Екінші дүниежүзілік соғыстағы ауыр күрес ұшақтары

Кіріспе

Тарихи жойғыш ұшақтар класы; негізгі қолданысы соғысқа дейінгі және Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңі

Ауыр жойғыш – 1930 және 1940 жылдары жасалған, жеңіл жойғыштарға қарағанда ауыр қару-жарақтарды тасымалдауға немесе ұзақ қашықтыққа ұшуға арналған жойғыш ұшақтардың тарихи санаты. Осындай мүмкіндікке қол жеткізу үшін көптеген ауыр жойғыштар екі қозғалтқышты және көбінесе бірнеше экипаж мүшесін қамтыды; бұл әдетте бір қозғалтқышты және бір экипаж мүшесін қамтитын жеңіл жойғыштардан өзгеше болды. Германияда мұндай үлкен жойғыштар Zerstörer ("жойғыш") деп аталды. Ауыр жойғыш – Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңдегі маңызды ұшақ дизайны, ұзақ қашықтықта сүйемелдеуші жойғыштар немесе күшті қаруланған бомбалаушыларды жоятын ұшақтар ретінде жоспарланған. Көптеген мұндай жобалар осы миссияда сәтсіз аяқталды, өйткені олар бір қозғалтқышты жойғыштарға қарсы жеткілікті жылдамдықпен маневр жасай алмады. Мұндай жобалардың ең танымал мысалы – Messerschmitt Bf 110, ол Ұлыбритания шайқасында ауыр шығынға ұшырады. Бірақ американдық Lockheed P-38 Lightning бұл ережеден тыс болды, ол тиімді ауыр жойғыш болып шықты; тіпті кішкентай, жеңіл, бір қозғалтқышты ұшақтарға қарсы да, әсіресе Тынық мұхитындағы театрларда. Көптеген екі қозғалтқышты ауыр жойғыштар түнгі жойғыштар ретінде өз орнын тапты, әсіресе бомбалаушыларды жоюда; немесе шабуылдаушы-бомбалаушылар ретінде, қазіргі заманғы шабуылдаушы ұшақтарға ұқсас. Мұндай түрлендірулердің арасында Bf 110 болды, ол соғыстың көп бөлігінде тиімді түнгі жойғыш, жердегі шабуылшы және шабуылдаушы-бомбалаушы болып қызмет етті; сондай-ақ Bristol Beaufighter, ол Корольдік әуе күштерінің ірі кемеге қарсы шабуылдаушы ұшағы ретінде танылды. Кейбір ауыр жойғыштар жоспарланған рөлдерінде сәттілікке жетті; де Havilland Mosquito, бір мезгілде жеңіл бомбалаушы, жойғыш және фотоэскерту ұшағы ретінде әзірленді, бастапқыда ұсынылған жылдам жеңіл бомбалаушы рөлінде өте жақсы өнер көрсетті. "Ауыр жойғыштар" деп әрқашан бірдей аталмаса да, Екінші дүниежүзілік соғыстың барлық қатысушылары екі қозғалтқышты көп мақсатты ұшақтарды пайдаланды немесе сынақтан өтті.

Нидерланды

Fokker G. I – 1936 жылы голландтық Fokker ұшақ құрастырушысының жеке жобалаумен жасалған ұшағы. G. I ауыр истребительдердің ауыр санаттағысы ретінде, яхт-крейсер немесе бомбалаушыларды жоятын ұшақ ретінде қызмет етуге арналған және ол неміс Messerschmitt Bf 110-ның алғашқы үлгілерімен салыстырылатын болды. G. I басқа ертедегі ауыр истребительдерге қарағанда жақсы қаруланған: мұрын бөлігінде 23 мм Madsen зеңбірегі және 7,9 мм Madsen пулеметтерінің жұбы (кейін сегіз пулеметке дейін қаруландырылды). Қорғану мақсатында екінші экипаж мүшесі басқаратын, артқа қарап тұрған мұнараға бір 7,9 мм Madsen пулеметі орнатылды. Нидерландты нацистік Германия басып алғанға дейін G. I елдің әуе кеңістігінің бейтараптығы мен тұтастығын сақтау үшін әуе шекарасын күзетуге белсенді қатысты. 1940 жылдың 20 наурызында G. I, No. 77 эскадрильясының Армстронг Уитворт Уитли ұшағы Голландия әуе кеңістігіне кіргенде, оны жерге қондырды. Есептер толық емес және нәтижелерге қатысты дәл болмаса да, G. I истребительдері Роттердам мен Гаагада қолданылды, 167 Ju 52 ұшағының жоғалуына себепкер болды және 14 расталған әуедегі жеңіске жетті. Голландия әуеайлақтарына Люфтваффе шабуылдарының күшті болуы және Германияның әуедегі басымдығы салдарынан G. I көп шығынға ұшырады. Соғыс аяқталғаннан кейін бірнеше G. I ұшақтары немістерге түсті және олар Bf 110 экипаждарын оқыту үшін Wiener Neustadt қаласында қолданылды. Келесі екі жыл бойы Flugzeugführerschule (B) 8 G. I ұшақтарымен ұшты, бірақ олар тозып, флотты жерге түсірді. Қазіргі кезде G. I ұшағының көшірмесі салынған, ол Голландияның Ұлттық әскери мұражайында (National Militair Museum) қойылған. Осыған жауап ретінде француз ұшақ құрастырушысы Potez компаниясы Potez 63 сериясын жасады. Негізгі конструкциясы бастапқы талаптарға жақын болды: екі немесе үш орындық, екі қозғалтқышты ауыр истребитель, фюзеляж астындағы гондолаларда екі 20 мм Hispano Suiza HS.404 зеңбірегі және қорғану үшін артқа қараған пулеметпен қаруланған. 63 сериясының көптеген түрлері мен нұсқалары, соның ішінде күндізгі истребитель, түнгі истребитель, барлау және жеңіл бомбалаушы түрлері жобаланып, өндірілді. 63 сериясы негізінен француз әуе күштері мен француз теңіз әуе күштері үшін жасақталған, сондай-ақ француз үкіметінің қару-жарақ сатуы немесе тұтқынға алынған ұшақтарды пайдалану арқылы көптеген басқа елдерде, Осістік және одақтас елдерде де қызмет етті. Француз қызметінде серия Франция шайқасы кезінде және қару тоқтатудан кейін Виши француз әуе күштері мен Азат француз әуе күштері арасында әрекет етті. 1940 жылдың 20 мамырында жеңіл бомбалаушы Potez 633 Аррас маңындағы неміс әскерлеріне қарсы шабуылға қатысты. Шабуылға 3 633 ұшағы қатысты. Бұл типтің Франциядағы жалғыз операциялық миссиясы болды, өйткені екі күннен кейін 633 ұшағы фронттан алынып қалды. Күндіз-түні истребитель Potez 631 тиімді ұстамаға жарамады: ол кейбір неміс бомбалаушы ұшақтарынан баяу болды және Мессершмитт Bf 109 E истребителінен 130 км/сағ баяу болды. Potez 631 ұшағын қолданған ең табысты бөлімше француз теңіз әуе күштерінің Flottille F1C бөлімшесі болды. 1940 жылдың 10-21 мамырында бөлімшенің ұшақтары 12 жау ұшағын атып түсірді, ал олардың өзінен 8 ұшақ жоғалды, содан кейін олар активті шайқастан алынып қалды. Барлау түрлері Potez 637 және 63.11 француз әуе күштерінің көптеген барлау топтарымен жабдықталды, 700-ден астам Potez 63.11 барлау ұшағы жеткізілді. Potez 63.11 француз ұшақтарының арасында ең көп шығынға ұшырады. Жоғалтудың жоғары деңгейіне себепші болған факторлардың бірі – қосалқы бөлшектердің толыққанды жетіспеушілігі болды, нәтижесінде 70 63.11 ұшағы тіпті неміс басқыншылығына дейін жарамсыз болды; көптеген ұшақтар жаудың бомбалауы мен шабуылдарынан қиратылды, ал толық бөлімшелер бірде-бір тапсырманы орындамай-ақ жойылды. Potez 63 сериясынан басқа, 1934 жылғы ауыр истребительдің талаптарынан басқа ұшақ та жасалды. Бұл Bréguet 690 ұшағы, оны Bréguet Aviation компаниясы жобалап, жасады. Bréguet 690 Францияның негізгі ауыр истребителі ретінде таңдалмаса да, француз әуе күштерінің командалық құрамы берік және әмбебап конструкциясына әлі де қызығушылық танытты. 1938 жылға қарай Франция жерден шабуыл жасау / жақыннан әуеден қолдау көрсету ұшақтарында артта қалғандықтан, әуе күштері Bréguet 690 ұшағын Bréguet 691 деп қайта атауға және оны жерден шабуыл жасау ұшағы ретінде пайдалануға шешім қабылдады. 691 ұшағының қозғалтқыштары сынақтан өтпегендіктен, конструкцияға жаңа қозғалтқыштар орнатуға шешім қабылданды, ол ақыры Bréguet 693 деп аталды. Неміс нацистерінің басып кіруіне дейін 693 ұшағының азы ғана дайындалды, бірақ олардың жеткілікті саны дайындалды, олар кейбір шайқастарға қатысты. 693 ұшағы 1940 жылдың 12 мамырында алғашқы шайқасына қатысты, онда он екі 693 ұшағы Тоңгерен маңындағы неміс механикалық колоннасына шабуыл жасады. Алтыдан сегіз ұшақ неміс зениттік артиллериясымен атып түсірілді, тағы екі 693 ұшағы базаға қайтып келе жатып жоғалды, ал қауіпсіз жерге жеткендердің арасында біреуі жарамсыз деп жазылды (жиырма төрт экипаж мүшесінің көпшілігі тірі қалды немесе тұтқынға алынды, бірақ үш адам шайқас кезінде қайтыс болды және кейбір аман қалғандар ауыр жарақат алды). Соғыс аяқталар тұсында француздар мүмкіндігінше көп 693 ұшағын Солтүстік Африкаға ұшыруға тырысты, бірақ тек үшеуі ғана ұшты, және олардың ешқайсысы Солтүстік Африкадағы Виши әуе күштерімен пайдаланылмады. 1942 жылдың қараша айында Виши Франциясының немістер басып алуымен қалған Bréguet ұшақтары тәркіленді. Кейбіреулерінің қозғалтқыштары неміс ұшақтарында пайдалану үшін алынып тасталды, ал қалғандары италиялықтарға берілді, олар оларды оқу ұшақтары ретінде пайдаланды.

The Fokker G. I was a private venture design by Dutch aircraft manufacturer Fokker in 1936. The G. I was designed to serve on the heavier end of the spectrum of heavy fighters, as a jachtkruiser or a bomber destroyer, and was comparable to early models of the German Messerschmitt Bf 110. The G. I was formidably armed relative even to other early heavy fighters; with twin 23 mm (.91 in) Madsen cannons, and a pair of 7.9 mm (.31 in) Madsen machine guns (later up armed to eight machine guns) in the nose. For defensive purposes, a single Madsen 7.9 mm machine gun was mounted in a rear facing turret, manned by the second crew member. Prior to the Nazi German invasion of the Netherlands, the G. I was actively involved in air border patrols in order to ensure neutrality and the integrity of Dutch airspace. On 20 March 1940, a G. I forced down an Armstrong Whitworth Whitley from No. 77 Squadron RAF when it strayed into Dutch air space. Although reports are fragmentary and inaccurate as to the results, G. I fighters were employed over Rotterdam and the Hague, contributing to the loss of 167 Ju 52s, scoring up to 14 confirmed aerial kills. With relentless attacks by the Luftwaffe on Dutch airfields, and overwhelming German air superiority, the G. I suffered heavy losses. At the conclusion of hostilities, several G. Is were captured by the Germans, and utilized as heavy fighter trainers for Bf 110 crews at Wiener Neustadt. For the next two years, Flugzeugführerschule (B) 8 flew the G. I until attrition grounded the fleet. There are no surviving G. Is today, although a replica has been built, and is now displayed at the Dutch Nationaal Militair Museum (National Military Museum). In response, French aircraft manufacturer Potez developed the Potez 63 series. The basic design was close to the original specification; that of either a 2 or 3 seat, dual engine heavy fighter, armed with two 20 mm Hispano Suiza HS.404 cannons in gondolas under the fuselage and a rearward facing machine gun for defense. Numerous variants and sub variants of the 63 series would be designed and produced, including day fighter, night fighter, reconnaissance, and light bomber variants. While the 63 series was primarily developed for the French Air Force and French Naval Air Arm, they would serve with numerous other nations, both Axis and Allied powers, via either pre armistice sales by the French government, or via use of captured aircraft. In French service the series saw action during the Battle of France, and post armistice within both the Vichy French Armée de l'air de l'Armistice, and the Free French Forces Aériennes Françaises Libres. On 20 May 1940, the light bomber variant, the Potez 633, took part in a ground attack against German troops near Arras. Three 633s took part in the attack. This was the type's only operational mission over France as two days later the 633 was withdrawn from front line service. The day/night fighter variant, the Potez 631, had quickly proved to be an ineffectual interceptor; it was slower than some German bomber aircraft and 130 km/h slower than the Messerschmitt Bf 109 E variant fighter. Perhaps the most successful unit operating the Potez 631 was the Flottille F1C of the French Naval Air Arm. Between 10 and 21 May 1940, aircraft of the flottille shot down 12 enemy aircraft in exchange for 8 of their own losses prior to its withdrawal from active combat. The reconnaissance variants, the Potez 637 and 63.11, equipped numerous Groupes de Reconnaissance of the French Air Force, with more than 700 reconnaissance Potez 63.11s having been delivered. The Potez 63.11 suffered the more losses than any other French type. One factor contributing to the high losses was the near complete lack of spares, rendering 70 63.11s unserviceable even prior to the German invasion; many aircraft were destroyed on the ground by enemy bombing and strafing attacks, and entire units were wiped out without conducting a single mission. In addition to the Potez 63 series, another aircraft was developed from the original 1934 heavy fighter specification. This was the Bréguet 690, designed and manufactured originally by Bréguet Aviation. While the Bréguet 690 was not selected to serve as France's primary heavy fighter, the French Air Force's command staff was still intrigued by the sturdy and versatile design. By 1938, with France falling behind in ground attack/close air support aircraft, the decision was made by the Air Force to re designate the Bréguet 690 as the Bréguet 691, and to utilize it as a ground attack aircraft. The 691's engines proved unreliable in testing, and the decision was made to mount new engines on the design, which was finally designated as the Bréguet 693. Few 693s were completed before the Nazi German invasion, however, enough were completed to see some action. The 693 made its combat debut on 12 May 1940 when twelve 693s were sent to attack a German mechanized column near Tongeren. Six to eight were shot down by German flak, two more 693s were lost while attempting to return to base, and of those that made it home safely, one was written off (most of the twenty four crewmen survived or were captured alive, although three died during the attack and some of the survivors were badly wounded). As the fighting drew to a close the French attempted to fly as many 693s as possible to North Africa, but only three made the flight, and none were used by the Vichy Air Force in North Africa. In November 1942 with the German occupation of Vichy France, the remaining Bréguets were seized. Some had their engines removed for use in German aircraft, while others were passed on to the Italians, who used them as training aircraft.

Германия

Messerschmitt Bf 110 ұшағы – RLM талаптарына сәйкес, соғысқа дейін жасалған неміс ұшағы, алысқа ұшуға арналған. Соғысқа дейін, ол неміс Люфтваффесі үшін бір қозғалтқышты ұшақтардан маңыздырақ саналды. Көптеген ең жақсы ұшқыштар Bf 110 эскадрильяларына тағайындалды, олар Zerstörergeschwader ("жойғыш эскадрильясы", Zerstörer теңіз жойғыштары үшін де қолданылатын сөз) деп аталды. Жеңіл ұшақтар қорғануға арналса, эсминдер шабуылға арналды: алысқа ұшатын бомбалаушыларды сүйемелдеу, содан кейін оның артық жылдамдығын пайдаланып, оны жеңе алатын қарсы ұшақтардан озу. Бұл доктрина қымбат қателік болып шықты. Іс жүзінде Bf 110 бұл мүмкіндіктерді тек қысқа уақытқа ғана, 1940 жылдың жаз айының соңына дейін пайдалана алды. Франция шайқасында Хокер Харрикейнмен жақсы қызмет етті, бірақ Ұлыбритания шайқасында Супермарин Спитфайрден 50 км/сағ (31 миль/сағ) төмен жылдамдық көрсетті. Соңында Bf 110 ұшақтары перехватчиктерге айналдырылды және 1942-1943 жылдар аралығында Bf 110G сериясының кейінгі нұсқалары түнгі ұшақтар ретінде табысты болды, Люфтваффе Nachtjagdgeschwader түнгі ұшақ эскадрильяларының негізгі ұшағы ретінде қызмет етті, RAF Bomber Command-тың ауыр бомбалаушыларын түнгі уақытта тоқтату үшін Лихтенштейн радарының әртүрлі нұсқаларын пайдаланды, сондай-ақ жердегі шабуыл ұшағы ретінде де қолданылды. Me 210 және Me 410 Hornisse – Bf 110-ды алмастыруға арналған жаңа ұшақтардың жобалары, бірақ заманауи бір қозғалтқышты ұшақтардан озып кете алмады, Me 210 қанатының геометриясы мен артқы фюзеляждың бастапқы дизайнындағы қателіктерден туындаған ауыр аэродинамикалық проблемаларға тап болды. Bf 110 және Me 210/410-нан басқа, Люфтваффе жеңіл бомбалаушылар, орташа бомбалаушылар және Schnellbombers (неміс тілінде – "тез бомбалаушы") ұшақтарын да ауыр жауынгерлік рөлде пайдаланды. Олардың салыстырмалы түрде үлкен өлшемдеріне байланысты, олар көбінесе түнгі жауынгерлік бомбалаушыларды жою үшін қолданылды, өйткені әуедегі тұтқындау радарларын және ауыр қару-жарақтарды орнатуға жеткілікті орын болды. Мұндай рөлде пайдаланылған бомбалаушылардың арасында Junkers Ju 88 және Ju 388; Heinkel He 219; және Dornier Do 215 және Do 217 болды. Жеңіл және орташа бомбалаушылардан басқа, Люфтваффе Grosszerstörer ("үлкен жойғыш") концепциясын сынақтан өткізді. Heinkel He 177 Greif ауыр бомбалаушысында әртүрлі қару-жарақтар сынақтан өтті. Он екі ұшақ "He 177 A 1/U2" деп аталды, олар төменгі бөлігінде орналасқан үлкен гондолада 30 мм MK 101 зеңбірегімен жабдықталған, және жердегі нысандарға шабуыл жасауға, пойызды жоюға және алыс қашықтықтағы кемелерге шабуыл жасауға арналған. Олар сондай-ақ бомбалаушыларды жою үшін, одақтастардың алысқа ұшатын бомбалаушыларын және Kriegsmarine су асты кемелеріне қауіп төндіретін теңіз патрульді ұшақтарын тоқтату үшін де пайдаланылатын. Қызметте аздаған He 177 A 3 ұшақтары 50 мм Rheinmetall BK 5 зеңбірегімен жабдықталды. Бұл ресми емес өзгертулер зениттік артиллерияны басу үшін жасалған. Сонымен қатар, A 3/R5 нұсқасы 75 мм Bordkanone BK 7,5 см зеңбірегін орнату жоспарланған, бірақ ол ешқашан жасалмады. Бес A 5 нұсқасы жасалды, олар 33-ке дейін айналмалы стабилизацияланған 21 см (81⁄4 дюйм) калибрлі ракеталармен қаруланды, олар фюзеляжда тік бұрышпен орналастырылған (жоғары қарай атуға арналған), АҚШ Әуе күштерінің Германия үстінен ұшатын бомбалаушылардың қорғаныс формацияларын бұзу және жою үшін жасалған. Бұл нұсқамен шектеулі сынақ ұшулары жүргізілді, бірақ олар жаумен ешқашан байланысқа шықпады, одақтастардың эскорт ұшақтарының қаупі күшейгеннен кейін бұл жобадан бас тартты. Соғыстың соңында Dornier Do 335 Pfeil екі қозғалтқыштың көмегімен жасалған, арнайы жойғыш ретінде (неміс соғыс дәстүрінен ауытқып, ауыр жауынгерлерге бірнеше рөлдерді бермей) жасалды. Ол ерекше түрткі-тарту конфигурациясымен жасалған, оның фюзеляжда орналасқан екі DB 603 қозғалтқышының винттері фюзеляждың қарама-қарсы шеттерінде орналасқан, бұл маневрлеуді жақсартуға мүмкіндік берді, ал қозғалтқыштары Me 410-ның дәстүрлі конфигурациясындағы қозғалтқыштармен бірдей болды. Do 335-тің орталық желілік күші, оны алғаш рет қолданған алдыңғы қатардағы жауынгер ұшағы, оның дәуіріндегі көптеген басқа екі поршеньді қозғалтқышты ұшақтардан айтарлықтай жоғары жылдамдыққа (750 км/сағ немесе 465 миль/сағ) жете алды, бірақ көп мөлшерде өндірілмеді. Bf 110 үлгісіне сүйене отырып, жапондықтар ұқсас Kawasaki Ki 45 Toryu ұшағын жасады. Сондай-ақ, бейтарап Нидерланды екі бумды Fokker G. I ұшағын жасады, бірақ Германия Нидерландыға басып кіргеннен кейін оны Люфтваффе басып алды.

The Messerschmitt Bf 110 was a pre war German fighter design to meet a RLM specification for a long ranged fighter. Prior to the war, it was considered by the German Luftwaffe more important than their single engine fighters. Many of the best pilots were assigned to Bf 110 wings, specifically designated as Zerstörergeschwader ("destroyer squadron", Zerstörer being the same word as used for naval destroyers) wings. While lighter fighters were intended for defense, the destroyers were intended for offensive missions: to escort bombers on missions at long range, then use its superior speed to outrun defending fighters that would be capable of outmaneuvering it. This doctrine proved to be a costly mistake. In practice the Bf 110 was capable of using this combination of features for only a short time, until the late summer of 1940. It served well against the Hawker Hurricane during the Battle of France, but was easily outperformed by – and up to 50 km/h (31 mph) slower in top speed than – the Supermarine Spitfire during the Battle of Britain. Eventually Bf 110s were converted to interceptors, and were particularly successful in the later marks of the Bf 110G series from 1942 to 1943 onwards as night fighters, serving as the primary aircraft of the Luftwaffe Nachtjagdgeschwader night fighter wings, using various versions of the Lichtenstein radar for nocturnal interception of RAF Bomber Command heavy bombers, as well as finding some use as ground attack aircraft. The Me 210 and Me 410 Hornisse were all new aircraft designs meant to replace the Bf 110, but also could not outrun contemporary single engine fighters, with the Me 210 having serious aerodynamic problems from mistakes in the design of its wing planform and the initial design of its rear fuselage. Aside from the Bf 110 and Me 210/410, the Luftwaffe also utilized various light bombers, medium bombers, and Schnellbombers (German; literally "fast bomber") in the heavy fighter role. Due to their relatively large size, these were mostly used as night fighter bomber destroyers, as there was ample room to install airborne intercept radar systems as well as heavy armament. Bombers utilized in such a role included the Junkers Ju 88 and Ju 388; the Heinkel He 219; and the Dornier Do 215 and Do 217. In addition to light and medium bombers, the Luftwaffe experimented with the concept of a Grosszerstörer ("large destroyer"). Different armament packages were tested on the Heinkel He 177 Greif heavy bomber. Twelve airframes, designated " He 177 A 1/U2", carried twin 30 mm MK 101 cannon in an enlarged ventral gondola and was intended for ground attack, train busting, and possibly long range anti shipping raids. They also were intended for use in a bomber destroyer role, intercepting Allied long range bombers and maritime patrol aircraft threatening the Kriegsmarines submarines. In the field, a small number of He 177 A 3s were also equipped with the 50 mmRheinmetall BK 5 cannon in the undernose gondola. This unofficial modification was intended for use in flak suppression attacks. A never built A 3/R5 variant was also planned to mount a 75 mm Bordkanone BK 7,5 cm cannon. Five A 5 variants were built, armed with up to 33 spin stabilized 21 cm (8¼ in) calibre rockets obliquely mounted (firing upwards) in the fuselage, designed to break up and destroy the combat box defensive formations used by USAAF daylight bombers over Germany. Limited operational test flights were conducted with this variant, but they never made contact with the enemy; with the ever increasing threat of Allied escort fighters, the variant was abandoned. Towards the end of the war, the Dornier Do 335 Pfeil was developed as a twin engine dedicated zerstörer (eschewing the usual German wartime practice of assigning multiple roles to heavy fighters), designed with a relatively unique push pull configuration, which placed its fuselage mounted twin DB 603 engines' propellers on opposing ends of the fuselage, and potentially allowed much better maneuverability, while essentially using the same engines as the conventional layout twin engine Me 410. The centre line thrust design of the Do 335, the first ever front line combat fighter to use it, did allow dramatically higher speeds (just over 750 km/h or 465 mph) than many other twin piston engine aircraft of its era, but was never produced in quantity. Following the example set by the Bf 110, the Japanese built the broadly similar Kawasaki Ki 45 Toryu. Likewise neutral Netherlands built the twin boom Fokker G. I, only to be seized by the Luftwaffe after the German invasion of the Netherlands.

Ұлыбритания

Соғысқа дейін британдықтар екі қозғалтқышты ұшақтар іздестірді, бірі – мұнаралық және бірі – носқа орнатылған (пушкалық) қаруландыруы бар. Біріншісі, өйткені екі қанатты ұшақтармен салыстырғанда жоғары жылдамдықпен шабуыл жасауға көбірек мүмкіндік береді деп күтілді; екіншісі, өйткені қанаттарға орнатылған ауыр қару-жарақпен дәлдік төмендеуі күтілді. Соңғысына сәйкес келген ұшақтың бір мысалы – Gloster F.9/37; кейінірек түнгі ұшаққа айналдыруы 1941 жылы тоқтатылды, соның нәтижесінде Gloster жобалау тобы британдық реактивті ұшақ жобаларына күшін жұмсады. Таза мұнаралық ұшақтардың шектеулілігі (бірақ бір қозғалтқышты Boulton Paul Defiant түнгі ұшақ ретінде сәтті бейімделді) және мұнараларда көптеген пушкаларды орнатудың аэродинамикасы (мысалы, Boulton Paul P.92) жобаларды пайдалануға енгізуді қиындатты. «Бомбалаушы әрқашан өтеді» деген сеніммен Британия ауыр ұшақтарды жасаудан қалып қойды. Westland Whirlwind және биік биіктіктегі Welkinнен басқа, екеуі де шамалы санда салынды (біріншісі – қозғалтқыштардың жетіспеуінен, екіншісі – талаптардың өзгеруінен), Корольдік әуе күштерінің соғыс кезеңіндегі екі қозғалтқышты ұшақтарының барлығы заманауи бомбалаушылардан бейімделген. Британия шайқасы кезінде Bristol Blenheim бомбалаушыларына уақытша шара ретінде және жоғары құпияда радарлар мен төменгі пушкалар орнатылды, осылайша олар RAF-тің алғашқы түнгі ұшақтарына айналды. Көбірек сәтті болғаны – Bristol Beaufighter, 1938 жылы пушкамен қаруланған ұшақтың енгізілуіне кешігуді тоқтату үшін уақытша ұшақ ретінде бастау алды (Westland Whirlwind). Beaufighter жобасында бұрынғы Beaufort торпедалық бомбалаушының маңызды бөліктері қайта пайдаланылды. Алты .303 дюймдік (7.7 мм) пулемет, төрт 20 мм пушка және ракеталар, бомбалар немесе торпедалармен қаруланған Beaufighter Тынық мұхиты мен Еуропада кемеге қарсы және жерге шабуыл жасау рөлінде тиімді болды. Радар қосылғанда, ол Корольдік әуе күштерінің негізгі түнгі ұшақтарының бірі болды. Сол сияқты, де Хавиландтың жылдам бомбалаушысы де Хавиланд Mosquito бірдей уақытта күндізгі және түнгі ұшақ ретінде бейімделді. Параллель, бір орындық, екі Merlin қозғалтқышы бар де Хавиланд Hornet соғыстан кейінгі кезеңде пайдалануға берілді және 1955 жылға дейін қызмет етті. Неміс бомбалаушыларынан қауіп туған кезде Westland Welkin жасалды. Бұл екі қозғалтқышты, 70 фут (21 метр) ені бар қанаттары бар конструкция болды, ол 45 000 фут (13716 метр) биіктікте тосқауылдай алуға мүмкіндік берді. Бұл қауіп іске аспады және Welkin жауынгерлік қызметке қатыспады. Сол кездегі басқа бір жоба – алты пушкамен қаруланған Vickers Type 432, ол 40 мм пушкасы бар ұшаққа қойылатын талаптан туындады, прототиптен ары аспады. Әскери-теңіз ұшақтарына қойылатын талаптардың ерекшелігіне байланысты, британдықтар Fairey Firefly сияқты ауыр салмақты бір қозғалтқышты ұшақтарды пайдалануға берді.

Before the war the British sought both twin engined fighters with turret mounted and nose mounted (cannon) armament. The former because it was expected to give greater opportunity for attack at higher speeds compared to the biplane era; the latter because of loss of accuracy expected with heavy weapons installed in wings. One example of an aircraft to meet the latter was the Gloster F.9/37; later development into a night fighter was curtailed in 1941 so that Gloster's design team could concentrate on British jet fighter projects. The limitations of pure turret fighters (though the single engine Boulton Paul Defiant was successfully adapted as a nightfighter) and aerodynamics of multiple cannon installations in turrets (such as Boulton Paul P.92) curtailed introduction of designs into service. Perhaps in the belief that "The bomber will always get through", Britain lagged behind in heavy fighter development. Apart from the Westland Whirlwind and the high altitude Welkin, both built only in modest numbers (the former due to lack of engines, the latter due to changed requirement), the Royal Air Force's wartime twin engined fighters were all adapted from contemporary bombers. During the Battle of Britain, Bristol Blenheim bombers were fitted, as an interim measure and in utmost secrecy, with radars and ventral gun packs, turning them into the RAF's first night fighters. More successful was the Bristol Beaufighter, started in 1938 as an interim aircraft to cover for delays in introduction of a cannon armed fighter (the Westland Whirlwind). The Beaufighter design reused major portions of the earlier Beaufort torpedo bomber. Armed with six .303 inch (7.7 mm) machine guns, four 20 mm cannon and rockets, bombs or torpedoes, the Beaufighter was potent in the anti ship and ground attack role in the Pacific and Europe. With the addition of radar, it was one of the Royal Air Force's main night fighters. Similarly, the successful de Havilland Mosquito fast bomber was simultaneously adapted for both day and night fighter use. A parallel single seat twin Merlin engine fighter the de Havilland Hornet entered service in the immediate post war period and served until 1955. When there appeared to be a threat from German high altitude bombers, the Westland Welkin was developed. This was a twin engine design with wide wings (70 feet (21 m)) to be able to intercept at 45,000 feet (13716 m). The threat never materialised and Welkins did not see combat service. A contemporary design the six cannon armed Vickers Type 432, which itself descended from a requirement for a fighter with 40mm cannon, got no further than the prototype. Due to the different requirements for naval fighter aircraft, the British put into service some heavyweight single engine fighters such as the Fairey Firefly.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ әскері ресми түрде ешқашан ұшақты "ауыр истребитель" деп атаған емес, бірақ 1930 жылдардан бастап Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңге дейін американдық конструкциялардың көптеген түрлері екі қозғалтқышпен, салыстырмалы түрде ауыр салмақпен және басқа елдердің ауыр истребитель философиясына сәйкес жасалған. 1930 жылдардың соңында Bell Aircraft компаниясы YFM 1 Airacuda "бомбалаушыны жойғыш" ұшағын жобалады. Ол, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі үлгі үшін, күшті қаруланған, негізгі қару ретінде екі M4 зеңбірегімен, екі M1919 Browning пулеметімен және қорғанысқа екі M2 Browning ауыр пулеметімен жабдықталған. Airacuda – өте үлкен және ерекше конструкция, оның дизайнында кемшіліктер көп болды; барлығы 13 прототип салынды, олардың ешқайсысы Екінші дүниежүзілік соғысқа қатыспады. АҚШ тарихтағы ең тиімді ауыр истребительдің бірі – Lockheed P-38 Lightning ұшағымен Екінші дүниежүзілік соғысқа қадам басты. Ол екі қозғалтқышты бомбалаушыны ұстап алу үшін, жылдам көтерілуге және жоғары жылдамдықпен ауыр қару-жарақтарды тасымалдауға арналған. Bell P-39 Airacobra жеңіл конструкциясы осы талаптың бір қозғалтқышты нұсқасын қанағаттандырды. Жалғыз пилотпен басқарылатын P-38 Тынық мұхитында жақсы өркендеді, оның ұзақ қашықтығы маңызды артықшылыққа айналды. Осы қашықтықтан 16 ерте P-38 үлгісінен тұратын топ жапон адмиралы Исороку Ямамотоны көлік ұшағымен саяхат еткенде ұстап алып, өлтірді. P-38 көптеген рөлдерді орындай алды, соның ішінде эскорт ұшағы, барлау (F-4 және F-5 түрлері, олардың 1200-ден астамы салынды), түнгі истребитель (P-38M түрінде) және истребитель-бомбалаушы. P-38 эскорт ұшағы ретінде Германияның Еуропасына шабуыл жасайтын Boeing B-17 Flying Fortress ұшақтарымен бірге ұшты. P-38 және әлдеқайда жеңіл North American P-51 Mustang 1944 жылдың наурыз айында Берлин үстінде алғашқы екі американдық истребитель болды. Екінші дүниежүзілік соғыста көптеген санымен қызмет еткен жалғыз американдық ауыр истребитель Northrop P-61 Black Widow болды, ол сонымен қатар АҚШ-тың алғашқы арнайы түнгі истребителі болды, сонымен қатар радарды пайдалануға арналған алғашқы ұшақ болды. Төменгі фюзеляжға орнатылған төрт алға бағытталған 20 мм (.79 дюйм) AN/M2 зеңбірегімен және қашықтан басқарылатын арқалық қару мұнарасына орнатылған төрт .50 калибрлі (12,7 мм) Browning AN/M2 пулеметімен қаруланған (қорғаныс үшін алға және артқа ату мүмкіндігі бар), ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде американдық қызметтегі ең қаруланған ұшақтардың бірі болды. P-61 ресми түрде VJ күніне дейінгі соңғы одақтас әуе жеңісімен есептелді. P-61 сонымен қатар қарусыз F-15 Reporter ұшағына өзгертілді, ол АҚШ Армиясының Әуе күштері үшін арнайы фотобарлау ұшағы болды және кейіннен АҚШ Әуе күштері үшін пайдаланылды. F-15 Reporter – АҚШ Әуе күштері үшін жасалған және өндірілген соңғы поршеньді фотобарлау ұшағы. Reporter сонымен қатар Корея соғысы кезінде Солтүстік Кореяның әуеде түсірілген барлау суреттерінің көп бөлігін түсіруге жауапты болды. P-61 1948 жылдың маусым айында F-61 деп қайта аталды және 1951 жылға дейін АҚШ Әуе күштерінің Әуе қорғанысы басқармасының (ADC) түнгі/барлық ауа райындағы тұтқырлаушысы ретінде қызмет етті. 1945 жылы реактивті ұшақтардың кеңінен қолданылуымен АҚШ Армиясының Әуе күштері АҚШ аэроғарыш өнеркәсібіне күндізгі және түнгі тұтқырлаушыларды сұрап, техникалық талаптарды ұсынды. Түнгі тұтқырлаушының техникалық талаптары ұшқыр қуатын талап етпесе де, жобаға 503 миль/сағ (810 км/сағ) ең төменгі жылдамдық талабы қойылды, бұл ұшқыр қуатын қажет етті. 1946 жылға қарай USAAF келісімшарт үшін бәсекелесуге екі ұшақты таңдады: Curtiss Wright XP-87 Blackhawk және Northrop XP-89 Scorpion. XP-89 жеңімпаз болса да, екі ұшақтың да көптеген мәселелеріне байланысты алғашқы Scorpionдар 1951 жылға дейін Әуе қорғанысы басқармасының тұтқырлаушы бөлімдеріне жетпеді. 1945 жылдан 1951 жылға дейін түнгі тұтқырлаушылардың басқа түрлері болмағандықтан, P-61 Black Widow кеңестік стратегиялық бомбалаушылардың өсіп келе жатқан қатерінен американдық әуе кеңістігін қорғау міндетімен жүктелді. P-61 1948 жылы F-61 деп қайта аталды. Соғыстан кейін F-61 өндірісте болмағандықтан, олар әдетте жаңа F-82 Twin Mustang ұшақтарымен ауыстырылды. F-82 Twin Mustang – Американың соңғы ауыр истребитель дизайны және АҚШ өндірісіне тапсырылған соңғы поршеньді истребитель. Twin Mustang, қарапайым "қосылған" P-51 Mustang сияқты көрінсе де, шын мәнінде түпнұсқа Mustangпен 20%-дан да аз бөлісті. Бастапқыда жапондық аралдарға шабуыл жасаған Boeing B-29 Superfortress стратегиялық бомбалаушыларына ұзақ қашықтыққа эскорт ретінде қарастырылған, ол жапондықтар капитуляциядан кейін ғана пайдалануға кірісті. 1943 жылы жобаланған, ол 1945 жылдың тамыз айында USAAF қызметіне ресми түрде қабылданды. Конструкциядағы "орталық" қанатта алты .50 дюйм (12,7 мм) ауыр пулемет (HMG) орналасқан, әр фюзеляжда, түпнұсқа Mustang дизайнындағы әрбір сыртқы қанаттағы үш пулеметке қарағанда. HMG сонымен қатар түпнұсқа Mustang-тың AN/M2 HMG-лерінен өзгеше AN/M3 болды. AN/M3 ату жылдамдығын минутына 1200-1300 оққа дейін арттырды (салмағы мен көлемі минималды түрде өзгеше бірдей оқты атып), AN/M2-нің минутына 750-850 оғына қарағанда шамамен 60%-ға артты. Алғашқы XP-82 прототипі сегіз қосымша .50 калибрлі M3 Browning пулеметтерін қамтитын алынып тасталатын орталық қанатты қару блогымен жабдықталған, бірақ бұл өндірістік ұшақтарда болған жоқ. Зеңбірек қамтитын жеке орталық қанатты қару блогы да қарастырылды, бірақ ешқашан салынбады. Сыртқы қанаттар қосымша жанармай немесе қару-жарақ тасу үшін бекіту нүктелерін қосуға мүмкіндік беру үшін күшейтілді. F-82E алғашқы операциялық модель болды және оның алғашқы операциялық міндеті 1948 жылдың наурыз айында Небраска штатындағы Kearney Әуе күштері базасындағы Стратегиялық Әуе қолбасшылығының 27-ші истребитель эскадрильясына (кейіннен 27-ші истребитель эскорт эскадрильясы немесе 27-ші FEW деп қайта аталды) болды. Стратегиялық бомбалаушы күштерін эскорттауға ұзақ қашықтықтағы реактивті истребительдер болмағандықтан, 27-ші FEW осы миссияларды F-82E ұшақтарында орындауға тиіс болды. Корея соғысының басында F-82 алыс-шығыс әуе күштеріндегі P-61 Black Widow түнгі тұтқырлаушысын ауыстырды. Twin Mustang соғыстың басында түнгі тұтқырлаушы және истребитель-бомбалаушы рөлінде пайдаланылды және лейтенант Уильям Г. "Скитер" Хадсон, USAF, Yak-11 ұшағын жойды, ол АҚШ-тың алғашқы әуе жеңісі болды. Twin Mustang реактивті ұшақтармен шамадан тыс болды және Кореяда Republic F-84 Thunderjets және North American F-86 Sabres ұшақтарымен ауыстырылды. F-82 соңғы операциялық американдық поршеньді тұтқырлаушы ретінде өмірін аяқтады. Бастықтары Аляскадағы Адак аралында (кейіннен Лэдд Әуе күштері базасынан) 449-шы истребитель (барлық ауа райында) эскадрильясының (F(AW)S) құрамында орналасқан, қысқа мерзімдік нұсқасы, F-82H осы міндет үшін әзірленді. Аляска маңындағы американдық әуе кеңістігінің шегіндегі ұзақ қашықтықтағы әуе патрульдерін жүргізетін қысқа мерзімдік Twin Mustang, аймақ кеңестік стратегиялық бомбалаушылардың "артқы есігі" болуы мүмкін деп есептелді. F-82H бақыттылықпен Lockheed F-94 Starfire барлық ауа райындағы тұтқырлаушымен толықтырылды және 1953 жылға қарай ол толығымен Twin Mustang ұшағын ауыстырды. P-38 және P-61-ден басқа, орта Екінші дүниежүзілік соғыс жобаларына ұсынылған Curtis XP-71 кірді. Ол ұзақ қашықтыққа эскорт истребителі және бомбалаушыны жойғыш ретінде қызмет етуге арналған өте үлкен ауыр истребитель болды. Оның конструкциясы бір оқпен үлкен ауыр бомбалаушыларды жоюға қабілетті 75 мм зеңбірекке негізделген, бірақ жобаға қызығушылық азайды және 83 фут (25 м) қанат көпірлі ұшақ бір ғана макеттен асып түспеді. Тағы бір бомбалаушыны жойғыш – Beechcraft Model 28, сонымен қатар 75 мм зеңбірекпен, қорғаныс үшін .50 дюйм (12,7 мм) Browning AN/M2 ауыр пулеметтерімен жабдықталған екі мұнарасы бар. Конструкция XA деп қайта аталды...

The US military never officially designated an aircraft as a "heavy fighter," but from the 1930s through to the immediate post WWII period there were a slew of American designs that were twin engined, relatively heavy in weight, and designed in line with other nations’ heavy fighter philosophy. During the late 1930s, Bell Aircraft of the United States designed the YFM 1 Airacuda "bomber destroyer". The design was heavily armed, particularly for a pre WWII design, mounting two M4 cannons as her primary armament along with two M1919 Browning machine guns and two M2 Browning heavy machine guns for defense. A very large and unique airframe, the Airacuda was plagued with design flaws; only 13 prototypes were built, none of which participated in World War II. The US would enter WWII with one of the most effective heavy fighters in history, the Lockheed P 38 Lightning. It was designed as a twin engine bomber interceptor to climb quickly and carry heavy armament at high speed, with the lighter Bell P 39 Airacobra meeting the single engine version of the same requirement. An advanced design crewed by a lone pilot, the P 38 performed best in the Pacific theater where its long range proved a pivotal advantage. This range allowed a team of sixteen early P 38 models to intercept and kill Japanese Admiral Isoroku Yamamoto while he was traveling aboard a transport aircraft. The P 38 proved adaptable enough to undertake multiple roles including escort fighter, reconnaissance (as the F 4 and F 5 variants of which over 1,200 were built), night fighter (as the radar equipped P 38M variant), and as a fighter bomber. In the escort fighter role, the P 38 accompanied Boeing B 17 Flying Fortress raids deep into German held Europe. The P 38 and the much lighter North American P 51 Mustang were the first two American fighters over Berlin in March 1944. The only other American heavy fighter to serve in great numbers during WWII was the Northrop P 61 Black Widow, which was also the United States’ first dedicated night fighter, in addition to being the first aircraft designed to utilize radar. Armed with four forward firing 20 mm (.79 in) AN/M2 cannons mounted in the lower fuselage and four .50 caliber (12.7 mm) Browning AN/M2 machine guns mounted in a remote controlled dorsal gun turret (capable of firing forwards as well as rearwards for defense), it was one of the most heavily armed aircraft in American service during the WWII period. The P 61 was unofficially credited with the last Allied air victory before VJ Day. The P 61 was also modified to create the unarmed F 15 Reporter, a specialized photo reconnaissance aircraft for the United States Army Air Forces and subsequently used by the United States Air Force. The F 15 Reporter was the last piston powered photo reconnaissance aircraft designed and produced for the United States Air Force. The Reporter was also responsible for producing most of the aerial reconnaissance photographs of North Korea during the Korean War. The P 61 — redesignated as the F 61 in June 1948 — would also serve as a night/all weather interceptor with the USAF's Air Defense Command (ADC) until 1951. In 1945, with the large scale use of jet aircraft becoming commonplace, the United States Army Air Forces put forward technical specifications to the US aerospace industry, requesting both day and night interceptors. While the night interceptor technical specification did not specifically require jet power, it did place a minimum speed requirement of 503 mph (810 km/h) on the project, effectively necessitating jet power. By 1946, two aircraft were chosen by the USAAF to compete for the contract ; the Curtiss Wright XP 87 Blackhawk and the Northrop XP 89 Scorpion. While the XP 89 would eventually emerge as the winner, due to multiple issues with both competing aircraft, the first Scorpions would not reach operational Air Defense Command interceptor units until 1951. With no other night interceptors to call on from 1945 to 1951, the P 61 Black Widow was charged with protecting American airspace from the growing threat of Soviet strategic bombers. The P 61 would be re designated as the F 61 in 1948. With F 61s no longer in production post war, they were usually replaced with the newer F 82 Twin Mustang once they became unserviceable. The F 82 Twin Mustang was America's last heavy fighter design as well as being the last American piston engined fighter ordered into production by the United States. The Twin Mustang, while appearing to be simply a ‘twinned’ P 51 Mustang, actually only shared less than 20% commonality of parts with the original Mustang. Initially intended as a long range escort fighter for Boeing B 29 Superfortress strategic bombers attacking the Japanese home islands, it would become operational only after the Japanese surrender. Originally designed in 1943, it was officially accepted into USAAF service in August 1945. The design carried six .50 in (12.7 mm) heavy machine guns (HMGs) on the ‘center’ wing, between each fuselage, vice three on each outboard wing as on the original Mustang design. The HMGs were also AN/M3s instead of the original Mustang's AN/M2 HMGs. The AN/M3 increased the rate of fire to around 1,200 1,300 rounds per minute (firing the same round with minimal change in weight or size) compared to the AN/M2's 750 850 rounds per minute, a roughly 60% increase in rounds per minute. The first XP 82 prototype was equipped with a removable centerline gun pod housing eight additional .50 caliber M3 Brownings, but this did not feature on production aircraft. A separate centerline gun pod containing a cannon was considered, but was never built. The outer wings were reinforced to allow the addition of hard points for carrying additional fuel or of ordnance. The F 82E was the first operational model and its initial operational assignment was to the Strategic Air Command 27th Fighter Wing (later re designated the 27th Fighter Escort Wing, or 27th FEW) at Kearney Air Force Base, Nebraska in March 1948. With no long range jet fighters to escort the strategic bomber force, the 27th FEW was to fly these missions in F 82Es. During the start of the Korean War, the F 82 replaced the F 61 Black Widow as the USAF's night interceptor in the Far East Air Forces. The Twin Mustang was utilized in the night fighter interceptor and fighter bomber role early in the war, and it scored the first US aerial victory, with Lt. William G. "Skeeter" Hudson, USAF, scoring a Yak 11 kill. The Twin Mustang was increasingly out classed by jet aircraft, and was eventually replaced in Korea by Republic F 84 Thunderjets and North American F 86 Sabres. The F 82 would end its life as the last operational American piston engined interceptor. Primarily stationed in Alaska out of Adak Island (and later out of Ladd Air Force Base) as part of the 449th Fighter (All Weather) Squadron (F(AW)S), a winterized variant, known as the F 82H was developed specifically for this task. The winterized Twin Mustang would perform long range aerial patrols over the extremes of American airspace around Alaska, with the area being viewed as a possible ‘back door’ for Soviet strategic bombers. The F 82H was slowly supplemented by the Lockheed F 94 Starfire all weather interceptor, and by 1953, it had completely replaced the Twin Mustang. Apart from the P 38 and P 61, other mid WWII projects included the proposed Curtis XP 71. It was an exceptionally large heavy fighter, intended to serve as a long range escort fighter and bomber destroyer. Its design was based around a 75 mm cannon capable of destroying large heavy bombers with one hit, but interest in the project waned and the 83 feet (25 m) wingspan aircraft did not progress beyond a single mockup. Another bomber destroyer was the Beechcraft Model 28, also bearing a 75 mm cannon, with twin turrets mounting .50 in (12.7 mm) Browning AN/M2 heavy machine guns for defence. The design was re designated the XA 38 Grizzly and was repurposed as a ground attack aircraft intended to be able to defeat enemy tanks and ground fortifications with its heavy cannon. However, for reasons including need of the chosen powerplant for B 29 bombers it did not enter service. Post war, the Grumman F7F Tigercat was the first twin engine fighter aircraft to enter service with the United States Navy, using two Pratt & Whitney Double Wasp radial engines, achieving a top speed of 460 mph (740 km/h). It was among the fastest piston engine aircraft ever built, and heavily armed with four 20mm M2 cannon and four 0.50 in (12.7 mm) Browning AN/M2 heavy machine guns, with hard points for bombs or a torpedo. Although Grumman designed and developed the aircraft during World War II, it entered service too late to see action before VJ Day. It served in the Korean War and retired in 1954.

КСРО

Соғыс аралық кезеңде КСРО ауыр ұшақ ролінде, әсіресе, ұшқындарды ұстау және бомбалаушыларды жою үшін ауыр қаруланған екі қозғалтқышты ұшақтарды жасауға кірісті. Ерекшелігі, кеңестік конструкторлар негізгі қару ретінде зеңбірексіз мылтықтарды сынап көрді, бірақ 1930 жылдардың соңында оны тиімсіз деп таныды. Туполев АНТ-29 немесе Петляков VI-100 сияқты екі қозғалтқышты жобалар ұсынылды, бірақ ешқайсысы прототиптен асып кетпеді, ал КСРО Екінші дүниежүзілік соғысқа қабілетті ауыр истребительсіз кірді. 1941 жылы Германияның Кеңес Одағына шабуылы Кеңес Әуе Күштерін дайынсыз жағдайда тапты; тек жеңіл, бір қозғалтқышты, салыстырмалы түрде аз қаруланған ұшақтар Люфтваффе бомбалаушыларын тосқауылдауға қолданылды, ал арнайы түнгі истребительдер болған жоқ (бұл рөл әдетте ауыр истребительдердің міндеті еді). 1941 жылы Германияның Мәскеуге жасаған түнгі бомбалау шабуылдарынан кейін Кеңес Одағының Халық Комиссариаты (ХК) осы кемшілікті жедел түзетуге тырысты. Қажетті сипаттамаларды орындайтын ұшақты жылдам жасау үшін, қолда бар ұшақ фюзеляжын пайдалануға шешім қабылданды. ХК Petlyakov Pe-2 – екі қозғалтқышты жеңіл бомбалаушыны – өзгертуге таңдады, және 4 күн ішінде жаңа Petlyakov Pe-3 ұшып шықты. Pe-3-те көптеген мәселелер анықталды, олар негізінен қосымша қару-жарақтан туындады. Осы мәселелерді шешу үшін түрлі жақсартулар, шешімдер және модификациялар сынақтан өтті. 1941 жылдың соңында ұшақ Мәскеу әскери округінің 95-ші жоғары жылдамдықты бомбалаушы полкіне сынаққа берілді, одан әрі тексерілді. Полктің тәжірибесі бастапқы сынақтарда анықталмаған қосымша кемшіліктерді көрсетті; ұшақтың алға қаратылған қаруларын түнде оқтап, ұшқыштарды уақытша соқыр етті, экипаждар алдыңғы броняның болмауына шағымданып, жалпы алғанда, қарудың күштірек болуын сұрады. Жердегі экипаждар осы мәселелердің екеуін өздері шешті; алдыңғы қаруға жарық шығаратын құрылғылар орнатылды, ал жердегі шабуыл миссиялары үшін RS-82 және RS-132 реактивті снарядтарды орнату мүмкіндігі болды, сондай-ақ кейде құйрық бөлігіне DAG-10 әуе гранатасы тағылды. Сынақтар мен операциялық сынақтар кезінде анықталған көптеген проблемалар Petlyakov конструкторлық бюросы Pe-3bis (Pe-3 "Жақсартылған") енгізу арқылы шешілді. Pe-3bis өндірісі 1942 жылдың сәуір айында басталды, бірақ арадағы айларда 207 стандартты Pe-3 ұшағы да жасалды. Дегенмен, Pe-3bis-те қосымша мәселелер қайтадан анықталды, және 1942 жылдың мамырында Petlyakov конструкторлық бюросы өндірісті Pe-3bis-ке, оған қосымша шағын өзгерістер енгізілді, атауы немесе белгілеуі өзгертілмеді. Аз санда барлау нұсқасы да жасалды, ол бортында камерасы және ұшу қашықтығы артық болды; бұл нұсқа көбінесе Pe-3R немесе Pe-3F деп аталды. Pe-3 және Pe-3bis Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кеңес Әуе Күштерінің кең таралған жалғыз ауыр истребительдері болды. Басқа ауыр истребитель жобалары; мысалы, Грушин ГР-1, Микоян-Гуревич ДИС, Поликарпов ТИС және Таиров Та-3; ұсынылды, бірақ ешқайсысы сынақ кезеңінен асып өткен жоқ.

During the interwar period the USSR set about developing heavily armed twin engine fighters to function in the heavy fighter role, particularly as interceptors and bomber destroyers. Uniquely, the Soviets experimented with recoilless rifles as primary armament, but abandoned the effort as impractical in the late 1930s. Twin engine designs such as the Tupolev ANT 29 or Petlyakov VI 100 were proposed, but never made it past the prototype stage, and the USSR entered World War II without a viable heavy fighter. With the German invasion of the Soviet Union in 1941, the Soviet Air Forces were caught off guard; with only lighter, single engined, relatively lightly armed fighters to intercept Luftwaffe bombers, and no dedicated night fighters (a role typically filled by heavy fighters). After the German night bombing raids of Moscow in 1941, the People's Commissariat of Defense of the Soviet Union (NKO) sought to rapidly correct this deficiency. In order to create a fighter that would fill the needed specifications quickly, it was determined that it would utilize a pre existing airframe. The NKO selected the Petlyakov Pe 2 – a twin engined light bomber – to be modified, and within 4 days the newly minted Petlyakov Pe 3 took flight. Numerous issues were identified with the Pe 3, primarily stemming from the added gun and cannon armament. Various improvements, workarounds, and modifications were tested to address these issues. The aircraft was placed under further scrutiny when it was issued on a trial basis to the 95th High Speed Bomber Regiment within the Moscow Military District in late 1941. The Regiment's experiences revealed further deficiencies not found during initial testing; Firing the aircraft's forward facing armament at night temporarily blinded the pilots, crews complained about a lack of frontal armor, and heavier armament in general was requested. Ground crews would rectify two of these issues on their own; flash hiders were installed on the forward armament, and RS 82 and RS 132 rocket launchers were sometimes mounted for ground attack missions, while a DAG 10 aerial grenade launcher was occasionally mounted in the tail. Most of the problems found during trials and operational field testing would be rectified by the Petlyakov Design Bureau with the introduction of the Pe 3bis (Pe 3 'Improved'). Pe 3bis production began in April 1942, although 207 standard Pe 3s were produced in the intervening months. However, additional issues were again discovered with the Pe 3bis, and in May 1942 the Petlyakov Design Bureau switched production over to a Pe 3bis with further minor modifications; no name or designation change was made. A reconnaissance variant, with an onboard camera system and greater range was also produced in small numbers; This variant was often referred to as either the Pe 3R or Pe 3F. The Pe 3 and Pe 3bis would serve as the only widely fielded heavy fighter of the Soviet Air Forces during WWII. Other heavy fighter designs; such as the Grushin Gr 1, Mikoyan Gurevich DIS, Polikarpov TIS, and the Tairov Ta 3; were proposed, but never moved beyond test stages.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Басқа әскери техника сияқты, поршендік қозғалтқышты ауыр истребительдер, мысалы, de Havilland Hornet және Sea Hornet, сондай-ақ North American F 82 Twin Mustang соғыстан кейінгі жылдары да қызметте болды. Олардың барлығы Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Тынық мұхиты аймағында қолдану үшін әзірленді, бірақ ешқайсысы VJ күніне дейін операциялық эскадрильяларға жетпеді – Hornet 1946 жылы, Sea Hornet 1947 жылы және Twin Mustang 1948 жылы. 4-ші және 5-ші буын әуе үстемдігін қамтамасыз етуге арналған истребительдер жау территориясындағы қарсыластың әуе үстемдігін басып алу үшін жасалған, сондықтан тактикалық истребительдер мен перехватчиктерге қарағанда көбінесе ұшу қашықтығы артық болады. Сондықтан олар әдетте екі қозғалтқышпен жабдықталады және көбінесе кішілеу истребительдерге қарағанда көптеген әуе-әуе зымыранын тасымалдайды. Олар, әдетте, күрделі және жоғары мүмкіндіктерге ие радар және электрондық жүйелермен жабдықталады, нәтижесінде McDonnell Douglas F 4 Phantom II немесе Grumman F 14 Tomcat сияқты ескі әуе үстемдігін қамтамасыз етуге арналған истребительдерде радар және қару жүйелерін басқару үшін қосымша экипаж мүшесі болған.