Питер Ревон: Американдық жарыс шеберінің өмірі мен трагедиясы

Кіріспе

Питер Джеффри Ревлон Ревсон (27 ақпан 1939 - 22 наурыз 1974) – американдық автокөлік жарысшысы және «Ревлон» косметикалық компаниясының мұрагері. Ол 1971 жылғы маусымда Can-Am чемпионы атанды және 1972 және 1973 жылғы Формула-1 маусымдарындағы Әлемдік жүргізушілер чемпионатында жалпы есеп бойынша бесінші орынды иеленді. Ревсон мен Дэн Гурни – Формула-1, Indy Car, Can-Am және Trans-Am жарыстарында жеңіс туған жалғыз екі жүргізуші. Оның жеңіс тұсында шампан шашып тойлауы мен қоғамдық беделі оған «Шампан Питер» деген лақап атты сыйлады.

Өмірбаян

Питер Ревсон Нью-Йорк қаласында Мартин Ревсон мен Джули (құрмет аты Фелпс) Холлдың ұлы ретінде дүниеге келді. Мартин Ревсонмен бірге Revlon косметикасының негізін қалаушы серіктес болған, бірақ 1958 жылы олардың жолдары айырылып, 1963 жылы Del Laboratories компаниясының төрағасы болды. Мартин оны кездестірген кезде анасы түнгі клубта әнші болған. Ревсонның толық аты – Питер Джеффри Ревлон Ревсон, ортаңғы аты отбасы бизнесіне құрмет көрсету үшін қойылған. Жастығында газеттерде оны көбінесе Питер Ревлон Ревсон деп атаған. "Бос жанды" деп сипатталатын, жас және әдемі күйеу жігіт Питер оңай өмірді таңдамай, бәсекелестік пен қауіп-қатерге толы өмірді – USAC Чемпионат машиналары мен Формула-1 жарыстарында жүргізу, 10 метрлік ChrisCraft қайығын тізгіндей алу және әлемдегі ең әдемі әйелдердің назарына іліккенін таңдады. Ол қайтыс болған кезде, 1973 жылғы "Мисс Әлем" тағынан түскен Марджори Уоллеспен құдаласқан болатын.

Ерте өмір және жарыс мансабы

Питер Ревсон балалық шағын Нью-Йорк штатының Уайт-Плейнс қаласында өткізді. Оның екі әпкесі, Дженифер және Джули Энн, сондай-ақ 1967 жылы Данияда жарыста қаза тапқан інісі Даг болды. Ревсон Колумбия, Корнелл және Гавай университеттерінде оқығаннан кейін колледж бітірген жоқ. 1960 жылы Гавай университетіне оқуға түскен кезде ол Morgan сатып алып, спорттық автокөлік жарыстарына қатысты. Алғашқы жарыста Ревсон екінші орынға ие болды, содан кейін келесі жарыста жеңіске жетті. Оның отбасы қаржылай көмегін тоқтатты, өйткені ол толық уақытты жарысқа назар аударды және өзінің жинаған ақшасы мен білім беру қорына сүйенді. Корнеллдің сыныптасы Тимми Майер және досы Билл Смитпен бірлесіп, Ревсон 1962 жылы Formula Junior жарысында өнер көрсетті. 1963 жылы шектеулі табыстардан кейін және Формула-1 (F1) құмарлығымен, Ревсон қалған ақшасын, шамамен 12000 АҚШ долларын (1963 жылы 12000 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең) алып, Ұлыбританияға көшіп барды. Ол жерде ол Formula Junior Cooper T56 және Ford Thames фургонын сатып ала алды. Содан кейін ол Еуропа құрлығында жарысып, болашақ F1 жұлдыздары Денни Хюльме және Джохен Риндт сияқтыларға қарсы жеңіске жетті. Ревсон Рег Парнеллдің назарына түсті, одан Ревсон цехты жалға алды, сондай-ақ 1964 жылғы F1 маусымына Парнеллдің жоспарланған F1 командасына шақырылды. Ревсон өзінің F1 дебютын 1963 жылы Англияның Оултон Парк қаласында өткен "Алтын кубок" жарысында тоғызыншы орынмен бастады. 1964 жылы Ревсон Редж Парнелл Racing жүргізушілері Крис Амон және Майк Хейлвудпен бірге "Дитон Роуд Флайерс" деп аталды, олар трассадағы өнер көрсетулерінен гөрі, олардың әзіл-қалжыңдары мен әдемі кештерімен көбірек танылды. Сол жылы Ревсон Рег Парнелл Racing командасымен тығыз байланыста болды, сонымен қатар өзінің Revson Racing брендімен де жарысты. Екі команда да Рег Парнеллдің кенеттен қайтыс болуы, қаржылық қиындықтар және Lotus 24 машинасының нашар жұмыс істеуі сияқты бірнеше факторларға байланысты бәсекеге қабілетсіз болды. Ревсон сол маусымда он F1 әлем чемпионатының төрт жарысында қатысып, тек екеуін аяқтады; оның ең жақсы нәтижесі 1964 жылғы Италия Гран-приінде 13-орын болды. Ол сондай-ақ бес чемпионаттан тыс жарысқа қатысты, онда оның ең жақсы нәтижесі 1964 жылы Батыс Германияда өткен Solitude Grand Prix-де төртінші орынды иеленді. 1965 жылы Ревсон АҚШ-та жарысқа қатысуға шақырылды. Ол негізінен спорттық автокөлік жарыстарына, соның ішінде Can Am және Trans Am серияларына назар аударды, бұл оған қабілетті жүргізуші ретінде бедел қалыптастыруға көмектесті. Ол сонымен қатар америкалық ашық дөңгелекті автокөлік жарыстарында, соның ішінде жоғары деңгейдегі USAC Championship Car сериясында да жарысты. Бұл серияда ол 1969 жылы Индианаполис 500-де 33-ші және соңғы старт позициясын иеленді; 200 айналымның 197-ін ғана аяқтағанына қарамастан, ол Brabham BT25 машинасымен 5-орында аяқтады. Ол 1969 жылы USAC Championship Car маусымында Индианаполис Raceway Park трассасына оралды, онда Индианаполис 200 бірінші кезеңінде үшінші орынды иеленді, содан кейін екінші кезеңінде өзінің алғашқы Champ Car жеңісімен аяқтады. 1969 жылы Индианаполис Raceway Park-тағы жетістігі оған 1970 жылы Индианаполис 500-де McLaren командасының құрамына шақыруды әкелді, өйткені оның досы Крис Амон біліктілік алмай қалғаны үшін командадан шығарылды; Ревсон 16-шы орынға ие болды, бірақ 87 айналымнан кейін механикалық себептермен жарыстан шықты. Сол жылы Стив Маккуинмен Porsche 908/02 машинасымен бірге, дуэт Себрингтің 12 сағатында жалпы екінші орынды, ал 3 литрлік класта жалпы бірінші орынды иеленді, бұл Марио Андретти бастаған триомен басқарылған 5 литрлік Ferrari 512-ден бірнеше секундқа артта қалды. Маккуин сынған аяғымен жүргізгені үшін марапат алды, бұл Ревсон жарыстың басым бөлігін жүргізді дегенді білдірді. Ревсон 1970 жылғы Can Am маусымын 8-орында аяқтады, ол Карл Хаас Racing үшін Lola T220 машинасымен жарысты. 1971 жылғы жарыс маусымы Ревсонның мансабындағы маңызды өткел болды. 1971 жылы McLaren Racing командасының құрамында Индианаполис 500-де McLaren M16 машинасымен жарысқа қатысып, бірінші орынға ие болды және жарысты екінші орында аяқтады. 1971 жылғы Can Am маусымында McLaren Racing командасының мүшесі ретінде Ревсон McLaren M8F машинасымен 10 жарыс маусымында бес жеңіске және үш рет подиумға шықты, нәтижесінде чемпионатты жеңіп алды. Оның жетістігі оған Формула 1-де жарысуға шақыруды әкелді, 1971 жылғы АҚШ Гран-приі аяқталған маусымда Tyrrell Racing командасы үшін; ол 19-шы орыннан бастады, бірақ өзінің Tyrrell 003 Ford Cosworth DFV машинасының механикалық ақауларына байланысты бір айналымнан кейін жарыстан шықты. 1971 жылғы жетістігі Ревсонға 1972 жылы McLaren Formula One командасынан ұсыныс алды, оның басында оның ұзақ жылдардан бергі досы Тедди Майер тұрды. Ревсон 1972 жылғы маусымды McLaren-нің Indy Car, Can Am және Формула 1 командаларының жүргізушісі ретінде бастады.

Peter Revson spent his childhood in White Plains, New York, attending prep schools. He had two sisters, Jennifer and Julie Ann, as well as a younger brother Doug, who was killed in a race in Denmark in 1967. Revson never finished his college education after attending Columbia University, Cornell University, and the University of Hawaii. In 1960, while attending the University of Hawaii, he bought a Morgan and entered into sports car racing. In his first race, Revson placed second, then won his next race. His family withdrew their financial aid when he turned his attention to competitive racing full time, relying instead on his savings and education funds. Teaming with Cornell classmate Timmy Mayer and friend Bill Smith, and managed by Teddy Mayer under the Rev Em Racing banner, Revson competed in Formula Junior in 1962. In 1963, after limited successes and with Formula One (F1) aspirations, Revson took the remaining money he had, around US$12000 (12000.0 in 1963 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), and moved to the United Kingdom. There he was able to buy a Formula Junior Cooper T56 and a Ford Thames van. He then began barnstorming around mainland Europe competing and winning against the likes of future F1 stars Denny Hulme and Jochen Rindt. Revson caught the attention of Reg Parnell, from whom Revson rented workshop space, and was offered a spot on Parnell's planned F1 team for the F1 season of 1964 season. Revson made his F1 debut at a 1963 exhibition race at the Gold Cup in Oulton Park, England, finishing ninth. In 1964, Revson teamed with fellow Reg Parnell Racing drivers Chris Amon and Mike Hailwood, referred to as the Ditton Road Flyers, who received more attention due to their antics and wild parties than their performances on the track. Revson also raced that year, closely associated with Reg Parnell Racing, under his own Revson Racing banner. Both teams were uncompetitive due to a number of factors, including the sudden death of Reg Parnell, financial troubles, and the poor performance of the Lotus 24 car. Revson raced in four of the ten F1 World Championship races that season, completing only two; his best finish was 13th at the 1964 Italian Grand Prix. He also competed in five non championship races that season, where his best finish was a fourth place at the 1964 Solitude Grand Prix, in West Germany. Revson accepted an offer to race in the United States in 1965. Focusing mainly on sports car racing, including the Can Am and Trans Am Series, he was able to build his reputation as a capable driver. He also competed in American open wheel car racing, including the top level USAC Championship Car series. In that series, he qualified for the 33rd and final starting position at the 1969 Indianapolis 500; despite completing only 197 of the 200 laps, he finished in 5th place in an underpowered Brabham BT25. He returned to the Indianapolis Raceway Park track later in the 1969 USAC Championship Car season, where he finished third in leg one of the Indianapolis 200, followed by his first Champ Car win in the second leg. His 1969 success at Indianapolis Raceway Park earned him an invitation to race for the McLaren team at the 1970 Indianapolis 500, after his friend Chris Amon was dropped by the team for failing to qualify; Revson qualified 16th, but retired from the race due to mechanical reasons after 87 laps. That same year, while teamed in a Porsche 908/02 with Steve McQueen, the duo finished second overall in the 12 hours of Sebring, and first overall in the 3 liter class, just a few seconds behind the 5 liter Ferrari 512 driven by a trio led by Mario Andretti. McQueen received credit for driving with a broken foot, which also meant that Revson drove the bulk of the race. Revson also the finished the 1970 Can Am season in 8th, driving a Lola T220 for Carl Haas Racing. The 1971 racing season was a major breakthrough in Revson's career. Driving at the 1971 Indianapolis 500 for McLaren Racing, he qualified in the pole position in a McLaren M16, and finished the race in second place. As a member of the McLaren Racing team in the 1971 Can Am season, Revson drove his McLaren M8F to five wins and three other podium finishes in the 10 race season, winning the championship. His success earned him an invitation to race in Formula One, at the season ending 1971 United States Grand Prix, for the Tyrrell Racing team; he started 19th, but retired after one lap due to mechanical issues with his Tyrrell 003 Ford Cosworth DFV. His success in 1971 earned Revson an offer from the McLaren Formula One team for 1972, headed by his long time friend Teddy Mayer. Revson entered the 1972 season as a driver for McLaren's Indy Car, Can Am, and Formula One teams.

Формула-1 мансабы

1972 жылғы F1 маусымында Ревсон Жүргізушілер әлем чемпионатында 5-орынды иеленді, соның арқасында McLaren M19A / M19C көлігімен McLaren Әлемдік конструкторлар чемпионатында 3-орынды жеңіп алды. 12 жарыстың 9-ында қатысып, Ревсон төрт рет жүлделі үштікке кірді, үш рет үшінші орынды алды және 1972 жылғы Канада Гран-приінде маусымдағы ең жақсы нәтижесімен екінші орынды иеленді. McLaren-мен жасасқан келісімі бойынша Ревсон 1972 жылғы USAC Championship Car маусымында 500 мильдік жарыстардан тұратын Indy Car Triple Crown-да McLaren Indy командасының құрамында өнер көрсетуге міндетті болды. 1972 жылғы Индианаполис 500 жарысында ол стартқа 10-орыннан шықты, бірақ 23 айналымнан кейін техникалық бұзылуларға байланысты жарыстан шықты. Ол сондай-ақ Поконо 500 жарысында 7 айналымнан кейін техникалық мәселелерге байланысты, ал Калифорния 500 жарысында 23-орынды иеленді. 1973 жылғы F1 маусымында Ревсон McLaren M23 көлігімен екі жарыста жеңіске жетті: 1973 жылғы Ұлыбритания Гран-приі мен 1973 жылғы Канада Гран-приі. Ол тағы екі рет жүлделі үштікке кірді – үшінші және екінші орындарды алды, бұл McLaren-ге Әлемдік конструкторлар чемпионатында 3-орынды жеңіп алуға көмектесті. Ревсонның табысқа жеткеніне қарамастан, Тедди Майер қанағаттанбады және McLaren 1972 жылғы чемпион және 1973 жылғы күміс жүлдегер Эмерсон Фиттипальдиді таңдады. Ревсон 1973 жылғы USAC чемпионатының үштік тажында McLaren Indy командасының құрамында тағы да өнер көрсетті. 1973 жылғы Индианаполис 500 жарысында ол стартқа екінші орыннан шықты, бірақ үшінші айналымда қабырғаға соқтығысып, жарыстан шықты. Ол 1973 жылғы Pocono 500 және 1973 жылғы Калифорния 500 жарыстарында поул позициясын жеңіп алды, тиісінше 21-ші және 23-ші орындарды иеленді. 1974 жылғы F1 маусымы үшін Ревсон бір жылдық тәжірибесі бар Shadow Racing Cars F1 командасымен келісімшарт жасады. Команданың жаңа Shadow DN3 көлігін басқарған Ревсон екінші айналымдағы апаттан кейін бірінші жарыстан шықты, ал екінші жарыстан 10 айналымнан кейін Ford Cosworth DFV қозғалтқышының қызып кетуіне байланысты жарыстан шықты.

Марапаттар

1996 жылы Ревсон спорттық автомобильдер санатында Америка Мотор спортының Даңқ залына енгізілді.