Лондон университетінің федерациясы

Кіріспе

Лондондағы федералды зерттеу университеті, Англия.

Лондон қаласында орналасқан мемлекеттік зерттеу университеті, Англия, Ұлыбритания. Университет 1836 жылы Лондон университетінің, Лондон Корольдік колледжінің және "Біздің Ұлыбританиямыздың мегаполисінде немесе басқа жерде білім беру мақсатында құрылатын, корпоративтік немесе корпоративтік емес, басқа да мекемелер" сертификаттарын ұстаған студенттерге диплом беруге арналған емтихан комиссиясы ретінде корольдік жарғымен құрылды. Ол өзін Англиядағы үшінші ең көне университет деп жариялаған үш институттың бірі. 1900 жылы құрамындағы колледждермен бірге федералдық құрылымға көшті. Қазіргі таңдағы төртінші (1863) корольдік жарғысымен біріктірілген және 2018 жылғы Лондон университеті заңымен (c. iii) басқарылады. Университет 17 мүше мекемеден және үш орталық академиялық органнан тұрады. Университетте шамамен 48 000 қашықтықтан оқытумен айналысатын сыртқы студент және 219 410 кампустағы ішкі студент бар, бұл оны студенттер саны бойынша Ұлыбританиядағы ең ірі университет етеді. Қабылдаудан қаржыландыруға дейінгі көптеген практикалық мәселелерде мүше мекемелер тәуелсіз түрде жұмыс істейді, көптегендері өздерінің дипломдарын федералдық университет құрамында қалып жүріп табыстайды. 2018 жылғы заңға сәйкес, мүше мекемелер колледж аталымын жойып, федералдық университеттің құрамында қалып отырып университет мәртебесін алу құқығына ие болды: Биркбек, Сити, Голдсмитс, Лондон Корольдік колледжі, Лондонның гигиена және тропикалық медицина мектебі, Королева Мэри, Корольдік ветеринариялық колледж, Корольдік Холлоуэй, SOAS, Сент-Джордж және UCL барлығы осыны жоспарлап отыр. 2015 жылғы мәліметтер бойынша, әлем бойынша шамамен 2 миллион Лондон университетінің түлектері бар, оның ішінде кем дегенде 14 монарх немесе король отбасының мүшелері, әлемдегі 60-тан астам президент немесе премьер-министр (оның ішінде 5 Ұлыбритания премьер-министрі), Ұлыбританияның 2 кабинет хатшысы, 98 Нобель сыйлығының лауреаттары, 5 Филдс медалінің иегерлері, 4 Тьюринг сыйлығының лауреаттары, 6 Грэмми сыйлығының иегерлері, 2 Оскар сыйлығының иегерлері, 3 Олимпиаданың алтын медалін жеңіп алғандар және бірнеше елдің "Ұлт атасы". Университет Лондон университетінің баспаханасына ие.

public research university located in London, England, United Kingdom. The university was established by royal charter in 1836 as a degree awarding examination board for students holding certificates from University College London, King's College London and "other such institutions, corporate or unincorporated, as shall be established for the purpose of Education, whether within the Metropolis or elsewhere within our United Kingdom". It is one of three institutions to have advertised themselves as the third oldest university in England. It moved to a federal structure with constituent colleges in 1900. It is now incorporated by its fourth (1863) royal charter and governed by the University of London Act 2018 (c. iii). The university consists of 17 member institutions and three central academic bodies. The university has around 48,000 distance learning external students and around 219,410 campus based internal students, making it the largest university by number of students in the United Kingdom. For most practical purposes, ranging from admissions to funding, the member institutions operate on an independent basis, with many awarding their own degrees whilst remaining in the federal university. Under the 2018 act, member institutions ceased to be termed colleges and gained the right to seek university status without having to leave the federal university: Birkbeck, City, Goldsmiths', King's College London, the LSE, the London School of Hygiene and Tropical Medicine, Queen Mary, the Royal Veterinary College, Royal Holloway, SOAS, St George's and UCL have all indicated that they intend to do so. As of 2015, there are around 2 million University of London alumni across the world, including at least 14 monarchs or royalty, more than 60 presidents or prime ministers in the world (including 5 prime ministers of the United Kingdom), 2 Cabinet Secretaries of UK, 98 Nobel laureates, 5 Fields Medallists, 4 Turing Award winners, 6 Grammy winners, 2 Oscar winners, 3 Olympic gold medalists and the "Father of the Nation" of several countries. The university owns University of London Press.

19 ғасыр

Лондон университеті колледжі (UCL) 1826 жылы «Лондон университеті» (бірақ мемлекет тарапынан мойындалмаған) деген атпен Оксфорд және Кембридж университеттеріне секулярлық балама ретінде құрылды, олар өз дипломдарын Англия шіркеуінің мүшелеріне ғана шектеді. UCL-ді құруға байланысты туған даудың нәтижесінде 1829 жылы Лондон Корольдік колледжі корольдік жарғы бойынша англикан колледжі ретінде құрылды. 1830 жылы UCL университет ретінде корольдік жарғы алуға өтініш білдірді, бұл оған дипломдар беруге мүмкіндік берер еді. Бұл өтініш қабылданбады, бірақ 1834 жылы қайта жаңартылды. Осыған байланысты Лондон медицина мектептерінде «ексклюзивті» құқықтарға қарсылық күшейді. Мектептер үшін жалпы диплом беру ұйымын құру идеясы медициналық баспасөзде талқыланды және Медициналық білім беру жөніндегі таңдау комитеті алған куәліктерде қарастырылды. Алайда, Оксфорд және Кембридж дипломдарын диссенттерге ашу туралы заң жобасын тоқтату, діни талаптарды қолданбайтын мекемеге диплом беру өкілеттігін беру үшін үкіметке жаңа қысым жасады, әсіресе Дарем университетінің жаңа дипломдары да ағылшындық емес адамдар үшін жабық болғандықтан. 1835 жылы үкімет UCL-дің жарғыға өтінішхатына жауап берді. Екі жарғы шығарылды: біреуі UCL-ді университет емес, колледж ретінде бекітіп, диплом беру құқығынсыз, ал екіншісі «Лондон университеті колледжінде немесе одан кейін Ұлылығы атауға болатын кез келген басқа ұқсас мекемеде оқығандарға академиялық дипломдар беру құқығы бар Метрополитан университетін құру». 1836 жылғы 28 қарашада жарғысы жарияланғаннан кейін, Лондонның жаңа университеті 1837 жылғы наурыз айында дипломдар туралы ережелерді әзірлеуді бастады. Алайда, маусым айында IV Вильгельмнің қайтыс болуы мәселе тудырды – жарғы «Біздің Корольдік ерік-жігеріміз кезінде» берілген, яғни корольдің өлімімен күшін жойды. Виктория патшайым 1837 жылғы 5 желтоқсанда екінші жарғы шығарды, университетті қайта құрды. Университет алғашқы дипломдарын 1839 жылы UCL және King's College студенттеріне берді. 1836 және 1837 жылдардағы жарғылармен құрылған университет негізінен өнер, заң және медицина салаларында дипломдар беру құқығы бар емтихан органы болды. Алайда, университеттің теология бойынша диплом беруге құқығы болмады, ол басқа үш ағылшын университетінің ең жоғары факультеті саналды. Медицина саласында университетке қай медициналық мектептер жеткілікті медициналық білім беретінін анықтау құқығы берілді. Керісінше, өнер және заң саласында ол UCL, King's College немесе корольдік кепілдеме берілген кез келген басқа мекемеден студенттерді емтиханға тартатын болады, бұл үкіметке университеттен емтиханға студенттерді ұсынуға болатын мекемелерді тиімді түрде бақылау мүмкіндігін береді. Студенттерді емтиханға жіберу құқығынан басқа колледждер мен университет арасында басқа байланыс болған жоқ. 1849 жылы университет түлектердің өтініші бойынша Сомерсет Хауста алғашқы диплом табыстау рәсімін өткізді, олар бұрын дипломдарын ешқандай рәсімсіз алған. Осы салтанатта шамамен 250 студент диплом алды. Осы кезеңдегі Лондон академиялық киімдері «бай қызыл жіпшелермен» ерекшеленді. 1858 жылға қарай Лондон университетінің емтихандарына студенттерін жіберуге болатын оқу орындарының тізімі тез өсті, оның ішінде барлық басқа британдық университеттер және Лондоннан тыс 30-дан астам мектептер мен колледждер бар. Сол жылы жаңа жарғы бойынша емтиханға барлығы қатыса алды, бұл университет пен колледждер арасындағы әлсіз байланысты жойды. Бұл университет сенатының мүшесі Кимберли графына 1888 жылы Лордтар палатасында «Лондон университетінің көп жылдар бұрын болған колледждерінің енді жоқ екенін» айтуға себеп болды. 1858 жылғы реформалар сонымен қатар университет түлектерін Оксфорд, Кембридж және Дарем сияқты конвокацияларға қосты және ғылым бойынша дипломдар беруге рұқсат берді, алғашқы BSc 1860 жылы табысталды. Университет кеңейген рөліне байланысты көбірек орынға мұқтаж болды, әсіресе провинциялық университет колледждеріндегі студенттер санының өсуіне байланысты. 1867 және 1870 жылдар аралығында 6 Берлингтон Гарденс мекенжайында жаңа штаб-пәтер салынды, ол университетке емтихан залдары мен кеңселермен қамтамасыз етті. 1863 жылы төртінші жарғы арқылы университет хирургия бойынша диплом беру құқығын алды. Бұл 1863 жылғы жарғы университет құрылған билік болып қала береді, бірақ оның барлық басқа ережелері 1898 жылғы Лондон университеті туралы заңмен (61 & 62 Vict. c. 62) жойылды. 1878 жылы университет қосымша жарғы беру арқылы әйелдерді дипломдарға қабылдауға Ұлыбританиядағы алғашқы университет болды. Төрт әйел студент 1880 жылы өнер бакалавры дәрежесін, ал екеуі 1881 жылы ғылым бакалавры дәрежесін алды, бұл да елдегі алғашқы жағдай. XIX ғасырдың соңында университет тек емтиханды басқару ортасы ретінде сынға ұшырады және Лондон үшін «оқыту университеті» қажеттігі туралы талаптар туды. UCL және KCL университеттен бөлініп, Albert University, Gresham University және Westminster University деп белгілі бір жаңа университет құруды қарастырды. Екі корольдік комиссиядан кейін 1898 жылғы Лондон университеті туралы заң (61 & 62 Vict. c. 62) қабылданды, ол университетті реформалап, оның құрамындағы оқу бағдарламаларын және академиялық стандарттарды бақылауға жауапкершілігі бар федералдық құрылымды берді. Бұл 1900 жылы университет үшін жаңа жарғыларды бекіту арқылы іске асырылды.

University College London (UCL) was founded under the name "London University" (but without recognition by the state) in 1826 as a secular alternative to the universities of Oxford and Cambridge, which limited their degrees to members of the established Church of England. As a result of the controversy surrounding UCL's establishment, King's College London was founded as an Anglican college by royal charter in 1829. In 1830, UCL applied for a royal charter as a university which would allow it to confer degrees. This was rejected, but renewed in 1834. In response to this, opposition to "exclusive" rights grew among the London medical schools. The idea of a general degree awarding body for the schools was discussed in the medical press. and in evidence taken by the Select Committee on Medical Education. However, the blocking of a bill to open up Oxford and Cambridge degrees to dissenters led to renewed pressure on the Government to grant degree awarding powers to an institution that would not apply religious tests, particularly as the degrees of the new University of Durham were also to be closed to non Anglicans. In 1835, the government announced the response to UCL's petition for a charter. Two charters would be issued, one to UCL incorporating it as a college rather than a university, without degree awarding powers, and a second "establishing a Metropolitan University, with power to grant academical degrees to those who should study at the London University College, or at any similar institution which his Majesty might please hereafter to name". Following the issuing of its charter on 28 November 1836, the new University of London started drawing up regulations for degrees in March 1837. The death of William IV in June, however, resulted in a problem – the charter had been granted "during our Royal will and pleasure", meaning it was annulled by the king's death. Queen Victoria issued a second charter on 5 December 1837, reincorporating the university. The university awarded its first degrees in 1839, all to students from UCL and King's College. The university established by the charters of 1836 and 1837 was essentially an examining board with the right to award degrees in arts, laws and medicine. However, the university did not have the authority to grant degrees in theology, considered the senior faculty in the other three English universities. In medicine, the university was given the right to determine which medical schools provided sufficient medical training. In arts and law, by contrast, it would examine students from UCL, King's College, or any other institution granted a royal warrant, effectively giving the government control of which institutions could submit students for examination by the university. Beyond this right to submit students for examination, there was no other connection between the colleges and the university. In 1849 the university held its first graduation ceremony at Somerset House following a petition to the senate from the graduates, who had previously received their degrees without any ceremony. About 250 students graduated at this ceremony. The London academic robes of this period were distinguished by their "rich velvet facings". The list of institutions whose students could enter University of London examinations grew rapidly by 1858, including all other British universities as well as over 30 other schools and colleges outside of London. In that year, a new charter opened up the examinations to everyone, effectively abolishing the weak link between the university and the colleges. This led the Earl of Kimberley, a member of the university's senate, to tell the House of Lords in 1888 "that there were no Colleges affiliated to the University of London, though there were some many years ago". The reforms of 1858 also incorporated the graduates of the university into a convocation, similar to those of Oxford, Cambridge and Durham, and authorised the granting of degrees in science, the first BSc being awarded in 1860. The expanded role meant the university needed more space, particularly with the growing number of students at the provincial university colleges. Between 1867 and 1870 a new headquarters was built at 6 Burlington Gardens, providing the university with exam halls and offices. In 1863, via a fourth charter, the university gained the right to grant degrees in surgery. This 1863 charter remains the authority under which the university is incorporated, although all its other provisions were abolished under the University of London Act 1898 (61 & 62 Vict. c. 62). In 1878, the university set another first when it became the first university in the UK to admit women to degrees, via the grant of a supplemental charter. Four female students obtained Bachelor of Arts degrees in 1880 and two obtained Bachelor of Science degrees in 1881, again the first in the country. In the late 19th century, the university came under criticism for merely serving as a centre for the administration of tests, and there were calls for a "teaching university" for London. UCL and KCL considered separating from the university to form a separate university, variously known as the Albert University, Gresham University and Westminster University. Following two royal commissions the University of London Act 1898 (61 & 62 Vict. c. 62) was passed, reforming the university and giving it a federal structure with responsibility for monitoring course content and academic standards within its institutions. This was implemented in 1900 with the approval of new statutes for the university.

20 ғасыр

1898 жылғы заңмен басталган реформалар 1900 жылы жаңа федералдық статуттар бекітілгеннен кейін күшіне енді. Лондон колледждерінің көптегені университет мектептеріне айналды, оның ішінде UCL, King's College, Bedford College, Royal Holloway және Лондон экономика мектебі. 1841 жылы қосылған Реджентс Парк колледжі 1901 жылы университеттың ресми діни мектебіне айналды (жаңа статуттар Лондонға теология саласы бойынша диплом беру құқығын берді), ал Ричмонд (теологиялық) колледжі 1902 жылы университеттың діни мектебі ретінде қосылды; Голдсмитс колледжі 1904 жылы қосылды; Империя колледжі 1907 жылы құрылды; Королева Мэри колледжі 1915 жылы қосылды; Шығыс және Африка зерттеулері мектебі 1916 жылы құрылды; ал 1823 жылы құрылған Биркбек колледжі 1920 жылы қосылды. Федерацияға өткен кезде Лондоннан тыс колледждерге қатысты бұрынғы ережелер өзгертілмеді, оның орнына Лондон екі бағыт ұсынды: университет мектептері ұсынатын "ішкі" дипломдар және басқа колледждерде ұсынылатын "сыртқы" дипломдар (қазіргі Лондон университетінің икемді және қашықтықтан оқыту бағдарламалары). UCL және Кингс колледжі, Лондонда оқыту университетін құру үшін күш салғандары нәтижесінде университет федералдық мекеме ретінде қайта құрылды, университет мектептері болудан да ары асып, оған толығымен біріктірілді. UCL-дың бірігуі, 1905 жылғы Лондон университеті колледжінің (табыс ету) заңы бойынша (5 Edw. 7. c. xci), 1907 жылы болды. 1836 жылғы статуттар тоқтатылды және UCL-дың барлық мүлігі Лондон университетіне тиесілі болды. 1910 жылы Кингс колледжі 1908 жылғы Лондон Корольдік колледжінің (табыс ету) заңы бойынша (8 Edw. 7. c. xxxix) біріктірілді. Бұл жағдай сәл күрделірек болды, өйткені колледждің теологиялық бөлімі (1846 жылы құрылған) университетқа қосылмады, бірақ Кингс колледжінің 1829 жылғы статуты бойынша жеке заңды тұлға ретінде сақталды. Университет рөлінің кеңеюі Бёрлингтон бағының ғимараттарының жеткіліксіздігін көрсетті, ал 1900 жылдың наурыз айында ол Оңтүстік Кенсингтондағы Император институтына көшті. Алайда, оның қарқынды өсуі 1920 жылдары жаңа ғимараттан асып, тағы бір көшуді қажет етті. Британ мұражайының жанындағы Блумсберидегі үлкен жер учаскесі Бедфорд герцогынан сатып алынды және Чарльз Холден "университет сияқты тұрақты сипатқа ие мекемеге арналған ғимараттарға сәйкес келмейтін уақытша сән ұсынбау" нұсқауымен сәулетші болып тағайындалды. Бұл ерекше тапсырма Уильям Бевериджтің Лондон университетінің директоры болып тағайындалғаннан кейін туған болуы мүмкін. Ол такси жүргізушісінен Лондон университетіне апаруды сұрағанда, "Иә, сіз Корольдік ине тігу мектебінің жанындағы жерді айтасыз" деген жауап алды. Холден университеттің қазіргі бас кеңсесі Сенат үйін жобалаумен айналысты. Аяқталған кезде ол Лондондағы екінші үлкен ғимарат болды. Лондон университетінің офицерлік оқу корпусының (ОТК) контингенті 1908 жылы құрылды және 1914 жылдың күзінде 950 студентті қабылдады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ОТК 1914 жылдың тамызы мен 1915 жылдың наурызы аралығында Британ армиясына 500 офицерді жіберді. Бірінші дүниежүзілік соғыста университетпен байланысты 665 офицер, ал Екінші дүниежүзілік соғыста 245 офицер қаза тапты. 2004 жылғы мәлімет бойынша, Лондон университетінің офицерлік оқу корпусы (UOTC), Лондон аймағындағы 52 университет пен колледжден (тек Лондон университеті ғана емес) құрылған, 400 офицерлік курсанттары бар, елдегі ең ірі UOTC болды. 1992 жылдан бері ол Лондонның Хендел көшесіндегі Еоманри үйінде орналасқан. 2011 жылы Кенттегі университеттерден офицерлік курсанттарды қабылдау үшін Кентербери компаниясы құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде университет колледждері (Биркбекті қоспағанда) және олардың студенттері Лондоннан Ұлыбританияның қауіпсіз аймақтарына көшті, ал Сенат үйі Ақпарат министрлігінің кеңсесі ретінде пайдаланылды, оның шатыры Корольдік бақылаушылар корпусының бақылау пунктына айналды. Ғимарат бірнеше рет бомбаға ұшырағанымен, соғыстан көп зардап көрмеді; сол кездегі әңгімелерге сәйкес, ғимараттың жақсы сақталған себебі Адольф Гитлер оны Лондондағы штаб-пәтері ретінде пайдалануды жоспарлаған. Өткен ғасырдың екінші жартысы осымен аяқталды. 1948 жылы Athlone Press университеттің баспасы ретінде құрылды және 1979 жылы Bemrose Corporation-ға сатылды, содан кейін Continuum баспасы сатып алды. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең университет ішінде кеңейу мен консолидациямен сипатталды, мысалы, 1969 жылы Оксфордширден көшкен иезуит теологиялық институты Хейтроп колледжінің құрамдас бөлігі ретінде сатып алынды. Лондон университеті заңы 1978 (c. ii) университетті өзін-өзі басқаратын колледждердің федерациясы ретінде анықтады, бұл Сенат үйіндегі орталық биліктен жеке колледждерге академиялық және қаржылық биліктің айтарлықтай ауысуына әкелетін орталықтандыру процесін бастады. Осы кезеңде UCL және Кингс колледжі парламенттік актілер арқылы және жаңа корольдік жарғылар беру арқылы заңдық тәуелсіздігін қайта алды. UCL 1977 жылы қайта құрылды, ал Кингс колледжінің 1980 жылғы жаңа жарғысы колледждің негізгі бөлігін 1829 жылы құрылған корпорациямен біріктірді. 1992 жылы Корольдік Альберт залында өткізілетін орталық бітіру салтанаты жеке колледждердегі жеке салтанаттарға алмастырылды. Осы кезеңдегі биліктің ең ірі өзгерісі 1993 жылы болды, HEFCE (қазіргі Студенттер кеңсесі, OfS) Лондон университетіне қаржыны бөліп, содан кейін колледждерге қаржыны бөліп беретін жүйені тоқтатып, колледждерге тікелей қаржы беруге және олардың университетке үлесім төлеуіне көшті. Бұл сәтсіздікке қарамастан, билікті орталықтандыру тенденциясы жалғасты. Бұл процестегі маңызды оқиға - 2003 жылдың қазанында университеттің барлық түлектерінің конвокациясын тарату; бұл жеке колледждердің түлектер қауымдастықтары түлектерге бағытталған негізгі орталыққа айналғанын мойындады. Алайда, университет босаң федерацияға көшуімен бірге өсуін жалғастырды және 2005 жылы Сөз және драма орталық мектебін қабылдады. 9 желтоқсан 2005 жылы Империя колледжі университеттен шығу туралы ресми шешім қабылдаған екінші құрамдас бөлік (Реджентс Парк колледжінен кейін) болды. Оның кеңесі өз мерейтойына уақыт келгенде университеtten шығу үшін келіссөздер бастауға және өз дипломдарын беруге мүмкіндік алу үшін келіссөздер бастағанын жариялады. 5 қазан 2006 жылы Лондон университеті Империяның университеtten шығу туралы ресми өтінімін қабылдады. Империя 9 шілде 2007 жылы колледждің мерейтойына орай толығымен тәуелсіз болды. The Times Higher Education Supplement 2007 жылдың ақпанында Лондон экономика мектебі, Университет колледжі және Кингс колледжі барлығы 2007 жылдың күзінен басталатын оқу жылынан бастап федералды Лондон университетінен емес, өз дипломдарын беруді жоспарлап отырғанын хабарлады. Өз дипломдарын беру жоспары Лондон университетінен шығу туралы шешім болмаса да, THES бұл "федералды Лондон университетінің болашағына жаңа күмән тудырады" деп мәлімдеді. Фармация мектебі, Лондон университеті 2012 жылдың 1 қаңтарында UCL-мен бірігіп, Өмір ғылымдары факультетінің құрамындағы UCL Фармация мектебіне айналды. 2014 жылдың 2 желтоқсанында Білім институты да UCL-мен бірігіп, UCL Білім институтына айналды. 2010 жылдан бері университет тазалау және күзетшілік сияқты қолдау қызметтерін аутсорсингке беруде. Бұл "3Cosas" науқаны аясында, негізінен Латын Америкасынан келген жұмыс күштерінің өнеркәсіптік әрекеттеріне әкелді (аутсорсингке берілген жұмыскерлерге университетте тікелей жұмыс істейтін қызметкерлермен теңдей ауру ақысы, демалыс ақысы және зейнетақы). "3Cosas" науқанының қатысушылары UNISON кәсіби одағының мүшелері болды. Алайда, док...

The reforms initiated by the 1898 act came into force with the approval of the new federal statutes in 1900. Many of the colleges in London became schools of the university, including UCL, King's College, Bedford College, Royal Holloway and the London School of Economics. Regent's Park College, which had affiliated in 1841, became an official divinity school of the university in 1901 (the new statutes having given London the right to award degrees in theology) and Richmond (Theological) College followed as a divinity school of the university in 1902; Goldsmiths College joined in 1904; Imperial College was founded in 1907; Queen Mary College joined in 1915; the School of Oriental and African Studies was founded in 1916; and Birkbeck College, which was founded in 1823, joined in 1920. The previous provision for colleges outside London was not abandoned on federation, instead London offered two routes to degrees: "internal" degrees offered by schools of the university and "external" degrees offered at other colleges (now the University of London flexible and distance learning programmes). UCL and King's College, whose campaign for a teaching university in London had resulted in the university's reconstitution as a federal institution, went even further than becoming schools of the university and were actually merged into it. UCL's merger, under the University College London (Transfer) Act 1905 (5 Edw. 7. c. xci), happened in 1907. The charter of 1836 was surrendered and all of UCL's property became the University of London's. King's College followed in 1910 under the King's College London (Transfer) Act 1908 (8 Edw. 7. c. xxxix). This was a slightly more complicated case, as the theological department of the college (founded in 1846) did not merge into the university but maintained a separate legal existence under King's College's 1829 charter. The expansion of the university's role meant that the Burlington Garden premises were insufficient, and in March 1900 it moved to the Imperial Institute in South Kensington. However, its continued rapid expansion meant that it had outgrown its new premises by the 1920s, requiring yet another move. A large parcel of land in Bloomsbury near the British Museum was acquired from the Duke of Bedford and Charles Holden was appointed architect with the instruction to create a building "not to suggest a passing fashion inappropriate to buildings which will house an institution of so permanent a character as a University." This unusual remit may have been inspired by the fact that William Beveridge, having just become director of LSE, upon asking a taxi driver to take him to the University of London was met with the response "Oh, you mean the place near the Royal School of Needlework". Holden responded by designing Senate House, the current headquarters of the university, and at the time of completion the second largest building in London. The University of London contingent of the Officers' Training Corps (OTC) was formed in 1908 and had enrolled 950 students by autumn 1914. During the First World War, the OTC supplied 500 officers to the British Army between August 1914 and March 1915. Some 665 officers associated with the university died during the First World War and 245 officers in the Second World War. as of 2004 the London University Officers' Training Corps (UOTC), drawn from 52 universities and colleges in the London area (not just the University of London), was the largest UOTC in the country, with about 400 officer cadets. It has been based at Yeomanry House in Handel Street, London since 1992. In 2011, Canterbury Company was founded to recruit officer cadets from universities in Kent. During the Second World War, the colleges of the university (with the exception of Birkbeck) and their students left London for safer parts of the UK, while Senate House was used by the Ministry of Information, with its roof becoming an observation point for the Royal Observer Corps. Though the building was hit by bombs several times, it emerged from the war largely unscathed; rumour at the time had it that the reason the building had fared so well was that Adolf Hitler had planned to use it as his headquarters in London. The latter half of the last century was less eventful. In 1948, Athlone Press was founded as the publishing house for the university, and sold to the Bemrose Corporation in 1979, subsequent to which it was acquired by Continuum publishing. However, the post WWII period was mostly characterised by expansion and consolidation within the university, such as the acquisition as a constituent body of the Jesuit theological institution Heythrop College on its move from Oxfordshire in 1969. The University of London Act 1978 (c. ii) saw the university defined as a federation of self governing colleges, starting the process of decentralisation that would lead to a marked transference of academic and financial power in this period from the central authorities in Senate House to the individual colleges. In the same period, UCL and King's College regained their legal independence via acts of parliament and the issuing of new royal charters. UCL was reincorporated in 1977, while King's College's new charter in 1980 reunited the main body of the college with the corporation formed in 1829. In 1992 centralised graduation ceremonies at the Royal Albert Hall were replaced by individual ceremonies at the colleges. One of the largest shifts in power of this period came in 1993, when HEFCE (now the Office for Students, OfS) switched from funding the University of London, which then allocated money to the colleges, to funding the colleges directly and them paying a contribution to the university. Despite this failure, the trend of decentralising power continued. A significant development in this process was the closing down of the Convocation of all the university's alumni in October 2003; this recognised that individual college alumni associations were now increasingly the centre of focus for alumni. However, the university continued to grow even as it moved to a looser federation, and, in 2005, admitted the Central School of Speech and Drama. On 9 December 2005, Imperial College became the second constituent body (after Regent's Park College) to make a formal decision to leave the university. Its council announced that it was beginning negotiations to withdraw from the university in time for its own centenary celebrations, and in order to be able to award its own degrees. On 5 October 2006, the University of London accepted Imperial's formal request to withdraw from it. Imperial became fully independent on 9 July 2007, as part of the celebrations of the college's centenary. The Times Higher Education Supplement announced in February 2007 that the London School of Economics, University College London and King's College London all planned to start awarding their own degrees, rather than degrees from the federal University of London as they had done previously, from the start of the academic year starting in Autumn 2007. Although this plan to award their own degrees did not amount to a decision to leave the University of London, the THES suggested that this "rais[ed] new doubts about the future of the federal University of London". The School of Pharmacy, University of London, merged with UCL on 1 January 2012, becoming the UCL School of Pharmacy within the Faculty of Life Sciences. This was followed on 2 December 2014 by the Institute of Education also merging with UCL, becoming the UCL Institute of Education. Since 2010, the university has been outsourcing support services such as cleaning and portering. This has prompted industrial action by the largely Latin American workforce under the "3Cosas" campaign (the 3Cosas – 3 things – being sick pay, holiday pay, and pensions for outsourced workers on parity with staff employed directly by the university). The 3Cosas campaigners were members of the UNISON trade union. However, documents leaked in 2014 revealed that UNISON representatives tried to counter the 3Cosas campaign in meetings with university management. The 3Cosas workers subsequently transferred to the Independent Workers Union of Great Britain. Following good results in the Research Excellence Framework in December 2014, City University London said that they were exploring the possibility of joining the University of London. It was subsequently announced in July 2015 that City would join the University of London in August 2016. It will cease to be an independent university and become a college as "City, University of London". In 2016 reforms were proposed that would see the colleges become member institutions and be allowed to legally become universities in their own right. A bill to amend the university's statutes was introduced into the House of Lords in late 2016. The bill was held up by procedural matters in the House of Commons, with MP Christopher Chope objecting to it receiving a second reading without debate and no time having been scheduled for such debate. Twelve of the colleges, including UCL and King's, said that they would seek university status once the bill was passed. The bill was debated and passed its second reading on 16 October 2018. It received royal assent on 20 December 2018, becoming the University of London Act 2018 (c. iii) The twelve colleges (namely, all except The Courtauld, ICR, LBS, RAM and RCSSD) subsequently applied for university status, although stating they did not intend to change their names, with notice being given in the London Gazette on 4 February 2019. In 2018, Heythrop College became the first major British higher education institution to close since the medieval University of Northampton in 1265. Its library of over 250,000 volumes was moved to the Senate House Library. In 2019, the University of London Press, founded in 1910, was relaunched as a fully open access publisher specializing in "distinctive scholarship at the forefront of the Humanities".

Ұйымдастыру және басқару

Университеттің басқарушы және атқарушы органы – университеттің қамқоршылар кеңесі, он бір тағайындалған тәуелсіз адамнан құралған, олардың барлығы атқарушы емес. Вице-канцлер, вице-канцлердің орынбасары және Коллегиалды кеңес тағайындаған мүше мекемелердің төрт басшысы да кеңеске кіреді. Қамқоршылар кеңесі Коллегиалды кеңес тарапынан қолдау көрсетіледі, оның құрамына университет мүше мекемелерінің басшылары, вице-канцлердің орынбасары, Жоғары оқу мектебінің деканы және бас директоры, Лондон Университетінің бас директоры және Коллегиалды кеңестің төрағасы – вице-канцлер кіреді.

Спорт, клубтар және дәстүрлер

Көптеген спорт командалары колледж деңгейінде ұйымдастырылғанмен, ULU өзінің бірнеше спорт клубтарын басқарды, олардың кейбіреулері (мысалы, ескек командасы) BUCS лигаларында өнер көрсетеді. Одақ сондай-ақ колледж командалары үшін лигаларды ұйымдастырды. Бұл лигалар мен спорт клубтарын «Лондон университеті спортына достар» ұйымы қолдап, оларды дамытуға көмектеседі. Бұдан өзге, ULU жекелеген колледждер ұйымдастырмайтын спорт түрлерін, мысалы, «Лондон университеті одағының өмірді сақтау клубы» сияқты клубтар арқылы қамтамасыз етті. Бұл клуб студенттерге өмірді сақтау саласындағы сыйлықтар алуға және жаңа дағдыларды үйренуге, сондай-ақ BULSCA лигасы аясында бүкіл ел бойынша жарыстарға қатысуға көмектеседі. ULU бірнеше үйірмелерді де ұйымдастырды, олар бал және Латын Америка билерінен Шаолин кунг-фуына дейін, «Лондон университетінің үлкен тобынан» брейк-данс үйірмесіне дейін қамтыды. Университетке қарасты «Лондон университетінің қоңырау соғушылар қоғамы» бар, ол Лондонның барлық университеттеріндегі қоңырау соғушылар үшін арналған. Университет «Лондон университетінің қайық клубын» басқарады.

Дау

Соңғы жылдары Лондон университетінде қызметкерлер мен студенттерге қатысты көптеген даулар туды. 2012 жылы аутсорсингтік тазалау қызметкерлері «3 Cosas» науқанын жүргізді, үш сала бойынша жақсартулар – ауру демалысы, еңбек демалысы және зейнетақы төлемдері үшін күресті. Жылдан астам созылған, көпшілік назарына іліккен ереуілдер, наразылық акциялары мен оқу орындарын басып алудан кейін университет ауру демалысы және еңбек демалысы бойынша кейбір жеңілдіктер жасады, бірақ бұл жақсартулар науқан талап еткен деңгейге мүлдем жетпеді. 2013 жылы студенттердің он талабын қолдаған оқу орынын басып алудан кейін, оның ішінде жұмысшыларға әділ жалақы төлеу, университетті жекешелендіруді тоқтату және университеттің студенттік одағы ULU-ны жабу жоспарларын тоқтату талаптары бар еді. Полиция шақырылып, нәтижесінде 60-тан астам студент күшпен шығарылып, тұтқындалды, сондай-ақ наразылықты қолдаған студенттерге полиция тарапынан зорлық көрсетілді. Осы оқиғалардан кейін университет қауіпсіздігі саясатына қарсы «Компустан полицияны қуу» атты ірі демонстрация өтті, оған мыңдаған адам қатысты. 2018 жылы «Vice» басылымы Сенат үйіндегі университет қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылықты жариялаған мақала шығарды, онда 25-тен астам қосымша жеке күзетшілер шақырылған. Сенат үйін басып алуға қатысқан студенттерге университет ғимараттарын пайдалануға тыйым салынды, сондай-ақ уақытша күзетшілер студенттерге ауызша, физикалық және сексуалдық зорлық-зомбылық жасады деген көптеген шағымдар түсті. 2018 жылдың желтоқсан айында Ұлыбританияның тәуелсіз жұмысшылар одағы Лондон университетіне, оның орталық әкімшілік ғимараттарында, соның ішінде Сенат үйіндегі шараларды бойкоттауға шақырды. Мақсаты – жылдық 40 миллион фунт стерлингтік кіріс көзін бақылау арқылы аутсорсингтік тазалау, тамақтандыру және күзет қызметкерлерін университет штаттына қосу үшін Лондон университетіне қысым жасау. 2019 жылдың мамыр айында Университет және колледж одағының съезі Лондон университетінің орталық әкімшілік ғимараттарына, соның ішінде Сенат үйіне бойкот жариялады, бұл Лондон университетіне қысымды күшейтті. Бойкотты қолдаған ғалым және UCU мүшесі Дион Георгиу дауыс беруге дейін аз уақыт бұрын The Guardian газетіне пікір жазды, съезге ұсынысты мақұлдауға шақырып, «аутсорсингтік жұмысшылар [оқу орындарының] кешірімсіз басшылығымен бетпе-бет келеді, олардың жауабы көбінесе қысқа мерзімділікпен және қаталдықпен үйлеседі» деді. Бұл ұсыныс екі күннен кейін қабылданды.

In recent years the University of London has seen much controversy surrounding its treatment of staff and students. In 2012, outsourced cleaning staff ran the "3 Cosas" campaign, fighting for improvements in three areas – sick pay, holiday and pensions. After over a year of high profile strikes, protests and occupations, concessions were made by the university in terms of sick pay and holidays, however these improvements were nowhere near to the extent of what was being demanded by the campaign. In 2013, after a student occupation in favour of ten demands, including fair pay for workers, a halt to privatisation of the university and an end to plans to shut down the university's student union ULU, police were called, resulting in the violent eviction and arrests of over 60 students, as well as police violence towards students outside supporting the occupation. After these events, a high profile "Cops Off Campus" demonstration was held against the university's security policies, with thousands in attendance. In 2018, an article was published by Vice that reported on concerns over the university's security arrangements at Senate House, where over 25 extra private security staff had been brought in. Students who had been involved in an occupation of Senate House were barred from using university facilities, and there were numerous allegations of students being verbally, physically and sexually assaulted by the temporary security staff. In December 2018, the Independent Workers' Union of Great Britain called for a boycott of events at the university's central administration buildings, including Senate House, with the aim of putting pressure on the University of London to bring outsourced cleaning, catering and security staff in house by targeting a revenue stream worth around £40 million per year. In May 2019, the congress of the University and College Union, voted to boycott the University of London's central administration buildings including Senate House, raising the pressure on the University of London. Dion Georgiou, an academic supporting the boycott and a member of UCU, wrote a comment piece for The Guardian shortly before the vote, urging the congress to approve the motion and claiming that "[outsourced workers] face an intransigent university management, whose response has frequently blended short termism with heavy handedness". The motion was passed two days later.

Басқа жерлердегі федеративтік модель

1850 жылы Ирландия Королевасының университеті Лондон университетінің үлгісінде құрылған федералды университет болды, ол негізінен емтиханды жүргізу органы ретінде жұмыс істеді. 1857 жылы Лондон университетінің үлгісінде үш президенттік қалаларда үш университет құрылды.

Уэльс университеті 1893 жылы федералды модель бойынша құрылды, оған (бастапқыда) Аберистуит, Бангор және Кардифф колледждері кірді. Уэльс университетін тарату туралы шешім 2017 жылы қабылданды.

Фильмдер және басқалар

Университетте (SOAS) Уильям Макговерн есімді лекторы фильм кейіпкері Индиана Джонстың нағыз өмірдегі прототипінің бірі болды. Сенат үйі және Лондон университетінің құрамына кіретін колледждер Голливуд және британ фильмдерінде түсірілген. 1916 жылы Альфред Хичкок Лондон университетіне қабылданып, кешкі курстар мен сурет салу және дизайн сабақтарын алды, ал 1920 жылы оған аталымдарды (титрлерді) жасауға мүмкіндік берді.