Германияның 1930 жылдарғы Ha 137 ұшағы: Жаңа конструкциялық тәсілдер мен сынақтар тарихы
Hamburger Flugzeugbau Ha 137
Немецкий штурмовик Ha 137 (1930-жылдар): Blohm & Voss компаниясының әуе күштерін жабдықтау конкурсына қатысуы. Ju 87-ге дейін жетпесе де, жақсы дизайн командасын көрсетті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Hamburger Flugzeugbau Ha 137 – 1930 жылдардағы неміс шабуылдық ұшағы. Бұл Blohm & Voss компаниясының жаңа құрылып келе жатқан Luftwaffe әскерін алғашқы мақсатты бомбалауға арналған ұшақтармен жабдықтау конкурсына ұсынған жобасы болды. Конкурсты Junkers Ju 87 ұшағы жеңіп алғанымен, Ha 137 ұшағы сол кезде екі жылға толмаған B&V Hamburger Flugzeugbau компаниясының өте қабілетті конструкторлық тобының бар екенін көрсетті. Бір Ha 137 бір орындық прототипі Рехлинде Henschel Hs 123 ұшағымен бақ сынасты.
The Hamburger Flugzeugbau Ha 137 was a German ground attack aircraft of the 1930s. It was Blohm & Voss' entry into the contest to equip the re forming Luftwaffe with its first purpose built dive bomber. Although the contest would eventually be won by the Junkers Ju 87, the Ha 137 demonstrated that B&V's Hamburger Flugzeugbau, not even two years old at this point, had a truly capable design team of its own. One Ha 137 single seat prototype competed against the Henschel Hs 123 at Rechlin.
Жобалау және әзірлеу
Hamburger компаниясы бұрыннан біртұтас жаттықтырушы ұшағын жобалаған болатын, ол Ha 135 болды, оның алғашқы дизайнері Рейнхольд Мьюз болды. Кейін Мьюз басқа шағын компанияға, Fieseler компаниясына қосылды. Оның орнына Хамбургер Кавасаки Aircraft компаниясында он жыл жұмыс істеген және Германияға қайта оралуға ниетті Ричард Вогтты жалдады. Жапониядан кетер алдында Вогт қанаттың ортаңғы бөлігін құрайтын және негізгі отын резервуары ретінде қызмет ететін бір ғана хромдалған болат түтікше (көбінесе шаршы немесе тіктөртбұрышты) пайдалана отырып, қанаттың тіректерін салудың жаңа дизайны бойынша жұмыс істеді. 1934 жылы шомылу бомбалаушы бағдарламасына тендерлер ұсынылғанда, Гамбургерге өтінім беруге шақыру да болмады. Дегенмен, Вогт өзінің жаңа конструкциялық әдісі талап етілген күшті және дәстүрлі жобаларға қарағанда жақсы өнімділікпен әуе кемесін шығаратынына сенімді болды, сондықтан ол Projekt 6 жұмысына кірісіп, оны тапсырды. Сонымен қатар ол Projekt 7 деп аталатын екі ұшақты ұшақтың дәстүрлі дизайнын жасаумен айналысты. Projekt 6 негізінен Кавасакидегі Вогттың соңғы дизайнының, Кавасаки Ki 5 -тің кеңейтілген нұсқасы болды. Ол жартылай монокок фюзеляжымен металдан жасалған. Ол тікұшақ бомбалаушы емес, Heinkel He 112 ұшағына ұқсайтын. Қанат құбырлы шырша жүйесін қолданды, оның ішкі бөлігі 270 литрлік (70 АҚШ галлоны) отын резервуары ретінде бекітілді. Құрылғының конструкциясы тұрақты қону тетігін пайдаланған, сондықтан ұзындығын және соған байланысты соғуды азайту үшін қанаттар 1/4 аралықта өткір кері бұрылған құс қанаты иілген. Дөңгелектер әрқайсысы екі амортизаторға орнатылған, сондықтан берілістің айналасындағы каскад 7,92 мм (312 дюйм) MG 17 пулеметін сынау үшін және қажет болған жағдайда 20 мм MG FF пулеметін орнатуға мүмкіндік беретін жеткілікті болды. Қосымша екі 7,92 мм (312 дюйм) MG 17 ұшағы қозғалтқыштың үстіндегі фюзеляж палубасына орнатылды. Көбінесе қозғалтқыштарда қиындықтар туындады. Vogt бастапқыда жаңа BMW XV-ге орнату дизайнын ұсынды. Алайда, бұл қозғалтқыштың болашағы күмәнді болды, және Рейх Авиация Министрлігі (RLM) жобаны 485 кВт (650 л.с.) Pratt & Whitney Hornet радиалдық қозғалтқышымен қайта тапсыруды сұрады, содан кейін Германияда BMW 132 ретінде лицензиялық өндірісті бастады. Содан кейін Вогт командасы жобаны өзгертіп, "Hornet" проектын Projekt 6a ретінде немесе "Rolls Royce Kestrel" проектын Projekt 6b ретінде қолданды. RLM нәтижесінде жасалған дизайнды үш прототиптің құрылысын қаржыландыру үшін жеткілікті қызықты деп тапты. 1935 жылы сәуірде бірінші рет ұшуға шыққан, келесі айда V2 ұшағы да соған ілесіп, екеуі де сол жазда Травемундеге жеткізілді. Ол тез арада Hornet қозғалтқышының соншалықты үлкен екендігі анықталды, сондықтан суға түсу кезінде көріну өте ауыр болды, содан кейін RLM үшінші прототипті 6b ретінде Kestrel-мен аяқтауға кеңес берді, оны қозғалтқыштың орнатуларын өзгерту үшін сәл кешіктірді және мұрынның астына сәл ерекше радиатор қосты. Осы уақытқа дейін, Junkers-тің өз жобасының сипаттамасынан тікелей алынған, екі орындықты ұйымдастыруды талап ететін, жеңіске жетуге таңдалған, шоғырланған бомбалаушы бағдарламасының түпкілікті талаптары жасалды. Осылайша Ha 137 шығарылды, бірақ басқа ешқандай жобаның жеңу мүмкіндігі болмады. Алайда RLM жаңа Junkers Jumo 210 қозғалтқышымен тағы үш прототипті тапсыруға дайын болды. Радиалды қуатты нұсқалар кейіннен Ha 137A деп аталды, ал желілік қуатты нұсқалар Ha 137B болды. 1936 жылы одан әрі сынақтар жалғасты, ал 1936 жылы маусымда прототиптер "өлімге душар" шомылу бомбалаушы байқауына қатысты, бірақ дизайн әлі де шомылу бомбалаушы орнына жақын қолдау рөліне қарастырылып жатты. Алайда, Эрнст Удет сол жылдың соңында T Amt-ті қабылдаған кезде, ол жақын қолдау рөлін қажетсіз деп санады және Hamburger Flugzeugbau-ға жобалау жұмыстарына тоқтату керектігін хабарлады. 1936 және 1937 жылдары үш Jumo-мен жұмыс істейтін прототиптер жасалды, олар кейіннен Blohm & Voss компаниясында сынақ ұшағы ретінде пайдаланылды. V1 1935 жылы сынақ кезінде оның оқ-дәрілері жарылып, V6, D IDTE'', 1937 жылдың шілдесінде апатқа ұшырады, бірақ қалған төртеу жыл бойы қолданылды, ақырында олардың қозғалтқыштары үшін қосалқы бөлшектердің жетіспеушілігі оларды жерге қалады. Вогт жобаның әскери нұсқасын 11 жоба ретінде жасады; алайда, қону жабдығының қосымша салмағы немесе 11b-дегідей жүзу, ауқымын күрт қысқартты және дизайнды жүзеге асыруға мүмкіндік бермеді.
Hamburger had already designed a biplane trainer of no particular distinction, the Ha 135 under its first designer, Reinhold Mewes. Mewes then left to join another small company, Fieseler. In his place, Hamburger hired Richard Vogt, who had been working for a decade with Kawasaki Aircraft and was looking to return to Germany. Before leaving Japan, Vogt had been working on a new design for building wing spars, using a single chrome plated steel tube (often square or rectangular) that formed both the middle portion of the wing and also served as a primary fuel tank. When tenders were offered for the dive bomber program in 1934, Hamburger was not even invited to submit an entry. Nevertheless, Vogt was convinced that his new construction method would deliver an aeroplane of the required strength with better performance than traditional designs, so he started work on Projekt 6 and submitted it anyway. He also started work on a more conventional biplane design as Projekt 7. Projekt 6 was essentially a scaled up version of Vogt's last design at Kawasaki, the Kawasaki Ki 5. Built entirely of metal and using a semi monocoque fuselage, the design looked more like a fighter specifically like the Heinkel He 112 than a dive bomber. The wing used the tubular spar system, the inner portion of which was sealed as a fuel tank holding 270 L (70 US gal). The design used fixed landing gear, so in order to reduce their length and their resulting drag, the wings featured a sharp inverted gull wing bend at about 1/4 span. The wheels were mounted on two shock absorbers each, so the fairing around the gear was large enough to allow the mounting of a 7.92 mm (.312 in) MG 17 machine gun for testing, and a 20 mm MG FF cannon if required. Two additional 7.92 mm (.312 in) MG 17s were mounted in the fuselage decking above the engine. Engines proved to be more of a problem. Vogt originally submitted the design mounting the new BMW XV. The future of this engine was in doubt, however, and the Reich Air Ministry (RLM) asked for the design to be resubmitted with the 485 kW (650 hp) Pratt & Whitney Hornet radial engine, then starting licensed production in Germany as the BMW 132. Vogt's team then modified the design to use the Hornet as Projekt 6a, or alternately the Rolls Royce Kestrel as Projekt'' 6b. The RLM found the resulting design interesting enough to fund construction of three prototypes. The Hornet powered Ha 137 V1 first flew in April 1935, followed the next month by the V2, and both were shipped to Travemünde that summer. It quickly became apparent that the Hornet engine was so large that visibility during diving was greatly affected, and the RLM then suggested that the third prototype be completed as a 6b with the Kestrel, delaying it slightly to change the engine mounts and add a somewhat odd looking radiator under the nose. By this point the definitive requirements for the dive bomber program had been drawn up, taken directly from Junkers' description of its own entry which had already been selected to win, calling for a two seater arrangement. The Ha 137 was thus excluded, although realistically no other design had a chance to win anyway. The RLM was nevertheless interested enough in the design to order another three prototypes with the new Junkers Jumo 210 engine. The radial powered versions retroactively became known as the Ha 137A, while the inline powered versions became the Ha 137B. Further testing continued during 1936, and the prototypes also took part in the "doomed" dive bomber contest in June 1936, but the design was still being considered for the close support role instead of dive bomber. However, when Ernst Udet took over the T Amt later that year, he considered the close support role unnecessary, and informed Hamburger Flugzeugbau that it should stop work on the design. The three Jumo powered prototypes were built anyway during 1936 and 1937, eventually being used as testbed aircraft at Blohm & Voss. V1 was destroyed in testing during 1935 when the ammunition for its guns exploded, and V6, D IDTE'', crashed in July 1937, but the remaining four were used for years until a lack of spare parts for their engines eventually grounded them. Vogt had also done some work on a navalized version of the design as Projekt 11; however, the additional weight of the landing equipment, or floats as in the 11b, dramatically reduced range and made the design unfeasible.