Екінші дүниежүзілік соғыстың соңындағы неміс түнгі күресші ұшағы
Focke-Wulf Ta 154 Moskito
Focke Wulf Ta 154 "Moskito" – екінші дүниежүзілік соғыстың соңында жасалған неміс түнгі жойғышы. Жоба, прототиптерге қарағанда нашар өнімділік көрсетті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңіндегі неміс түнгі жойғыш ұшақтары
German night fighter aircraft during late World War II
Focke Wulf Ta 154 Moskito – Курт Танк жобалаған және Focke Wulf компаниясы екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде шығарған екі қозғалтқышты, жылдам түнгі жойғыш ұшақ. Одан тек аз ғана саны өндірілді, олар прототиптерге қарағанда нашар өнімділік көрсетті.
The Focke Wulf Ta 154 Moskito was a fast twin engined German night fighter aircraft designed by Kurt Tank and produced by Focke Wulf during late World War II. Only a few were produced, proving to have less impressive performance than the prototypes.
Даму
Курт Танктың Фокке Вулфттағы командасы біраз уақыттан бері Ta 211 деп аталатын жылдам шабуылдық бомбалаушы ұшаққа жұмыс істеп келді, себебі ол жетілдірілген Jumo 211R қозғалтқышын қолдануды жоспарлаған. "Ta 211" жобасы жоғары қанатты, екі қозғалтқышты ұшақ болуы тиіс еді, негізінен фанерадан жасалып, Tego пленкасы деп аталатын арнайы фенолдік шайырмен жабыстырылған. Металл тек қана қысыммен жабдықталған пилот кабинасында кеңінен қолданылған. Жобаның тағайындамасы Рейхслюфтфартминистерствосының (RLM – Әуе министрлігі) 8 154 ұшақ корпусына (содан Ta 154) өзгертілді, себебі ұшаққа ең қолайлы қозғалтқыш күшті Jumo 213 болды, ал Junkers техникалық және өндірістік мәселелерге байланысты Jumo 211R-ді уақтылы жеткізе алмады. 154 ұшағына "Москито" деген ат берілді, бұл Ұлыбритания Корольдік Әуе күштерінің (RAF) de Havilland Mosquito ұшағын мойындау мақсатында жасалды. Осы шамада Германияға де Havilland Mosquito да келді, ол ағаштан жасалған, жеңіл және өте жылдам болды. Ұшақ тез арада таңсық рекорд жасады; алғашқы 600 бомбалау миссиясының ішінде тек біреуі ғана атып түсірілді, RAF орта және ауыр бомбалаушыларының 5%-мен салыстырғанда. Эрхард Милх жеке өзі арнайы жасалған неміс жауабын сұрады және 154-ті таңдады. Неміс тарапындағы ішкі тартыс бірден басталды, себебі RLM және түнгі күресші ұшақтары – сондай-ақ Эрнст Гейнкельдің өзі де Heinkel He 219 ұшағын қалаған. Милх бұл мәселені жеке қабылдады және келесі екі жылдың көп бөлігін 219 бағдарламасын тоқтатуға тырысты, ішінара Эрнст Хайнкельдің тілегіне қарсы.
Kurt Tank's team at Focke Wulf had been working for some time on a fast attack bomber aircraft named Ta 211, so named because it planned to use an uprated Jumo 211R engine. The intended "Ta 211" design was a high wing twin engined design, built primarily of plywood, bonded with a special phenolic resin adhesive called Tego film. The only large scale use of metal was in the pressurized cockpit. The project's designation was changed to Reichsluftfahrtministerium (RLM—Ministry of Aviation) airframe number 8 154 (hence Ta 154) when it became apparent that the most suitable engine for the aircraft was the more powerful Jumo 213, and that Junkers could not deliver the Jumo 211R in time due to technical and production problems. The 154 was also allocated the name "Moskito" as a form of recognition of the Royal Air Forces (RAF) de Havilland Mosquito. It was at about this time that the light and very fast de Havilland Mosquito, also made of wood, arrived over Germany. It quickly racked up an impressive record; in its first 600 bombing missions, only one was shot down, compared to an average of 5% for RAF medium and heavy bombers. Erhard Milch personally requested a purpose built German answer, and selected the 154. Infighting within German circles started almost immediately, because the RLM and night fighter units — as well as Ernst Heinkel himself — still wanted the Heinkel He 219. Milch took this personally, and spent the better part of the next two years trying to have the 219 program terminated, partly against Ernst Heinkel's wishes.
Ұшу сынақтары
Та-154 ұшағының дамуы жолға қойылған еді, ал Jumo 211F қозғалтқыштарымен жабдықталған, Stammkennzeichen TE+FE идентификациялық коды бар V1 прототипі 1943 жылдың 1 шілдесінде алғашқы ұшуын жасады. Одан кейін Jumo 211N қозғалтқыштары бар V2 зауытта сынақтар үшін қалды. V1 кейін Рехлин Ларц әуеайлағына He 219A және жаңа Junkers Ju 388 ұшақтарымен салыстыру үшін жіберілді. Онда 154 шамамен 700 км/сағ (440 миль/сағ) жылдамдыққа жетіп, екінші екі ұшақты оңай басып өтті, бірақ олар толық қаруланған және радармен жабдықталған еді. Та-154-тің алғашқы қаруланған прототипі V3 болды, ол сонымен қатар Jumo 211R қозғалтқыштарын алғаш рет орнатты. 32 дипольді элементтен тұратын Matratze радар антеннасының салмағы және оның UHF диапазонында қолданылған FuG 212 C 1 Lichtenstein радар құрылғысы ұшақтың жылдамдығын 75 км/сағ-қа төмендетті, бірақ ол әлі де He 219-дан сәл жылдам болды. Қалған 15 прототип V3 сияқты A 0 үлгісі ретінде жеткізілді. Кейбіреулеріне артқа көру үшін үлкейтілген кабина орнатылды. 1944 жылдың маусым айында Jumo 213 қозғалтқыштары жеткізіле бастады, содан кейін 154 A 1 ұшағы осы қозғалтқыштармен өндірілді. Жеткізілімге дейін Вупперталдағы Tego Film өндіретін жалғыз зауыт RAF бомбалауына ұшырады, сондықтан фанера желімі әлсіз нұсқаға алмастырылды, кейіннен ол Ta 154 конструкциясындағы ағашпен химиялық реакцияға түсетіні анықталды. Шілде айында бірнеше A 1 ұшағы фанера қабаттарының бөлінуінен қанаттары сынғаннан кейін құлады. Осы мәселе Эрнст Гинкельдің "Volksjäger" реактивті бағдарламасының Heinkel He 162 Spatz ұшағына да әсер етті. Тамыз айында өндіріс тоқтатылды, ал RLM қыркүйекте жобаны толығымен жойды (Мильх бұл кезде қызметтен алынған еді). Осы кезде шамамен 50 өндірістік ұшақ аяқталды, ал A 0 алдын ала өндірістік ұшақтары кейінірек өндіріс стандартына сәйкес жаңартылды. Ұшақтардың белгісіз саны Nachtjagdgeschwader 3 құрамында қызмет етті, ал кейбіреулері реактивті ұшқыштарды оқыту үшін қолданылды.
Development of the Ta 154 was already well advanced, and the first prototype V1 with Jumo 211F engines, bearing the Stammkennzeichen identification code TE+FE, made its maiden flight on July 1, 1943. It was followed by V2 with Jumo 211N engines, which was kept at the factory for handling trials. V1 was then sent to Rechlin Lärz Airfield for fly off testing against the He 219A and the new Junkers Ju 388. There the 154 reached almost 700 km/h (440 mph) and easily outflew the other two aircraft, but those were both fully armed and equipped with radar. The first armed example of the Ta 154 was the V3 prototype, which was also the first to fit the Jumo 211R engines. The added weight of the guns and drag of the 32 dipole element Matratze radar antennas used on its UHF band FuG 212 C 1 Lichtenstein radar unit slowed the aircraft by a full 75 km/h, although it was still somewhat faster than the He 219. The rest of the 15 prototypes were then delivered as A 0 models, identical to the V3. Some of these also included a raised canopy for better vision to the rear. By June 1944, the Jumo 213 was finally arriving in some numbers, and a production run of 154 A 1s was completed with these engines. Just prior to delivery the only factory making Tego Film, in Wuppertal, was bombed out by the RAF, and the plywood glue had to be replaced by one that was not as strong, and was later found to react chemically, apparently in a corrosive manner, with the wood in the Ta 154's structure. In July, several A 1s crashed with wing failure due to plywood delamination. This same problem also critically affected the Heinkel He 162 Spatz, Ernst Heinkel's "Volksjäger" jet fighter program entry. Tank halted production in August, and the RLM eventually cancelled the entire project in September (Milch had been removed by then). At that time about 50 production aircraft had been completed, and a number of the A 0 preproduction aircraft were later modified to production standard. An unknown number of the aircraft served with Nachtjagdgeschwader 3, and a few were later used as training aircraft for jet pilots.
Мистель/Пулкзерсторлер түрлері
Та 154А 2/У3 таңдауы алты аяқталмаған 154А 1 ұшақтарына берілді, олар аяқталып, Пулкцерсторер (Формацияны жойғыш) ұшақтарына түрлендірілді. 154 үшін кем дегенде үш Пулкцерсторер және Мистель паразит-ұшқыш схемалары ұсынылды. Үшеуінің ішінде нақты қолдануға дайындыққа жеткізілген (Ta 154A 2/U3) жалғыз жүйе болды, ол жанар май бактерілерінің алдындағы бүкіл алдыңғы фюзеляжды Аматоль жоғары жарылғыш заттарымен толтырды. Ұшқышқа арналған жаңа және өте кішкентай кабина ұшақтың құрылысына тікелей вертикальды қанаттың алдына орнатылды. Осы тар кабинадан ұшқыш "Бомба Москитосын" одақтас бомбалаушылар тобына ұшырып, бортындағы зарядтарды іске қосып, жылдам секіріп шығарды. Таймер кейін бірнеше секундтан соң жарылғыш заттарды жарылуға әкелді. Жарылғыш бөлігіндегі фрагментациялық зарядтар жойылған аймақтың тиімділігін арттырды. Бұл ұшақ-бомба жүйесінің ағылшын-американдық бомбалаушылар ағынында үлкен тесіктер жасауы және Люфтваффе үшін ұшқыштардың жоғалуының азайтылуы күтілді. Алты Ta 154A 2/U3 "Бомба Москитосы" Познань маңындағы Focke Wulf зауытында Қызыл Армия аймақты басып алғанға дейін аяқталды, бірақ жауынгерлік қолданысқа енгізілген жоқ. Олардың соңғы тағдыры белгісіз, бірақ оларды қолға түсірмеу үшін зауыт қызметкерлері оларды жойған болуы мүмкін. Бір Ta 154 Мистель схемасы, хабарланғандай, Мистель 7 деп аталды, ол Focke Wulf Fw 190 "аналық ұшағын" ұшқышсыз Бомба Москитоның үстіндегі тіреулерге орнатты. Үш дөңгелекті, Arado Ar 234 реактивтік барлаушы-бомбалаушының тоқтатылған А сериясы үшін арналған, берік тіреулі шасси арқылы ұшу жүзеге асырылды. Ұшып кеткеннен кейін шасси тасталып, Мистель Москито барлық үш қозғалтқышымен мақсатына ұшып кетеді. 190 ұшқышы Бомба Москитосын жібермес бұрын комбинация одақтас бомбалаушылар ағынының үстінде қалыптасады, содан кейін ол үлкен бұзушылық әсерімен бомбалаушыға тікелей соғылуы тиіс. Ұқсас схемада стандартты Ta 154 Бомба Москитосын бомбалаушылар ағынының ортасына сүйреп әкеледі, содан кейін босату және жарылыс 154 ұшағының ұшқышымен іске қосылады.
The designation Ta 154A 2/U3 was given to six unfinished 154A 1 airframes completed and converted into Pulkzerstörer (Formation Destroyer) aircraft. At least three Pulkzerstörer and Mistel parasite fighter schemes were mooted for the 154. The only one of the three that was actually brought to operational readiness (Ta 154A 2/U3) was a system whereby the entire forward fuselage ahead of the fuel tanks was filled with Amatol high explosive. A new and extremely small cockpit for the pilot was added to the airframe directly ahead of the tailfin. From this cramped cabin, the pilot would fly the 'Bomb Moskito ' into an Allied bomber formation, arm the onboard charges and quickly bail out. A timer would then detonate the explosives a few seconds later. Fragmentation charges in the warhead would maximize the effective area of destruction. It was hoped that this flying bomb system would tear large holes in the Anglo American bomber streams at little cost to the Luftwaffe in terms of pilot casualties. The six Ta 154A 2/U3 'Bomb Moskitos''' were completed at the Focke Wulf plant near Poznań shortly before the occupation of the area by the Red Army, but were not used in combat. Their ultimate fate is unknown, though it is likely they were destroyed by the plant's staff to prevent them being captured. One Ta 154 Mistel scheme, reportedly designated Mistel 7, envisaged a Focke Wulf Fw 190 'mother aircraft' mounted on struts above an unmanned Bomb Moskito. Takeoff would be effected via a sturdy three wheeled trolley of the same type designed for the abandoned A series of the Arado Ar 234 jet reconnaissance bomber. The trolley would be jettisoned after takeoff, leaving the Mistel Moskito to fly to its target with all three engines running. The combination would formate above an Allied bomber stream before the 190 pilot released the Bomb Moskito, which would then hopefully crash straight into a bomber with massively destructive effect. A related scheme would see a standard Ta 154 towing a Bomb Moskito'' behind it into the middle of a bomber stream, whereupon release and detonation would be initiated by the manned 154's pilot.