PC Engine SuperGrafx: 1989 жылғы үйлік ойын консолі
PC Engine SuperGrafx
PC Engine SuperGrafx – 1989 ж. шыққан жапондық ойын консолі. PC Engine-нің жаңартылған нұсқасы, бірақ коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Сипаттама, тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1989 жылғы үй видео ойыны консолі
1989 home video game console
PC Engine SuperGrafx (PCエンジンスーパーグラフィックス), сонымен қатар жай ғана SuperGrafx деп те аталады, – NEC Home Electronics компаниясының 1989 жылы Жапонияда шығарған төртінші буын үй видео ойыны консолі. Бұл, екі жыл бұрын шыққан PC Engine консолінің ізбасары. Өндіріс кезеңінде бастапқыда PC Engine 2 деп аталған, бұл консоль нағыз 16 биттік үй консолі ретінде жарнамаланды, бұл оның алдыңғы нұсқасына қарағанда жақсартылған графикалық және дыбыстық мүмкіндіктеріне ие екенін көрсетеді. Консоль тым асығыс түрде нарыққа шығарылды, 1990 жылы жоспарланған шығарылым күнінен бірнеше ай бұрын, аппараттық жаңартулар минималды болды. Консольдің жаңа мүмкіндіктерін пайдаланатын барлық алты ойын ғана шығарылды, нәтижесінде SuperGrafx коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, барлығы 75 000 дана сатылды. Оның аппараттық жетістіктерінің ешқайсысы кейінгі PC Engine модельдеріне, мысалы Duo-ға көштірілмеді.
The PC Engine SuperGrafx (PCエンジンスーパーグラフィックス), also known as simply the SuperGrafx, is a fourth generation home video game console manufactured by NEC Home Electronics and released in Japan in 1989. It is the successor system to the PC Engine, released two years prior. Originally known as the PC Engine 2 during production stages, it was purported as a true 16 bit home console, featuring improved graphics and audio capabilities over its predecessor. The console was rushed to market, released several months before its initial intended release date in 1990, only having modest updates to the hardware. With only six retail games released that took advantage of the console's hardware updates, the SuperGrafx was a commercial failure, selling only 75,000 units total. None of the hardware advancements it possessed were carried over to later PC Engine models, such as the Duo.
Жабдық
PC Engine-мен салыстырғанда, SuperGrafx негізгі процессор үшін жұмыс жадының (RAM) көлемін төрт есеге арттырады. Оның басты жаңартуы – дербес бейне жадымен (VRAM) жабдықталған қосымша бейне чипі. Бұл чип, басымдық контроллерімен бірге, екі бейне чипінің шығысын әртүрлі тәсілдермен біріктіруге мүмкіндік береді. Осының арқасында SuperGrafx, бастапқы PC Engine-ге қарағанда екі есе көп нысанды (спрайт) экранға шығара алады және PC Engine-нің бір ғана қабатына қарағанда екі тәуелсіз қозғалмалы фон қабатын қолдайды. SuperGrafx жаңа платформа емес, жаңартылған PC Engine моделі ретінде өндіріліп, сатылғандықтан, ол стандартты PC Engine HuCard ойындарымен де үйлесімді. Дегенмен, SuperGrafx-ке арналған HuCard ойындары стандартты HuCard ойындарына қарағанда қымбат болды, кейбір жағдайларда бөлшек саудада 110 АҚШ долларына дейін бағаланды. SuperGrafx сонымен қатар CD ROM² жүйесімен (ROM² адаптері арқылы) және Super CD ROM² қосымшасымен де үйлесімді. Бірақ, SuperGrafx мүмкіндіктерін пайдаланатын CD ROM² форматындағы ешқандай ойын шығарылмады.
Compared to the PC Engine, the SuperGrafx has four times the amount of working RAM for the main CPU. Its main upgrade is an additional video chip with its own video RAM, with a priority controller chip, which allows the output of both video chips to be combined in various ways. This gives the SuperGrafx twice as many on screen sprites as the original PC Engine and support for two independently scrolling background layers opposed to the PC Engine's single layer. Since the SuperGrafx was produced and marketed as an upgraded PC Engine model rather than as a new platform, it was backwards compatible with standard PC Engine HuCards in addition to its own. However, SuperGrafx specific HuCards were expensive compared to standard HuCards, in some cases approaching as much as $110 USD at retail. The SuperGrafx is also compatible with the CD ROM² System add on (via the ROM² Adaptor), as well as the Super CD ROM² add on. No CD ROM² format games were produced that took advantage of the SuperGrafx's added capabilities.
CPU-ның
Процессор 8 биттік HuC6280A, 65SC02-нің өңделген түрі болды, ол 1,79 немесе 7,16 МГц жиілікте жұмыс істеді (бағдарламалық түрде ауыстырылатын). Оның мүмкіндіктеріне кіріктірілген банктерді ауыстыру аппараттық құралы (6502-ге үйлесімді 16 биттік адрестік шинадан 21 биттік сыртқы адрестік шинаны басқару), кіріктірілген жалпы мақсаттағы I/O порты, таймер, блоктарды ауыстыру командалары және HuC6270A VDC-мен байланыс үшін арналған арнайы көшіру командалары кірді.
The CPU was an 8 bit HuC6280A, a modified 65SC02, running at 1.79, or 7.16 MHz (switchable by software). Features included integrated bankswitching hardware (driving a 21 bit external address bus from a 6502 compatible 16 bit address bus), an integrated general purpose I/O port, a timer, block transfer instructions, and dedicated move instructions for communicating with the HuC6270A VDC.
Жады
32 КБ жұмыс жады және 128 КБ (әр HuC6270A VDC үшін 64 КБ) бейне жады болды.
There was 32 KB of work RAM and 128 KB (64 KB per HuC6270A VDC) Video RAM.
Дисплейдің кіші жүйесі
Дисплейдің ішкі жүйесі екі 16 биттік HuC6270A бейне дисплей контроллерінен (VDC), бір HuC6202 бейне басымдығы контроллерінен және бір HuC6260 бейне түсті кодтаушыдан (VCE) құралған. HuC6270A порт негізіндегі I/O-ға ие болды, TMS99xx VDP отбасысына ұқсас. X (көлденең) ажыратымдылығы өзгермелі, максималды 565 пиксел (282, 377 немесе 565 пикселге программаланады, сондай-ақ 5.37 МГц, 7.159 МГц және 10.76 МГц пикселдік сағаттық жиілік ретінде). Сол кездегі ЭЛТ (CRT) теледидарларының сканерлеу шектеулерін ескере отырып, көлденең ажыратымдылық жүйеге мүмкіндік бергенге қарағанда сәл төменгі деңгейде болды. Осының салдарынан көптеген ойын әзірлеушілер өз ойындарын әрбір үш режим үшін 256, 336 немесе 512 пикселдік дисплей енімен шектеді. Y (тік) ажыратымдылығы да өзгермелі, максималды 242 (бір сканерлік жол қадамдарымен программаланады). Түс тереңдігі 9 бит, 512 түс қол жетімді, экранда 512 түске дейін (екі VDC-нің әрқайсысынан 241 фондық және 240 спрайт түсі). Барлығы 32 палитра болды: 16 фондық плиткалар үшін және 16 спрайт үшін. Әр спрайт палитрасында 15 түс анықталуы мүмкін және бір мөлдір түс индексі болды; ал әрбір фондық плитка палитрасында 15 түс анықталуы мүмкін, сонымен қатар бір түс индексі бар, оның түсі барлық фондық плитка палитраларында ортақ түс болатын. 128 спрайт бір уақытта 16×16, 16×32, 16×64, 32×16, 32×32, 32×64 өлшемдерімен көрсетілуі мүмкін. Әр спрайт 16 түрлі түсті палитралардың бірін пайдаланып 15 уникалды түс қолдана алады (бір түс мөлдір ретінде резервтелуі керек). Екі HuC6270A VDC 2 спрайт қабатын (әрқайсысы 1) көрсетуге қабілетті. Спрайттар фондық плиткалардың алдына немесе артына орналастырылуы мүмкін. Әр қабатта бір сканерлік жол бойынша 16 спрайт немесе 256 спрайт пикселін көрсетуге болады, бұл бір сканерлік жол бойынша 32 спрайт немесе 512 спрайт пикселінің жиынтық лимитін береді. Плиткалар 8x8, әр фондық плитка 16 түрлі түсті палитралардың бірін пайдаланып 16 уникалды түс қолдана алады. Әр фондық палитраның бірінші түс жазуы барлық фондық палитраларда бірдей болуы тиіс.
The display subsystem was composed of two 16 bit HuC6270A Video Display Controllers (VDCs), one HuC6202 Video Priority Controller, and one HuC6260 Video Color Encoder (VCE). The HuC6270A featured Port based I/O similar to the TMS99xx VDP family. The X (Horizontal) Resolution was variable, maximum of 565 pixels (programmable to 282, 377 or 565 pixels, or as 5.37mhz, 7.159mhz, and 10.76mhz pixel dot clock). Taking into consideration overscan limitations of CRT televisions at the time, the horizontal resolutions were realistically limited to something a bit less than what the system was actually capable of. Consequently, most game developers limited their games to either 256, 336, or 512 pixels in display width for each of the three modes. The Y (Vertical) Resolution was also variable, maximum of 242 (programmable in increments of 1 scanline). Color had a depth of 9 bits with 512 colors available with up to 512 colors on screen (241 background and 240 sprite colors from each of the two VDCs). There were 32 palettes in total: 16 for background tiles and 16 for sprites. Each sprite palette could have 15 colors defined, and had one transparent color index; and each background tile palette could have 15 colors defined, plus one color index whose color was a color that was shared across all background tile palettes. 128 sprites were simultaneously displayable with sizes of: 16×16, 16×32, 16×64, 32×16, 32×32, 32×64. Each sprite can use up to 15 unique colors (one color must be reserved as transparent) via one of the 16 available sprite palettes. The dual HuC6270A VDCs are capable of displaying 2 sprite layers (1 each). Sprites could be placed either in front of or behind background tiles. Each layer can display 16 sprites or 256 sprite pixels per scanline, giving the combined sprite per scanline limit of 32 sprites or 512 sprite pixels. Tiles were 8x8 with each background tile able to use up to 16 unique colors via one of the 16 available background palettes. The first color entry of each background palette must be the same across all background palettes.
Дыбыс сыйымдылығы
Алты Wavetable Synthesis аудио арнасы, HuC6280A процессоры арқылы бағдарламаланады. Әрбір арнада 32 үлгінің бір циклы үшін 111,87 кГц жиілік (D/A режимінде емес) және 5 бит тереңдігі болды. Әрбір арнаға үлгілік деректер үшін 20 байт (32×5 бит) жедел жад бөлінді. Толқын формалары бағдарламаланатындықтан, композиторлар толқын формаларының стандартты таңдауымен шектелмеді (төртбұрыш, синус, тісті ара, үшбұрыш және т.б.). Бірақ стандартты толқын формаларын және жартылай стандартты формаларды, мысалы 25% импульстік толқынды қолдану жиі кездеседі. Бірінші екі аудио арна (1 және 2) #2 арнасы #1 арнаны модуляциялау үшін пайдаланғанда LFO мүмкіндігіне ие болды. Опциялық бағдарламалық жасақтама тікелей D/A режимін қосты, бұл үлгіленген дыбысты алты PSG аудио арнасының кез келгеніне таратуға мүмкіндік берді. Арна D/A режимінде болғанда жиілік процессордың портқа байттарды тарату жылдамдығымен тең, бірақ іс жүзінде ол TIMER үзілісін ең кіші циклді орнатумен (1023 процессор циклы) немесе 15,7 кГц пайдаланумен сканерлік үзілісті қолданғанда 6,99 кГц-қа дейін шектеледі. DDA режимінде екі арнаны біріктіріп, 8 бит, 9 бит немесе 10 бит үлгілерді ойнатуға болатын әдіс бар. CD ROM перифериясын қосу PC Engine-нің қолданыстағы дыбыс мүмкіндіктеріне CD DA дыбысын және бір ADPCM арнасын қосады.
Six Wavetable Synthesis audio channels, programmable through the HuC6280A CPU. Each channel had a frequency of 111.87 kHz for single cycle of 32 samples (while not in D/A mode) with a bit depth of 5 bits. Each channel also was allotted 20 bytes (32×5 bits) of RAM for sample data. The waveforms were programmable so the composers were not limited to the standard selection of waveforms (square, sine, sawtooth, triangle, etc.). But the use of standard waveforms, and semi standard forms, such as a 25% pulse wave were used fairly often. The first two audio channels (1 and 2) were capable of LFO when channel #2 was used to modulate channel #1. Optional software enabled Direct D/A which allows for sampled sound to be streamed into any of the six PSG audio channels. When a channel is in D/A mode the frequency is as fast as the CPU can stream bytes to the port, though in practicality it is limited to 6.99 kHz when using the TIMER interrupt with its smallest loop setting (1023 cpu cycles) or 15.7 kHz using the scanline interrupt. There is a method that combines two channels in DDA mode to play back 8 bit, 9 bit, or 10 bit samples. The addition of the CD ROM peripheral adds CD DA sound, and a single ADPCM channel to the existing sound capabilities of the PC Engine.
Бағдарламалық құралдар
SuperGrafx өзінің ойындарымен қатар барлық стандартты PC Engine HuCard форматындағы ойындармен кері үйлесімді. SuperGrafx HuCard-тарындағы жапсырмалар стандартты HuCard-тарға қарағанда кері жағымен қаратылған; стандартты HuCard SuperGrafx-те төңкерілген күйде оқылады, ал SuperGrafx-тің өз HuCard-тары дұрыс жағымен қаратылған. SuperGrafx сонымен қатар CD ROM² және Super CD ROM² System қосымшаларымен де үйлесімді, бұл оған қажетті Жүйелік картасы бар кез келген CD ROM² форматындағы ойынды ойнауға мүмкіндік береді. SuperGrafx үшін арнайы CD ROM² ойындары шығарылмаған.
The SuperGrafx is backwards compatible with all standard PC Engine HuCard format games in addition to its own. The labels on SuperGrafx HuCards were upside down relative to standard HuCards; A standard HuCard will read upside down on a SuperGrafx, while its own are right side up. The SuperGrafx is also compatible with the CD ROM² and Super CD ROM² System add ons, allowing it to play any CD ROM² format game with the required System Card. No SuperGrafx specific CD ROM² titles were produced.
Шекаралық құрылғылар
SuperGrafx TurboPad және Multitap сияқты барлық стандартты PC Engine енгізу құрылғыларымен үйлесімді. ROM² адаптері (RAU 30) – SuperGrafx құрылымын CD ROM² жүйелік интерфейс блогына қосуға мүмкіндік беретін, 1990 жылдың 20 сәуірінде Жапонияда шығарылған адаптер. Бұл кейінірек шыққан Super CD ROM² System қосымшасы үшін қажет болған жоқ. Power Console (PI PD7) – SuperGrafx құрылымына тікелей жалғанатын, алдыңғы жағындағы кеңейту порты арқылы қосылатын, әлі шығарылмаған, пилот кабинасының мөлшеріндегі контроллер. Бұл қосымша құрылғыда сегіз бағытты джойстик, төрт батырма, екі триггері бар ұшу рулі (әр тұтқада бір), газ тұтқасы, жылдам прокрутка тегершегі, үш режимдік ауыстырғыштар, LCD экраны, LED индикаторы, төрт қосымша контроллер порты және сандық клавиатура сияқты көптеген басқару опциялары болған еді. Power Console 1990 жылдың көктемінде 59 800 иендік бөлшек сауда бағасымен шығару жоспарланған, бірақ өндіріс құнының жоғары болуы және SuperGrafx-тің нашар сатылуына байланысты ешқашан шығарылмады.
The SuperGrafx is compatible with all standard PC Engine input devices, such as the TurboPad and the Multitap. The ROM² Adaptor (RAU 30) was an adapter released in Japan on 20 April 1990 that allows the SuperGrafx unit to be connected into the CD ROM² System Interface Unit. This was not required for the later Super CD ROM² System add on. Power Console (PI PD7) was an unreleased cockpit sized controller that attaches onto the SuperGrafx unit itself, connecting via the expansion port on the front side. The peripheral would have added numerous control options such as an eight way joystick, four action buttons, a flight yoke with two triggers (one on each handle), a throttle lever, a jog dial, three mode switches, an LCD panel, an LED indicator, four additional controller ports and a numerical keypad. The Power Console was scheduled to be released in Spring 1990 with a suggested retail price of 59,800 yen, but was never released due to its high production cost and the poor sales of the SuperGrafx itself.