Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Herbert Mitchell Muschamp (28 қараша 1947 – 2 қазан 2007) – американдық сәулет сыншысы.
American architecture critic
Herbert Mitchell Muschamp (November 28, 1947 – October 2, 2007) was an American architecture critic.
Алғашқы жылдар
Филадельфияда туған Мушэмп балалық шағындағы үй өмірін былайша сипаттады: "Қонақ бөлмесі құпия болды. Кіруге тыйым салынған аймақ. Жаңа төсеніштер, шын мәнінде, сол жерде отырудың себебі емес. Бұл – жасырын сылтау ғана. Ол отбасы мүшелерінің әңгімелесуге кедересін келтіретінін жасыру үшін қолданылды. Егер олар отырып сөйлескенде, тағы қандай құпиялар ашылып кетуі мүмкін екенін кім білген? Анасының бас ауруының себебіне тоқталуы мүмкін еді". Осы себепті Мушэмп кейінгі жылдары үйден тыс, әсіресе Элизабет Диллер мен Рикардо Скофидио, Франк Гери, Рем Колхас, Жан Нувель, Бернард Цхуми және Тод Уильямс сияқты жаңағы талантты сәулетшілермен белсенді әңгімелесуге ұмтылды, бұл оның терең ойлы және көбінесе ызалы сәулеттік пікірлері мен сын-пікірлерінің негізін құрады. Мушэмп Пенсильвания университетінде оқыды, бірақ екі жылдан кейін Нью-Йоркке көшіп, Энди Уорхолдың студиясында жиі болды. Кейін ол Парсонс дизайн мектебінде сәулет өнерін оқыды, ал Лондондағы Архитектуралық қауымдастықта оқығаннан кейін оқытушылыққа қайта оралды.
Born in Philadelphia, Muschamp described his childhood home life as follows: "The living room was a secret. A forbidden zone. The new slipcovers were not, in fact, the reason why sitting down there was taboo. That was just the cover story. It was used to conceal the inability of family members to hold a conversation. Who knew what other secrets might come tumbling out if they actually sat down and talked? The cause of Mother's headaches might come up." This motivated Muschamp to engage in boisterous conversations outside the home in later years, particularly in the company of such up and coming architects as Elizabeth Diller and Ricardo Scofidio, Frank Gehry, Rem Koolhaas, Jean Nouvel, Bernard Tschumi and Tod Williams, which formed the basis for his perceptive and often vehement architectural commentary and criticism. Muschamp attended the University of Pennsylvania but dropped out after two years to move to New York City, where he was a regular at Andy Warhol's Factory. He later attended Parsons School of Design, where he studied architecture, and returned to teach after spending some time studying at the Architectural Association in London.
Мансап
Осы кезеңде ол әртүрлі журналдарға, соның ішінде Vogue, House & Garden және Art Forum үшін сәулет сын-пікірлерін жаза бастады. 1987 жылы «The New Republic» журналының сәулет сыншысы болып тағайындалды. 1992 жылы Мушамп «The New York Times» газетінің сәулет сыншысы болды, Пол Голдбергердің орнын басып алды. «Таймс» газетімен келіспеушілікке толы қызметінің барысында, Николай Урусовтың айтуынша, Мушамп сәулет әлемінің ең басты сарапшысы ретінде танылды. Оның жазулары қазір танымал сәулетшілерді қолдады, мысалы, Фрэнк Гери, Рем Колхас, Заха Хадид және Жан Нувель, сондай-ақ Грег Линн, Линди Рой, Джесси Райзер, Нанако Умемото және Касагранде & Ринтала сияқты жас дамып келе жатқан таланттарды да қамтыды. «New York Observer» басылымында жазылғандай, оның қарсыластары оның мүдделердің қақтығысы, атап айтқанда, өзінің пәтерімен жиі араласуы, сондай-ақ «иконалық сыншылдық пен түсініксіздік, кешірімсіз дилетанттық» және «көзге түсетін күйзелістері» – бәрі бірге «намыс жоғалтуына» себеп болды деп мәлімдеді. Мушамп қалаларды жақсы көретін. Оның ең көп цитаталанған сөздерінің бірі 2004 жылғы шолудан алынған: «Қала ешқашан толыққанды адамгершілікке ие болмайды, егер біздің немесе басқа біреудің біліктілігі бізге құлшыныс, жеңілдік және қуанышқа қол жеткізуге мүмкіндік бермесе». Ол Дүниежүзілік сауда орталығының жаңа бас жоспарын көптеген мақалаларында сынап, Даниэль Либескинд жасаған жоспарды «Американың қарсыластары бізді айыптайтын Оруэллдік жағдайдың» бейнесі деп атады: «мәңгілік бейбітшілік үшін мәңгілік соғыс». 2004 жылы «The New York Times» газетінің сәулет сыншысы қызметінен кетіп, «Times» журналының «T Style» басылымындағы «Icons» рубрикасын және басқа да мақалаларды жазды. Оның орнына шәкірті Николай Урусов келді. Мушамп ашық гей болды, ал Нью-Йорк қаласының мәдени өміріндегі гей ер адамдардың рөлі оның жазуларының орталық тақырыбы болды. Ол 2007 жылы Манхэттенде өкпе рагынан қайтыс болғанға дейін жазуын жалғастырды. Мушамптың жазбаларының жинағы, «Қаланың жүрегі: Герберт Мушамптың таңдамалы жазбалары», 2010 жылы Альфред А. Кнопф баспасынан жарық көрді.
During this period, he began writing architectural criticism for various magazines, including Vogue, House & Garden, and Art Forum. He was appointed the architecture critic for The New Republic in 1987. Muschamp became the architecture critic for The New York Times in 1992, succeeding Paul Goldberger. During his controversial tenure at the Times, Muschamp rose, according to Nicolai Ouroussoff, to preeminence as the nation's foremost judge of the architecture world. His writing championed now famous architects such as Frank Gehry, Rem Koolhaas, Zaha Hadid and Jean Nouvel, as well as architects that he regarded as rising talents, including Greg Lynn, Lindy Roy, Jesse Reiser, Nanako Umemoto and Casagrande & Rintala. His detractors, noted the New York Observer, argued that his conflicts of interest, from socializing with his subjects frequently, and his "iconoclasm and obscurantism, his unapologetic dilettantism" were along with his "very public break downs" a source of a "fall from grace." Muschamp was a lover of cities. One of his most often quoted lines came from a 2004 review: "A city is never more fully human than when expertise – our own or someone else's – allows us access to ebullience, lightness and delight." He spent a number of columns criticizing the new master plan for the World Trade Center site, calling the plan produced by Daniel Libeskind an embodiment of the "Orwellian condition America's detractors accuse us of embracing: perpetual war for perpetual peace." He stepped down as the architecture critic of The New York Times in 2004 to write the "Icons" column for the Times''' T Style Magazine, among other features. He was replaced by his protégé, Nicolai Ouroussoff. Muschamp was openly gay, and the centrality of gay men in the cultural life of New York City was central to his writing. He continued to write until his death from lung cancer in Manhattan in 2007. A book collection of Muschamp's writings, Hearts of the City: The Selected Writings of Herbert Muschamp,'' was published by Alfred A. Knopf in 2010.