1946 жылғы Бейсбол Даңқына сайлаулар

Кіріспе

Бейсбол даңқы залына сайлау 1946 жылы Бейсбол даңқы залына сайлау рәсімдері жыл ішінде бірнеше рет өзгертілді. 1945 жылы болғандай, Бейсбол жазушылар қауымдастығы (BBWAA) пошта арқылы соңғы жылдары ойнаған ойыншылардың ішінде таңдау жасады, бірақ ешкімді сайлаған жоқ. Сондай-ақ, 1945 жылы болғандай, Ескі Ұстаздар Комитеті бұрынғыдан да үлкен топты – 10 емес, 11 ойыншыны сайлады: Джесси Буркетт, Фрэнк Чанс, Джек Чесбро, Джонни Эверс, Кларк Гриффит, Томми Маккарти, Джо МакГиннити, Эдди Планк, Джо Тинкер, Руб Уодделл және Эд Уолш. 11 ойыншының сайлануы 1946 жылдың сәуір айында жарияланды. Ол кезде Буркетт, Эверс, Гриффит, Тинкер және Уолш тірі болды. 1946 жылдың 13 маусымында Нью-Йорктегі Куперстаун қаласында өткен салтанатты шарада Бейсболдың бұрынғы комиссары Кенесау Маунтин Лэндис құрметтелді, ол 1944 жылдың соңында қайтыс болғаннан кейін жақын арада Даңқ залына енген еді. 1946 жылы сайланған ойыншылар келесі жылы сайланған ойыншылармен бірге 1947 жылдың 21 шілдесінде Куперстаунда қабылданды. Осы «ескі ойыншылардың» көпшілігі 19-ғасырдан емес, 1900-ші және 1910-шы жылдардың жұлдыздары болды. Кейіннен BBWAA-ның құзыреті ресми түрде соңғы 25 жылда зейнеткерлікке шыққан ойыншылармен шектелді; 1947 жылғы сайлау үшін бұл 1922 жылдан бастап ойнаған ойыншылар болды. Бұл салыстырмалы түрде тар ауқым жазушыларға дауыстарын бірнеше үміткерге шоғырландыруға көмектесер деп есептелді. Мұны қамтамасыз ету үшін 1947 жылғы ережелерде бірінші турда жеңімпаз болмаған жағдайда, екінші турға дауыс беру қарастырылды. Сонымен қатар, 1946 жылдың 3 желтоқсанында BBWAA кем дегенде 10 жыл қатарынан мүшелік еткен жазушыларға ғана дауыс беру құқығын берді.

BBWAA сайлауы

Американың бейсбол жазушылары қауымдастығы (BBWAA) 1945 жылы ешқандай үміткерді сайлаған жоқ, ал 1939 жылдан бері тек бір ғана ойыншыны сайлағандықтан, сайлаулар арасындағы бұрынғы үш жылдық үзіліс 1945 жылдың қыркүйегінде Даңқ залы комитеті тарапынан жойылды және жыл сайынғы сайлаулар қайта орнатылды. 1945 жылғы сайлауда көптеген үміткерлер дауыс жинағандықтан, соңғы дауыс беруге өту үшін екі кезеңді дауыс беру жүйесі құрылды. Бірінші кезеңдегі дауыс беру бұрынғыдай болады, сайлаушылар кез келген 10 үміткерді атауға құқылы. Алайда, бұл дауыс беруде ешбір үміткер сайланбауға тиіс, керісінше, ең көп дауыс жинаған 20 үміткер соңғы кезеңге өтеді. Кез келген үміткердің сайлануы үшін сайлаудың әрбір кезеңінде кем дегенде 200 бюллетень берілуі керек. Осылайша үміткерлердің тізімін қысқартуға қоса, бұрын танымал болған бірнеше үміткердің қатыспауы басқаларына мүмкіндік береді деп үміттенілді; 1945 жылы Ескі мерзімдік ойыншылар комитеті сайлаған 10 ойыншы соңғы BBWAA сайлауында дауыстардың 26 пайызын алған және ең үздік 16 үміткердің арасында болған. Осы жаңа тәсілдің және үміткерлердің азайтылған санының арқасында жыл сайын Даңқ залына 5-ке дейін жаңа мүше қабылданады деп күтілді.

Соңғы дауыс беру

21 кандидаттың тізімі әліпбилік тәртіппен келтірілді, себебі олардың бірінші кезеңдегі дауыс саны жарияланбаған еді. Осы кезде бестен артық таңдау жасауға рұқсат берілмегендіктен, сайлаушылар өздерінің ең басты бес таңдауын ғана белгілеуге шектелді; бұл, әрине, кандидаттардың сайлаушының ең басты бес тізіміне кіру ықтималдығы, олардың ең басты он тізіміне кіру ықтималдығынан кем екенін ескермеді, соның салдарынан кез келген таңдаулар көбірек болуы мүмкін еді. Барлығы 263 бюллетень тасталды, 21 кандидатқа 1318 жеке дауыс берілді; сайлау үшін 198 дауыс қажет болды. Нәтижелер 1946 жылдың 23 қаңтарында жарияланды. Екінші жыл қатарынан ешбір кандидат қажетті дауыс санын жинамады, тіпті талап етілген жалпы санының 40-ына да жетпеді. Математикалық тұрғыдан болжағандай, әрбір кандидат алған дауыс үлесі номинация бюллетенінде алған үлесінен төмен болды. Бес таңдауға шектеу салдарынан, төрт кандидат ғана сайлау үшін қажетті дауыс санының жартысына жетті. Тағы да, ең ерте кандидаттарға басымдық берілді; ең жоғары алты кандидаттың барлығы 1917 жылға дейін зейнеткерлікке шықты, ал төменгі төртеуі 1934 жылдан бастап немесе одан кейін белсенді болды, 23 жылдан астам уақыт зейнеткерлікте болған он бір кандидаттың үлесіне дауыстардың 65% тиді. Кез келген адамды сайлау мүмкін болмағандықтан, таңдау әдісін түбегейлі өзгерту қажеттігі күшейді. Кейбіреулер 75% шегін төмендетуді ұсынды, ал басқалары соңғы бюллетеньде тек он есім болуы керек екенін және сайлаушылар ең басты бес таңдауын жасауы керек екенін ұсынды. Сәуір және желтоқсан айларында өткен Даңқ залы комитеті сайлау әдісін қайта қарау қажет деп шешті. Бюллетеньдегі барлық кандидаттар 1955 жылға дейін сайланды, менеджер Миллер Хаггинс ең соңғы болып 1964 жылы сайланды.

The 21 final candidates were listed on the ballot in alphabetical order, as their vote totals in the first round had not been revealed. Because no more than five selections were desired at this time, voters were restricted to voting for their top five choices; this, of course, did not allow for the fact that candidates were less likely to be among a voter's top five choices than they were to be among his top ten, thus making any selections less probable than they otherwise might have been. A total of 263 ballots were cast, with 1318 individual votes for the 21 candidates; 198 votes were required for election. The results were announced on January 23, 1946. For the second year in a row, no candidate gained the necessary number of votes, with none even coming within 40 of the required total. As might have been mathematically projected, every candidate got a lower percentage of the vote than they had received on the nomination ballot. As a result of the restriction to five choices, only four candidates received even half the necessary votes for election. Again, an emphasis on the earliest candidates was evident; the top six candidates were all retired by 1917, while the bottom four were all active in 1934 or later, with the eleven candidates who were retired over 23 years receiving 65% of the vote. The continuing inability to elect anyone created an even greater clamor for radical revision of the selection method. Some suggested that perhaps a lower threshold than 75% was advisable; others proposed that the final ballot should include only ten names, with voters choosing the top five. The Hall of Fame Committee, meeting in April and again in December, found it necessary to again overhaul the election method. All of the candidates on the ballot were elected by 1955, with the exception of manager Miller Huggins, who was elected in 1964. Player Votes Percent Change Frank Chance 150 57.0 14.3% Johnny Evers 110 41.8 22.6% Miller Huggins 106 40.3 23.6% Ed Walsh 106 40.3 16.6% Rube Waddell 87 33.1 27.3% Clark Griffith 82 31.2 4.9% Carl Hubbell 75 28.5 21.5% Frankie Frisch 67 25.5 26.0% Mickey Cochrane 65 24.7 14.9% Lefty Grove 61 23.2 11.9% Pie Traynor 53 20.2 12.0% Mordecai Brown 48 18.3 9.4% Joe McGinnity 47 17.9 8.3% Dizzy Dean 45 17.1 2.7% Joe Tinker 45 17.1 10.1% Frank Baker 36 13.7 5.6% Chief Bender 35 13.3 6.0% Bill Dickey 32 12.2 7.6% Rabbit Maranville 29 11.0 13.8% Charlie Gehringer 23 8.7 12.6% Herb Pennock 16 6.1 14.2%

Ойыншы дауыстарының пайыздық өзгеруі:
Фрэнк Ченс 150 57.0 14.3%
Джонни Эверс 110 41.8 22.6%
Миллер Хаггинс 106 40.3 23.6%
Эд Уолш 106 40.3 16.6%
Руб Уэдделл 87 33.1 27.3%
Кларк Гриффит 82 31.2 4.9%
Карл Хаббелл 75 28.5 21.5%
Фрэнки Фриш 67 25.5 26.0%
Микки Кохран 65 24.7 14.9%
Лефти Гроув 61 23.2 11.9%
Пи Трейнор 53 20.2 12.0%
Мордекай Браун 48 18.3 9.4%
Джо МакГинни 47 17.9 8.3%
Диззи Дин 45 17.1 2.7%
Джо Тинкер 45 17.1 10.1%
Фрэнк Бейкер 36 13.7 5.6%
Чиф Бендер 35 13.3 6.0%
Билл Дикки 32 12.2 7.6%
Rabbit Maranville 29 11.0 13.8%
Чарли Герингер 23 8.7 12.6%
Герб Пэннок 16 6.1 14.2%

Ескілер комитеті

1945 жылғы іріктеуден кейін комитет 1910 жылға дейінгі кезеңдегі питчерлерді қайта қарастыруды және сондай-ақ 19 ғасырдың басындағы ойыншыларға қайта назар аударуды жоспарлаған еді. Бірақ BBWAA екінші жыл қатарынан ешбір кандидатты іріктемегеннен кейін, ал 1939 жылдан бері BBWAA-ның таңдаған бір ғана ойыншысы болғандықтан, Атақ залы комитетінің сайлау процесін күрт өзгерту қажет деген консенсусқа келді. Комитет ережедегі кемшіліктердің таңдауда кеңдікке емес, қате жіберуге себеп болатынына және 20 ғасырдың барлық кандидаттарының көптігінен кез келген кандидаттың BBWAA-дан 75% дауыс жинауы қиын екеніне сенеді. Комитет мүшелері: Атақ залының президенті Стивен Кларк, комитет төрағасы; Атақ залының қазынашысы Пол С. Керр, комитет хатшысы; бұрынғы «Янкиз» президенті Эд Барроу; «Атлетика» командасының иесі/менеджері Конни Мак; бұрынғы «Брэйвз» президенті Боб Куинн; және Бостондық спорт журналисі Мел Уэбб. Сид Мерсердің қайтысынан босаған орынға ақпан айында тағайындалған Нью-Йорктік спорт журналисі Гарри Кросс та 4 сәуірде қайтыс болды. 23 сәуірде комитет мүшелері Нью-Йорк қаласында жиналып, өз таңдауларын қарастырды және сайлау процесіне қосымша түзетулер енгізді. Мамыр айында Грантленд Райс комитеттегі бос орынды толтыруға тағайындалды, ал BBWAA дауыс беру процесіндегі тағы бір маңызды өзгеріс желтоқсан айында өткен отырыста қабылданды.

Таңдаулар

Комитет анықтады, ғасырдың басындағы кандидаттар ең көп қолдауға ие, бірақ қажетті 75% шегіне жетпеуі мүмкін, себебі көптеген жас авторлар олар туралы білімі шектеулі ойыншыларға дауыс беруге құлшынбады. 1945 жылы комитет сайлауды жеңілдету үшін ғасырдың басындағы мансабы аяқталған кандидаттардың бірнешеуін ғана BBWAA қарауынан шығару жеткілікті деп есептеді; енді олар 1900 жылдан кейін мансабы басталып, 1910 жылдарға дейін созылған ойыншыларды таңдау қажеттігіне көз жеткізді, BBWAA дауысындағы тұйыққа шығу үшін. Бірнеше жыл бойы тиісті кандидаттарды келісе алмағандықтан, BBWAA-ны процестен толығымен алып тастауға қатысты комитетте де қолдау болды. Комитет 11 кандидатты таңдады, олардың бесеуі тірі қалды, соның ішінде сарайға жеткен алғашқы екі солжақ қолы бар шабуылшы. Олар 1947 жылдың 21 шілдесінде Ұлттық лига президенті Форд Фрик қатысуымен ресми түрде сарайға енгізілді; алайда, сол кезде тірі қалған төртеуінің (Джонни Эверс аралықта қайтыс болды) арасында тек Эд Уолш ғана салтанатқа қатысты:

Джесси Буркетт, 1890 жылдан 1905 жылға дейін негізінен Кливленд пен Сент-Луис үшін ойнаған сол жақ қорғаушы; ол .338 карьералық соққы орташасын жинады, екі рет .400-ден асып түсті және үш соққы титулын жеңіп алды. Оның 1896 жылы соққан 240 доп 19 ғасырдың рекорды болып табылады, ал 2850 карьералық соққысы зейнеткерлікке шыққаннан кейін Кап Ансоннан кейін екінші орында тұрды. Оның допты қағып алу қабілеті бейсболда допты соққы ретінде есептеуді енгізуге ықпал етті. Кейін ол кіші лигалық команданың бас жаттықтырушысы болып төрт байрақ жеңіп алды, содан кейін Холи Кросс колледжінде жаттықтырушы болып жұмыс істеді және Нью-Йорк Гиантс клубының скауты болды. Фрэнк Ченс, 1898 жылдан 1912 жылға дейін Чикаго Кабс командасының бірінші базасы мен бас жаттықтырушысы, «Теңдесі жоқ көшбасшы» деп танымал. Команда 1906 жылдан 1910 жылға дейінгі бес маусымда төрт байрақ жеңіп алды, 1906 жылы рекордтық 116 ойын жеңіп, .763 жеңіс көрсеткішіне ие болды. Ол бейсболдағы ең жақсы оңжақ бірінші базалық ойыншы деп есептелді және әлі де сол позициядағы 400 база ұрлаған жалғыз ойыншы болып табылады. Кейін ол Янкис және Ред Сокс командаларын басқарды және 47 жасында қайтыс болғанға дейін Уайт Сокс командасын басқаруға шақырылған болатын. Джек Чесбро, 1899 жылдан 1909 жылға дейін ойнаған спитболдық шабуылшы, 198 ойын жеңіп алды. Оның 1904 жылы жеңген 41 ойыны қазіргі заманғы рекорд болып табылады, және ол тағы үш рет 20-дан астам ойын жеңіп алды. Ол екі лигада да жеңістер мен жеңіс көрсеткіші бойынша бір рет көшбасшы болды. Джонни Эверс, 1902 жылдан 1917 жылға дейін Кабс және Бостон Брейвз командаларының екінші базалық ойыншысы, ол 1914 жылы «Миракел Брейвз» командасымен бірге NL құрамасының ең құнды ойыншысы атанды. Ол 100 фунттан (45 кг) аспайтын салмақта лигаға келді, ол спорттың ең динамикалық тұлғаларының бірі болды, ал оның еңбекқорлығы 1908 жылғы байрақты алуға көмектесті. 1920 жылдан 1932 жылға дейін төрт команданың бас жаттықтырушысы немесе жаттықтырушысы болды, кейін скаут болып жұмыс істеді. Кларк Гриффит, 1891 жылдан 1906 жылға дейін 237 ойын жеңіп, жеті рет 20-дан астам ойын жеңген шабуылшы. Ол 1901 жылдан 1920 жылға дейін төрт команданы басқарды, алғашқы AL байрағын «Ақ сокс» командасымен жеңіп алды; ол 1912 жылдан 1920 жылға дейін Вашингтон Сенаторларын басқарды ғана емес, 1919 жылдан 1955 жылы қайтыс болғанға дейін команданың көпшілік үлесіне ие болды. Томми Маккарти, 1884 жылдан 1896 жылға дейін ойнаған аутфилдер және керемет базадан өтуші, ол 1890 жылдардың басында Бостон командаларында маңызды рөл атқарды. Орталық алаңда ойнаған Хью Даффимен бірге оның қорғаныс қабілеті үшін «Аспандық жұптар» деп танымал болды. Ол сондай-ақ қорғаныс стратегиясының және команда сигналдарының маңызды аспектілерін әзірлеуге қатысты. Джо МакГиннити, 1899 жылдан 1908 жылға дейін ойнаған шабуылшы, 20 ойыннан 8 рет, 30 ойыннан 2 рет жеңіске жетті. Өзінің төзімділігімен және шыдамдылығымен «Темір адам» деп аталған ол бес рет, соның ішінде бір айда үш рет толық қос ойын жеңіп алды, және бір рет алты күнде бес ойын жеңіп алды. Ол 50 жасқа дейін созылған кәсіби карьерасында 500-ге жуық ойын жеңіп алды. Эдди Планк, 1901 жылдан 1917 жылға дейін негізінен Филадельфия Атлетикасымен ойнаған солжақ қолы бар шабуылшы, ол сегіз рет 20 ойын жеңіп, алты байрақ жеңімпаздарының шабуылшыларының негізгі бөлігі болды. Ол 200 ойын жеңген алғашқы солжақ қолы бар шабуылшы болды және 326 жеңіске жетіп аяқтады - 1962 жылға дейін солжақ қолы бар шабуылшылардың ең көп жеңісі және әлі де AL рекорды. Джо Тинкер, 1902 жылдан 1912 жылға дейін Кабс командасының шортстопы және батыл базадан өтуші, кейін Чикаго Федералдық лигасының ойыншы-бас жаттықтырушысы, 1915 жылы сол лиганың байрағын жеңіп алды. Қорғаныс бойынша ерекше көзге түскен ол NL-дегі базадан өту көрсеткіші бойынша төрт рет көшбасшы болды. Ойыншы ретінде зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол кіші лигалық команданың бас жаттықтырушысы және басшысы болды, сондай-ақ Кабс клубының скауты болды. Руб Уодделл, 1897 жылдан 1910 жылға дейін ойнаған шабуылшы, 1902 жылдан 1907 жылға дейін Атлетика үшін ойнаған болжамсыз солжақ қолы бар шабуылшы, ол көптеген соққы рекордарын орнатты, A's командасымен өткізген әр маусымында AL-де көшбасшы болды және 1904 жылы рекордтық 349 соққы жасады. 33 жасында лигадан шыққан ол 37 жасында қайтыс болды. Эд Уолш, 1904 жылдан 1917 жылға дейін, көбінесе Чикаго Уайт Сокс командасымен ойнаған спитболдық шабуылшы, ол 1906 жылдан 1912 жылға дейін өркендеген кезеңде 24 рет немесе одан да көп ойын жеңіп, 1908 жылы 40 ойын жеңді. Оның 1.82 карьералық ERA тарихындағы ең төмен көрсеткіш болып табылады. Ол 1906 жылғы «Соққысыз ғажайыптардың» әлемдік серияны жеңіп алуында маңызды рөл атқарды және 1911 жылы но-хиттер жасады. Кейін ол бір жыл AL төрешісі болды, содан кейін бірнеше маусым бойы Сокс командасын жаттықтырды. Комитет дәуірдегі ең танымал шабуылшы кандидаттарын қарау ниетін орындады, бірақ бір жыл бұрын ұсынылған Абнер Даублдай мен Франклин Рузвельт кандидатуралары бойынша қосымша шаралар қабылдамады. Олар 1890 жылға дейінгі дәуірден шыққан Джим «Диакон» Уайт сияқты қосымша жұлдыздар бойынша да шаралар қабылдамады, олардың таңдаулары үнемі кейінге қалдырылып келді.

Jesse Burkett, a left fielder who played primarily for Cleveland and St. Louis from 1890 to 1905; he compiled a .338 career batting average, hitting over .400 twice and winning three batting titles. His 240 hits in 1896 stand as the 19th century record, and his 2850 career hits ranked behind only Cap Anson's total upon his retirement. His ability to foul off pitches was a factor in baseball's move to count fouls as strikes. He later won four pennants as a minor league manager before coaching at Holy Cross and then becoming a scout for the New York Giants. Frank Chance, the first baseman and manager, known as the "Peerless Leader", of the great Chicago Cubs teams from 1898 to 1912. The team won four pennants in five seasons from 1906 to 1910, winning a record 116 games in 1906 for a .763 winning percentage. He was widely considered baseball's best right handed first baseman, and remains the only player at that position to steal 400 bases. He later managed the Yankees and Red Sox, and had been hired to manage the White Sox before dying at age 47. Jack Chesbro, a spitball pitcher from 1899 to 1909, winning 198 games. His 41 wins in 1904 stand as the modern record, and he won over 20 three other times. He led both leagues once each in wins and winning percentage. Johnny Evers, the star second baseman on the Cubs and Boston Braves from 1902 to 1917, he was named the NL's Most Valuable Player in 1914 with the "Miracle Braves." Arriving in the majors when he weighed under 100 pounds (45 kg), he was consistently one of the sport's most dynamic figures, and his alertness helped capture the 1908 pennant with a famous defensive move. He was a manager or coach for four teams from 1920 to 1932, later working as a scout. Clark Griffith, a pitcher who won 237 games between 1891 and 1906, collecting over 20 wins seven times. He managed four teams from 1901 to 1920, winning the first AL pennant with the White Sox; he not only managed the Washington Senators from 1912 to 1920, but became the majority owner of the team from 1919 until his death in 1955. Tommy McCarthy, an outfielder and excellent baserunner from 1884 to 1896 who played a notable role on the Boston teams of the early 1890s. Along with center fielder Hugh Duffy, he was known as one of the "Heavenly Twins" for his defensive ability. He also played a part in developing important aspects of defensive strategy and team signals. Joe McGinnity, a pitcher from 1899 to 1908 who won over 20 games eight times, and over 30 twice. Known as "Iron Man" for his durability and stamina, he pitched complete double headers five times, including three times in one month, and once won five games in six days. He won nearly 500 games in a professional career which lasted until he was in his fifties. Eddie Plank, a left handed pitcher from 1901 to 1917, primarily with the Philadelphia Athletics, he won 20 games eight times and was a mainstay of the pitching staff on six pennant winners. He was the first left hander to win 200 games, and kept going until he finished with 326 victories – the most by a left hander until 1962, and still the AL record. Joe Tinker, shortstop on the Cubs from 1902 to 1912 and a daring baserunner, later the player manager of the Chicago Federal League team, winning that league's pennant in 1915. The defensive standout led the NL in fielding average four times. After retiring as a player, he became a minor league manager and executive, and a scout for the Cubs. Rube Waddell, a pitcher from 1897 to 1910, the unpredictable left handed pitcher starred for the Athletics from 1902 to 1907; he set numerous strikeout records, leading the AL in each of his seasons with the A's and notching a record 349 in 1904. Out of the major leagues at 33, he died at the age of 37. Ed Walsh, a spitball pitcher from 1904 to 1917, almost all with the Chicago White Sox, he peaked from 1906 to 1912 when he won 24 games or more four times, including 40 wins in 1908. His career ERA of 1.82 remains the lowest in major league history. He played a major role on the 1906 "Hitless Wonders" which won the World Series, and pitched a no hitter in 1911. He was later an AL umpire for one year, and then coached the Sox for several seasons. The committee had followed up on its intent to review most of the popular pitching candidates of the era, but took no further action on the candidacies, proposed one year earlier, of Abner Doubleday and Franklin Roosevelt. They also took no action on additional stars such as Jim "Deacon" White from the era before 1890, an area in which selections had continually been postponed.