санди Пойнт сонымен қатар тұрғындары арасында Оллдердайс синдромы деп аталатын, жергілікті жерде "Санди Пойнт синдромы" деп белгілі генетикалық ерекшелікпен де танымал болды. Санди Пойнт қауымдастығы 1949 жылы Ньюфаундленд Конфедерацияға кіргенге дейін бір кезеңге дейін сақталды, содан кейін провинциялық үкімет жағалаудағы қауымдастықтарды ерікті және мәжбүрлі түрде қоныс аудару бағдарламасын бастады. Санди Пойнт жағдайында провинциялық үкімет тұрғындарды қауымдастықты тастап, жақын маңдағы Сент-Джорджға көшіп бару үшін қаржылық жеңілдіктер ұсынды, ол Ньюфаундленд темір жолының негізгі желісінде орналасқан және осылайша шоғырланған халыққа қызмет көрсету үшін арзан болатын. Ньюфаундлендтің батыс жағалауындағы маңызды теңіз порты болған Санди Пойнт 1970 жылдары соңғы екі тұрғыны қауымды тастап кетуге мәжбүр болғанша құлдырап кетті. Бүгінде жаңадан құрылған аралда ешкім тұрмайды. Әртүрлі деңгейдегі үкіметтер аумақты тарихи орын және жаз айларында аралда мекендейтін көптеген көшіп-қонушы құстар үшін қорғау аймағы ретінде құру процесін жүргізуде; оларға құбырлардағы плугерлер кіреді, ал Санди Пойнт колониясы Ньюфаундлендтің жалпы плугерлер популяциясының 15-30% құрайды. Аралда құмдық жазықтар, жағажайлар мен құмдық төбелер, тұзды батпақтар, шалғынды жерлер, тұщы сулы тоғандар және кейбір орманды аймақтар сияқты әртүрлі мекендер бар, бұл провинцияның ерекше ландшафтын құрайды. Арал сонымен қатар Солтүстік Американың шығысындағы ең солтүстік және ең үлкен Спартина тұзды батпақтарының бірін қамтиды. Ньюфаундлендтегі Санди Пойнт Канаданың шығысындағы ең солтүстік бөгеттік арал болуы мүмкін. (Расталмаған) Аралдың Шығыс Канадада жиі кездеспейтін ерекше флорасы мен фаунасы бар. Сонымен қатар, Санди Пойнт шығанағының ішкі бөлігінде көптеген балық түрлері үшін шағын балықтар өсіруге жарамды балық шөптерінен тұратын жерлер бар, сонымен қатар аралдың артында терең сулы сыртқы траншея орналасқан, ол басқа балық түрлері немесе теңіз сүтқоректілері үшін ерекше құндылыққа ие болуы мүмкін.

Sandy Point is thought to have been long inhabited by aboriginals, namely a Dorset culture, and later the Beothuk and Mi'kmaq nations, and was the hub of the St. George’s Bay fishery. The area was also a major port and supply centre for much of the west coast of Newfoundland. Sandy Point was divided practically down the middle between Catholics and Anglicans. The westward end, where Catholics lived, was known as "up along". The Eastern portion, where the Anglicans lived, was "down along". In the ensuing decades, Sandy Point became host to a small population of multi cultural and multi lingual residents including Mi'kmaq, English, Jersey, and French residents. Sandy Point also became known for a genetic defect among its population which was termed Allderdice syndrome, also known to locals in the surrounding area as "Sandy Point Syndrome". The outport community of Sandy Point continued until a period after Newfoundland entered Confederation in 1949 whereupon the provincial government began a program of voluntary and forced resettlement of coastal communities. In the case of Sandy Point, the provincial government gave financial enticements for residents to leave the community and move to nearby St. George's which was located on the Newfoundland Railway main line and would thus be cheaper to provide services to a concentrated population. Sandy Point, which had been an important sea port for the western coast of Newfoundland, declined to the point where its last two residents were forced to abandon the community during the 1970s. Today, the recently created island is completely uninhabited. Various levels of government are undertaking a process to create the territory as an historical site and conservation area for the numerous species of migratory birds which inhabit the island during the summer months; these include piping plovers, with the Sandy Point colony comprising between 15 30% of Newfoundland's overall plover population. The island hosts a diverse habitat ranging from tidal sandflats, beaches and sand dunes, saltmarshes, meadows, freshwater ponds, and some forested area, making for a unique landscape in the province. The island also has one of the most northerly and largest occurrences of Spartina salt marshes in eastern North America. Sandy Point, Newfoundland appears to be somewhat unusual in that it may be the most Northerly Barrier Island in Eastern Canada. (Unconfirmed) The island exhibits some unique flora and fauna not common within Eastern Canada. Likewise, the inner bay of Sandy Point exhibits eelgrass beds which may provide means as nursery grounds for many fish species but also exhibits a deep water outer trench directly behind the island which also may serve of some particular value to other fish species or marine mammals.