Рено мен Ферраридегі жетістіктері: Рене Арнуның Формула-1 жолы

Кіріспе

Француздық жарыс жүргізушісі (1948 жылы туған)

Рене Александре Арно (ʁə.ne a.lɛk.sɑ̃dʁ aʁ.nu; 1948 жылдың 4 шілдесінде туған). 1975 жылы ол Formule Super Renault-қа ауысып, титул жеңіп алды. Бірақ Арно екінші орын үшін Жиль Вильнёвтің Flat 12 Ferrari-мен күрес жүргізіп, Вильнёв жеңіске жетті. Маусымның екінші жартысында Арно алты үздік нәтижеге қол жеткізіп, оның ішінде үш рет жүлделі орынға ие болды; Джабуилдің Дижондағы жеңісі оның осы жылғы жалғыз ұпайы болды. 1980 жылғы F1 маусымында Арно өзінің алғашқы екі Формула 1 жеңісін тойлады, біріншісі Бразилиядағы Интерлагос трассасында. Оның екінші жеңісі Оңтүстік Африкадағы Кьялами трассасында болды, онда биіктіктегі жұқа ауа турбокомпрессорлы Renault RE20-ге, көбінесе Cosworth қозғалтқыштарымен жабдықталған қарсыластарынан артық күш берді. Бұл жарыстан кейін Арно алғаш рет Әлем Чемпионатында көшбасшылыққа шықты. Ол Монакодағы 6-кезеңге дейін көшбасшылықты жоғалтпады. Алайда, маусым турбокомпрессорлы Renault V6 қозғалтқышының сенімсіздігімен толыққанды болды. Бұл қозғалтқыш қуатты болды, шамамен Ferrari-мен тең (және Ford DFV-ден әлдеқайда күшті), бірақ нәзік болды, сонымен қатар Renault машиналары жер әсерін пайдаланбады. Кейіннен ол Зандворттағы Голландия Гран-присінде екінші орынға ие болса да, маусымды 29 ұпаймен 6-шы орында аяқтады, бұл Әлем Чемпионы Алан Джонстан 38 ұпайға кем. 1981 жылғы F1 маусымында Ален Просттың Renault командасына қосылуы Арноның жағдайын қиындатты. Олардың жарыстағы бәсекелестігі жарыс алаңынан тыс жерлерде де өршіп, екеуінің арақатынасы нашарлады. Бұл жанжал 1982 жылы Пол Рикард трассасында өткен Франция Гран-присінде шыңына жетті. Жүргізушілер Renault командасының Формула 1-дегі алғашқы бір-екілігін жасады, Арно Просттан озып кетті. Прост командаласы жарысқа дейін келісілген командалық бұйрықтарды орындамағанын ескергенде, ашуланды. Оның айтуынша, ол 1982 жылғы F1 чемпионатында жақсы орналасқан Простқа жеңіске жол беруі керек еді. Арно мен Тамбай екеуі де Тифозидің шабуылдайтын стилі үшін жанкүйерлікке ие болды, ал олардың бірлескен нәтижелері Ферраридің 1983 жылғы Конструкторлар Чемпионатын жеңіп алуына көмектесті. Арноның Зандворттағы жеңісі оның Формула 1 мансабындағы жетінші және соңғы жеңісі болды. 1984 жылғы F1 маусымында Прост пен Ники Лауданың McLaren машиналары үстемдік танытқандықтан, Арноның Ferrari командасындағы екінші маусымы сәтті болмады, ол 27 ұпаймен 6-шы орынды ғана иеленді, оның жаңа командаласы Мишель Альборето одан бастамашылықты және команда басшылығын алға жылжытты. 1983 жылы үш жеңіске және төрт поул-позицияға қол жеткізгеннен кейін, Арно 1984 жылы жеңіске жете алмады немесе поул-позицияны иеленбеді (Альборето Бельгия Гран-приін жеңіп алды, Арно екінші орыннан бастап үшінші орынға шықты), бірақ Сан-Марино мен Далласта екінші орынға ие болды. Далласта өткен жалғыз Гран-при Арноның Формула 1 подиумына соңғы шығуы болды. Маусымның өтуімен Арноның мотивациясы төмендеген сияқты көрінді. Алайда, Арно маусым алдындағы сынақтар кезінде қозғалтқышты "қолданылған тамаққа" теңегеннен кейін, Alfa компаниясының бас компаниясы Fiat жобаны тоқтатты және Ligier командасы маусым бойына төрт цилиндрлі Megatron қозғалтқыштарын пайдалануға мәжбүр болды, ол шамамен Ligier командасы маусымдағы жалғыз ұпайын Бельгияда 6-шы орын алып, қамтыды. Spa трассасындағы жарыста оның командаласы Пьеркарло Гинзани 7-орынды иеленді. 1988 жылғы F1 маусымы Формула 1-де турбо қозғалтқыштардың соңғы жылы болды және Ligier командасы жаңа, 3,5 литрлік Judd V8 қозғалтқышымен жарысуға мүмкіндік алды. Ligier JS31 бәсекеге қабілетсіз екенін көрсетті, Арно мен жаңа командаласы Стефан Йоханссон бірнеше рет іріктеуден өте алмады. Екі жүргізуші де құрғақ ауа райында да ұстанымның жетіспеуі оларды ылғалды ауа райы техникасымен жүргізуге мәжбүрлегеніне шағымданады. Арно маусымда екі рет (Сан-Марино мен Франция) іріктеуден өте алмады, ал Йоханссон алты рет grid-қа кіре алмады. Арноның ең жақсы нәтижесі Португалия Гран-присінде 10-шы орын болды. Бұл 1978 жылы дебюттік маусымынан бері Әлем Чемпионатында ұпай жинауға қол жеткізбеген алғашқы рет болды. Имоладағы DNQ-і 1981 жылғы Бельгия Гран-приінен бері жарысқа қатыса алмаған алғашқы рет болды. Аделаидадағы маусымның соңғы жарысында ол 1988 жылғы Австралия Гран-присінде жарыс көшбасшысы Герхард Бергерді озу кезінде шығарып алды. Арно сынға ұшырады, бірақ Бергер "өте ұзақ" тежегіш педалін сезінгенін, яғни Арнодан аулақ болу үшін тоқтай алмайтынын, сондай-ақ оны әдеттегідей оңай өткізіп ала алмайтынын айтты. Оның айтуынша, турбо-көшіргіш толық қуатқа қосылған жағдайда, Ferrari жарыс аяқталар алдында отынның түбі бітіп қалар еді. 1989 жылғы F1 маусымында жаңа Ford DFR қозғалтқышымен жабдықталған Ligier JS33 перспективалы болды. Арноның жүргізуі сынға ұшырады, оған жиі көздерін пайдаланбағаны және жарыс кезінде және озу кезінде жылдам машиналарды тоқтатып қойғаны айтылды. 1989 жылғы Монако Гран-присінде BBC комментаторы Мюррей Уолкер Арноның осы кезеңде өте баяу жүруіне себеп, ол турбо қозғалтқыштарға үйренгендігі және табиғи қозғалтқыштар "мүлдем басқаша машинаны жүргізуге арналған" екенін айтты. Уолкердің әріптесі, 1976 жылғы F1 Әлем Чемпионы Джеймс Хант "Мен оған тек қана жалған айтамын" деді. Арно жарыстан кейін жылдам машиналарды тоқтатып қойғаны үшін сынға ұшырады, бұл ретте Renault командасының бұрынғы мүшесі Прост Ligier машинасының McLaren машинасынан озуға жол бермей, бірнеше айналым бойы тоқтатып қойғанын айтты. Бұл Простқа командаласы Айртон Сеннаны қууда 20 секундтан астам уақытты жоғалтты. Арно өзінің мансабын 181 Әлем Чемпионаты ұпайымен аяқтады, оның соңғы ұпайлары 1989 жылғы Канада Гран-присінде 5-ші орын алып, қамтылды. Оның соңғы жарысы 1989 жылғы Австралия Гран-присінде Аделаидада өткен, жаңбырлы жағдайда. Ол үш күн күнды болғаннан кейін жағдайды түзету үшін қосымша жарты сағаттық жылыну кезінде келе жатқан Әлем Чемпионы және поул-позиция иесі Айртон Сеннаның McLaren Honda машинасынан екінші орында болды, бірақ жарыста төрт айналымнан кейін Эдди Чивердің Arrows машинасымен Ligier машинасы зейнетке жіберілді.

René Alexandre Arnoux (ʁə. ne a. lɛk. sɑ̃dʁ aʁ. nu; born 4 July 1948) In 1975 he moved to Formule Super Renault and won the title. but Arnoux took the headlines due to a fierce wheel banging battle with the Flat 12 Ferrari of Gilles Villeneuve for second place, which Villeneuve won. In the second half of the season, Arnoux took four top six finishes, including three podium places; Jabouille's Dijon victory was his only points finish of the year. In F1 season of 1980, Arnoux took his first two Formula One victories, the first being at Interlagos circuit in Brazil. His second win came in the very next race at the Kyalami circuit in South Africa, where the thinner air at high altitude gave the turbocharged Renault RE20 a power advantage over its mostly Cosworth powered rivals. Following this race, Arnoux was leading the World Championship for the first time. He would not lose the championship lead until Round 6 in Monaco. The season though was punctuated by unreliability from the turbocharged Renault V6 engine. The unit was powerful, producing approximately to be on par with Ferrari (and considerably more powerful than the Ford DFV), but fragile, and the Renaults also lacked ground effects. Although he would later finish second in the Dutch Grand Prix at Zandvoort, he would finish the season in 6th place with 29 points, 38 points behind World Champion Alan Jones. Arnoux's situation was complicated in F1 season of 1981 by the arrival of Alain Prost at Renault. Their rivalry on track flared up off the track and relations between the two men deteriorated. The conflict reached its peak at the 1982 French Grand Prix at the Circuit Paul Ricard. The drivers took Renault's first one two in Formula One, Arnoux finishing ahead of Prost. Prost was furious, considering that his teammate had not kept to the team orders agreed before the race, according to which he should have ceded the win to Prost, who was better placed in the F1 season of 1982 championship. Both Arnoux and Tambay became favourites with the Tifosi for their hard charging styles, and their conjuncted results saw Ferrari win the 1983 Constructors' Championship. Arnoux's win at Zandvoort turned out to be the seventh and final win of his Formula One career. With the McLarens of Prost and Niki Lauda dominating F1 season of 1984, Arnoux had a less successful second season at Ferrari, only finishing 6th with 27 points, with his new teammate Michele Alboreto progressively taking the initiative and team leadership from him. After three wins and four pole positions in 1983, Arnoux failed to win or claim a pole position in 1984 (Alboreto won the Belgian Grand Prix from pole with Arnoux starting second and finishing third), though he finished second in San Marino and Dallas where he was forced to start from the pits due to an electrical fault on the warm up lap and managed to keep his car out of trouble on the crumbling track. The only Grand Prix ever held in Dallas was also the last time Arnoux achieved a Formula One podium finish. As the season progressed, Arnoux appeared to lack motivation, However, after Arnoux compared the engine to "used food" during pre season testing, Alfa's parent company Fiat pulled the plug on the project and Ligier were forced into using the four cylinder Megatron engines for the season, which produced around Arnoux scored the team's only point during the season with a 6th place in Belgium. The race at Spa also saw the best finish for his teammate Piercarlo Ghinzani who finished 7th. F1 season of 1988 was to prove the final year for turbos in Formula One and Ligier took the chance to race the new, 3.5 litre Judd V8 engine. The Ligier JS31 proved to be uncompetitive, with both Arnoux and new teammate Stefan Johansson failing to qualify several times. Both drivers complained that even in dry conditions the lack of grip saw them forced to drive with a wet weather technique. Arnoux failed to qualify twice during the season (San Marino and France, while Johansson failed to make the grid six times. Arnoux's best finish of the year was 10th place in the Portuguese Grand Prix. It was the first time since his debut season in 1978 that he had failed to score a World Championship point. His DNQ at Imola was the first time he had failed to qualify for a race since the 1981 Belgian Grand Prix. In the final race of the season in Adelaide, he took out race leader Gerhard Berger while being lapped at the 1988 Australian Grand Prix. Arnoux was criticised, but Berger said that he was experiencing a "very long" brake pedal which meant he could not stop to avoid Arnoux, nor pass him as easily as he normally would have. He also said that with his turbo boost turned up to full, the Ferrari would have run out of fuel long before the race ended. In F1 season of 1989, the new Ford DFR powered Ligier JS33 showed promise. Arnoux's driving had attracted some criticism, and he was frequently accused of not using his mirrors and blocking faster cars in qualifying and when being lapped. During the 1989 Monaco Grand Prix, BBC commentator Murray Walker remarked that Arnoux's claimed reason for going so slow at that stage of his career was that he was used to turbo powered cars and that the naturally aspirated cars were "a completely different kettle of fish to drive — he says". Walker's co commentator, F1 season of 1976 World Champion James Hunt said "And all I can say to that is bullshit". Arnoux received criticism after the race for holding up faster cars, with former Renault teammate Prost in particular held up by the Ligier which refused to let the McLaren past for a number of laps. This cost Prost some 20 seconds in his pursuit of teammate Ayrton Senna. Arnoux finished his career with 181 World Championship points, with his last points coming from a 5th place at the 1989 Canadian Grand Prix. His last race was the very wet 1989 Australian Grand Prix in Adelaide. He was second fastest to the McLaren Honda of outgoing World Champion and pole sitter Ayrton Senna in the extra half hour warm up that was scheduled to let drivers and teams set up their cars for wet conditions after three days of sunny weather, but in the race, his Ligier was pushed into retirement by the Arrows of Eddie Cheever after four laps.

Жарыстан кейінгі мансап

Жүргізушіліктен кеткеннен кейін Арно Францияда төрт жолдан тұратын жабық картинг бизнесін ашты. Ол сонымен қатар екі зауыттың иесі және басқарушысы, және Renault атынан тарихи жарыстарға жиі қатысып, жүргізеді. Арно 2006 және 2007 жылдары бұрынғы Формула-1 жүргізушілері үшін ғана арналған Гран-при Мастерс чемпионатына қатысуға шақырылған жүргізушілердің бірі болды. 2007 және 2008 жылдары ол Renault H&C Classic командасы үшін жүргізіп, World Series by Renault іс-шараларында 1983 жылғы Ален Просттың F1 көлігін көрсетті.

Еңбек жолы

МаусымСерияКомандаЖарыстарЖеңістерПольдерF/ЛәптерПодиумдарҰпайларОрын 1974 Еуропалық Формула 5000 Тони Китчинер100000NC Еуропалық Формула 2 Экури Эльф100000NC Әлемдік Спорттық Чемпионат Мишель Дюпон100000NC 1976 Еуропалық Формула 2 Автомобильдер Мартини123166522-орын 1977 Еуропалық Формула 2 Экипасы Реноль Эльф133106521-орын Ле-Манның 24 сағаты J. Харан де Шонак10000N/AЖарыстан шықты 1978 Формула 1 Автомобильдер Мартини400000NC Durex Team Surtees20000 1979 Формула 1 Экипасы Реноль Эльф140223178-орын 1980 Формула 1 Экипасы Реноль Эльф142343296-орын 1981 Формула 1 Экипасы Реноль Эльф140411119-орын 1982 Формула 1 Экипасы Реноль Эльф162514286-орын 1983 Формула 1 Scuderia Ferrari153427493-орын 1984 Формула 1 Scuderia Ferrari160024276-орын 1985 Формула 1 Scuderia Ferrari10000317-орын 1986 Формула 1 Équipe Ligier1600001410-орын 1987 Формула 1 Ligier Loto140000119-орын 1988 Формула 1 Ligier Loto1400000NC 1989 Формула 1 Ligier Loto90000223-орын 1994 Ле-Манның 24 сағаты Rent a Car Racing Team10000N/A12-орын 1995 Ле-Манның 24 сағаты Euromotorsport Racing Inc.10000N/AЖарыстан шықты 2021 Монако тарихи Гран-присі Series F Scuderia Ferrari00000N/ADNS

F5000 Еуропа чемпионатының толық нәтижелері

(key) (Қаралы әріппен жазылған жарыстар pole position-ді көрсетеді; көлбеу әріппен жазылған жарыстар ең жылдам айналымды көрсетеді.) Жыл қатысушы шасси қозғалтқыш 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Ұпай 1974 Тони Китчиннер Макларен M19A Шевролет 5.0 V8 BRH MAL SIL OUL BRH ZOL THR ZAN MUG MNZ MAL MON THR BRH OUL SNE MAL BRH NC 0 Жарыс 75%-дан кем айналымдарда тоқтатылды, ұпайдың жартысы берілді.

Ле-Манның 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Команда Ұжымдас жүргізушілер Автомобиль класы Ж. Харан де Шонак Дидье Пирони Гай Фрекелин Renault Alpine A442 S+2.0 0 Аяқталмады Аяқталмады Rent a Car Racing Team Джастин Белл Бертранд Балас Dodge Viper RT/10 GT1 273 12-орын 3-орын Euromotorsport Racing Inc. Массимо Сигала Джей Кокран Ferrari 333 SP WSC 7 Аяқталмады Аяқталмады

Мастерстердің толық нәтижелері

(key) Қалың әріппен көрсетілген жарыстар – поул позициясы, курсивпен көрсетілген жарыстар – ең жылдам айналым. Жыл Команда Шасси Қозғалтқыш 1 2 3 4 5 2005 Team Golden Palace Delta Motorsport GPM Nicholson McLaren 3.5 V8 RSA 2006 Team Golden Palace Delta Motorsport GPM Nicholson McLaren 3.5 V8 QAT ITA GBR MAL RSA