Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубалық судья (1865–1951)
Cuban judge (1865–1951)
Антонио Санчес де Бустаманте и Сирвен (13 сәуір 1865 – 24 тамыз 1951) – кубалық заңгер, педагог, саясаткер және халықаралық құқықшы. Ол жеке халықаралық құқық саласында ортақ американдық реттеулердің қажеттігін қолдады. Осы себепті 1928 жылы Кубада алтыншы Панамерикандік конгресс өтті, ал соңғы құжатта Хавана шарты Жеке халықаралық құқық кодексінің қосымшасына енгізілді. 1908 жылы ол Гаагағы тұрақты төрелік сотының мүшесі болып тағайындалды, ал 1921 жылы Ұлттар лигасы құрған Халықаралық әділет сотының судьясы болып тағайындалды. Ол сонымен қатар Кубаның Ұлттық өнер және әдебиет академиясының алғашқы президенті болды.
Antonio Sánchez de Bustamante y Sirven (13 April 1865 – 24 August 1951) was a Cuban lawyer, educator, politician and international jurist. He promoted the existence of a common American regulation for private international law. For this reason, the sixth Pan American Congress took place in Cuba in 1928, in the final document, the Treaty of Havana is attached in the annex of the Code of Private International Law. He was appointed in 1908 member of the Permanent Court of Arbitration of The Hague and in 1921 he was appointed judge of the Permanent Court of International Justice established by the League of Nations. He was also the first president of the National Academy of Arts and Letters of Cuba.
Ерте өмір және білім
Антонио Санчес де Бустаманте 1865 жылдың 13 сәуірінде Кубаның Гавана қаласында дүниеге келген. 1885 жылы Бустаманте Гавананың танымал дәрігерінің қызы Изабел Пулидо Пейджеске үйленді. Олардың үш ұлы болды: Густаво және Антонио Артуро Санчес де Бустаманте Пулидо, екеуі де белгілі адвокаттар, сондай-ақ үшінші ұлы Дарио, ол заңгерлік білімін аяқтамай қайтыс болды. Бустамантетің немерелерінің бірі Антонио Санчес де Бустаманте Монторо да заңгер және Гавана университетінде Заң философиясы профессоры болды. Бустамантетің заң фирмасы 1884 жылдан бері Ескі Гаванадағы Агуакате көшесі, 502 нөмірде орналасқан. Шамамен бір ғасыр бойы Кубадағы ірі бизнес мүдделерін қорғады. Ол Гаванадағы Иса қоғамының Колежио де Белен және Мадридтегі Кардинал Сиснерос институтында бастауыш және орта білімін аяқтады. Оның әкесі Хуан Мануэль Санчес де Бустаманте и Гарсия дель Баррио Гаванада дәрігер және Гавана университетінде сипаттамалық анатомия профессоры болған. Бустаманте заң білімін Мадридтің Орталық университетінде бастады, осы уақытта оның әкесі Испания Кортесінде сенатор болып қызмет еткен. Бустаманте Кубаға оралып, 1884 жылы Гавана университетінде азаматтық және канондық құқық бойынша лицензиат дәрежесін аяқтады. Бір жылдан кейін ол Гавана университетінде Мемлекеттік кеңестің тарихи дамуы туралы докторлық диссертациясын қорғады.
Antonio Sanchez de Bustamante was born in Havana, Cuba on 13 April 1865. Bustamante married Isabel Pulido Pages, the daughter of a prominent Havana physician, in 1885. They had three sons, Gustavo and Antonio Arturo Sánchez de Bustamante Pulido, both prominent attorneys, and a third son, Dario, who died while still a law student. One of Bustamante's grandsons, Antonio Sanchez de Bustamante Montoro, was also a lawyer and a professor of Philosophy of Law at the University of Havana. Bustamante's law firm was located at Calle Aguacate #502 in Old Havana since 1884. For almost a century represented powerful business interests in Cuba. He completed his elementary and secondary studies in Colegio de Belén of the Society of Jesus in Havana, and in the Instituto Cardenal Cisneros in Madrid. His father, Juan Manuel Sánchez de Bustamante y García del Barrio, was a physician in Havana and professor of descriptive anatomy at the University of Havana. Bustamante started his studies of law at the Central University of Madrid while his father served as senator in the Spanish Cortes. Bustamante returned to Cuba and completed his degree of licentiate of civil and canon law at the University of Havana in 1884. A year later he completed a doctoral dissertation about the historical evolution of the Council of State at the University of Havana.
Заң профессоры
Бустаманте 1891 жылы Гавана университетінің мемлекеттік және жеке халықаралық құқық кафедрасына қатысып, оны жеңіп алды. Ол 1951 жылдың маусымына дейін осы кафедраны басқарды, оның тағайындалуы 1899 жылы АҚШ губернаторымен, ал 1902 жылдан кейін Куба Республикасымен бекітілді.
Bustamante competed for and obtained the chair of Public and Private International Law of the University of Havana in 1891. He held that chair until his June 1951, confirmed by the U. S. Governor in 1899 and by the Cuban Republic after 1902.
Саясатшы
Ол 1902 жылдан 1916 жылға дейін Куба Сенатында Пинар-дель-Рио және Гавана провинцияларын әртүрлі мерзімдерде өкілдік етті. Осы лауазымда Бустаманте бірнеше конгресс сессиясында Сенаттың Әділет және кодекстер жөніндегі комитетіне төрағалық етті және Сыртқы қатынастар комитетінің мүшесі болды. Ол 1903 жылы Конгресс қабылдаған және 1949 жылға дейін, 1922 және 1935 жылдары түзетулермен күшіне енген, конституциялық сотқа шағымдану рәсімін реттейтін Кубаның алғашқы заңын жазды. Бюстаманте 1914 жылғы ажырасу туралы заң сияқты сол кездегі прогрессивті заңдарды қолдады.
He served in the Cuban Senate representing in different terms the provinces of Pinar del Río and Havana from 1902 to 1916. From that position, Bustamante chaired in several congressional periods the Senate Committee on Justice and Codes, and was a member of the Committee of Foreign Relations. He was the author of the first Cuban law regulating the procedures of constitutional judicial review passed by Congress in 1903 and in force until 1949, with amendments in 1922 and 1935. Bustamante supported progressive bills of the time like the divorce bill of 1914.
Гаваналық адвокаттардың жетекшісі
1913 жылдан 1923 жылға дейін Бустаманте Гавана адвокаттар алқасының деканы болды. Осы лауазымында ол 1916 жылдың желтоқсан айында алғашқы Ұлттық құқық конференциясын ұйымдастырды. Конференцияның мақсаты – бүкіл құқықтық жүйені қайта қарау және жаңарту, испан заңдарын Кубаның шындығына жауап беретін заманауи заңнамамен алмастыру болды.
From 1913 through 1923, Bustamante was the dean of the Havana Bar Association. From that position he organized the first National Legal Conference in December 1916. The conference was designed to promote the revision and update of the entire legal system, replacing the Spanish laws by modern legislation that responded to Cuban realities.
Ұлттық және халықаралық академиялар
Бустаманте 1910 жылы Куба республикасы құрған Ұлттық өнер және әдебиет академиясының тұңғыш президенті болды. Ол сондай-ақ Кубаның испан тілі академиясының негізін қалаушы мүшесі болды. 1942 жылдан 1951 жылы қайтыс болғанға дейін ол оның президенті қызметін атқарды. Бустаманте Куба халықаралық құқық қауымдастығының негізін қалаушысы және президенті болды, сонымен қатар Гаагадағы халықаралық және салыстырмалы құқық академиясының негізін қалаушы, вице-президенті және президенті болды.
Bustamante was the first president of the National Academy of Arts and Letters established by the Cuban republic in 1910. He was also one of the founding members of the Cuban Academy of the Spanish Language. From 1942 until his death in 1951 he was the President of it. Bustamante was also the founder and president of the Cuban Association of International Law, and founder, vice president and President of the International Academy of International and Comparative Law of The Hague.
1928 жылғы Конституциялық конвенция
1928 жылы ол 1901 жылғы Конституцияға өзгерістер енгізген және президент Герардо Мачадоға сайлау өткізбей екінші мерзімге қызмет етуге рұқсат берген Конституциялық конвенцияға төрағалық етті. Мачадоға және 1928 жылғы конституциялық реформаға қарсы саяси оппозиция 1930 жылға дейін шектеулі болғанымен, 1933 жылдың тамызында Мачадо құлатылғаннан кейін Бустаманте университет студенттері ұйымдастырған төңкеріс трибуналының саяси айыптауына ілікті және Гавана құқық мектебіндегі лауазымынан шеттетілді. 1936 жылы ол лауазымына қайта орналастырылды.
In 1928, he presided over the Constitutional Convention that amended the Constitution of 1901 and permitted President Gerardo Machado to serve a second term in office without elections. Although the political opposition to Machado and to the constitutional reform of 1928 was limited before 1930, after Machado was overthrown in August 1933, Bustamante was subject to a political trial by revolutionary tribunal organized by university students and stripped of his chair in the Havana Law School. In 1936, he was reinstated to it.
Халықаралық жұмыс
Ол өмірінің соңына дейін халықаралық құқық саласындағы ең көрнекті кубалық сарапшы болды. Бустаманте 1907 жылы Гаагадағы II бейбітшілік конференциясына кубалық делегат ретінде қатысты, ал бір жылдан кейін Гаагадағы төрелік сотының судьясы болып тағайындалды. 1919 жылы ол Париждегі бейбітшілік конференциясында Кубаның дипломатиялық өкілі болды. 1921 жылы ол Ұлттар Лигасы тарапынан Халықаралық Әділет сотының тұрақты судьясы болып сайланды және 1930 жылы екінші мерзімге қайта сайланды, ол 1942 жылы аяқталуға тиіс еді. Бустаманте 1923 жылы Гаага халықаралық және салыстырмалы құқық академиясын құрушылардың бірі, вице-президенті, кейін президенті болды. Ол Хавананың VI халықаралық конференциясында (1928) Латын Америкасының көптеген мемлекеттерімен бекітілген, ол төрағалық еткен Жеке халықаралық құқық кодексін, «Бустаманте кодексін» жазды. Осы кодексі үшін президент Жерардо Мачадо оған Куба республикасының ең жоғары наградасы – Карлос Мануэль де Сеспедес ұлттық орденінің крестін табыс етті. Бустамантеге Ла Сорбонна, Колумбия университеті және Лимадағы Сан-Маркос университеті сияқты оқу орындарының құрметті докторлық дәрежесі берілді. Бустаманте 1935 және 1937 жылдары өткен салыстырмалы құқық бойынша II және III халықаралық конгрестерге төрағалық етті және қатысты. 1949 жылы Эквадордың сыртқы істер министрі Нефали Понсе оны Нобель бейбітшілік сыйлығына ұсынды.
He was the foremost Cuban authority on international law through his death. Bustamante participated as Cuban delegated in the II Peace Conference of The Hague in 1907, and a year later was appointed judge of the Arbitration Court of The Hague. In 1919, he was the Cuban diplomatic representative to the Peace Conference in Paris. In 1921, he was elected by the League of Nations as judge to the Permanent Court of International Justice, and reelected in 1930 for a second term that must have expired in 1942. Bustamante was one of the founders, vice president, and later president of the Academy of International and Comparative Law of The Hague in 1923. He authored of the Code of Private International Law, Bustamante Code, approved by most Latin American states in the VI International Conference of Havana (1928), which he presided. For his code, President Gerardo Machado granted him the Cross of the National Order of Carlos Manuel de Cespedes, the highest decoration of the Cuban republic. Bustamante was awarded honorary doctorates in La Sorbonne, Columbia University, and the Universidad de San Marcos de Lima among others. Bustamante presided over and participated in the II and III International Congress of Comparative Law held in 1935 and 1937. He was nominated in 1949 by Nefali Ponce, the Foreign Minister of Ecuador for the Nobel Peace Prize.