Кіріспе
Жолаушы вагонының жұмысшысы
Pullman porters were men hired to work for the railroads as porters on sleeping cars. Starting shortly after the American Civil War, George Pullman sought out former slaves to work on his sleeper cars. Their job was to carry passengers’ baggage, shine shoes, set up and maintain the sleeping berths, and serve passengers. Pullman porters served American railroads from the late 1860s until the Pullman Company ceased its United States operations on December 31, 1968, though some sleeping car porters continued working on cars operated by the railroads themselves and, beginning in 1971, Amtrak. The Pullman Company also operated sleeping cars in Mexico from the 1880s until November 13, 1970. The term "porter" has been superseded in modern American usage by "sleeping car attendant", with the former term being considered "somewhat derogatory". Until the 1960s, Pullman porters in the United States were almost exclusively black, and have been widely credited with contributing to the development of the black middle class in America. Under the leadership of A. Philip Randolph, Pullman porters formed the first all black union, the Brotherhood of Sleeping Car Porters in 1925. The union was instrumental in the advancement of the Civil Rights Movement. Porters worked under the supervision of a Pullman conductor (distinct from the railroad's own conductor in overall charge of the train), who was invariably white. The Pullman Company employed Mexican men as porters in Mexico. In addition to sleeping cars, Pullman also provided parlor cars and dining cars used by some railroads that did not operate their own; the dining cars were typically staffed with African American cooks and waiters, under the supervision of a white steward: "With the advent of the dining car, it was no longer possible to have the conductor and porters do double duty: a dining car required a trained staff" and "depending on the train and the sophistication of the meals, a staff could consist of a dozen men." A small number of Asian Americans worked in Pullman dining cars following the 1950s. Maids assisted ladies with bathing, gave manicures and dressed hair, sewed and pressed clothing, shined shoes, and helped care for children. The Central of Georgia Railroad continued using this service as a selling point in their advertisements for the Nancy Hanks well into the 1950s. He was aware that most Americans, unlike the wealthy, did not have personal servants in their homes. Pullman also knew the wealthy were accustomed to being served by a liveried waiter or butler, but to staff the Pullman cars with "properly humble" workers in uniform was something the American middle class had never experienced. Hence, part of the appeal of traveling on sleeping cars was, in a sense, to have an upper class experience. From the start, Pullman's ads promoting his new sleeper service featured these porters. Initially, they were one of the features that most clearly distinguished his carriages from those of competitors, but eventually nearly all would follow his lead, hiring African Americans as porters, cooks, waiters and Red Caps (railway station porters). Porters were not paid a livable wage and needed to rely on tips to earn enough to make a living. Walter Biggs, son of a Pullman porter, spoke of memories of being a Pullman porter as told to him by his father:
text=One of the most remarkable stories I liked hearing about was how when Jackie Gleason would ride all the porters wanted to be on that run. The reason why? Not only because he gave every porter $100.00, but it was just the fun, the excitement, the respect that he gave the porters. Instead of their names being George, he called everybody by their first name. He always had like a piano in the car and they sang and danced and had a great time. He was just a fun person to be around. The number of porters employed by railroads declined as sleeping car service dwindled in the 1960s as passenger numbers dwindled due to competition from auto and air travel, and sleeping car services were discontinued on many trains. By 1969, the ranks of the Pullman sleeping car porters had declined to 325 men with an average age of 63.
Пульман жүк тасушылары – темір жолдарда ұйықтайтын вагондарда жүк тасушы ретінде жұмысқа алынған адамдар еді. Америка Азамат соғысынан кейін Джордж Пуллман өзінің ұйықтайтын вагондарында жұмыс істеуге бұрынғы құлдарды іздестірді. Олардың міндеті жолаушылардың жүгін алып жүру, аяқ киімдерін жылтырату, төсек-орынды орнату және күтіп ұстау, жолаушыларға қызмет көрсету болды. Пульман жүк тасушылары 1860-шы жылдардың аяғынан бастап Пульман компаниясы 1968 жылдың 31 желтоқсанында АҚШ-тағы жұмысын тоқтатқанға дейін американдық темір жолдарға қызмет етті, бірақ кейбір ұйықтайтын көлік жүк тасушылары темір жолдың өздері және 1971 жылдан бастап Амтрак жүргізетін көліктерде жұмыс істей берді. Пульман компаниясы 1880 жылдан 1970 жылдың 13 қарашасына дейін Мексикада ұйықтайтын вагондарды да жүргізді. Қазіргі америкалық қолданыста "жүк тасушы" термині "ұйықтайтын вагондағы қызметші" деген терминмен алмастырылды, бұрынғы термин "біршама қорлаушы" деп саналады. 1960 жылға дейін АҚШ-тағы Пульман жүк тасушылары тек қана қара нәсілділер болды және Америкадағы қара нәсілді орта таптың дамуына үлес қосқан деп кеңінен танылды. А. Филипп Рэндольфтің басшылығымен Пульман жүк тасушылары 1925 жылы тұңғыш қара нәсілді кәсіподақ - "Ұйықтайтын вагондар жүк тасушыларының қауымы" құрды. Одақ Азаматтық құқық қозғалысының дамуына ықпал етті. Жүк тасушылар пойыздың жалпы жетекшісінен өзгеше, Пульман кондукторының бақылауында жұмыс істеді, ол әрқашан ақ түсті болған. Пульман компаниясы Мексикада мексикалық еркектерді жүк тасушы ретінде жұмысқа алды. Ұйықтайтын вагондардан басқа, Пульман кейбір темір жолдар өздерінің жұмыс істемейтін қонақ бөлмелері мен асхана вагондарын да ұсынды; асхана вагондарында әдетте афроамерикандық аспазшылар мен официанттар жұмыс істеді, ақ стюардтың бақылауымен: "Асхана вагонының пайда болуымен кондуктор мен жүк тасушы екі рет жұмыс істеуі мүмкін емес еді: асхана вагонына үйретілген персонал қажет" және "поезд пен тамақтың күрделілігіне байланысты персонал оннан астам адамнан құралуы мүмкін". 1950 жылдардан кейін аз сандағы азиялық американдықтар Пульманның тамақ вагондарында жұмыс істеді. Қызметшілер әйелдерге жуынуға көмектесіп, маникюр жасап, шаштарын жөндеп, киім тігіп, қаптап, аяқ киімдерін жылтыратып, бала күтіміне көмектесті. Central of Georgia Railroad компаниясы осы қызметті Нэнси Хэнкс үшін 1950-ші жылдары жарнамаларында сату нүктесі ретінде қолдана берді. Ол байлардан айырмашылығы, америкалықтардың көбісінің үйінде жеке қызметшілері жоқ екенін білген. Пульман сондай-ақ байлардың ливрейлі официант немесе капеллермен қызмет етуге дағдыланғандығын білген, бірақ Пульман машиналарын "қалай қарапайым" жұмысшылармен формада жұмыс істеуге американдық орта тап ешқашан тәжірибе алмаған. Сондықтан да, ұйықтайтын вагондармен саяхаттаудың бір бөлігі, белгілі бір мағынада, жоғары сыныптық тәжірибеге ие болу еді. Бастапқыда Пульман өзінің жаңа ұйықтайтын қызметін жарнамалаған кезде, осы жүк тасушыларды көрсетті. Бастапқыда, олар оның вагондарын бәсекелестерінен анық ажырататын ерекшеліктердің бірі болды, бірақ ақыр соңында олардың барлығы оның ізімен жүріп, афроамерикандықтарды жүк тасушы, аспазшы, официант және қызыл шапқыштар (темір жол станциясының жүк тасушылары) ретінде жалдады. Жүк тасушылар өмір сүруге лайық жалақы алмады және өмір сүру үшін жеткілікті ақша табу үшін ақы төлеуге байланысты болды. Уолтер Биггс, Пульман жүк тасушысының ұлы, оның есіне әкесі айтқандай, ол Пульман жүк тасушысы болған: text=Мен естіген ең керемет оқиғалардың бірі Джеки Глисонның қалай жүгіргенін естігенім болды. Неліктен? Ол әр жүктік тасушыға 100 доллар бергені үшін ғана емес, сонымен қатар ол жүктік тасушыларға сый-құрмет пен қызығушылық танытты. Ол әркімді Джордж деп атаудың орнына, бірінші атымен атады. Ол әрқашан машинада пианиноны алып жүретін, олар ән айтып, би билеп, жақсы уақыт өткізетін. Ол тек көңіл көтеру үшін ғана жақсы адам еді. Темір жолдарда жұмыс істейтін жүк тасушылар саны 1960 жылдары жолаушылар саны азайып, автокөлік пен әуе қатынасының бәсекелестігі салдарынан ұйықтайтын вагондар қызметі азайып, көптеген пойыздарда ұйықтайтын вагондар қызметі тоқтатылды. 1969 жылы Пульман ұйықтайтын вагондар жүк тасушыларының саны орташа жасы 63 жастағы 325 адамға дейін азайды.
Pullman porters were men hired to work for the railroads as porters on sleeping cars. Starting shortly after the American Civil War, George Pullman sought out former slaves to work on his sleeper cars. Their job was to carry passengers’ baggage, shine shoes, set up and maintain the sleeping berths, and serve passengers. Pullman porters served American railroads from the late 1860s until the Pullman Company ceased its United States operations on December 31, 1968, though some sleeping car porters continued working on cars operated by the railroads themselves and, beginning in 1971, Amtrak. The Pullman Company also operated sleeping cars in Mexico from the 1880s until November 13, 1970. The term "porter" has been superseded in modern American usage by "sleeping car attendant", with the former term being considered "somewhat derogatory". Until the 1960s, Pullman porters in the United States were almost exclusively black, and have been widely credited with contributing to the development of the black middle class in America. Under the leadership of A. Philip Randolph, Pullman porters formed the first all black union, the Brotherhood of Sleeping Car Porters in 1925. The union was instrumental in the advancement of the Civil Rights Movement. Porters worked under the supervision of a Pullman conductor (distinct from the railroad's own conductor in overall charge of the train), who was invariably white. The Pullman Company employed Mexican men as porters in Mexico. In addition to sleeping cars, Pullman also provided parlor cars and dining cars used by some railroads that did not operate their own; the dining cars were typically staffed with African American cooks and waiters, under the supervision of a white steward: "With the advent of the dining car, it was no longer possible to have the conductor and porters do double duty: a dining car required a trained staff" and "depending on the train and the sophistication of the meals, a staff could consist of a dozen men." A small number of Asian Americans worked in Pullman dining cars following the 1950s. Maids assisted ladies with bathing, gave manicures and dressed hair, sewed and pressed clothing, shined shoes, and helped care for children. The Central of Georgia Railroad continued using this service as a selling point in their advertisements for the Nancy Hanks well into the 1950s. He was aware that most Americans, unlike the wealthy, did not have personal servants in their homes. Pullman also knew the wealthy were accustomed to being served by a liveried waiter or butler, but to staff the Pullman cars with "properly humble" workers in uniform was something the American middle class had never experienced. Hence, part of the appeal of traveling on sleeping cars was, in a sense, to have an upper class experience. From the start, Pullman's ads promoting his new sleeper service featured these porters. Initially, they were one of the features that most clearly distinguished his carriages from those of competitors, but eventually nearly all would follow his lead, hiring African Americans as porters, cooks, waiters and Red Caps (railway station porters). Porters were not paid a livable wage and needed to rely on tips to earn enough to make a living. Walter Biggs, son of a Pullman porter, spoke of memories of being a Pullman porter as told to him by his father:
text=One of the most remarkable stories I liked hearing about was how when Jackie Gleason would ride all the porters wanted to be on that run. The reason why? Not only because he gave every porter $100.00, but it was just the fun, the excitement, the respect that he gave the porters. Instead of their names being George, he called everybody by their first name. He always had like a piano in the car and they sang and danced and had a great time. He was just a fun person to be around. The number of porters employed by railroads declined as sleeping car service dwindled in the 1960s as passenger numbers dwindled due to competition from auto and air travel, and sleeping car services were discontinued on many trains. By 1969, the ranks of the Pullman sleeping car porters had declined to 325 men with an average age of 63.
Міндеттер мен жалақылар
Жүк тасушы жолаушыларды қарсы алып, жүктерін көтеріп, ұйықтайтын орындарын дайындап, асхана вагонынан әкелінген тамақ-сусынды таратып, аяқ киімдерін жылтыратып, вагондарды таза ұстауға міндетті болған. Ол жолаушыларға күні-түні қызмет көрсетуге дайын болуы керек еді. Одан әрқашан күлімсіреп жүруі күтілді, сондықтан жүк тасушылар осы жұмысты ирониямен "күлкінің милі" деп атаған. Тарихшы Грег Леройдың айтуынша, "Пуллман жүк тасушысы – Пуллманның "дөңгелектегі қонақүй" деп атаған қонақүйіндегі даңқталған қызметші және келіншік еді. Пуллман компаниясы жүк тасушыларды, жарық немесе желдеткіштің қосқышы сияқты, панельдегі бір түйме ретінде қарастырған". Жүк тасушылар айына 400 сағат немесе 11000 миль жұмыс істеген, кейде тіпті 20 сағатқа дейін үздіксіз жұмыс істеген. Олар өз машиналарын өз уақытында дайындау үшін жұмысқа бірнеше сағат бұрын келуі керек еді, ал жолаушылар сүлгі немесе су құмырасын ұрласа, олар айып төлеген. Түнгі сапарларда оларға 3-4 сағат ғана ұйқы беріліп, ол жалақысынан шегерілетін. 1926 жылы Ұйықтайтын вагондар жүк тасушыларының бауырластығы (1937 жылы Пуллман компаниясы мойындаған) Еңбек бюросының зерттеу нәтижелерін пайдаланып, тұрақты жүк тасушының айлық жалақысы 72,50 доллар екенін, ал орташа жалақы 78,11 доллар, ал көмек ақысы орташа есеппен 58,15 доллар екенін мәлімдеді. Алайда, жүк тасушылар өздері тамақ, тұру, киім-кешек және аяқ киімдерін жылтырату құралдарына ақы төлеуге міндетті болған, бұл айына орташа есеппен 33,82 долларға жететін. Айлық қызмет 11000 мильден асқан жағдайда немесе айда 400 сағаттан астам жұмыс істегенде 100 миль үшін 60 центтен асып төлеу қарастырылған. Қызметшілерге айына 70 доллар төленген, қосымша жұмыс уақыты да солай болған, бірақ олар аз көмек ақысы алған. Ал Пуллманның кондукторлары, олар үшін келісімдерді жүргізуге мойындалған кәсіби одақ болған, 240 сағат жұмыс істегенде айына 150 доллар табатын. Компания жылына 28 долларға денсаулық сақтау, мүгедектік және өмірге сақтандыру ұсынған, ал 70 жасқа толған және кем дегенде 20 жыл қызмет еткен жүк тасушыларға айына 18 доллар зейнетақы төленген. BSCP буклеті сондай-ақ 1925 жылы Пуллман компаниясы акционерлерге жалпы таза табыстан 19 миллион доллардан астам дивидендтер төлегенін хабарлайды. "Олар өмір сүруге жеткілікті жалақы төлемеді, бірақ олар алған көмек ақысымен өмір сүрді, себебі жалақы ештеңе емес еді", - дейді А. Филип Рэндолф Пуллман жүк тасушылары мұражайының негізін қалаушы Лин Хьюз. Жүк тасушылар тамақ пен киімге өздері ақы төлеуге міндетті болған, ал компания жолаушылардың аяқ киімін жылтырату үшін қолданылатын аяқ киім лагына да ақы төлеуді талап еткен. "Қара тарих туралы ойлар" атты апталық мақалалар сериясында ол Пуллман жүк тасушысының өміріндегі қарама-қайшылықтар туралы жазды: text=Пуллман Америкадағы [қара адамдардың] ең ірі жұмыс берушісі болды, ал Пуллман жүк тасушысының жұмысы 101 жылдық тарихының көп бөлігінде қара адамның статусы мен ақысы бойынша ұмтылуы мүмкін ең жақсы жұмыстардың бірі болды. Жордждің ұйықтайтын вагондарында жүк тасушы билік жүргізді. Бірақ олардың жұмыс орны мен патшалығының өзі қарама-қайшылықтарға толы еді. Жүк тасушы – қызметші де, үй иесі де. Ол өзінің қоғамында ең жақсы жұмыс істеді, ал пойызбен ең нашар жұмыс істеді. Оған ақ жолаушылардың балалары мен олардың қауіпсіздігіне сенім артуға болады, бірақ тек бес күндік ел аралық сапарға ғана. Ол өзінің салт аттыларының ең жеке сәттерін бөлісті, бірақ көпшілігі үшін ол жұмбақ немесе жау болып қалды. 2008 жылы Амтрак А. Филип Рэндолф Пуллман жүк тасушылары мұражайы үшін доктор Лин Хьюз жүргізген бес жылдық зерттеу жобасы, "Африкалық америкалық теміржол қызметкерлерінің Пуллман жүк тасушыларының ұлттық тарихи тіркелімі" туралы хабардар болды. Амтрак APR Pullman Porter мұражайымен бірлесіп, тірі қалған жүк тасушыларды іздестіру және құрметтеу үшін тіркелімен бірге жұмыс істеді. Амтрак сонымен қатар промоутерлік жоба үшін олармен сұхбаттасу үшін басқа да аман қалғандарды табуға тырысты. Бірнеше тірі қалған бұрынғы Пуллман жүк тасушылары табылды, олардың барлығы сол кезде 90-нан немесе 100 жастан асып кеткен. Жобаның үйлестірушісі былай деді: "Бүгінгі күні де байқаушылар қарт ер адамдардың қаншалықты сәнді екеніне таңғалады. Біз оларды тапқанда, олар әсем болады. Олар тіпті осы жаста да костюм мен галстук киетін еркектер".
text=Pullman went on to become the largest single employer of [black people] in America, and the job of Pullman porter was, for most of the 101 year history of the Pullman Company, one of the very best a Black man could aspire to, in status and eventually in pay. The porter reigned supreme on George's sleeper cars. But the very definition of their jobs, of their kingdom, roiled in contradictions. The porter was servant as well as host. He had the best job in his community and the worst on the train. He could be trusted with his white passengers' children and their safety, but only for the five days of a cross country trip. He shared his riders' most private moments but, to most, remained an enigma if not an enemy. In 2008, Amtrak became aware of The Pullman Porters National Historic Registry of African American Railroad Employees, a five year research project conducted by Dr. Lyn Hughes, for the A. Philip Randolph Pullman Porter Museum, and published in 2007. Amtrak enlisted the APR Pullman Porter Museum, and partnered with them using the registry to locate and honor surviving Porters through a series of regional ceremonies. Amtrak also attempted to locate additional survivors in order to interview them for a promotional project. A few remaining living former Pullman porters were found, all of whom were in their 90s or over 100 years old at that time. The project coordinator remarked, "Even today, observers are struck by how elegant the elderly men are. When we find them, they are dapper. They are men, even at this age, who wear suits and ties."
Кәсіподақ құру
1900 жылдың басында Портерлер жалақы мен қарым-қатынасты жақсарту үшін бірігіп, ұйымдастыра бастады. Айына орта есеппен 300-400 сағат жұмыс істейтін Портерлерге сағат санына немесе сапар ұзақтығына қарамастан, белгілі бір айлық жалақы төленді. Олар, әсіресе ақ нәсілді жолаушылардың ұсақ немесе жалған айыптауларымен жұмыстан оңай шығарылуы мүмкін еді. Алғашқы тырастықтар көбінесе сәтсіз аяқталып, кәсіподақ құруға тырысқандардың жұмыстан босатылу қаупін де арттырды. Бұл ұйым қара нәсілділерді қабылдамағандықтан, А. Филип Рэндольф "Жатқыш вагондар Портерлерінің бауырластығын" ұйымдастыруға кірісті. "Күрес не құлдық" деген ұранмен, 1925 жылдың 25 тамызында 500 Портер Харлемде жиналып, ұйымдасуға бейілділік танытты. Рэндольфтың басшылығымен алғашқы қара нәсілді кәсіподақ – "Жатқыш вагондар Портерлерінің бауырластығы" құрылды және жағдай мен жалақы бірте-бірте жақсарды. Алғашқы қара жұмысшылар одағын құру арқылы, "Жатқыш вагондар Портерлерінің бауырластығы" Пуллман Портерлері 1950 жылдары басталған Азаматтық құқықтар қозғалысының негізін қалады. Кәсіподақ ұйымдастырушысы және бұрынғы Пуллман Портері Э. Д. Никсон 1955 жылы Алабама штатында Монтгомери автобустарын бойкоттауды ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. Ол Роза Паркс автобуста орын беруден бас тартқаннан кейін оны түрмеден босатып алды және оны бойкотты ұйымдастыру үшін таңдады.
Қара орта тапқа үлес қосу
Қара қауым Пуллман портёрларына үлгі алып, көптеген адамдар оларды Американың қара орта сыныбының қалыптасуына зор үлес қосқан деп санайды. Қара тарихшы және азаматтық құқық белсендісі Тимуэль Блэк 2013 жылғы сұхбатында былай деді: "[Пуллман портёрлары] көрікті, таза және мінсіз киінген. Олардың стилі еркекке лайық, тілі салмақты, сондықтан олардан ақылдылық сезілді. Олар жас жігіттерге жақсы үлгі болды. Пуллман портёры болу – мәртебелі лауазым еді, себебі ол тұрақты табыс пен елдің барлық аймақтарына саяхаттау мүмкіндігін ұсынды, бұл сол кезде [қара адамдар үшін] сирек кездесетін жағдай еді. Беркли, Калифорния қалалық кеңесінің мүшесі, АҚШ конгрессмені және Окленд, Калифорния қаласының мэрі Рон Деллумс та Пуллман портёрларының ұрпағы болды. Оның әкесі Верни Деллумс – Пуллман портёры және портовый жұмысшысы болған. Оның інісі, С. Л. Деллумс, "Пуллман вагондарының қызметкерлері" кәсіподағының басшысы болды. Рон Деллумс АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі ретінде он төрт рет сайланды.
blockquote|text=[The Pullman porters] were good looking, clean and immaculate in their dress. Their style was quite manly, their language was carefully crafted, so that they had a sense of intelligence about them. They were good role models for young men [B]eing a Pullman porter was a prestigious position because it offered a steady income and an opportunity to travel across the country, which was rare for [black people] at that time. Berkeley, California Councilman, U. S. Congressman, and Oakland, California Mayor Ron Dellums was also a descendant of Pullman porters. His father was Verney Dellums, a Pullman porter and a longshoreman. His uncle, C. L. Dellums, was a leader in the Brotherhood of Pullman Car Porters union. Ron Dellums served fourteen terms as a Member of the U. S. House of Representatives.
А. Филип Рэндолф Пуллман Портер мұражайы
1995 жылы Лин Хьюз А. Филипп Рэндолф Пуллман Портер мұражайын құрды. Бұл мұражай А. Филипп Рэндолфтың өмірін және Ұйқы вагондарының қызметкерлер бауырластығының және басқа да афроамерикалықтардың АҚШ еңбек қозғалысындағы рөлін көрсету мақсатымен ашылды. Чикагоның Оңтүстік жағында орналасқан және Джордж Пуллман жұмысшыларды орналастыру үшін қатарлап салған үйлердің бірінде орналасқан мұражай, АҚШ Ішкі істер министрлігінің Пуллман ұлттық тарихи ескерткіш ауданының құрамына кіреді. Мұражайда Ұйқы вагондарының қызметкерлер бауырластығына қатысты артефакттар мен құжаттардан тұратын жинақ сақталған. Сонымен қатар, 2001 жылы мұражай 1800 жылдардың соңынан 1969 жылға дейін теміржолда жұмыс істеген афроамерикалық теміржол қызметкерлерінің ұлттық тізімін жасауды бастады.
Тану
2008 жылы Амтрак, А. Филип Рэндольф мұражайымен бірлесіп, Чикагода Пуллман вагондарының жүк тасушыларын құрметтеді. Мұражайдың негізін қалаушы Лин Хьюз бұл шарада сөйлеп: «Amtrak сияқты ұйым өзінің тарихына тікелей үлес қосқандарды құрметтеуге уақыт бөлгені маңызды. Бұл сонымен қатар өте орынды, себебі бұл Пуллман вагондарының жүк тасушыларының тізімін жасауға жасалған күш-жігердің жемісі. Біз Amtrak-пен тізімді бастадық, енді оны аяқтаумен және осы ұлы афроамерикалықтарды құрметтеумен аяқтап отырмыз», – деді. Хьюз сонымен қатар «Құрмет антологиясы: Пуллман вагондарының жүк тасушыларының ұлттық тарихи тізімі» кітабының авторы. 2009 жылы, Қара тарих айы аясында Амтрак Калифорнияның Окленд қаласында Пуллман вагондарының жүк тасушыларын құрметтеді. AARP журналисі былай деп жазды: «Олар лайықты емес жұмыс істеген абыройлы адамдар еді. Олар төсек-орын жасап, дәретхананы тазалады, аяқ киімдерін жуып, жакеттерін шаңдатты, тамақ пісіріп, ыдыс-аяқ жуды, тар және қозғалмалы жағдайларда». Амтрак Ұйықтайтын вагон тасымалдаушыларының бауырластығының бес зейнеткерін шараға сөйлеуге шақырды. Бес адамның ең үлкені, 98 жастағы Ли Гибсон оқиғаға (теміржолмен) келген жолын былай деді: «Жақсы болды. Мен бұрынғыдай қызмет көрсете алдым». Ол қақпашы болып жұмыс істеген жылдарын еске алып: «Бұл керемет өмір еді», – деді. 2009 жылы Филадельфия Ұлттық пойыз күнінің аясында сол кезде әлі тірі болған 200 бұрынғы Пуллман вагондарының қызметкерлерінің 20-ға жуығын құрметтеді. Бұрынғы аспазшы және жүк тасушы Фрэнк Роллинс, 93 жаста, NPR-дің Мишель Норриспен сөйлескенде: «Теміржол оңтүстік жігіттерін тамақ вагондарын жүргізуді қалаған, себебі «олардың белгілі бір мінезі мен әдеп-ғайыбы оңтүстік жолаушыларын Чикагодан келген жігіттерге қарағанда жақсы қанағаттандырады» деп ойлаған», – деді. Роллинс сондай-ақ қара нәсілді ерлерге қаратылған нәсілшілдік пікірлер туралы айтты, бірақ оң тәжірибелер туралы да еске алды. Ол былай деді: «Менің кішкентай сөздерім болды. Мен вагонға кіріп: «Назарларыңызды аударайын. Менің атым Фрэнк Роллинс. Есіңізге түсірмесеңіз, маған Портер деп атаңыз, ол капотта жазылған, есте сақтауыңыз мүмкін. Бірақ мені «бала» деп атамаңыз және Джордж деп те айтпаңыз». 2013 жылдың тамызында А. Филип Рэндольф Пуллман вагондарының жүк тасушылары мұражайы Америка Құрама Штаттары тарихындағы ең ірі саяси адам құқықтары митингінің бірі болған «Вашингтондағы жұмыс орындары мен бостандық үшін науқанның» 50 жылдығын атап өтті. Бір жергілікті газетке берген сұхбатында мұражайдың негізін қалаушы Лин Хьюз, Чикаго аймағындағы кейбір адамдар науқанның жылдығын Вашингтонға барудың орнына өз қауымдастықтарында атап өтуді жөн көруі мүмкін екенін айтты. Ол көптеген адамдардың Аса Филип Рэндольфтің Вашингтонға наурыз қозғалысын бастаған алғашқы белсенді екенін білмейтінін қосты. Шара барысында спикерлер сөйлеп, қара нәсілді жұмысшылардың тарихымен байланысты фильмдер көрсетілді. Ұйымдастырушылардың айтуынша, бұл кездесуге бұрынғы екі Пуллман вагондарының жүк тасушысы, 98 жастағы Милтон Джонс пен 90 жастағы Бенджамин Гейнс қатысуы күтілуде.