Аллигатор Көпірі шайқасы: Американ революциясының шығыс Флорида жорығы
Battle of Alligator Creek Bridge
Америка революциясы кезіндегі 1778 ж. Alligator Bridge шайқасы – британдық Шығыс Флориданы бағындыру әрекетінің жалғыз маңызды ұрысы. Джорджия милициясының сәтсіз шабуылы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аллигатор көпірінің шайқасы 1778 жылдың 30 маусымында болды және Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде британдық Шығыс Флориданы бағындыруға бағытталған сәтсіз жорықтағы жалғыз маңызды шайқас еді. Генерал Джеймс Скривеннің басқаруымен жүрген Джорджия милициясының бір бөлігі Томас Браунның лоялист отрядын британдық майор Марк Превост құрған британ әскерлерінің үлкен бекінісіне дейін қуды да, кері шегінді.
The Battle of Alligator Bridge took place on June 30, 1778, and was the only major engagement in an unsuccessful campaign to conquer British East Florida during the American Revolutionary War. A detachment of Georgia militiamen under the command of General James Screven chased Thomas Brown's Loyalist company into a large position of British regulars established by British Major Mark Prevost and were turned back.
Өмірбаян
Грузияның бүлікші мемлекеті мен Шығыс Флориданың британдық провинциясының арасындағы шекара, Америка Тәуелсіздік соғысының алғашқы үш жылында үздіксіз шабуылдар ошағы болды. Грузияның саяси және әскери басшылары, Шығыс Флориданың астанасы Сент-Огастинге шабуыл жасауға болатынын ойлады және оны басып алу үшін бірнеше экспедиция ұйымдастыруға тырысты. Біріншісі, 1776 жылы, Континенталдық армияның генералы Чарльз Ли солтүстікке шақырылғаннан кейін сәтсіз аяқталды. Екіншісі, 1777 жылы, басқару, жабдықтау және логистикалық қиындықтарға тап болды; Шығыс Флоридаға тек атты әскер ротасы кірді, бірақ Томас Крик шайқасында тосқауылға түсті. Осы сәтсіздіктен кейін грузиндер Сатилла өзенінің оңтүстігіндегі барлық әскери бекеттерін тастап кетті. Грузиядағы ең оңтүстік бекет – Альтамаха өзенінің жағасындағы Форт-Хау (бұрын Форт-Баррингтон деп аталған), ал Флоридадағы ең солтүстік бекет – қазіргі Флорида штатының Нассау округіндегі Форт-Тонин болды. Шығыс Флориданың губернаторы Патрик Тониннің басқаруында полковник Томас Браун басқарған рейнджерлер полкі және генерал-майор Августин Превосттың басқаруымен бірнеше жүз британдық әскер болды. Тонин мен Превост Браун полкін басқару мәселесінде дауласты және Грузиядан жасалатын шабуылдарға қарсы провинцияны қалай қорғау керек екені туралы келіспеді. Превост қорғанысқа шығуға бұйрық алды, ал Тонин күштірек қорғаныс қажет деп есептеді. Осы мақсатта Тонин Браун күштерін Сент-Мэрис өзені бойында орналастырды, ол (қазір де солай) шекараны құрады. Браун мен оның әскері, кейде крик және семинол тайпаларының қолдауымен, Оңтүстік Грузияға үнемі шабуылдар жасап, қорғаушыларды мазалады және провинцияның азық-түлік қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін мал өсіретін шаруашылықтарға шабуылдады. 1778 жылдың ақпан айында Грузияның ассамблеясы губернатор Джон Хаустонға Шығыс Флоридаға қарсы үшінші экспедиция ұйымдастыруға рұқсат берді. Континенталдық армияның Оңтүстік департаментінің қолбасшысы генерал Роберт Хау осы идеяға қарсы болды, ол (Превост сияқты) қорғанысқа көбірек ұмтылды. Март айында жоспарлар қалыптаса бастады, Браун рейнджерлері Форт-Хауды күтпеген шабуылда басып алып, өртеп жібергеннен кейін жағдай шиеленісті. Осы оқиғадан кейін лоялистер Грузияның шет аймақтарында еркін жүріп, Грузияның және Каролинаның жоғарғы аймақтарында жаңа сарбаздарды жинауға кірісті. Бұл әрекеттер Грузия басшылығын британдықтардың штатқа шабуыл жоспарлап отыр деген тұжырымға жеткізді және әскери дайындықтар жеделдетілді. Құрлық әскерлерінен басқа, екі тараптың да жағалаудағы теңіз күштері дайын тұрды. Губернатор Тонин Фредерика өзенінде бірнеше кемелерді орналастырды, Сент-Симонс аралын құрлықтан бөліп, Грузия арсеналындағы бірнеше қатарлы галереяларды бейтараптандыруға тырысты. 15 сәуірде полковник Сэмюэл Элберт 1740 жылдардағы Дженкинс құлағы соғысының естелігі – Форт-Фредерика маңында бекітілген үш кемеге шабуыл жасауға шешім қабылдады. 19 сәуірдегі теңіз шайқасында Элберт пен галереялар тынышталған кемелерге тап болып, төртеуін басып алды немесе жойды.
The frontier between the rebel state of Georgia and the Loyal British province of East Florida was for the first three years of the American Revolutionary War the scene of ongoing raiding. Political and military leaders in Georgia believed that East Florida's capital, St. Augustine, was vulnerable, and repeatedly promoted expeditions to capture it. The first, in 1776, fell apart when Continental Army General Charles Lee was called north shortly after it got underway. The second, in 1777, had command, supply, and logistical issues; only a company of cavalry actually entered East Florida, only to be ambushed in the Battle of Thomas Creek. Following that failure, the Georgians abandoned all their military posts south of the Satilla River. The southernmost post in Georgia was Fort Howe (previously known as Fort Barrington), on the banks of the Altamaha River, and the northernmost Florida outpost was at Fort Tonyn, in present day Nassau County, Florida. East Florida Governor Patrick Tonyn had under his command a regiment of rangers led by Lieutenant Colonel Thomas Brown, and several hundred British Army troops under the command of Major General Augustine Prevost. Tonyn and Prevost squabbled over control of Brown's regiment and disagreed on how the province should be defended against the recurring forays from Georgia. Prevost was under orders to stay on the defensive, while Tonyn sought a more vigorous defense. To that end Tonyn deployed Brown's force along the St. Marys River, which (then as now) formed the border. Brown and his men, sometimes with support from Creeks and Seminoles, engaged in regular raids into southern Georgia, harassing the defenders and raiding plantations for cattle to supply some of the province's food needs. In February 1778 Georgia's assembly authorized Governor John Houstoun to organize a third expedition against East Florida. He was opposed in this idea by the Continental Army's Southern Department commander, General Robert Howe, who (like his counterpart Prevost) sought a more defensive posture. Plans began to take shape in March, taking on some urgency after Brown's rangers captured and burned Fort Howe in a surprise attack. After this event, the Loyalists ranged freely throughout Georgia's backcountry and began recruiting in the upcountry of Georgia and the Carolinas. These actions led Georgia's leadership to conclude that a British invasion of the state was being planned, and military preparations began to accelerate. In addition to land forces, both sides had coastal naval forces to marshal. Governor Tonyn deployed several ships in the Frederica River, separating Saint Simons Island from the mainland, seeking to neutralize several row galleys in the Georgia arsenal. On April 15 Colonel Samuel Elbert decided to launch an attack against three of them that were anchored near Fort Frederica, a relic of the 1740s War of Jenkins' Ear. In a naval action on April 19, Elbert and the row galleys came upon the becalmed ships and captured or destroyed four of them.
Кіріспе
Генерал Хоу экспедицияны қолдауға көнбеді, бірақ сәуірдің басында Грузияның 400 континенталдық әскері оңтүстікке қарай жылжуды бастады және 14 сәуірде Форт Хоудың орнын басып алды. Келесі айда Грузия жасақтары мен Оңтүстік Каролина континенталдық әскері келген соң, күш мамырдың басына қарай 1300 шамасына жетті. Генерал Хоу 10 мамырда Форт Хоуға келді және оңтүстікке қарай жорықты ұйымдастыра бастады. Лагерьдегі жағдай жағымсыз болды: ауа райы ыстық еді және дезертирлік жиі болды (кем дегенде 11 адам атылды). Экспедициялық күш 28 мамырда Алтамаха өзенін кесіп өтуге кірісті, бірақ өте баяу жылды, 21 маусымда Сатилла өзенін кесіп өтіп, 26 маусымда Сент-Мэрис өзеніне жетті. Губернатор Тонин мен генерал Превост американдықтардың ілгерілеуін білді. Браун мен үндістер барлау жұмыстарын жалғастырып, кейде американдықтармен шайқасып, олардың лагерьлерінің қауіпсіздігін сынады. Генерал Превост әскерлерінің бір бөлігін алға жылжытып, көп бөлігін Сент-Огастинге баратын басты жолға орналастырды. Осы кезде экспедиция тоқтап қалуға жақын болды, себебі генерал Хоу мен губернатор Хаустон қалай әрекет ету керектігі туралы келісе алмады. Хаустон тікелей Сент-Огастинге шабуыл жасап, британдықтардың басты күштерімен кездесуді қаласа, Хоу алдымен Форт Тонинды басып алуды жөн көрді. Екі көшбасшы да келісімге келмегендіктен, Хоу өзінің басқаруындағы күштерге Форт Тонинге қарай жорық жасауды бұйырды, ал Хаустонның басқаруындағы Грузия жасақтары өз орнында қалды. Браун бұл қозғалысты байқап, фортты тастап, өртеп жіберіп, Нассау өзеніне қарай батпақтарға шегінді. Хоу 29 маусымда Форт Тониннің қираған қалдықтарын басып алды. Форттан оңтүстікке қарай 14 миль (23 км) қашықтықта Алигатор өзені арқылы көпірге жол салды, онда Превост 16-шы және 60-шы полктердің бөлімдерін және Дэниел МакГирт басқаратын бірнеше лоялист рейнджерлерін орналастырды. Олар көпірді қорғау үшін ағаш және бұталардан жасалған қорған салды. Бұл күштердің саны шамамен 200 болды және оларды генерал Превосттың інісі, майор Джеймс Маркус Превост басқарды.
General Howe reluctantly agreed to support the expedition, and in early April Georgia's 400 Continental troops began to move south, occupying the site of Fort Howe on April 14. Over the next month this force grew as Georgia militia and South Carolina Continentals arrived, swelling the force to some 1,300 men by early May. General Howe arrived at Fort Howe on May 10, and began organizing the march south. The conditions in the camp were unpleasant: the weather was hot, and there were frequent desertions (leading to at least 11 executions). The expedition force finally began crossing the Altamaha River on May 28 but moved very slowly, crossing the Satilla on June 21 and reaching the St. Marys River on June 26. Governor Tonyn and General Prevost were aware of the American progress. Brown and Indian forces continued to perform reconnaissance, occasionally skirmishing with the Americans and testing the security of their camps. General Prevost moved some of his troops forward, placing most of them on the main route to St. Augustine. At this point the expedition almost broke down because General Howe and Governor Houstoun could not agree on how to proceed. Houstoun wanted to march directly toward St. Augustine, forcing a confrontation with the main British force, while Howe wanted to first capture Fort Tonyn. With the two leaders at an impasse, Howe ordered forces he commanded toward Fort Tonyn, while the Georgia militia under Houstoun's command stayed put. Brown, alerted to this movement, abandoned and burned the fort, retreating into the swamps toward the Nassau River. Howe occupied the ruins of Fort Tonyn on June 29. The way south from the fort led to a bridge across Alligator Creek, a Nassau River tributary about 14 mile (23 km) away, at which Prevost had placed detachments of the 16th and 60th Regiments and some Loyalist rangers led by Daniel McGirth. They had constructed a redoubt of logs and brush to defend the bridge. These forces, numbering about 200, were under the command of General Prevost's younger brother, Major James Marcus Prevost.
Шайқас
30 маусымда Хоу Браунды іздеу үшін Джеймс Скривен басқаратын 100 атты әскерді оңтүстікке жіберді. Браун өз әскерінің бір бөлігін олардың артынан айналып өтуге бұйрық берді, ал қалғанын форттан оңтүстікке қарай созылған жол бойында жасырды. Браун континенталдық әскерді қоршауға жіберген адамдары дезертирлердің салдарынан жауға тап болды, көпшілігі тұтқындалды немесе қаза тапты. Браун жолмен Алигатор көпіріне қарай жылжуды бастады, бірақ ол көпірге жеткенге аздай қалғанда Скривеннің отряды оны қуып жете алды. Осының нәтижесінде Браунның әскері көпірде орналасқан британдықтардың бекінісіне тікелей шабуылға ұшырады. Бастапқыда шатасу туды, себебі Скривеннің де, Браунның да әскерлерінде бірдей форма болған жоқ, сондықтан британдықтар келгендердің барлығы Браунның адамдары деп ойлады. Бірақ жағдай тез өзгерді және атыс басталды. Превосттың регулярлы әскері жылдамдап орналасып, Скривеннің әскеріне оқ атуды бастады, ал Браунның бір бөлігі олардың қанатына шабуыл жасау үшін айналып өтті. Қырғын барысында екі тараптың да әскерлерінен жандар құлады, Скривен жараланды, ал патриоттардың бір бөлігі Скривен шегінуге бұйрық бергенге дейін тұтқынға түсуден мүжілді.
On June 30 Howe sent a force of 100 cavalry under James Screven south to locate Brown. Brown ordered a company of men to circle around behind them while the rest of his men hid along the road heading south from the fort. The men Brown sent to flank the Continentals were betrayed by deserters and ambushed, with most of them captured or killed. Brown began moving down the road toward the Alligator Bridge, but was overtaken by Screven's company shortly before he got there. As a result, Brown's men were chased directly into the established British position at the bridge. There was some initial confusion, because neither Screven's nor Brown's forces had regular uniforms, so the British regulars thought all of those arriving were Brown's men. This changed quickly however, and a firefight broke out. Prevost's regulars quickly took up positions and began firing on Screven's men, while some of Brown's men went around to come at their flank. In pitched battle, men on both sides went down, Screven was wounded, and some of the Patriot militia narrowly escaped being trapped before Screven ordered the retreat.
Салдары
Келесі күні майор Превост өзінің, Браунның және МакГирттің әскерлерімен бірге жол жөндеумен айналысқан патриоттар тобын кенеттен шабуылдады. Олар одан әрі шабуылға өтудің орнына, кері шегінуге шешім қабылдады, жолға ағаштарды кесіп кедергі жасады. Бірақ американдық лагерьлердегі келіспеушіліктер одан әрі ілгерілеуге мүмкіндік бермеді. Континенттік әскерлер күріштен қырылып, Грузия жасағынан азық-түлік сұрады. 6 шілдеде жасақ Сент-Мэриден өтіп, континенттік әскерге күш қосты, ол аурулар мен дезертирлік салдарынан 400-ге жуық жауынгерге дейін азайған еді. Азық-түлік жетіспеушілігі мен басшылықтағы келіспеушіліктер экспедицияның аяқталуына себеп болды, ол 14 шілдеде кері шегінуді бастады. Бұл Грузияның Шығыс Флориданы бақылауға алу идеясын толығымен тоқтатты. Джеймс Скривен 1778 жылдың қараша айында Томас Браун басқарған шабуылда қаза болды. Көптеген зерттеушілер көпірдің орны Каллахан қаласының орталық бөлігінде деп санайды, бірақ кейбір тарихшылар көпірдің нақты орны шығысқа қарай болған деп есептейді.
The next day Major Prevost moved out with his, Brown's and McGirth's men, and surprised a Patriot crew repairing a bridge. Rather than extending themselves, they then decided to retreat, felling trees across the road as they went. The divisions in the American camps, however, meant that there would be no further advance. The Continental forces were out of rice and appealed to the Georgia militia for supplies. The militia finally crossed the Saint Marys on July 6, adding some strength to the Continental force, which had been reduced by disease and desertion to only 400 effective soldiers. The shortage of food and the ongoing command disagreements spelled the end of the expedition, which began its retreat on July 14. This effectively ended the idea in Georgia of gaining control of East Florida. James Screven was killed in a surprise attack led by Thomas Brown in November 1778. The site of the bridge has long been supposed to be in central Callahan, where a marker has been placed, but some historians believe that the actual site of the bridge was somewhat farther east.