Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Меркурийлі диуретиктер – ртуть қосқан бүйрек диуретиктерінің бір түрі. Бұрын кеңінен қолданылғанмен, қазір тиазидтер сияқты қауіпсіз диуретиктермен ауыстырылып, көбінесе қолданылмайды.
Mercurial diuretics are a form of renal diuretic containing mercury. Although previously widely used, they have largely been superseded by safer diuretics such as thiazides, and are now rarely used.
Тарих және механизм
Инорганикалық сынап қосылыстары, мысалы, сынап(I) хлориді (каломель), сифилиспен күресу кезінде диуретикалық қасиеттері бар екені анықталды. Бұл қосылыстарды қолдану туралы ұсыныстар кем дегенде 16 ғасырда, Колумб Еуропаға оралғаннан кейін 1497 жылы басталған сифилис эпидемиясынан кейін көп ұзамай айтылған. Меркурийлік диуретиктер Хенле ілмегінің жоғарылау бөлігінде натрийдің қайта сіңірілуін төмендету арқылы диурезді тудырады, соның салдарынан дистальды жиекті түтікшеге көбірек су жеткізіледі. Өкінішке орай, бұрынғы дәрігерлер сынаптан уланудың айқын белгілерін, мысалы, шамадан тыс сілекейленуді, сынаптың тиімділігінің белгілері деп қате түсіндірді, бұл 1960 жылдардың басына дейін медицинада меркурийлік диуретиктерді қолдану тоқтатылғанға дейін жалғасты.
Inorganic mercury compounds, such as mercury(I)chloride (calomel), were found to have diuretic properties when they were used to treat syphilis. Proposed use of these compounds date back at least to the 16th century, shortly after the beginning of the syphilis epidemic in 1497 following Columbus' return to Europe. Mercurial diuretics cause diuresis by reducing the reabsorption of sodium in the ascending loop of Henle, thus causing more water being delivered to the distal convoluted tubule. Unfortunately, earlier physicians misconstrued hallmark symptoms of mercury poisoning such as excessive salivation as signs of mercury's efficacy until the early 1960s, when the use of mercurial diuretics was halted in medicine.
Жанама әсерлер
Сынаптың уыттануының ерекше сипатынан туындаған аурудың қаупі мен кенеттен өлім болжамсыз және көбінесе ескерту белгілерін көрсетпейді. 20-ғасырдағы дәрігерлер егер емдеу тоқтатылмаса, қызба/сызаң кешені келесі дозаларда ауыр жағымсыз әсерлердің қаупін білдіреді деп сенді. Уоркани мен Хаббард 1953 жылы жазған, балаларда акродинияның себебі сынап екенін дәлелдейтін мақаласында: "қазіргі заманда сынапты диуретиктердің болмауына болатын мінез-құлқы оларды жиі қолданатындар үшін қатты алаңдатушылық тудырады. Мыңдаған инъекциялар жағымсыз әсерлерсіз жасалады, бірақ кейде терапиялық доза кенеттен өлімге алып келеді. Бұл сирек жағдайда ғана бірінші дозадан болады. Көбінесе науқас бірнеше – бір жағдайда 164 – дозаны қабылдағаннан кейін ғана өлімге әкелетін реакция пайда болады. Бұл реакциялардың механизмі белгісіз: оларды түсіндіру де, болжау да мүмкін емес; бірақ оларды жоққа шығаруға болмайды." Сынапты диуретиктер мен "сынапты" нефротикалық синдром арасындағы байланыс анықталғаннан кейін, сондай-ақ 1950-ші жылдардың соңында балаларға сынаптың көптеген көздерін жою нәтижесінде нәрестелік акродинияның жағдайлары күрт төмендеді, сынапты диуретиктердің қауіптілігі анықталды. Бұл сынапты диуретиктерді қолдануды тоқтатып, олардың орнына уыттылығы аз және тиімділігі жоғары диуретиктерге көшуге әкелді. Бұл пенициллиннің балалар мен ересектерде сифилиспен емдеудегі негізгі антибиотик ретінде арсен мен сынапты тез арада ығыстырғанына ұқсас.
Due to the idiosyncratic nature of mercury toxicity, the risk of severe disease and sudden death are unpredictable and frequently show no warning signs. Physicians during the 20th century believed that a fever/rash complex suggested the risk of severe side effects for the next upcoming doses if treatment was not halted. Warkany and Hubbard noted in their seminal 1953 paper establishing mercury as the cause of infantile acrodynia that " in modern times the capricious behavior of mercurial diuretics has been rather disturbing to those who use them frequently. Thousands of injections are given without untoward effects but occasionally a therapeutic dose results in sudden death. Only rarely is this caused by the first dose. More often the patient tolerates several—in one case 164—doses before the fatal reaction occurs. The mechanism of these reactions is not clear: they can neither be explained nor predicted; yet they cannot be denied." After finding associations between mercurial diuretics and "mercurial" nephrotic syndrome, in addition to the sharp decline in infantile acrodynia cases after the late 1950s following the removal of many sources of childhood mercury exposure, the dangers of mercurial diuretics were realized. This led to the discontinuation of mercurial diuretics in favor of far less toxic and far more effective diuretics. This is similar to the fashion in which penicillin quickly replaced arsenic and mercury as the main antibiotic used in the treatment of syphilis for both children and adults.