Танкреду Невес: Бразилия саяхатшысы және мемлекет қайраткері

Кіріспе

Бразилиялық саясаткер (1910–1985)

Танкредо де Альмейда Невес (tɐ̃ˈkɾedu dʒi awˈmejdɐ ˈnɛvis) (4 наурыз 1910 – 21 сәуір 1985) – бразилиялық саясаткер, заңгер және кәсіпкер. Ол 1953–1954 жылдары Әділет және Ішкі істер министрі, 1961–1962 жылдары Министрлер Кеңесінің төрағасы, 1962 жылы Қаржы министрі, ал 1983–1984 жылдары Минас-Жерайс штатының губернаторы болды. 1985 жылы Республика Президенті болып сайланды, бірақ қызметке кіріспей қайтыс болды. Саяси мансабын Минас-Жерайс штатының Прогрессистік партиясы (ПП) қатарында бастады, онда 1935–1937 жылдары Сан-Жуао-дель-Рей қалалық кеңесінің мүшесі болды. Көпшілік дауыспен қалалық заң шығарушы органның төрағасы болып сайланды. Президенттік лауазымына кіріспей көз жұмсағанына қарамастан, оның есімі 7.465/1986 заңына сәйкес, Бразилия президенттерінің галереясына енгізілді, аталған заң оның қайтыс болған күнінің бірінші жылдығына орай қабылданды. Невес 20 ғасырда сайланған соңғы Минейро (Минас-Жерайс штатынан шыққан) президенті болды. Невес 20 ғасырдағы ең маңызды бразилиялық саясаткерлердің бірі және Бразилия тарихындағы көрнекті мемлекет қайраткерлерінің бірі. 2012 жылдың шілдесінде Бразилиялық телеарналар жүйесі (SBT) және Ұлыбританияның телерадиокорпорациясы (BBC) ұйымдастырған сайыста барлық уақыттың 100 ең ұлы бразилиялықтарының бірі болып танылды.

Ерте өмір және мансап

Танкредо Невес Минас-Жерайс штатының Сан-Жуао-дель-Рей қаласында дүниеге келді. Оның тегі негізінен португалдық, сонымен қатар австриялық тамырлардан шыққан және ол заң мамандығы бойынша білім алды. Невес фамилиясы Азор аралдарынан келген бес буын бұрынғы атасынан бастау алады. Танкредо Невес Бразилияның отарлық дәуіріндегі белгілі паулиста Амадор Буэноның ұрпағы еді. Оның ата-анасы Франсиско де Паула Невес және Антонина де Алмейда Невес болған. Туған қаласындағы білімін аяқтағаннан кейін, ол Бело-Оризонтеге көшіп, заң факультетіне түсті. 1930 жылғы революцияның нәтижесінде Гетулио Варгастың билікке келуіне қолдау көрсеткен Либералдық альянстың жақтасы болды. Невес Францискан мектебінде оқып, 1927 жылы гуманитарлық ғылымдар бойынша білімін аяқтады. 1928 жылы Минас-Жерайс Федералды университетінде оқуға қабылданды, 1932 жылы заң бойынша бакалавр дәрежесін алды және 1933 жылы мемлекеттік прокурор болып жұмыс істеді. Ол 1934 жылы туған қаласының заң шығарушы жиналысының мүшесі ретінде саяси мансабын бастады, ал 1947 жылы Минас-Жерайс штатының заң шығарушы органына сайланды. Үш жылдан кейін Бразилияның депутаттар палатасында штатының өкілі болды. 1953 жылы президент Гетулио Варгас оны Әділет министрі етіп тағайындады. Невес Варгас 1954 жылы өзін-өзі өлтіргенге дейін осы лауазымда қызмет етті. 1960 жылы Невес Минас-Жерайс штатының губернаторы лауазымына кандидат болды, бірақ жеңіліске ұшырады. Невес Рисолета Гимараес Толентиноға үйленді және олардың үш баласы болды. Ол Коимбра университетінен құрметті докторлық дәрежесін алды және жақын әріптестері оны «Доктор Танкредо» деп атады. Ол 2003-2010 жылдар аралығында Минас-Жерайс штатының губернаторы болған және қазіргі уақытта сенатор Аэсио Невестің әкесі.

Алғашқы саяси мансап

Ескі Республика кезінде Невес Бразилия президенті Артур Бернардеске қарсы шықты. Ол муниципалды саяси көшбасшы Аугусто Виегас арқылы саясатқа қадам басты, оған ризашылық білдірді. 1984 жылы «Паским» газетінің саяси партиялар туралы сұрағына жауап бергенде, ол Минас-Жерайстағылар сияқты, өзінің партиясын муниципалдық мәселелерге қарай таңдағанын түсіндірді. Ол 1930 жылғы революцияны қолдаған Минейро Республикалық партиясының мүшелері құрған Минас-Жерайстың Прогрессивтік партиясына (ПП) қосылды. Кейіннен Прогрессивтік партия таратылғаннан кейін, ол Минейро Ұлттық партиясына қосылды. Невес 1934 жылы штат өкіліне үміткерлігін қаржылай қолдауға мүмкіндік таппады, бірақ 1935 жылы Сан-Жуао-дель-Рей қалалық кеңесінің депутаты болып сайланды және қала әкімі болған кезде қалалық кеңестің төрағасы болды. Муниципалитеттер жабылғаннан және 1937 жылдың 10 қарашасында «Жаңа Мемлекет» құрылғаннан кейін Невес Сан-Жуао-дель-Рей қалалық кеңесінің төрағасы болды. Қалалық кеңес депутаты лауазымынан кейін Невес адвокаттық практикаға оралды және қалалық теміржол кәсіби одағының адвокаты болды. Ол сондай-ақ бір кезде тоқыма саласында кәсіпкерлікпен айналысты. «Паским» газеті хабарлағандай, губернатор Бенедито Валадарес оны Белу-Оризонтеде полиция бастығы болуға шақырды, бірақ ол диктатураға қызмет ете алмайтынын айтып, бас тартты.

Мемлекеттік заң шығарушы және федералды министр

Екінші дүниежүзілік соғыста одақтастардың жеңісі жақындап қалған кездегі халықаралық жағдайдың қысымын сезініп, ішкі қысым мен күреске ұшыраған Президент Гетулио Варгас Жаңа Мемлекетті босату үшін бір стратегиялық қадам жасады. Осылайша, демократиялық идеалдармен құрылған саяси жүйе жаңа саяси институттың пайда болуын көрді. 1945 жылдың 8 сәуірінде Минас-Жерайшта Социал-демократиялық партия (PSD) құрылды және оны 1933 жылдың 15 желтоқсанында Минас-Жерайс штатының федералды араласушысы болып тағайындалған Бенедито Валадарес басқарды. Ол Гетулио Варгас 1945 жылдың 29 қазанында биліктен алынғанға дейін билік жүргізді. Оның құлауы сол жылдың 2 желтоқсанында республика президенті және Ұлттық Конституциялық Ассамблея мүшелерінің сайлауына жол ашты. Ассамблея 1946 жылдың 18 қыркүйегінде жаңа Конституцияны қабылдады. Конституция күшіне енгеннен кейін, 1947 жылдың қаңтарында штат губернаторларына, Ұлттық Конгресс мүшелеріне және штаттық заң шығарушы органдарына сайлаулар өтті. Невес Бенедито Валадарес басқаратын PSD партиясынан Минас-Жерайс штатының өкілі болып сайланды және Минас-Жерайс штатының Конституциясының жақтаушыларының бірі болып тағайындалды. Конституциялық Ассамблеядағы жұмысын аяқтағаннан кейін ол Социал-демократиялық партия фракциясының жетекшісі болды және Милтон Кампостың үкіметіне оппозициялық күштерді басқарды. Милтон Кампос Ұлттық Демократиялық Одақтың (UDN) мүшесі болды, ол Минас-Жерайстың PSD партиясынан бөлініп шыққаннан кейін Либерти сарайына жетті. Минас-Жерайстың ескі Заң шығарушы Ассамблеясының ғимаратындағы өрт салдарынан, сол Конституциялық Ассамблеяның көптеген құжаттары жойылды. Ол 1950 жылы конгрессмен болып сайланды, ал Юсселино Кубичек Минас-Жерайс штатының губернаторы болып сайланды, «ситуационисттер» партиясын жеңді. 1953 жылы Кубичек пен Варгас Невесті Минас-Жерайс штатының әділет министрі етіп тағайындауға келісті, бұл лауазымға Минас-Жерайс штатының PSD партиясынан делегат тағайындалуы керек еді. Невес парламенттік мандатын тастап, 1953 жылдың 26 маусымында Әділет министрі қызметін атқара бастады. Оның өкілеттігі кезінде екі заң қабылданды: 1953 жылы қабылданған 2.083 нөміріндегі «Баспасөз туралы заң» және 2.252 нөміріндегі зорлау туралы заң. Варгас әкімшілігінде Әділет министрі ретінде Невес бүлікші әскерилерді тұтқындауға және демократиялық қарсылықты ұйымдастыруға жауапты Соғыс кабинетін басқаруды ұсынды. Әділет министрі ретінде ол кәмелетке толмағандарды азаптау және пайдаланудың бірнеше фактісі бойынша тергеу жүргізді. Журналист Вилас Боас Корреаның айыптауынан кейін ол Кәмелетке толмағандарға көмек көрсету қызметін (SAM) жапты. Ол журналистпен бірге түн ортасында оқиға орнына барды. Ол есіктерді бұзып ашуға бұйрық берді, содан кейін ішінде лас төсек-орындықтар мен «қиыршықтай үйілген», жарақат алған қыздарды тапты. Тергеу жұмыстарын жүргізу және жағдайды түзету үшін Невес сол күні SAM қызметін жабуға бұйрық берді. 1956 жылы Юсселино Кубичек Невесті Бразилия банкінің редесконтолық кеңесіне (директорлар кеңесі) ұсынды, ол 1958 жылға дейін оның құрамында болды, содан кейін ол Биас Фортес әкімшілігінде Қаржы министрі болып тағайындалды. 1960 жылға дейін Қаржы министрі лауазымын атқаруы Невеске 1958 жылғы заң шығарушы сайлауға қатысуға мүмкіндік бермеді. Содан кейін ол Минас-Жерайс штатының губернаторы лауазымына үміткер болу үшін қызметтен кетті, бірақ Ұлттық Демократиялық Одақтың Жозе де Магалхаес Пинтосы жеңіске жетті.

Feeling pressured by the international conjuncture dictated by the imminent victory of the allies during World War II, and susceptible to internal pressure and contestation, President Getúlio Vargas cranked up a stratagem to liberate the New State. With that, the political framework that had been erected under auspicious democrats saw a new political college emerge. On 8 April 1945, the Social Democratic Party (PSD) was created in Minas Gerais and was controlled by Benedito Valadares, who had been nominated as federal intervener of Minas Gerais on 15 December 1933. He governed until Getúlio Vargas was deposed on 29 October 1945. His fall opened way to the elections for president of the republic and for members of the National Constituent Assembly on 2 December of the same year. The Assembly proclaimed the new Constitution on 18 September 1946. Once the Constitution was in force, there were elections for state governor and members of the National Congress and state legislature in January 1947. Neves was elected Minas Gerais' state representative by Benedito Valadare's PSD, and was designated as one of the spokesmen of the state Constitution of Minas Gerais. Once his work with the Constituent Assembly was over, he assumed leadership of the Social Democratic Party workbench and led the opposition to Milton Campos' government. Milton Campos was part of the National Democratic Union (UDN), which had reached the Liberty Palace after a split in the PSD of Minas Gerais. Due to a fire in the building of the old Legislative Assembly of Minas Gerais, very few documents of that Constituent Assembly were left intact. He was elected congressman in 1950, and Juscelino Kubitschek was elected Governor of Minas Gerais, defeating situationist pt. In 1953, Kubitschek and Vargas agreed to appoint Neves minister of justice of Minas Gerais, a post which had to be filled by a delegate of the PSD of Minas Gerais. Neves left the parliamentary seat and began to serve as Minister of Justice on 26 June 1953. During his office, two laws were sanctioned, the Law 2.083 (the "Press Law") in 1953 and Law 2.252 on statutory rape. As Minister of Justice during Vargas' administration, Neves offered to take on the Cabinet of War, which was responsible for arresting rebel military and to head the democratic resistance. As Minister of Justice, he opened investigations into several cases of torture and exploitation of minors. He closed the Service of Assistance to Minors (SAM) after journalist Villas Boas Corrêa's denunciation. He visited the location with the journalist in the middle of the night. He ordered that the doors be broken open, and they found inside the place dirty beds and girls who were "piled up as rags" and had injuries. Without hesitation, the very next day, Neves ordered the place to be closed for investigations and renovation. In 1956 Juscelino Kubitschek nominated Neves for the carteira de redesconto (board of directors) of the Bank of Brazil, which he was a part of until 1958, when he was nominated secretary of Treasury under Bias Fortes' administration. Taking the post as Secretary of Finance, which he served until 1960, fact that stopped Neves from running the legislative elections in 1958. He then left the post in order to run for governor of Minas Gerais, but was defeated by José de Magalhães Pinto of the National Democratic Union.

Министрлер Кеңесінің төрағасы

1961 жылғы 25 тамызда Невес парламенттік жүйені орнатылғанын жариялады; осылайша Жоао Гуларттың әскери төңкеріс кезінде Президенттікке келуіне кедергі келтірді. Бір аптадан астам уақытқа созылған беймәлімдіктен кейін дағдарысқа тікелей қатысқан барлық тараптар, тұйықталудың шешімі әскери емес, саяси болуы керек деген тұжырымға келді. Осылайша, келіссөздер дамыған сайын конституциялық түзету ұсынылды, ол президенттік жүйені парламенттік жүйеге айналдыратын еді. Бұл өзгеріс Президенттің билігін едәуір шектеді және әскери шенеуніктер оны қанағаттанарлық деп санады. Невес содан кейін Гуларттың келісімін алу үшін Монтевидеоға сапар шекті және 1 қыркүйекте өз міндетін орындап, Бразилиаға оралды. Конгресс бұл түзетуді 2 қыркүйекте бекітті және 7 қыркүйекте тәуелсіздік күнінде Президенттікке тағайындалған Гуларттың оралуына жол ашты. Келесі күні жаңа президент Ұлттық Конгреске (22 қарсы 259 дауыспен мақұлданған) Невесті Министрлер Кеңесінің төрағасы, яғни Бразилия үкіметінің басшысы етіп тағайындады. Бірінші Министрлер Кеңесінің мақсаты кең саяси құрылымды құру және елдің басты партиялары арасындағы диалогты қайта жандандыру болды. Оған Антонио де Оливейра Брито Білім министрі, Армандо Монтейро Филью Ауыл шаруашылығы министрі және Улисс Гимараэс (PSD) Өнеркәсіп және сауда министрі; Франсиско Клементино де Сан-Тьяго Дантас Сыртқы істер министрі және Стасио Соуто Майор (PTB) Денсаулық сақтау министрі; Виргилио Тавора Көлік министрі және Габриэль Пассос Ұлттық демократиялық одақтан Кен және энергетика министрлері; Андре Франко Монторо Еңбек және әлеуметтік қамтамасыз ету министрі (Partido Democrata Cristão - PDC); Уолтер Морейра Қаржы министрі; Жоао де Сегадас Виана Соғыс министрі, Анжело Ноласко де Алмейда Әскери-теңіз күштері министрі және Бригадир Кловис Монтейро Трависсос Әуе күштері министрі кірді. Невес 8 қыркүйектен 13 қазанға дейін Әділет министрлігінің орынбасары қызметін уақытша атқарды, ол Сан-Паулу штатының бұрынғы губернаторы Адхемар Перейра де Баррос президенті болған Социал-прогрессивтік партияның (PSP) парламенттік кабинетке қолдауын нығайтатын және оны алмастыратын адамды ұсынатынын күтті. Адемар Гояния штатының конгрессмені Альфредо Насерді ұсынды, ол қызметке қабылданып, Невестің орнын басты. 28 қыркүйекте Палатаға ұсынылған және сол күні мақұлданған бағдарламаның мазмұны салыстырмалы түрде жалпылама болды. Мұндай бағдарламаны ұсынудың мақсаты үкіметтік саясатты анықтау емес, жаңа жүйенің табиғатынан ажырамас формалдылықты орындау болды. Ол инфляцияның өсу көрсеткіштерімен үйлесетін жалақыны мерзімді түрде түзетуді қолдады. Бағдарлама "Пан Америка" операциясы мен папаның "Матер ет Магистра" пасторлық қызметіне алғыс айтты. Ол аграрлық реформаны "елдестерімізді экономикалық өмірімізге интеграциялаудың маңызды алғашқы қадамы" ретінде мақұлдады. Ол шетелдік капиталға ашық есік саясатын жариялады. Жаңа үкімет сондай-ақ пайданы шетелге аударуды бақылайтын заңның болуын қорғады, егер ол ұлттық экономикалық дамуды қаржыландыру үшін маңызды деп саналатын шетелдік инвесторларды ынталандырмаса. Бірінші парламенттік кабинет саяси-әскери дағдарыс кезінде құрылды, бірақ елдің басты саяси күштері арасындағы бәсекелестікті азайта алды. Алайда халықтың наразылығы күшейді және жоғары инфляцияға қарсы наразылықтары мен жалақыны көбейтуді талап етулері көбейді. Янио Квадростың отставкасынан кейінгі дағдарыс елде он үш күнге жұмысты тоқтатты, бұл экономикалық дағдарыстың күшеюіне әкелді. Ұдайы тоқтап тұрған еңбек келіссөздері бірден-бір ереуілдердің тууына әкелді. Petrobras-тың бірнеше бөлімшелері қырық күнге тоқтатылды, ал Кен және энергетика министрі Габриэль Пассос өзінің басқармасында президент пен директорды ауыстыруға тырысқанда қиындықтарға тап болды. Невестің сөзіне сүйенсек, парламенттік кабинет аграрлық реформаны "үкімет күн тәртібіндегі ең басты мәселе" деп қарастырды және ол Ауыл шаруашылығы министріне осы мәселе бойынша зерттеулер мен ұсыныстарды бағалауға жауапты комиссия құруға көмектесті. 1962 жылдың қаңтар айында үкіметке Минас-Жерайстың сенаторы, УДН сенаторы Милтон Кампос аграрлық реформа жобасын ұсынды. Бір айдан кейін Ауыл шаруашылығы министрлігі өз жобасын ұсынды. 15 ақпанда үкімет реформаланатын мүлік аумақтарын анықтау үшін жауапты болған Хелдер Камара (Рио-де-Жанейроның көмекші епископы), Понпеу Асиоли Боржес, Паулу Шиллинг және Эдгар Тейшейра Лейтеден тұратын Ұлттық аграрлық реформа кеңесін құрды. Темірқазықта әлеуметтік жағдай күшейді, әсіресе Солтүстік-Шығыс аймағында. Фермерлер лигасының төрағасы Жоао Педро Тейшейраның (PB) қазасы наразылық демонстрацияларын тудырды, ол Әскер командирі, генерал Артур да Коста э Силвамен тез арада тыйым салынды. Невес елдестердің тудырған қырқылысын "архаикалық ауылдық құрылымның" болуына жатқызып, мәселені шешуге бағытталған саяси шараларды ұсынды, мысалы, Ауылдық одақ жоспары, ол кеңсе кеңесімен бекітіліп, он алты миллион ауыл шаруашылығы жұмыскерлерін, соның ішінде сауатсыз адамдарды кеңейтті. Осы кезеңде экономикалық дағдарыстың күшеюі "негізгі реформалар" (конституциялық, аграрлық, қалалық, банк және салық реформалары) деп аталатын ағымдар мен оларға қарсы шыққан консервативтік күштер арасындағы саяси күрестің радикалдануымен қатар жүрді және үкіметті әлеуметтік қозғалысты демдеумен айыптады. 1 мамыр 1962 жылы Гуларт Рио-де-Жанейродағы Волта Редондада реформалардың шұғыл қажеттілігін және күшті және тұрақты атқарушы билікті қамтамасыз ететін президенттік жүйенің қайтаруын қорғады. Осылайша, үкіметтің ниеттеріне консервативтік секторлардың сенімсіздігі күшейді. Осы жағдайда Невестің кабинеті – ұлттық консенсусты алуға бағытталған саясатпен сипатталатын – өзінің болу мағынасын жоғалта бастады. 6 маусымда кабинет, премьер-министрді қоса алғанда, жаппай отставкаға шықты. Оның мүшелері содан кейін осы жылдың қазан айында парламенттік сайлауға қатыса алды және Невес Минас-Жерайста конгрессмен болып сайланды. Конгреске есеп бергенде Невес бағаланған дефициттің шамамен 200 миллиард крузейро (бұрынғы валюта) шамасында екенін, бірақ мемлекеттік қызметкерлердің жалақысын күтілетін өсім бұл соманы 330 миллиардқа дейін көтеретінін атап өтті. Конгрессмен ретіндегі қызметі кезінде Невес ұлттық саяси көңіл-күйді басып тастау мақсатындағы жетістіктерінің бір бөлігіне қол жеткізгенін мәлімдеді. 15 маусымдағы 4070 заңы Акре аумағын штат санатына көтергені және 20 желтоқсандағы 4024 заңы Ұлттық білімнің негіздері мен басшылықтарын ұсынған Министрлер Кеңесінің төрағасы ретіндегі қызмет кезеңіндегі ерекше оқиғалардың бірі болып табылады.

On 25 August 1961, Neves pronounced the installation of parliamentarism; therefore, preventing João Goulart from assuming the Presidency under a Military Coup. After more than a week of uncertainty, all the sectors directly involved in the crisis concluded that the solution to the dead lock would have to be political and not military. So, with the developing negotiations, a constitutional amendment was presented, that would convert the presidencialist regime to a parliamentary one. This change greatly reduced the President's power, and was considered satisfactory by the military officers. Neves then travelled to Montevideo in order to obtain Goulart's agreement, and returned to Brasília on 1 September, having fulfilled his mission. The amendment was approved by Congress on the 2nd and opened way to Goulart's return, assuming the Presidency on september 7th, independence day. On the following day, the new president sent a message to the National Congress (which was approved with 259 votes against 22), that designated Neves as President of the Council of Ministers, thus head of the brazilian government. The first Council of Ministers aimed to build a vast political structure, and which was able to regain dialogue among the main parties of the country was composed by Antônio de Oliveira Brito Minister of Education, Armando Monteiro Filho Minister of Agriculture and Ulysses Guimarães, Minister of Industry and Commerce from the PSD; Francisco Clementino de San Tiago Dantas Minister of External Relations and Estácio Souto Maior Minister of Health from the PTB; Virgílio Távora Minister of Transportation and Gabriel Passos Minister of Mines and Energy from the National Democratic Union; André Franco Montoro Minister of Labor and Social Security from the party Partido Democrata Cristão (PDC); Walter Moreira Sales Minister of Finance; General João de Segadas Viana, Minister of War, Ângelo Nolasco de Almeida, Minister of the Navy and Brigadier Clóvis Monteiro Travassos, Minister of Air force. Neves temporarily occupied the seat of the Ministry of Justice from 8 September to 13 October while he waited for the Social Progressive Party (PSP) which had former Governor of São Paulo, Adhemar Pereira de Barros as President, to indicate a name that would solidify his support to the parliamentary cabinet and replace him. Ademar suggested Congressman from the state of Goiânia, Alfredo Nasser, who accepted and assumed post, replacing Neves. The program presented by the Cabinet to the Chamber on 28 September which was approved on that same day, was relatively generic in the way its terms had been formulated. The presentation of such program had the goal of fulfilling a formality that was inseparable from the nature of the new regime, rather than to determine a government policy per se. It defended the practice of periodical salary adjustments that were compatible with the expanding inflation indexes. The program complimented Operation Pan American and pastoral pontifical Mater et Magistra. It approved the agrarian reform "as an essential first step towards the integration of countrymen into our economic life". And it proclaimed to be identified with an open door policy towards foreign capital. The new government also defended the existence of a law that would control the transfer of profits abroad, as long as it did not discouraged foreign investors, considered vital to the defrayment of the national economic development. The first parliamentary cabinet was formed during a serious politico military crisis, but was able to decrease the rivalries between the main political chains in the country. However, the peoples' dissatisfaction continued to grow and their protests against high inflation and for larger salary adjustments, multiplied. The crisis that followed Jânio Quadros resignation had paralyzed the country for thirteen days, which only contributed to the increase of the economical crisis. The continuous dead lock labor negotiations resulted in an explosion of successive strikes. Several of Petrobrás' units were ceased for forty days while Mining and Energy Minister, Gabriel Passos faced difficulties inside his own administration in trying to promote the replacement of Petrobras' president and director. According to Neves, the parliamentary cabinet considered the agrarian reform "an issue of absolute priority on the government's agenda" and it helped the Minister of Agriculture create the commission that was in charge of evaluating and apprizing the studies and proposals on the issue. In January 1962, the government received an agrarian reform project from the senator of Minas Gerais', Senator Milton Campos, from the UDN. And a month later, the Department of Agriculture presented its own project. On 15 February the government created the National Council for Agrarian Reform, composed by Hélder Câmara (Auxiliary Bishop of Rio de Janeiro), Pombpeu Acióli Borges, Paulo Schilling, and Edgar Teixeira Leite who was responsible for defining the property areas to be reformed. Meanwhile, social tension was increasing in the interior, especially in the Northeast region. The assassination of the Farmers League President, João Pedro Teixeira (PB), started protest manifestations that were soon prohibited by Commander of the Army, General Artur da Costa e Silva. Neves attributed the turmoil generated by the countrymen to the existence of "an archaic rural structure" and took the initiative to propose political measures aimed at solving the problem, such as the Rural Union Plan, which was approved by the office council and largely expanded a contingent of sixteen million agricultural workers, including the illiterate. During this period the escalation of the economic crisis was paired with the radicalization of the political struggles between currents that defended the so called "base reforms" (constitutional, agrarian, urban, banking and tax reforms) and the conservative forces that opposed them, and accused the government of sponsoring social agitation. On 1 May 1962, Goulart gave a speech in Volta Redonda, in Rio de Janeiro, defending the urgency of reforms and the return of a presidencialist regime that would safeguard the actions of a strong and stable executive power. Therefore, the conservative sectors' mistrust in the government's intentions grew. In this context, Neves's cabinet – that was characterized by a policy that was committed to obtaining a large national consensus – started to lose the reason for its existence. On 6 June the cabinet, including the prime minister, resigned in mass. Its members were then able to run for parliamentary elections in October of the same year, and Neves was elected congressman in Minas Gerais. When Neves reported to Congress, he highlighted that the estimated deficit was around 200 billion cruzeiros (former currency), but the forecast increase of the public service salaries would elevate the amount to 330 billion. During his term as congressman, Neves claimed to have had partial success in his goal of pacifying the national political mood. Law 4.070 from 15 June 1962 that elevated Acre's territory to the category of State and Law 4.024 from 20 December 1961 which presented the first Foundation and Guidelines of National Education can be highlighted in the period of his office as President of the Council of Ministers.

Әскери режимге қарсылық

Депутаттар палатасына оралғаннан кейін, Танкредо 1964 жылы әскери төңкеріспен құлатылғанға дейін Жоао Гуларттың әкімшілігін қолдады. Танкредо Жоао Гулартты Порту-Алегредегі Сальгадо Фильхо әуежайынан шығарып салуға барған саясаткерлердің санатында болды. Ол 1964 жылғы 11 сәуірде Ұлттық конгресс президент сайлауында генерал Хамберто де Аленкар Кастело Бранкоға дауыс бермеген Социал-демократиялық партияның жалғыз өкілі болды. Көппартиялық жүйе аяқталғаннан кейін Хосе де Магалхаес Пинто Ұлттық жаңарту альянсына, сондай-ақ АРЕНА деп аталатын альянсқа шақырылды. Бірақ ол UDN-нен қарсыластарының, әсіресе жаңа ситуационисттік ағымнан Хосе де Магалхаес Пинтоның қатысуына байланысты шақырудан әдептілікпен бас тартты. Невес Жоао Гуларттың премьер-министрі және досы болғанмен, әскери төңкеріс кезіндегі оның әскерилерге тигізген ықпалы саяси құқықтарының жойылмауына себеп болды. 1964 жылғы әскери режимге қанағаттанбаған Невес Бразилия демократиялық қозғалысына (MDB) пана іздеді. Ол 1966, 1970 және 1974 жылдары конгрессмен болып қайта сайланды. Парламенттік қызметінде ол әскери үкіметпен қақтығыстардан сақтануға тырысты және MDB-ның орталық қанатының мүшесі болды. Ол ситуационисттік күштермен диалогқа қарсы емес еді. Бұл MDB-ның "шынайы" қанатының ұстанымына қайшы келетін позицияны көрсетті. 1978 жылы ол Минас-Жерайс штатынан сенатор болып сайланды. Невес 1980 жылы Халық партиясын құрды және оның президенті болып сайланды. Ол бұл үшін 1979 жылы көппартиялық жүйені қайта жаңғыртуға қол жеткізген Жоао Гуларттың әкімшілігінен, MDB және АРЕНА-дан, соның ішінде өзінің бұрынғы қарсыласы Хосе де Магалхаес Пинтодан модераторларды біріктірді. 1980 жылы Невес 1982 жылғы сайлауда қолданылатын сайлау ережелерінің тудырған қиындықтарына байланысты Халық партиясын Бразилия демократиялық қозғалысы партиясына (PMDB) қосуды қорғады. Осының нәтижесінде ол PMDB-ның ұлттық вице-президенті болып сайланды және сол жылы Демократиялық әлеуметтік партияның үміткері Елисеу Ресендемен өткен қатаң сайыстан кейін Минас-Жерайс штатының губернаторы болып сайланды. Оның үміткері және вице-губернаторы Хелио Гарсия сайлауда маңызды рөл атқарды. Гарсия Минас-Жерайстың шағын округтерін жақсы білетін, Невес оларды "grotões" деп атаған. Оның жеңісі сол кездегі сайлау заңдарына байланысты оңай болған жоқ, ол азаматтарды бір партияның мэріне, қалалық кеңесшісіне және губернаторына дауыс беруге міндеттейтін "бірге дауыс беру" жүйесін көздеді. Бұл PDS-ке тиімді болды, өйткені ол Минас-Жерайстың шағын округтерінде күшті партия болды. Губернаторлыққа кіріспес алдында ол: "Минейрос, Минас-Жерайстың басты мақсаты – өз еркіндігі" деген сөздерді айтты. Паласио да Либердадеге көшуге бірнеше күн қалғанда ол сенаторлық қызметінен кетіп, оның орнына Альфредо Кампос тағайындалды. Содан кейін ол Хелио Гарсианы Белу-Оризонте қаласының мэріне ұсынды. Невес атқарушылық қызметте де келісімшілдік позициясын сақтап, Федералды үкіметпен жақсы қарым-қатынас орнатты. 1984 жылдың 14 тамызында президенттікке үміткер болу үшін штат губернаторы лауазымынан бас тартып, Минас-Жерайс штатының үкіметін Хелио Гарсияға тапсырды.

Back at the Chamber of Deputies, Tancredo maintained his support of João Goulart’s administration until he was deposed by the Military Coup in 1964. Tancredo was one of the few politicians who went to see João Goulart off at the Salgado Filho Airport, in Porto Alegre, when he left to Uruguay on exile. He was the only member of the Social Democratic Party who did not vote for General Humberto de Alencar Castelo Branco during the presidential elections by the National Congress on 11 April 1964. With the end of the existing multiparty system, José de Magalhães Pinto was invited to join the National Renewal Alliance, also known as ARENA. He politely declined the invitation due to the presence of his adversaries from the UDN, especially José de Magalhães Pinto from the new situationist college. Although Neves had been João Goulart's prime minister and friend, he did not have his political rights annulled during the military coup thanks to his influence on the military. Being a moderate objector of the military regime of 1964, Neves soon sought shelter in the Brazilian Democratic Movement (MDB). He was re elected congressman in 1966, 1970 and 1974. During his parliamentary performance, he tried hard to avoid conflicts with the military government, and was part of MDB's moderate wing. He did not object to dialogue with the situacionist forces. That showed a posture that was contrary to the one the MDB's "authentic" wing had. In 1978 he was elected senator in Minas Gerais. Neves founded the Popular Party in 1980 and was elected as its president. He did that by gathering moderates from the MDB and the ARENA around him, including his old rival José de Magalhães Pinto, during President João Goulart's administration which had recreated a multiparty system in 1979. In 1980 Neves defended the incorporation of the Popular Party into the Brazilian Democratic Movement Party (PMDB) when faced with difficulties created by the electoral rules that would be applied in the 1982 elections. As a result, he was chosen as national vice president of PMDB, and on that same year, was elected Governor of Minas Gerais after a tough dispute with Democratic Social Party candidate, Eliseu Resende. His running mate and Vice Governor, Hélio Garcia, gave him the support that was fundamental to his election. Garcia was very knowledgeable about the small counties in Minas Gerais, which Neves used to call "grotões". His victory did not come easily due to electoral statutes of the time which forecast the "attached vote" obligating citizens to vote for mayor, city councilman and governor of the same party. That favored the PDS, since it was a strong party in the small counties of Minas Gerais. During his inauguration ceremony as governor, he pronounced a phrase that became famous: "Mineiros, Minas Gerais's first priority is its own freedom". He resigned the post as senator just a few days before assuming the Palácio da Liberdade, and was substituted by Alfredo Campos. He then nominated Hélio Garcia for Mayor of Belo Horizonte. Neves maintained his conciliatory stance even when in executive office, which guaranteed a good standing with the Federal Government. He renounced his seat as state governor on 14 August 1984 in order to run for presidency, and turned the government of Minas Gerais over to Hélio Garcia.

"Diretas Já" және сайлаушылар алқасы

1983 жылдың 15 наурызында сайланған әкімдер қызметке кірісті, ал президент Жоао Фигейредоның ізбасары туралы пікірталас басталды. 1982 жылдың соңында сөйлеген сөзінде президент өзінің ізбасарына қатысты пікірталастарды үйлестіруден бас тартып, мәселені өзінің партиясы – PDS-тің қолына жүктеді. PDS-тің кандидатты тағайындаудағы келісімге келе алмауы үкіметтік кеңесте жіктердің пайда болуын көрсетті. Кейіннен кеңес Марио Андреаццаны Ішкі істер министрі, Марко Масиелді сенатор, ал Пауло Малуфты конгрессмен етіп тағайындады, олардың барлығы PDS-тің маңызды бөлігін өздерімен бірге әкелді. Вице-президент Аурелиано Чавес президент Фигейредомен бірден қақтығыса бастады, бұл ізбасарлық процесін одан да қиындатты. Невес президенттікке кандидат болуы жөніндегі келіссөздер 1983 жылы басталды, ол Жозе Фрагелли басқаруымен PMDB-дан 15 сенаторды алып келген сапармен бірге болды. Топ оның кандидатурасын президент сайлауында ұсынды. Осы жылдың басында Фрагелли 14 сенатордан тұратын топты ұйымдастырды, олардың барлығы президенттік науқанға жұмыс істеуге дайын болды, губернатор Невеске бару үшін. Осы кездесуден кейін сенатор Фрагелли сенатор Педро Симонға егер PMDB сайлаушылар алқасының құрамына кіруге шешім қабылдаса, олардың кандидаты Невес болатынын айтты. Әскери режимге қарсылық білдірген басқа топтар басқаша әрекет етіп, өздерінің күн тәртібінде президенттік сайлауды тікелей өткізуді қайта жаңартуды көздейді. Оппозицияның алғашқы акциясы Пернамбуко штатында Моцарт де Абреу и Лима басқаруымен, әскери режимнің 19 жылдығын тойлаған күні, 1983 жылдың 31 наурызында өтті. Бразилияның Солтүстік-Шығысындағы наразылықтар оппозицияның он губернаторының (тоғызы PMDB-дан және біреуі PDT-дан) жариялаған манифестінен туды, ол президенттік сайлауды тікелей өткізуді қайта жаңартуды талап етті. Келесі күні Сан-Паулу қаласында «Тікелей сайлау жасаймыз» (Diretas Já) қозғалысын қолдау үшін комиссия құрылып, он мың адам жиналды. Олар 1984 жылдың 25 сәуіріндегі «Дантес де Оливейра» деп аталатын конституциялық түзетудің қабылданбауына наразы болды. 1984 жылдың қаңтар және сәуір айлары аралығында көптеген басқа комиссиялар құрылып, оларға «Тікелей сайлау жасаймыз» (Direct Now Campaign) деген ат берілді. 1984 жылдың сәуірінде Невес Ахангабау саябағында «Тікелей сайлау жасаймыз» (Diretas Já) қозғалысын қолдау үшін 1,5 миллионнан астам адамды жинады. Невес алғашқы болып сөз сөйлеп, «Біздің ұлтымызды соңғы жиырма жылда елге басып келген осы шатасудан азат ету уақыты келді» деп айтқанда зор қол соққысына ие болды. Ол содан әрі Конгресс түзетулерін мақұлдауды қорғады, «Конгреске қарсы дауыс берген парламент мүшелері енді халықтың мүддесін білдірмейтіндіктен, Конгрестен кетуі керек» деді. PDS президенті сенатор Хосе Сарни партиядағы мұндай үлкен жіктердің тудыратын тәуекелдерін жақсы білгендіктен, президенттікке үміткерді анықтау үшін алдын ала сайлау өткізуді ұсынды. Оның ұсынысын «малуфистер» тез арада қабылдамады, олар оны көшбасшының кандидатурасын бұзу әрекеті деп түсіндірді. Бұл факт Сарниді PDS президентілігінен кетуге және бірнеше күннен кейін партиядан шығуға мәжбүр етті. Оның соңынан Хорхе Борнхаузен де партиядан кетті. PMDB губернаторлары және Демократиялық еңбек партиясының (Бразилия) PDT-сының Леонель Бризоласы Невесті сайлаушылар алқасының сайлауында оппозицияның кандидаттығына қолдау көрсеткенін жариялады (ол Ұлттық Конгресс пен Заң шығарушы жиналыстардың өкілдерінен құралған). Керісінше, Аурелиано Чавес пен Марко Масиел даудан алынып тасталды, бұл Пауло Малуф пен Марио Андреаццаны үміткер етіп қалдырды. Алайда Малуфтың жеңісі оның қарсыластарын Невесті қолдауға итермеледі. PMDB мен PDS-тен шыққан «Либералды майдан» деп аталатын диссиденттік қозғалыстың арасында келісімге келгеннен кейін Невес президенттікке кандидат болады және Хосе Сарни (бұрынғы ARENA мүшесі және PDS-тен PMDB-ге қосылу үшін кеткен) вице-президенттікке кандидат болады деп белгіленді. «Либералды майдан» 1984 жылы PMDB-дағы келіспеушіліктерден туды, бұл партия кейіннен «Либералды майдан» партиясы, бүгінгі демократтар партиясына айналды. Бұл диссиденттік қозғалыс PDS-те, Сан-Паулу штатының бұрынғы губернаторы Паулу Малуф ішкі даудада ішкі істер министрі Марио Андреаццаға қарсы жеңіске жеткен кезде күшейді. Малуф PDS-тен сайлаушылар алқасында Невеске қарсы президенттікке кандидат ретінде таңдалды. Невес бизнесмен Антонио Эрмирио де Мораесті вице-президент етіп алуды құпия түрде қалаған. Эрмирио де Мораес Пернамбуконың дәстүрлі отбасында дүниеге келген, Сан-Паулудағы іскерліктің жетекшісі болған. Оның әкесі, Жозе Эрмирио де Мораес, Пернамбукодағы Бразилия еңбек партиясы (PTB) арқылы сенатор болған және Жетулио Варгасқа дос болған. Оның құпиясы ашылып, Антонионың вице-президент болу мүмкіндігі Сан-Паулуда жойылды. PMDB сайлаушылар алқасында аз өкілдікке ие болғандықтан, президент сайлау үшін PDS-тен дауыстар алуы керек болды. Осы кезде президенттік және вице-президенттікке кандидаттар бір партиядан болуы керек еді, ал партиялық коалицияларға рұқсат берілмеген. Сарни 1978 жылы Ұлттық жаңару альянсы партиясы (ARENA) арқылы сенатор болғандықтан PMDB-ға қосыла алды, бұл партия бұрыннан жойылған еді. Сондықтан, оның партияны ауыстыруы қолданыстағы сайлау ережелерімен, мандатты жоғалтуға әкелетін адалдықсыздық деп есептелмеді, өйткені Сарни оны сайлаған партиядан кеткен жоқ. Бұл Марко Масиелге қатысты емес, ол 1982 жылы Пернамбукода PDS арқылы сенатор болып сайланғандықтан партияны ауыстыра алмады. Аурелиано Чавес 1978 жылы ARENA арқылы вице-президент болып сайланған болса да, PMDB арқылы президенттікке кандидат бола алмады, өйткені ол Жоао Фигейредоның орнына президент болғандықтан, президенттікке үміткер болуға құқығы жоқ еді. Аурелиано қайта сайлануға да құқығы жоқ еді. Невес әскерилердің қолдауына ие болғандықтан және орталықшыл саналғандықтан кандидат ретінде қарастырылды. Әскери саласында бұрынғы президент Эрнесто Гейзелдің қолдауы шешуші болды. Бірақ Невестің орталықшылдығы Жұмысшы партиясының (PT) сыныптарына ұшырады, ол сайлаушылар алқасын қабылдамады. Невес Солтүстік-Шығыс штаттарының губернаторларымен (тоғызы PDS-тен сайланған және көпшілігі Невеске табыс еткен жаңа буын саясаткерлері) Солтүстік-Шығысты дамыту бас басқармасымен кездесу кезінде PDS-те де ықпалға ие болды. Минас-Жерайс SUDENE-ге жататын, өйткені оның солтүстік аймағы «Құрғақ көпбұрыш» деп белгілі құрғақшылық аймағының бөлігі болды. Осы губернаторлардың көпшілігі кейіннен Либералды майданға, кейіннен Либералды майдан партиясына (PFL) қосылды. Невестің жақтастарының арасында Баия штатының бұрынғы губернаторы Антонио Карлос Магальяес болды. Антонио Карлос Әуе күштері министрі Делио Жардим де Матостың «PDS кандидатын тастағандардың бәрі сатқын» деген мәлімдемесіне жауап ретінде оны сатқын деп айыптады. Бұл әскери режим кезінде әскери министрге алғаш рет қарсылық білдіру болды. Осыдан кейін Невеске деген қолдау одан әрі өсті. Баиялық көшбасшы Антонио Карлос былай деді: «1964 жылғы төңкеріске қиянат ету – Малуфты президенттікке қолдау көрсету». 1984 жылы «Пekin» газетімен сұхбаттасқанда Невес Малуфты «соңғы жиырма жылда төңкеріс жасағандың барлық жаман нәрселерін бейнелейтін» деп сипаттады. Тікелей сайлау болмаса да, Невес көптеген қоғамдық орындарда митингілер өткізді. Виктория қаласындағы науқанында сөйлеген сөзінде ол былай деді: «...».

On 15 March 1983, the elected governors took office, and debates around President João Figueiredo's succession began. During his address at the end of 1982, the President abdicated from coordinating debates around his succession, and put the issue in the hands of his party, the PDS. The lack of a consensus by the PDS in appointing a name denoted cracks in the governmental college. The college later appointed Mário Andreazza as Minister of Internal Affairs, Marco Maciel as senator, and Paulo Maluf as congressman, whom all brought a significant part of the PDS with them. Vice president Aureliano Chaves immediately started having conflicts with President Figueiredo, and that only complicated the process of succession. Talks towards Neves's candidacy as president began in 1983 when he received a visit led by José Fragelli who brought 15 senators from the PMDB with him. The group proposed his candidacy as president in the elections that were set by the Electoral College and scheduled for 15 January 1985. In the beginning of that year, Fragelli organized a group of 14 senators, all of whom were willing to work for the presidential campaign, to visit Governor Neves. It was Senator Fragelli himself, who after this meeting told Senator Pedro Simon that if the PMDB decided to be part of the Electoral College, their candidate would then be Neves. Other segments of the military regime opposition acted differently, and included the re institution of direct presidential elections in their agenda. The opposition's first action took place in the county of Pernambuco, led by Mozart de Abreu e Lima, on the same day that the Military Regime completed its 19th year, 31 March 1983. The manifestations that occurred in the Northeast of Brazil resulted from a manifesto by the ten opposition governors (nine from the PMDB and one from the PDT), which demanded the re establishment of direct presidential elections. The very next day, a commission supporting the Diretas Já was formed in the capital of São Paulo and gathered ten thousand people. They were frustrated with the rejection of the constitutional amendment from 25 April 1984, called Dantes de Oliveira. Many other commissions were formed between January and April 1984 and were given the name "Direct Now Campaign". In April 1984, Neves gathered with more than 1,500,000 people in the Vale do Anhangabaú in support of the Diretas Já movement. Neves was the first one to give a speech and received a massive applause when he said: "The time has come for us to free our nation from this confusion that has overtaken the country in the past twenty years". He then continued to defend the approval of Congress’ amendment, stating that "those members of the parliament who voted against the amendment would have to leave Congress since they no longer represented the people's interests". Senator José Sarney, President of the PDS, was very aware of the risks surrounding such a large fragmentation inside his party, so he proposed to his affiliates, the realization of a pre election that would determine the candidate to the presidency. His proposal was quickly repelled by the "malufistas" who interpreted it as a way to derail the leader's candidacy. This fact led Sarney to leave the PDS presidency and to abandon his party a few days afterwards. He was later followed by Jorge Bornhausen, who also left the party. Governors from the PMDB and Leonel Brizola from the Democratic Labour Party (Brazil) PDT announced their support of Neves as a candidate from the opposition in the elections of the Electoral College (that was composed of the National Congress and representatives from the Legislative Assemblies). In contrast, Aureliano Chaves and Marco Maciel were removed from the dispute, which left Paulo Maluf and Mário Andreazza as candidates. However, Maluf's victory led his opponents to support Neves. After an agreement was made between the PMDB and a dissident movement from the PDS called Liberal Front, it was established that Neves would be the candidate for president, and that José Sarney (former ARENA member and who had left the PDS to join the PMDB) would be the candidate for vice president. The Liberal Front emerged in 1984 from a divergence in the PMDB, party which later became the Liberal Front Party, today's Democrats. This dissident movement was ignited in the PDS when Paulo Maluf, former governor of São Paulo, won the internal dispute inside the PDS against Minister of Home Affairs, Mário Andreazza. Maluf was then chosen by the PDS to be their candidate for President against Neves, in the Electoral college on 15 January 1985. Neves secretly wanted businessman Antônio Ermírio de Moraes to be vice president. Ermírio de Moraes, born in a traditional family from Pernambuco, was business leader in São Paulo. His father, José Ermírio de Moraes had been senator through the Brazilian Labour Party (PTB) in Pernambuco and was a friend of Getúlio Vargas. His secret was revealed and the possibility of Antônio becoming vice president was discarded in São Paulo. The PMDB had minority seats in the Electoral college, and for that reason, it needed to gain votes from the PDS to be able to elect a president. At that time, the candidates for president and vice president had to be from the same party, and party coalitions where not allowed. Sarney was able to affiliate himself to the PMDB because he had been senator through the National Renewal Alliance Party (ARENA) in 1978, party which had been extinct since then. Therefore, his change in parties was not considered by the existing electoral rules, as an infidelity worthy of losing a mandate, since Sarney was not leaving a party by which he had been elected. This was not the case with Marco Maciel, who could not change parties since he had been elected senator in Pernambuco through the PDS in 1982. Aureliano Chaves could not be a candidate for president through the PMDB, even though he had been elected vice president through the ARENA in 1978, since he had been the President as a substitute for João Figueiredo, becoming therefore, ineligible for president. Aureliano was also ineligible for vice president because at the time, re election was not allowed. Neves was cast as candidate for having approval by the military and for being considered a moderate. In the military arena, the support that former President Ernesto Geisel offered was very decisive. But Neves's moderation was a target of criticism by the Workers' Party (PT), which did not accept the electoral college. Neves also gained influence inside the Democratic Social Party PDS when meeting with governors of the Northeast (all nine of them were elected by the PDS and were, in majority, politicians from a new generation that admired Neves) during the meetings with the Superintendency for the Development of the Northeast. Minas Gerais belonged to the SUDENE because its North region was part of the drought area known as "Drought Polygon". Many of these governors moved to the Liberal Front that later became the Liberal Front Party (PFL). Among Neves's admirers, was former Governor of Bahia, Antônio Carlos Magalhães. Antônio Carlos reacted to the statements made by Air force Minister, Délio Jardim de Matos, who said that whoever abandoned the PDS candidate was a traitor. In response, Antônio Carlos accused Délio Jardim of being such traitor. This was the first time that a minister form the military had been challenged during the Military Regime. From then on, the adherence to Neves only grew. The Baiano leader, Antônio Carlos, then added: "To betray the Revolution of 1964 is to support Maluf for president". In an interview with the newspaper Pequim in 1984, Neves described Maluf as "symboliz[ing] all of the negative things the Revolution did in the last twenty years." Even though they were indirect elections, Neves still did many rallies in public places. And, in a speech made during his campaign in the city of Vitória in November 1984, he said: "To restore democracy is to restore the republic, it is to build a new republic, mission which I have received from the people and which will become reality by the power of not only a politician, but by of all the Brazilian citizens". The Military Regime ended in 1985 after João Figueiredo's administration was over. The expression "New Republic" became the way in which the period after 1985 became known in Brazilian politics. The Neves Sarney alliance was then made official and members of the opposition went on the road to defend their proposals in rallies that were as popular as the ones during the Diretas Já campaign. Neves, who was hailed as a conciliation candidate, was elected president by the Electoral College in 1985. He received 480 votes while Maluf received 180 votes and there were 26 abstentions. The majority of these abstentions came from parliamentarians from the Workers' Party. They disobeyed the guidance given by their party and were then removed from it for having voted in Neves. As a result, Congressmen Aírton Soares, José Eudes and Bete Mendes were expelled from the PT. When the results from the elections were announced on 15 January 1985, Neves said on a speech: "Let us not be dispersed. Let us remain united as we were on public squares, with the same emotion, the same dignity and the same decision. As Tiradentes, that hero crazed by hope, used to say almost 200 years ago, we can make this country a great nation. Let's do that!" His victory was received enthusiastically by the population, and is still considered today as one of the most complex and successful works of "political ingenuity" in the history of Brazilian politics. Soon after, the Workers' Party and the Central Única dos Trabalhadores (CUT) started making opposition to Neves. On the 11 February 1985 edition of the newspaper Jornal da Tarde there was a headline that read: "The CUT and the PT declared war against Tancredo". As soon as Neves was elected, he made an international excursion where he met with several heads of state in the attempt of gaining support for his office, which was being considered uncertain. He only agreed to have surgical operation after several Heads of state had arrived in Brasília for his inauguration. The meetings with heads of state were a strategic move by Neves to make the process of re democratization irreversible. Neves's maneuvers were so successful that they made even Ulysses Guimarães (referred to as "Mr. Diretas") abdicate his dispute in order to support him. Their political agreement had included Neves's future support of Guimarães in the next elections that would replace him and would be direct elections. This way, Guimarães gave up his candidacy to Neves.

Ауру және өлім

Невес өте қиын үгіт науқанына кірісті. Ол Конгресс пен штат губернаторларының қолдауын алды және сайланған президент ретінде шетелге сапар шекті. Президенттікке кіріспей тұрып, ол бірнеше күн бойы қатты ішкі аурудан зардап шекті. Дәрігерлер ем алуға кеңес берген соң, ол: «Мен қызметке келгеннен кейін маған қалай қаласаңдар солай жасаңдар» деді. Невес әскери қаталдар вице-президентке билікті беруден бас тартады деп қорқады. Ол науқастығын 1985 жылдың 15 наурызындағы инаугурация күні ғана жариялауды шешті, оған қатысуы тиіс мемлекет басшылары Бразилиаға келгеннен кейін. Бұл саяси жарылысқа жол беруді қиындатар еді. Оның инаугурацияны қамтамасыз етуге қатысты алаңдаушылығы Гетулио Варгастан естіген сөзінде көрінді: «Бразилияда сайлауда жеңіске жеткені жеткіліксіз, қызметке кіру қажет!» Бразилиадағы Дом Боско ғибадатханасындағы діни рәсім кезінде оның ішінде қатты және үздіксіз ауру пайда болды. Ауруханада ол қаржы министрі болып тағайындалған туысы Франсиско Дорнеллске, егер шығып бара жатқан президент Жоао Фигейредо вице-президент Жозе Сарниді қабылдауына кепілдік бермесе, операциядан бас тартатынын айтты. Дорнелл туысына Сарнидің қызметке енгізілетініне уәде берді. Гетулио Варгас қоры жинаған мәліметтерге сәйкес, Сарниді билікке әкелу үшін маневрлерді Улис Гимараес (Палата төрағасы, PMDB SP) және Литао де Абреудің Бразилия Бас штабы басқарды. Ресми мәлімдемеде Невес дивертикулитпен ауырады делінген. Бірақ кейінгі хабарламалар оның қатерсіз, бірақ жұққан лейомиомасы болғанын көрсетті. Дәрігерлер ісіктің бар екенін соңғы минутқа дейін жасырды, себебі сол дәуірде «қатерлі ісік» деген сөздің қандай әсер ететінін білді. 15 наурызда жаңадан ант берген вице-президент Жозе Сарни Невес жазылған кезде Ұлттық Конгресс алдында президенттік өкілеттіктерді және міндеттерді атқарушы президент ретінде қабылдады. Ол Невестің инаугурациясы үшін жазған мәлімдемесін оқыды, ол ұлттық келісімді және құрылатын ұлттық ассамблеяны құруды уағыздады. Онда былай делінген: «Билікті беру рәсімі Планалто сарайында өтті. Президент Фигейредо Жозе Сарниге президенттік белбеуді беруден бас тартты, өйткені ол оның сайланған мұрагері емес, оны ауыстырған адам болды. Сарайдың ресми фотографы Гервецио Батиста Сарниге белбеуді байлады. 1985 жылдың 28 маусымында Сарни Невестің сайлауалды науқанында берген уәдесін орындады, ол 330-шы хабарламаны Ұлттық Конгресске әкелді, ол жаңа Конституциялық ассамблеяны шақыруды талап етті. Сол кезде демократиялық ашылудың тоқтатылу мүмкіндігіне байланысты үлкен шиеленіс болды. Егер Сарни қызметке кірмесе, Палата төрағасы Улис Гимараес билікті қабылдайтын еді. Гимараес PMDB мүшесі болды және әскерилер оны жақсы қабылдамады. Ең үлкен қауіп – әскерилердің консервативті тобы, «қаталдар» деп аталатын, Бразилияның әскери үкіметін билікте ұстап тұру үшін қайта демократияландыру процесін тұрақсыздандыруға тырысуы еді. 15 наурыздың қарсаңында Гимараес, Фернандо Энрике Кардосо, Сарни және Армия министрі Леонидас Пирес Гонсалвес кездесті. Кездесу кезінде Гонсалвестің 1967 жылғы Конституцияны түсіндіруі басым болды, сондықтан Ұлттық Конгресс Сарниді таңдады. 2012 жылы Невестің балалары Бразилиядағы Федералды соттан Хабиас Дата туралы өтініш берді. Федералды медицина кеңесі мен Федералды округтің аймақтық кеңесі оларға барлық тергеулерді, этикалық тәртіптік тергеулерді, құжаттарды және президентке көрсетілген күтімге қатысты дәрігерлердің куәліктерін беруге тиіс болды. Невес отбасын тарихшы және зерттеуші Луис Мир, «Ауру» кітабының авторы, және адвокаттар Джулиана Поркаро Бисол, Бруно Пренолато және Клаудия Дуарте өкілдік етті. Олардың пікірінше, сұралған құжаттар оның не болғанын тарихи зерттеуге мүмкіндік береді, әсіресе, ол Президенттің емделуіне жауапты дәрігерлерді анықтауға көмектеседі. 2010 жылдың 1 наурызында Невестің 100 жылдығын атап өту үшін арнайы марка жасалды. Бұл оқиға 4 наурыз күні туған күніне дейін өткізілген құрметті шаралардың бір бөлігі болды. Бразилияда бұрынғы президенттің 100 жылдық мерейтойына арналған құрметті шара барысында оның бюсті Сенаттың абыройлы залында ашылды. Ол «келісімшіл және қабілетті саясаткер» ретінде еске алынады. Баиядағы бір қала оның құрметіне Presidente Tancredo Neves деп аталды. Баияның астанасы Сальвадордың бизнес және қаржы орталықтары Танкредо Невес даңғылында орналасқан. Танкредо Невес атындағы халықаралық әуежай Белу-Оризонтеде орналасқан. Танкредо Невес көпірі Бразилияның Фозу-ду-Игуасу қаласын Аргентинаның Пуэрто-Игуасу қаласымен байланыстырады, Игуасу өзенінен өтеді. Невес газеттердегі «Estado de Minas», «O Correio» және «Diário de São João del Rei» сияқты газеттерге мақалалар жазды, сонымен қатар «Парламенттік режим және Бразилияның шындығы» және «Әлемдік арена және ұлттық қауіпсіздік» атты кітаптардың авторы болды, олар «Revista Brasileira de Estudos Políticos» журналында жарияланды. Ол сонымен қатар газеттерде, журналдарда және парламенттік жылдық басылымдарда жарияланған көптеген сөздер мен пікірлерді жазды. 1983 жылдың 24 ақпанында ол Минас-Жерайс өнер академиясының 12-орынды алды, Алваренга Пейшото оны Альберто Донатоның орнына ұсынды. Ол екі куәлік қалдырды, олар кітаптарда жарияланды. Бірінші кітап оның қарындасы Лусилия де Алмейда Невеспен жасаған сұхбатқа негізделген. Ол «Танкредо Невес, либералдың жолы» деп аталды және 1985 жылғы сайлау коллегиясында болған сайлауға назар аудару үшін тоқтағанға дейін 1954 жылға дейінгі оның саяси жолын баяндады. Екінші сұхбат кітабы «Танкредо Гетулио туралы айтады» деп аталды, онда ол қайтыс болған президент туралы және оның жанындағы өз саяси әрекеттері туралы куәліктер берді. Невестің өмірі туралы көркем фильм және биография түсірілді. Жоао Батиста де Андраденің фильмі «A Céu Aberto» деп аталды, ал оның қарындасы Лусилия де Алмейда Невес Делгадо және Вера Алис Кардосо жазған «Танкредо Невес, либералдың жолы» атты биографиясы жарық көрді. 2011 жылы Сильвио Тендлердің «Танкредо – Кешігу» атты құжаттық фильмі шықты. 2010 жылы Луис Мирдің «Ауру – Танкредо Невес ісі» атты кітабы жарық көрді. Кітап Бразилиадағы Hospital da Base және Сан-Паулу университетінің Hospital das Clínicas жүрек институтында алынған құжаттарды қамтиды, онда Невес қайтыс болды. Кітап оның операцияларын жақсы түсіндіретін хирургиялық нұсқаулықты көрсетеді және қатысқан мамандардың куәліктерін қамтиды. Ол Бразилия демократиясының бағытын өзгерткен және елдегі дәрігерлердің беделін шайқаған клиникалық жағдайдың артында болған жағдайды ашады. 2010 жылдың соңында Минас-Жерайс штатының губернаторы Аэсио Невес штат үкіметінің жаңа бөлімшесін ашты, ол Administrative City Tancredo Neves деп аталды. 2013 жылы Бразилиада Танкредо Невес ескерткіші ашылды. Ол Praça dos Três Poderes-дегі Panteão da Pátria орналасқан. Бұл кеңістікте Бразилияның қайта демократиялану кезеңінің қадамдарын көрсететін бейнелер, цифрлық медиа және түпнұсқа құжаттар ұсынылған. Онда сонымен қатар Невестің сөздерінің қолжазбалары, оған және одан Juscelino Kubitschek және João Goulart сияқты тұлғалар жазған хаттар, сондай-ақ Diretas Já науқанының материалдары және оның президенттік куәлігі көрсетілген.

Neves had undertaken a very strenuous campaign agenda. He gathered the support of Congress and state governors, and travelled abroad as the elected president. He had been suffering strong abdominal pain during the days preceding his inauguration. Advised by his doctors to seek treatment, he said: "You can do whatever you want with me after I take office." Neves feared that military hardliners would refuse to give power to the Vice President. He decided to only announce his illness on the day of his inauguration, 15 March 1985 after the heads of state who were supposed to be present had arrived in Brasília. That would have made it harder for a political rupture to occur. His concern with the assurance of the inauguration was echoed by the phrase he had heard from Getúlio Vargas regarding the subject: "It is not enough to win elections in Brazil, it is necessary to take office!" In Brasília, during the religious ceremony at the Dom Bosco Sanctuary, he developed strong continuous abdominal pain. In the hospital, he told his cousin Francisco Dornelleswho had been appointed as Finance Ministerthat he would refuse surgery if he didn't have the guarantee that outgoing President João Figueiredo would induct José Sarney. Dornelles promised his cousin that Sarney would be inducted. According to information compiled by the Getúlio Vargas Foundation, the maneuvers to bring Sarney to office were already under Ulysses Guimarães (President of the Chamber, PMDB SP), and Leitão de Abreu's Chief of Staff of Brazil lead. The official version said that Neves had diverticulitis. But, later reports indicated that he had a benign but infected leiomyoma. The existence of a tumor was hidden by the doctors until the last minute, due to the possible impact that the word cancer would have during that age. On 15 March, newly sworn in Vice President José Sarney assumed presidential powers and duties as acting president before the National Congress while Neves recovered. He read the statement that Neves had written for his inauguration, preaching national conciliation and the installation of a constituent national assembly. It read: The ceremony to transfer power took place at the Palácio do Planalto. President Figueiredo did not appear, refusing to give the presidential sash on to José Sarney since he was a substitute and not his elected successor. It was the official photographer of the palace, Gervézio Batista, who put the sash around Sarney. On 28 June 1985 Sarney fulfilled the promise Neves had made during his campaign, to bring Message 330, which called for the convening of a new Constituent Assembly, to National Congress. There was great tension at the time due to the possibility of the growing democratic opening being interrupted. In the event of Sarney not taking office, President of Chamber of Deputies, Ulysses Guimarães, would. Guimarães belonged to the PMDB and was not well accepted by the members of the military. The biggest risk was that the more conservative sectors of the military, the so called "hardliners", were trying to destabilize the re democratization process to maintain the Brazilian military government in power. On the eve of 15 March, Guimarães, Fernando Henrique Cardoso, Sarney and the Minister of the Army Leônidas Pires Gonçalves had a meeting. During the meeting, Gonçalves's interpretation of the 1967 Constitution prevailed, and so, the National Congress decided on Sarney. He was honored in São João del Rei with the installation of his statue placed next to the statue of Tiradentes
In 2012, Neves's children requested a Habeas Data from the Federal Justice in Brasília. The Federal Medicine Council and the Regional Council of the State of Distrito Federal would have to render them all of the investigations, ethical disciplinary inquiries, documents, and doctor's testimonials relative to the care delivered to the president. The Neves family is represented by Historian and Researcher, Luís Mir, author of the book The Patient, The Tancredo Neves Case, and by attorneys Juliana Porcaro Bisol, Bruno Prenholato and Cláudia Duarte. According to them, the requested documentation will allow for a historical investigation of what really happened, especially because it would contain the identification of the doctors responsible for the President's treatment. On 1 March 2010, a special stamp was created to celebrate Neves's 100th birthday. This event was part of a series of tributes that took place until his birth date, 4 March. During a tribute to the former President's 100 birthday in Brasília, his bust was inaugurated in the Senate Noble Hall. He is remembered as "a conciliating and an able political articulator". A city in Bahia was named Presidente Tancredo Neves in his honor. And, the capital of Bahia, Salvador, has its business and finance centers on Avenida Tancredo Neves. Tancredo Neves International Airport in Belo Horizonte is named for him. The Tancredo Neves Bridge connects the Brazilian city of Foz do Iguaçu with the Argentine Puerto Iguazú, crossing over the Iguassu River. Neves wrote not only articles for newspapers such as Estado de Minas, O Correio and Diário de São João del Rei, but he was also author of The Parliamentary Regime and Brazil's Reality and The World Scene and National Security, published in the magazine Revista Brasileira de Estudos Políticos. He also wrote numerous speeches and opinions that were published in newspapers, magazines and parliamentary annuals. On 24 February 1983 he took seat 12 in the Minas Gerais Academy of Arts having been sponsored by Alvarenga Peixoto to replace Alberto Donato. He left two testimonials that were featured on books. The first book was written based on an interview he had given his niece, Lucília de Almeida Neves. It was titled Tancredo Neves, the Trajectory of a Liberal, and narrated his political trajectory until 1954 only, because he stopped the interview there in order to focus completely on the elections in the Electoral College that was taking place in 1985. The second interview turned book was titled Tancredo talks about Getúlio, where he gave testimonials about the late president, and his own political actions beside him. A feature film and a biography were made about Neves's life. The film by João Batista de Andrade was titled A Céu Aberto, and the biography Tancredo Neves, the Trajectory of a Liberal was written by his niece Lucília de Almeida Neves Delgado and Vera Alice Cardoso. In 2011, the documentary titled Tancredo – The Crossing by Silvio Tendler was released. In 2010, the book titled The Patient the Tancredo Neves Case by Luís Mir was released. The book gathers documents obtained at Hospital da Base in Brasília and from the Heart Institute of Hospital das Clínicas da Universidade de São Paulo in São Paulo, where Neves died. The book shows a surgical guide that better explains his surgeries, and has testimonials from the specialists involved. It reveals what happened behind the scenes of the clinical case that altered the path of Brazilian democracy and shook the reputation of doctors in the country. At the end of 2010, Minas Gerais Governor Aécio Neves, inaugurated the new branch of the State Government, denominated Administrative City Tancredo Neves. In 2013, the Tancredo Neves Memorial was inaugurated in Brasília. It is located on the Panteão da Pátria in the Praça dos Três Poderes. The space features videos, digital media and original documents portraying steps of the period of the re democratization of Brazil. It also showcases some of Neves's speech manuscripts, letters written by him and to him by personalities such as Juscelino Kubistchek and João Goulart, as well as material from the Diretas Já campaign, and his certificate as President.

Отбасы

1938 жылдың 25 мамырында Невес Рисолета Гимараес Толентиноға (1917 жылдың 20 шілдесі – 2003 жылдың 21 қыркүйегі) үйленді, олардың үш баласы болды; олардың бірі, Инес, саясаткер Аэсио Феррейра да Куньяға тұрмысқа шықты. Олардың ұлы – саясаткер Аэсио Невес.