Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Спорттық саз – саз көгершін атудың бір түрі, оны көбінесе "мылтықпен гольф" деп атайды, себебі әдеттегі алаңда табиғи ландшафтқа орналастырылған 10-15 түрлі ату орындары болады. Тұзақ және скет сияқты қайталамалатын нысана ұсынылатын ойындардан өзгеше, спорттық саз тірі аң аурудың болжаусыздығын имитациялайды, нысаналардың әртүрлі траекторияларын, бұрыштарын, жылдамдықтарын, биіктіктерін, қашықтықтарын және өлшемдерін ұсынады.
Sporting clays is a form of clay pigeon shooting, often described as "golf with a shotgun" because a typical course includes from 10 to 15 different shooting stations laid out over natural terrain. Unlike trap and skeet, which are games of repeatable target presentations, sporting clays simulates the unpredictability of live quarry shooting, offering a great variety of trajectories, angles, speeds, elevations, distances, and target sizes.
Тарих
1900 жылдардың басында көптеген британдық ату мектептері жаттығу үшін саз балшықтарды қолдана бастады. Спорттық балшықтарды бастапқыда 1900 жылдардың басында тірі кептерлермен пайдаланған, бірақ кейін саз балшықтар қолданыла бастады. Саз балшықтарды қолдану спортты одан әрі танымал етті. Стандартты қашықтықтардың, нысана бұрыштарының және өлшемдерінің орнына, спорттық балшықтар трассалары қаз, фазан және тіпті қоян аулау сияқты жағдайларды имитациялау үшін жасалған. Спорттық балшықтармен маусымнан тыс уақытта құс аулауды жаттықтыруды жеңілдетеді, өйткені қиын ұшу жолын жаттығуға немесе әдемі ойын үшін пайдалануға болады. Содан кейін саз балшықтарға ату көптеген жанкүйерлерді тартты. Англияның ең бағалы спорттық балшықтар жарысы – Бірінші Британдық Ашық жарысы 1925 жылы өтті. Боб Бристер 1980 жылғы шілдеде «Field & Stream» журналында жариялаған мақаласы арқылы американдық атушыларға спорттық балшықтарды таныстырды. 1980 жылғы 27 қыркүйекте Коннектикут штатындағы Ремингтонның Лордшип Ган клубында алғашқы спорттық балшықтар атуы өтті. Іс-шараға Ұлттық ату спорты қорының (NSSF) басшылары мен 90 атушы қатысты. Келесі көктемде Боб Бристердің ұсынысымен Англиядан келген легендарлы Крис Крэдок Ремингтон фермасында спорттық балшықтар алаңын жобалады, ол аула жазушыларына спортты таныстыру үшін пайдаланылды. 1982 жылы ең ұзақ безіндегі спорттық балшықтар жарысы (Норберт Бухмайер қоғамының жыл сайынғы Достар жиыны) басталды және бүгінге дейін жалғасуда. 1985 жылы Хьюстон қаласында АҚШ Спорттық балшықтар қауымдастығы (USSCA) құрылды. Сондай-ақ 1985 жылы Орвис компаниясы Хьюстон, Техас штатында өткен алғашқы АҚШ Ұлттық спорттық балшықтар чемпионатының демеушісі болды және жыл сайынғы Орвис кубогы арқылы спортты насихаттауды жалғастыруда. 1989 жылы Сан-Антонио, Техас штатындағы Ұлттық скит ату қауымдастығы (NSSA) спорттық балшықтарды басқару және дамыту үшін Ұлттық спорттық балшықтар қауымдастығын (NSCA) құрды. Бүгінде спорттық балшықтар Америкадағы ең жылдам дамитын спорт түрлерінің бірі болып табылады, оған барлық жастағы үш миллионнан астам адам қатысады. АҚШ-тағы трассалардың, мұнаралық атудың және жаяу атудың (Құрлы қаз атуы) суреттері 1912 жылдан бері журналдарда жиі жарияланып келеді. Эдвард Кейв 1913 жылы «Саз құстың гольфі» деген мақала жазды, онда оның ату трассасының схемасы, барлық нысаналардың көрсетілуі және екі мұнара бейнеленген. Бұл атау 1980 жылы жаңа болса да, ойын Америкада 100 жылдан астам уақыттан бері ойналып келеді және бүгінгі таңдағы бірнеше нысаналардың орналасуы 1884 жылға дейін және тіпті одан бұрын қолданылғаны белгілі.
In the early 1900s, a number of British shooting schools adopted the use of clay targets to practice for driven game shoots. Sporting Clays was originally used with live pigeons in the early 1900s, until they started using clay targets. When clay target began being used the sport became more popular. Rather than using standard distances, target angles and sizes, sporting clay courses are designed to simulate the hunting of ducks, pheasants, and even rabbits. Sporting clays makes it easier to practice bird hunting in the off season because you can practice a flight pattern you struggle with or just practice for fun. After, clay target shooting quickly attracted a large following. The first British Open, England's premier sporting clays competition, was held in 1925. Sporting Clays was introduced to American shooters by Bob Brister in his feature article in Field & Stream magazine in July 1980. On September 27, 1980, the first Sporting Clays shoot was held at Remington's Lordship Gun Club in Connecticut. Ninety shooters participated, including executives from the National Shooting Sports Foundation (NSSF). The following spring, at Bob Brister's suggestion, the legendary Chris Cradock from England designed a Sporting Clays venue at Remington Farms, which was used to introduce the sport to Outdoor Writers. In 1982, the oldest continuous Sporting Clays competitive event (The Norbert Buchmayer Society annual Gathering of Friends) began and continues to this day. In 1985, the United States Sporting Clays Association (USSCA) was formed in Houston, TX. Also in 1985, the Orvis Company sponsored the first U. S. National Sporting Clays Championship, which was held in Houston, Texas and continues to promote the sport via the annual Orvis Cup held at Sandanona Shooting Grounds. In 1989, the National Skeet Shooting Association (NSSA) in San Antonio, Texas, formed the National Sporting Clays Association (NSCA) to provide governance and promote Sporting Clays. Today sporting clays is one of the fastest growing sports in America, with more than three million people of all ages participating both competitively and recreationally. Pictures of courses, tower shooting and walk up (Quail Walk) shooting have frequented magazines in the U. S. A. all the way back to 1912. Edward Cave wrote an article in 1913 called "Clay Bird Golf" which included a diagram of his shooting course with all types of target presentations and two towers. The name may have been new in 1980, but the game has been played in America for over 100 years and several of today's target arrangements were known to have been used as early as 1884, and probably earlier.
Жабдықтар мен қауіпсіздік
Спорттық саптаманы көптеген мылтық оқырмандары ұнататындықтан, қолданылатын мылтықтар нақты бір стандартқа сай келмейді. Дегенмен, спорттық саптамада қолданылатын әрбір мылтық 12 калибрлі немесе одан кіші екі патронды атуға қабілетті болуы тиіс. Ең көп таралған мылтық түрлері – үсті-төмен, жартылай автоматты және инерциялық, ал дәстүрлі патронның диаметрі 9, 8 немесе 7,5 болып келеді. Спорттық саптамада қауіпсіздік маңызды рөл атқарады. Дұрыс құлақ және көз қорғанысы міндетті, ал Ұлттық спорттық саптама қауымдастығының (NSCA) ереже кітабында жазылған қару қолдану қағидаларын бағыттың бойында әрдайым сақтау керек.
Because the sport is popular with a wide variety of shotgun enthusiasts, the shotguns used do not fit an exact standard; however, every shotgun used for sporting clays must be capable of shooting two cartridges of 12 gauge or smaller. The most popular shotgun configurations are over and under, semiautomatic, and pump action, using traditional cartridge shot sizes of 9, 8, or 7.5. Safety is an important part of sporting clays. Proper ear and eye protection are mandatory, and firearms safety procedures, as listed in the National Sporting Clays Association (NSCA) Rule Book, must be followed at all times while on a course.
Курстың орналасуы және ойын
Типик курс 10-15 станциядан тұрады, әр станцияда даланың шетіне немесе орман ішіндегі жол бойына орналастырылған нысана ату машиналарын көруге болады, және әр курс өзгеше болады. Нысаналар кез келген бұрыштан және қашықтықтан лақтырылады, бұл құстың немесе кейде қоянның ұшуын имитациялайды. Нысаналардың алты түрлі мөлшері бар, ең кішкентайынан бастап стандартты өлшемге дейін. Әдетте, әр станцияда 6-10 нысанаға дейін, құрамында максимум алты атушыдан тұратын топ ату үшін, жалпы сомада әрбір адамға 50-100 нысанадан атылады. Нысаналар жұптап лақтырылады. Нысаналар жұбы нақты жұп ретінде (немесе синхронды жұп, яғни бір уақытта лақтырылатын жұп), бір-бірлеген жұп ретінде (бірінен кейін бірі лақтырылатын жұп) немесе оқ атылғанда (атушының мылтығынан оқ шыққанда екінші нысана лақтырылатын жұп) түрінде болуы мүмкін. Әртүрлі жылдамдықтар мен бұрыштарды, сондай-ақ әртүрлі нысана түрлерін біріктіру арқылы түрлі аңшылық жағдайларын имитациялауға болады. Әр станцияның өзіндік ерекшелігі бар. Курс бойында атушылар қарсы жақтан келіп, ішке қарай, сыртқа қарай ұшып, тік көтеріліп, жерде домалап, жоғары иіліп немесе мұнаралардан лақтырылатын нысаналарды көруі мүмкін. Нысаналардың ұсынылу мүмкіндіктері тек қауіпсіздік талаптарымен, жер бедерімен және курс жобалаушының қиялымен шектеледі. Станциялардың конфигурациясы көбінесе атушылардың қызығуын сақтау және курс аймағының экологиялық жағдайын сақтау үшін өзгертіледі.
A typical course consists of 10 to 15 stations, with each station presenting targets from trap machines laid around a field or a trail through the woods, every course will be different. Targets are thrown from any angle or distance, to simulate the flight of a bird and sometimes rabbit. There are six different sizes of targets, ranging from minis to standards. Usually 6 to 10 targets are shot at each station by a squad of up to six shooters for a total outing of 50 to 100 targets per person. Targets are thrown in pairs. A pair of targets may be thrown as a true pair (or sim pair, i. e., thrown at the same time), as a following pair (thrown sequentially), or on report (the second clay launched on the firing of the shooter's gun). Numerous hunting conditions can be simulated by combining various speeds and angles with different types of clay targets. Each station is unique. Throughout a course, the shooters might see targets crossing from either side, coming inward, going outward, flying straight up, rolling on the ground, arcing high in the air, or thrown from towers. The possible target presentations are limited only by safety considerations, the terrain, and the imagination of the course designer. The configuration of the stations is often changed to maintain interest for the shooters and for environmental preservation of the course.