Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық опералық сопрано (1897–1981)
American operatic soprano (1897–1981)
Роза Понзилло, Роза Понселл (22 қаңтар 1897 – 25 мамыр 1981) – американдық опералық драмалық сопрано. Ол негізінен Нью-Йорк Метрополитен Операсында ән шырқады және ХХ ғасырдың ең ұлы сопраноларының бірі деп есептеледі.
Rosa Ponzillo, known as Rosa Ponselle (January 22, 1897 – May 25, 1981) was an American operatic dramatic soprano. She sang mainly at the New York Metropolitan Opera and is generally considered to have been one of the greatest sopranos of the 20th century.
Ерте өмір
Ол 1897 жылдың 22 қаңтарында Коннектикут штатының Мериден қаласында үш баланың кенжесі ретінде дүниеге келді. Отбасы қаланың батыс жағында, көбінесе Италияның оңтүстігінен келген иммигранттар тұратын ауданда, бастапқыда Льюис даңғылы мен Бартлетт көшесінің қиылысында, содан кейін Понселл туған Фостер көшесінде тұрды, үш жасында Спрингдейл даңғылына көшіп кетті. Оның ата-анасы Казерта қаласына жақын Каяццодан келген итальяндық иммигранттар еді. Понселл өте ерте жасында ерекше дамыған дауысқа ие болды және, кем дегенде, алғашқы жылдары, дауыстық жаттығуларсыз, тек табиғи қабілетімен ғана ән айтты. Керісінше, пианинодағы ерте дағдысы (жергілікті музыка мұғалімі, жақын маңдағы католик шіркеуінің органшысы Анна Райан тәрбиеледі) Розаны вокалдық емес, аспаптық музыкаға бейімдегендей болды. Бірақ, сол кезде кабаре әншісі болуға тырысқан үлкен әпкесі Кармеланың ықпалымен, Роза Мерьденде және оның айналасындағы кинотеатрларда үнсіз фильмдерге сүйемелдеуші ретінде жұмыс істегенде, көрермендеріне танымал балладаларды орындап, кинопроектор фильмдерді ауыстырғанда ән шырқады. 1914 жылға қарай, әнші ретіндегі оның беделі Йель университетіне жақын Нью-Хейвендегі ең ірі кинотеатрлардың бірі – Сан-Карлино театрында ұзақ мерзімді жұмысқа ие болуына әкелді.
She was born Rosa Ponzillo on January 22, 1897, in Meriden, Connecticut, the youngest of three children. The family lived on the city's west side in a neighbourhood chiefly populated by immigrants from the south of Italy, first at the corner of Lewis Avenue and Bartlett Street, then on Foster Street, where Ponselle was born, moving when she was three to Springdale Avenue. Her parents were Italian immigrants from Caiazzo, near Caserta. Ponselle had an exceptionally mature voice at an early age and, at least in her early years, sang on natural endowment with little, if any, vocal training. Instead, her early prowess as a piano student (which was cultivated by a local music teacher, Anna Ryan, the organist of a nearby Catholic church), seemed to incline Rosa to instrumental rather than vocal music. But with the influence and example of her older sister, Carmela, who was then pursuing a career as a cabaret singer, Rosa began to augment her engagements as a silent movie accompanist in and around Meriden by singing popular ballads to her audiences while the projectionist changed film reels. By 1914, her reputation as a singer led to a long term engagement at the San Carlino theater, one of the largest movie houses in New Haven, near the Yale campus.
Водевиль
Ол кезде Кармела 1912 жылы Бродвей мюзиклі "Брайтоннан келген қыз" ролімен дебют жасағаннан кейін вадевильде танымал әнші болған. Үш жылдан кейін, 1915 жылы Кармела Розаны өзінің вадевиль агентіне сынаққа алып келді. Розаның салмағы айтарлықтай артық болғанына қарамастан (үлкен әпкесі модель болғандықтан, Розаның дене бітімі күрт контраст құрады), Роза дауысымен таң қалдырды және оны Кармеламен "қарындас дуэт" ретінде орындау үшін жалдады. 1915 және 1918 жылдар аралығында Понзильо сестер (сонымен қатар "Осы сәнді итальяндық қыздар" деп те аталды) Кит вадевильдік айналымында басты орындаушыларға айналды, Киттің барлық ірі театрларында өнер көрсетіп, осы процесте айтарлықтай табыс тапты. Сестердің қойылымында дәстүрлі балладалар, танымал итальяндық әндер, опералық ариялар мен дуэттер болды. 1918 жылы Кармела мен Роза Кит вадевильдік айналымынан айтарлықтай жалақыны көтеруді талап етті, нәтижесінде олардың қойылымы тоқтатылды. Сол кезде Кармела Нью-Йоркте белгілі дауыс мұғалімі және агент Уильям Торнерден сабақ алды. Торнер Розаны сынақтан өткізді және оған сабақ беруге келісті. (Роза кейіннен Торнердің оған дауыс сабақтары бергенін жоққа шығарды, бірақ оның бұл мәселедегі мәлімдемелері өзара қайшы.) Алғашында Розаның болашақ перспективалары Кармеланың мүмкіндіктеріне қарағанда оған аз әсер еткенімен, Торнер пікірін өзгертті. Көп ұзамай Торнер "Метрополитен Опера" театрының жұлдызы, әйгілі тенор Энрико Карузоны Кармела мен Розаның әнін тыңдау үшін студиясына шақырды. Карузо әуесқой әншілерді тыңдау туралы сұрағанда әдетте сақ болды, бірақ Розаның дауысы оны қатты таң қалдырды. Ол Роза үшін Met бас менеджері Джулио Гатти Касаццаның қатысуымен сынақ ұйымдастырды. Гатти Розаның ән айтуына да бірдей таң қалды және оған Met-тің 1918/1919 жылғы маусымына келісімшарт ұсынды.
By then, Carmela was already an established singer in vaudeville after her debut in The Girl from Brighton, a 1912 Broadway musical. Three years later, in 1915, Carmela brought Rosa to audition for her vaudeville agent. In spite of being markedly overweight (a stark contrast to the fashion model physique of her older sister), Rosa impressed with her voice, and she was hired to perform with Carmela as a "sister act". Between 1915 and 1918, the Ponzillo Sisters (also known as "Those Tailored Italian Girls") became a headlining act on the Keith Vaudeville Circuit, appearing in all the major Keith theaters and earning a substantial income in the process. The sisters' act consisted of traditional ballads, popular Italian songs, and operatic arias and duets. In 1918, Carmela and Rosa demanded a substantial fee increase from the Keith Vaudeville Circuit, as a result of which their act was dropped. At the time, Carmela was studying in New York with a well connected voice teacher/agent named William Thorner. Thorner auditioned Rosa, and agreed to give her lessons. (Rosa later denied that Thorner had ever given her voice lessons, but her statements on the subject are contradictory.) Although initially less impressed with Rosa's future prospects than with Carmela's, Thorner changed his opinion after the legendary baritone Victor Maurel, whom Giuseppe Verdi had chosen to create Iago in Otello, auditioned both sisters at his friend Thorner's request. Soon afterward, Thorner persuaded the great tenor Enrico Caruso, star of the Metropolitan Opera, to visit his studio to hear Carmela and Rosa sing. Caruso was usually wary when asked to listen to amateur singers, but was deeply impressed with Rosa's voice. He arranged an audition for Rosa attended by the Met's general manager, Giulio Gatti Casazza. Gatti was equally impressed with Rosa's singing and offered her a contract for the Met's 1918/1919 season.
Метрополитен операсының тұңғышы және опералық мансабының алғашқы кезеңдері
Роза Понселл 1918 жылғы 15 қарашада, Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғалы бірнеше күн өткен соң, Вердидің «Тағдыр күші» операсында Леонора рөлінде Карузо мен Джузеппе Де Луканың қатысуымен Метрополитен опера театрында тұңғыш рет сахнаға шықты. Бұл оның опера сахнасындағы алғашқы өнері болды. Ол Карузоның қасында болуға қатты қорқыныш сезінді, және өте күшті шаршауға қарамастан (ол опералық карьерасы бойы осыдан зардап шекті), ол көрермендер мен сыншылардың екеуінен де зор табысқа жетті. «Нью-Йорк Таймс» газетінің сыншысы Джеймс Хунекер: «Қандай үміт беретін дебют! Оның жеке сүйкімділігіне қоса, ол табиғи әдемі дауысқа ие, ол алтын кен орны болуы мүмкін; әйтеке шексіз, оның төменгі және ортаңғы, қараңғы, бай және икемді, жоғары регистрде жарқыраған дауысы – таза алтын». Леонорадан басқа, Понселлдің 1918/19 маусымдағы рөлдеріне «Кавалерия рустикана» операсынан Сантуцца, Вебердің «Оберон» операсынан Рейза және Джозеф Карл Брейльдің «Аңыз» пьесасының (сәтті болмаған) әлемдік премьерасындағы Кармелита кірді. Келесі Мет маусымдарында Понселлдің рөлдеріне «Жуйе» (Карузоның Элеазарына қарсы, оның 1921 жылы қайтыс болғанға дейінгі соңғы жаңа рөлі), «Уильям Телль», «Эрнани», «Трубадур», «Аида», «Джоконда», «Дон Карлос», «Африкалық», «Үш патшаның махаббаты», «Андреа Шенье», «Весталь» және көптеген адамдар оның ең үлкен жетістігі деп санайтын, Беллинидің «Норма» рөлі кірді, ол 1927 жылы Метрополитенде қайта қойылды. Опералық қызметінен басқа, Метрополитенде орталасатын Понселл табысты концерттік карьераға да ие болды. Батыс жағалауына жасаған турнесінде 1927 жылғы 14 наурызда Санта-Барбара қаласындағы Лоберо театрында пианист Стюарт Росспен бірге Қоғамдық өнер қауымдастығының Музыкалық бөлімінің «Суретшілер сериясы» аясында өнер көрсетті. Карьерасы дамыған сайын, Понселл өзінің менеджері арқылы әр Метрополитен опера маусымынан бұрын және кейін көбірек концерттер мен одан да жоғары гонорарлар туралы келісімдер жасады.
Rosa Ponselle made her debut at the Metropolitan Opera on November 15, 1918, just a few days after World War I had ended, as Leonora in Verdi's La forza del destino, opposite Caruso and Giuseppe De Luca. It was her first performance on any opera stage. She was quite intimidated for being in the presence of Caruso, and in spite of an almost paralyzing case of nervousness (which she suffered from throughout her operatic career), she scored a tremendous success, both with the public and with the critics. New York Times critic James Huneker wrote: " what a promising debut! Added to her personal attractiveness, she possesses a voice of natural beauty that may prove a gold mine; it is vocal gold, anyhow, with its luscious lower and middle tones, dark, rich and ductile, brilliant in the upper register." In addition to Leonora, Ponselle's roles in the 1918/19 season included Santuzza in Cavalleria rusticana, Reiza in Weber's Oberon, and Carmelita in the (unsuccessful) world premiere of Joseph Carl Breil's The Legend. In the following Met seasons, Ponselle's roles included the lead soprano roles in La Juive (opposite Caruso's Eléazar, his final new role before his death in 1921), William Tell, Ernani, Il trovatore, Aida, La Gioconda, Don Carlos, L'Africaine, L'amore dei tre re, Andrea Chénier, La vestale, and the role that many considered her greatest achievement, Bellini's Norma, in the Met's historic 1927 revival. In addition to her operatic activities, which were centered at the Met, Ponselle had a lucrative concert career. A tour of the West coast included an appearance at the Lobero Theatre in Santa Barbara on March 14, 1927 in the Artist Series of the Community Arts Association's Music Branch, accompanied by pianist Stuart Ross. As her career progressed, Ponselle negotiated through her manager more concerts and exponentially higher fees before and after each Metropolitan Opera season.
Шетелдегі өнерлері мен кейінгі опералық мансабы
АҚШ-тан тыс жерлерде Понселл тек Лондонның Ковент-Гарденінде (үш маусым бойы) және Италияда (өз сөзімен айтқанда, анасына Италияда ән айтатынына берген уәдесін орындау үшін) ғана ән шырқады. 1929 жылы Понселл еуропалық дебютін Лондондағы Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында жасады. Оған дейін оның мансабы толығымен Америкада дамыды. 1929 жылы Ковент-Гарденде Понселл екі рөлде өнер көрсетті: Норма мен Джоконда. Ол үлкен жетістіске жетті және әдетте қатал болатын лондондық көрермендердің ыстық ықыласына бөленді. 1930 жылы Понселл Лондонға «Норма», «L'amore dei tre re» және «La traviata» (Виолетта рөліндегі алғашқы өнер көрсетулері) үшін оралды. 1931 жылы Лондондағы соңғы маусымында ол «La forza del destino», «Fedra» (оның жаттықтырушысы және ұзақ жылғы досы Романо Романидің операсы) және «La traviata» қойылымдарын қайтадан орындады. 1933 жылы Понселл Италиядағы жалғыз өнер көрсетуін Флоренциядағы Maggio Musicale-де «La vestale» операсынан Джулия рөлінде орындады. Лондондағыдай, көрермендер де зор қуанышқа бөленді. Екінші қойылымда Понселл «O nume tutelar» ариясын қосымша орындауға мәжбүр болды. Оның жетісімі соншалық болды, ол Миланның Ла Скала театрында өнер көрсету мүмкіндігін қарастырды, бірақ Флоренциядағы көрермендердің әйгілі тенор Джакомо Лаури Вольпиге жасаған қатыгездігін (жоғары нотада дауысының шығуы) көргеннен кейін, итальян операсының талапкер көрермендерімен өзін сынаудан бас тартты. Лондон мен Флоренциядағы өнер көрсетулерінен басқа, Понселл АҚШ-тан тыс жерде ешқашан ән айтпады. 1930-шы жылдары Понселл Метрополитен операсының репертуарына жаңа рөлдер қосып, өнер көрсетулерін жалғастырды. 1930 жылы ол 1931 жылы Нью-Йоркте Виолетта рөлінде алғаш рет өнер көрсетті, ол Лондонда үлкен жетістікке ие болған рөл еді, бірақ Нью-Йорк сыншыларынан әртүрлі баға алды, олардың кейбіреулері оның түсіндіруін тым күшті және драмалық деп тапты. Сыншы В. Дж. Хендерсон: «Бұл көрнекті сопрано әр нөмірді жарық сезімдермен беруге тырысты», - деп жазды. «Вердидің қайғылы бейнесін ауыр деммен трагедияға айналдыру әрекеті өте өкінішті болды». 1931 жылы ол Монтемеццидің «Зорайма түні» атты тағы бір сәтсіз премьерасында өнер көрсетті, ол ешқандай із қалдырмады. Сол кездегі көптеген опера әншілері сияқты, ол Голливудқа қысқа сапар жасап, Metro Goldwyn Mayer және Paramount Pictures студиялары үшін экрандық сынақтардан өтті, бірақ ештеңе шықпады. 1935 жылы Понселл Метте алғаш рет Кармен рөлін орындады. Рөлге жан-жақты дайындалғанмен және үлкен халыққа жол тартқанмен, Понселл Нью-Йорк сыншыларынан, әсіресе New York Times газетіндегі Олин Даунстен, оның қатал сыннан («Біз Мисс Понселлді ешқашан осылай нашар ән айтқанын естіген емеспіз және бұл рөлді осылай реңсіз және сенімсіз ойналғанын сирек көрдік») қатты жарақат алды. Метрополитендегі соңғы екі маусымында Понселл Сантуцца мен Кармен рөлдерін орындады, бұл рөлдер оның жоғарғы тіркелісіне салмақ салған жоқ. Мет менеджментімен репертуарға қатысты келіспеушіліктер оны 1937/38 маусымында компаниямен келісімшартын жаңартпауға итерді. Оның соңғы опералық өнер көрсетуі 1937 жылдың 22 сәуірінде Кливлендте Мет турнесінде Кармен рөлінде болды.
Outside the US, Ponselle sang only at Covent Garden in London (for three seasons) and in Italy (in order, so she said, to honor a promise she had made to her mother that she would one day sing in Italy). In 1929, Ponselle made her European debut in London, at the Royal Opera House at Covent Garden. Up until that time, her career had been concentrated entirely in America. Ponselle sang two roles at Covent Garden in 1929: Norma and Gioconda. She had great success and was tumultuously acclaimed by the normally staid London audiences. She returned to London in 1930 in Norma, L'amore dei tre re, and La traviata (her first performances as Violetta). In her final London season in 1931, she sang in La forza del destino, Fedra (an opera by her coach and long time friend, Romano Romani), and a reprise of La traviata. In 1933 Ponselle sang her only performances in Italy, as Giulia in La vestale, with the Maggio Musicale in Florence. As in London, the audiences were wildly enthusiastic. At the second performance, Ponselle had to encore the aria, "O nume tutelar". Her success was such that she considered an engagement at Milan's La Scala, but after witnessing a Florence audience's brutal treatment of a famous tenor, Giacomo Lauri Volpi, who cracked on a high note, she decided not to press her luck further with the notoriously difficult Italian opera going public. Other than her appearances in London and Florence, Ponselle never sang outside the United States. Ponselle continued in the 1930s to add roles to her repertoire at the Metropolitan Opera. In 1930 she sang her first New York appearances in 1931 as Violetta, a role she had sung with such success in London but which received a more mixed reception from the New York critics, some of whom found her interpretation too forceful and dramatic. “The eminent soprano endeavored to make every number passionately emotional by spasmodic utterances,” wrote critic W. J. Henderson. “Her attempt at transforming Verdi’s plaintively pathetic conception into hard breathing tragedy was most unfortunate.” In 1931 she sang in another unsuccessful world premiere, Montemezzi's La notte di Zoraima, which sank without a trace. Like many other opera singers of that time, she made a brief trip to Hollywood and made screen tests for Metro Goldwyn Mayer and Paramount Pictures, but nothing came of them. In 1935, Ponselle sang her first Carmen at the Met. In spite of a great popular success with the role, for which she had prepared meticulously, Ponselle received a drubbing from most of the New York critics, especially Olin Downes in the New York Times, whose savagely caustic review (“We have never heard Miss Ponselle sing so badly, and we have seldom seen the part enacted in such an artificial and unconvincing manner”) hurt Ponselle deeply. The only roles Ponselle sang during her last two seasons at the Met were Santuzza and Carmen, roles that did not tax her upper register. Differences with the Met management regarding repertoire led her not to renew her contract with the company for the 1937/38 season. Her last operatic performance was as Carmen on April 22, 1937, in a Met tour performance in Cleveland.
Зейнеткерлік
Понселл 1937 жылы Кливлендтағы «Кармен» спектаклінен кейін саналы түрде немесе әдейі зейнеткерлікке шыққан жоқ; керісінше, бұл түрлі факторларға жауап ретінде өркендеп дамыған, табиғи бас тарту процесі болды. Олардың ішінде оның жоғары дауыстық диапазонның тарылуы, ол оның жүйкесін күшейткені; «Метрополитен операсының» ұсынған музыкалық репертуарына келісім бермеуіне оның наразылығы (оның Чилеаның «Адриана Лекуврёр» операсын орындағысы келген, онда дауыс диапазоны қолайлы болған, бірақ бас менеджер Эдвард Джонсон операның 1907-1908 жылдардағы «Мет» сахнасындағы нашар қаржылық көрсеткіштеріне байланысты қайта қоюға қарсы болды, тіпті Карузо актерлік құрамда болғанына қарамастан); 21 жыл бойы үздіксіз өнер көрсетудің тудырған физикалық және психикалық шаршауы, сондай-ақ өнер көрсетумен байланысты үдеп келе жатқан алаңдаушылық; 1936 жылы Балтимордың сол кездегі мэрі Карл А. Джексонға үйленуі; және енді өнер көрсетудің талаптарынан босатылған өмірінен ләззат алуы жатты. Осы кезеңді белгілеу үшін Понселл мен Джексон Мэриленд штатының Грин-Спринг-Вэлли аймағында «Вилла Пейс» деп аталатын сәнді вилла салдырды, ол өмірінің соңына дейін сонда тұрды. 1949 жылы Понселдің Джексонмен некесі ажырасып кетті. Бұл ажырасу Понселл үшін ауыр соққы болды, ол жүйкелік құлаудан зардап шекті. Ол енді концерттік немесе опералық сахнада өнер көрсетпесе де, Понселл үйде достарына ән айтуын жалғастырды, олар оның дауысы бұрынғыдай керемет екенін айтты. Бұл 1954 жылы RCA Victor «Вилла Пейс»-ке келіп, Понселдің түрлі әндерін жазғанда нақтыланды. 1940-жылдардың соңында Понселл Балтимор азаматтық опера компаниясының тәлімгеріне айналды, компанияда өнер көрсететін жас әншілерге жаттықтыру мен дауыс сабақтарын берді. Карьерасының басында Балтимор азаматтық операсында оның жетекшілігімен білім алғандардың арасында Беверли Силлс, Шеррилл Милнес, Пласидо Доминго, Джеймс Моррис, Лили Чукасян, Джошуа Хехт және Марта Кинг болды.
Ponselle did not consciously or purposely retire after that Cleveland Carmen in 1937; rather, it was an organic process of relinquishment in response to a range of factors. These included, amongst others, her receding upper vocal range which intensified her nerves; her dissatisfaction with the Metropolitan Opera House's refusal to accede her proposed musical repertoire (she had expressed a desire to sing Cilea's Adriana Lecouvreur, which had an appropriately low tessitura, but general manager Edward Johnson blocked any revival due to the opera's poor financial returns during its 1907 1908 season at the Met, despite the presence of Caruso in the cast); mental and physical performance exhaustion from the strain of 21 intensive years of continuous performances and rising levels of performance related anxiety; her marriage in 1936 to Carle A. Jackson, the socialite son of the then mayor of Baltimore; and her enjoyment of the life she now led without the demands of performing. To mark her transition, Ponselle and Jackson constructed a luxurious villa in Maryland’s Green Spring Valley, called "Villa Pace", where she resided for the remainder of her life. In 1949, Ponselle's marriage to Jackson ended in divorce. The breakup was traumatic for Ponselle, and she suffered a nervous breakdown. Although she never again appeared on the concert or opera stage, Ponselle continued to sing at home for friends, who reported that her voice was as magnificent as ever. This was further demonstrated in 1954, when RCA Victor came to Villa Pace and recorded Ponselle singing a wide variety of songs. In the late 1940s, Ponselle became the mentor of the fledgling Baltimore Civic Opera Company, providing coaching and voice lessons for the young singers who appeared with the company. Among those to have received her tutelage during their Baltimore Civic Opera appearances, at the start of their careers, were Beverly Sills, Sherrill Milnes, Plácido Domingo, James Morris, Lili Chookasian, Joshua Hecht, and Martha King.
Өлім
Понселл 1981 жылы 25 мамырда Балтимор маңындағы Вилла Пейс жеке меншігінде сүйек миының қатерлі ісігімен ұзақ күрескеннен кейін 84 жасында дүние салды. Ол жақын жердегі Друид Ридж зиратында жерленген. "Нью-Йорк Таймс" газетінде Аллен Хьюз жазған өлім хабарында: "Мисс Понселл өзінің керемет дауысының күшімен есімде қалды. Оның дауысы драмалық сопрано ретінде контральттың ең төменгі ноталарынан сәнді, жарқын жоғары Доға дейін оңай өтетіндей болды. Ол колоратура икемділігіне, әдемі трельге, қуатты фортеге, нәзік пианиссимоға және нақты интонацияға ие болды."
Ponselle died at her estate, Villa Pace near Baltimore, on May 25, 1981, aged 84, after a long battle with bone marrow cancer. She is buried in nearby Druid Ridge Cemetery. In her obituary, Allen Hughes wrote in The New York Times, "Miss Ponselle made an indelible impression through the impact of her phenomenal voice. It was a dramatic soprano that seemed to move seamlessly from the low notes of a contralto to a dazzling high C. She had coloratura flexibility, a splendid trill, powerful fortes, delicate pianissimos and precise intonation."
Колумбиялық жазбалар
1918 жылы Метрополитен операсында дебюті алдында Понселл Колумбия графофон компаниясымен 5 жылдық келісімшартқа қол қойды. Виктор лейблі әлдеқайда беделді болғанымен, және Карузо сол лейбл үшін жазба жасағанмен, Понселлге Уильям Торнер мен оның көмекшісі және аккомпаниаторы Романо Романи Колумбиямен келісімшартқа қол қоюды кеңес берді, себебі ол компанияның жетекші сопраносы болады, ал Виктордағы көптеген талантты әншілердің бірі ғана емес. Италияда "Федра" операсы сәтті өткен жас композитор Романи сол кезде Колумбия үшін жазба сессияларын жүргізіп тұрды. Оның басшылығымен Понселл Колумбия үшін 44 диск шығарды, олардың ішінде ол ешқашан сахнада орындамаған опералардан ариялар да болды, мысалы, "Лохенгрин", "Тоска", "Ла Богема", "Мадам Баттерфляй" және "I vespri siciliani". Оның Колумбиядағы барлық жазбалары акустикалық әдіспен жасалған. 1923 жылы Колумбияда жазған Уильям Телл операсынан "Selva opaca" әні Понселлдің барлық акустикалық жазбаларының ішінде ең сүйіктісі болды, өйткені ол сол кездегі дауысы мен өнерін ең нақты бейнелейтініне сенді. Колумбия дискілерінің арасында оның Кармеламен бірге орындаған вадевилл хиттерінен үш дуэт ерекше қызығушылық тудырады, соның ішінде Беллинидің "Норма" операсында да орын алуға болатын, бірақ Шотландия тауларында сәл жатсырауы мүмкін "Comin' Thro' the Rye" әнінің нұсқасы да бар. Понселлдің Колумбиямен келісімшартқа отырғанына өкінуінің бір себебі – ол Виктор лейблінің эксклюзивті әртісі болған Карузомен бірге жазба жасау мүмкіндігінен айырылды.
Shortly before her Metropolitan Opera debut in 1918, Ponselle signed a 5 year contract with the Columbia Graphophone Company. Although Victor was the much more prestigious label, and the one for which Caruso recorded, Ponselle was advised by William Thorner and his assistant and accompanist, Romano Romani, to sign a contract with Columbia because she would become the company's leading soprano and not just one in a stable of great singers at Victor. Romani, a young composer whose opera Fedra had earned favorable attention in Italy, was conducting recording sessions for Columbia at the time. Under his baton, Ponselle made 44 discs for Columbia, including arias from many operas in which she never sang, such as Lohengrin, Tosca, La bohème, Madama Butterfly, and I vespri siciliani. All her Columbia discs were acoustical recordings. Her 1923 Columbia recording of "Selva opaca" from William Tell was her personal favorite among all her acoustic recordings, because she felt that it was the most accurate representation of her voice and style at the time. Of particular interest among the Columbia discs are three duets she made with Carmela of some of their vaudeville hits, including a version of "Comin' Thro' the Rye" that features an elaborate coloratura cadenza that would not be out of place in Bellini's Norma but sounds a bit strange in the Scottish Highlands. One of Ponselle's regrets about signing with Columbia was that it deprived her of the opportunity to record with Caruso, who was an exclusive Victor artist.
Виктор жазбалары
1923 жылы Понселлдің Columbia Records компаниясымен жасасқан келісімшарты аяқталды, ол дереу Victor Talking Machine Company компаниясымен келісімшартқа отырды. Оның 1923 жылдан 1925 жылдың ортасына дейінгі жазбаларының бәрі акустикалық; Victor компаниясы 1925 жылдың наурыз айында электрлік жазуды бастады. Оның электрлік Victor жазбаларының ішінде Понселлдің ең танымал туындылары "Pace, pace mio Dio", "Suicidio!", "Casta diva" және "La vestale" операсынан екі ария бар. Ол сондай-ақ бірнеше ансамбльдерді жазды, олардың ішінде Джованни Мартинеллимен бірге "Аида" операсының толыққанды қабір сахнасы, Марион Телвамен "Mira, o Norma", 1927 жылы оның алғашқы "Норма" операсындағы Адалгиза рөлі және Мартинелли мен Эцио Пинзамен бірге "La forza del destino" триосы бар. Понселл 1939 жылдан кейін студиялық жазбалар жасаған жоқ. 1954 жылы RCA Victor Понселлді студияға қайта оралуға көндіре алмағандықтан, жазу құралдарын Villa Pace-ке алып барып, вестибюльде микрофон орнатты. Понселл дирижер Игорь Чичаговтың фортепианомен сүйемелдеуімен 53 әннің басқа нұсқаларын жазды, олардың көпшілігі екі LP дискіде шықты: "Rosa Ponselle Sings Today" және "Rosa Ponselle in Song". Бұл жазбалар Понселлдің 57 жасында да дауысының тамаша жағдайда екенін, ерекше байлыққа және тереңдікке ие екенін көрсетеді. "Бұл жазбалардың байлығы мен эмоцияның шынайылығы ғана емес, сонымен қатар оның тамаша тәртіптілігі, 1954 жылдың қазанындағы осы орындаулардың ең жақсысы бүгінгі Понселлді 1955 жылғы ұлы әншілермен санасуға лайық суретші ретінде көрсетеді", - деп жазды сыншы Ирвинг Колодин бірінші RCA Victor LP туралы.
Ponselle's contract with Columbia Records expired in 1923, and she immediately signed with the Victor Talking Machine Company. Her recordings from 1923 until mid 1925 are all acoustics; Victor began electrical recording in March 1925. Among her electrical Victor records, Ponselle's most admired titles include "Pace, pace mio Dio", "Suicidio! ", "Casta diva", and the two arias from La vestale. She also recorded several ensembles, including the complete Tomb Scene from Aida with Giovanni Martinelli, "Mira, o Norma" with Marion Telva, the Adalgisa of her first Normas in 1927, and a trio from La forza del destino with Martinelli and Ezio Pinza. Ponselle made no studio recordings after 1939. In 1954 RCA Victor, unable to persuade Ponselle to return to the recording studio, took its recording equipment to the Villa Pace and set up a microphone in the foyer. Ponselle, with piano accompaniment by conductor Igor Chichagov, recorded alternate versions of 53 songs, many of which were released on two LP discs, Rosa Ponselle Sings Today and Rosa Ponselle in Song. They show that Ponselle's voice was in magnificent condition even at age 57, with extraordinary richness and depth. “Not only in the richness of the sound and the trueness of the emotion,” critic Irving Kolodin wrote of the first RCA Victor LP, “but in the admirable discipline of what she has undertaken, the best in these performances of October 1954 mark the Ponselle of today as an artist to be reckoned with the fine singers of 1955.”