Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық адмирал (1869–1957)
American admiral (1869–1957)
Уильям Вези Пратт (28 ақпан 1869 – 25 қараша 1957) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы. Ол 1925 жылдан 1927 жылға дейін Теңіз соғыс академиясының президенті, ал 1930 жылдан 1933 жылға дейін Теңіз операцияларының 5-ші бас директоры болып қызмет етті.
William Veazie Pratt (28 February 1869 – 25 November 1957) was an admiral in the United States Navy. He served as the President of the Naval War College from 1925 to 1927, and as the 5th Chief of Naval Operations from 1930 to 1933.
Ерте өмір
Уильям В. Пратт Мэн штатының Белфаст қаласында дүниеге келген. Ол Америка Азамат соғысы кезінде Одақтың Әскери-теңіз күштерінде әрекет етуші капитан шенімен қызмет еткен Николс Пратттың ұлы болған.
William V. Pratt was born in Belfast, Maine. He was the son of Nichols Pratt, who served in the Union Navy during the American Civil War with the rank of acting master.
Теңіз мансабы
1889 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітіргеннен кейін Пратт бірнеше крейсерлерде және канонерлік кемелерде қызмет етіп, Еуропа, Оңтүстік Америка және Азияға сапар шекті. 1895–97 жылдары лейтенант Пратт Әскери-теңіз академиясында үш оқытушылық сапарының біріншісін өтті. Ол испан-американ соғысы кезінде «Мейфлауэр» канонерлік кемесіне, содан кейін «Ньюарк» крейсеріне тағайындалды. Соңғысында ол Азия суларына қайтып оралды, онда Филиппин-Америка соғысында қатысты. 1900–1902 жылдары екінші Әскери-теңіз академиясы сессиясын аяқтағаннан кейін ол Солтүстік Атлантика флотының флагманы «Кирсардж» кемесінде қызмет етті. Коммандер-лейтенант Пратттың Әскери-теңіз академиясындағы соңғы сапары 1905–1908 жылдары өтті. Одан кейін ол «Сент-Луис» және «Калифорния» крейсерлерінің басқарушы офицері болды. 1910 жылы командир шеніне көтерілген Пратт 1911–1913 жылдары Теңіз соғыс колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді және келесі екі жылы Атлантика торпедалық флотилиясында өткізді, оның көп бөлігін оның флагманы – «Бирмингем» барлаушы крейсерінің командирі ретінде өткізді. Капитан Пратт 1915–1917 жылдары Панамадағы АҚШ армиясына және Армия соғыс колледжіне тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 1918 жылы Вашингтонда Әскери-теңіз операцияларының көмекші бастығы болып қызмет етті. Пратт 1919–1921 жылдары «Нью-Йорк» линкор кемесінің командирі және Тынық мұхиты флотының эсминецтер күшінің командирі ретінде теңізде болды. 1921 жылдың ортасында контр-адмирал шеніне көтерілгеннен кейін ол Вашингтондағы Бас кеңестің мүшесі болды және 1922 жылдың ақпанында Вашингтон теңіз күштерін шектеу туралы келісімге әкелген келіссөздер кезінде техникалық кеңесші болып жұмыс істеді. 1923–1925 жылдары ол линкор дивизиясына қолбасшылық етті және 1923 жылдың 8 қыркүйегінде болған Хонда-Пойнт апатын тергеген комиссияның төрағасы болды. Одан кейін ол Бас кеңес және Теңіз соғыс колледжінің президенті болып тағайындалды. 1927 жылы ол теңізге қайтып оралып, майдан флотының линкор дивизиясының командирі болды. Бір жылдан кейін ол адмирал шенімен майдан флотының қолбасшысы болды, ал 1929–1930 жылдары АҚШ флотының бас қолбасшысы болды. Пратттың АҚШ флотымен жұмысы 1930 жылдың басында Лондон конференциясына қатысу үшін Англияға сапарымен тоқтатылды, онда әлемнің ірі флоттарының мөлшерін одан әрі шектеу туралы мәселелер талқыланды. 1930 жылдың қыркүйегінде ол Әскери-теңіз операцияларының бастығы болды және осы лауазымда үш жылға жуық уақыт қызмет етті, сол кезде Ұлы депрессия кезеңінде экономияға қатысты талаптар флоттың мөлшерін және дайындығын сақтауды өте қиын етіп берді. Ол сондай-ақ, өзінің қызметі барысында, жағалау күзетінің бастығы Гарри Г. Гэмлетке президент Франклин Д. Рузвельтке теңіз күштері мен жағалау күзетін біріктіруден бас тартуға көмектесті. Пратт президент Герберт Гувердің қарусыздануға баса назар аударған ұстанымын қолдады және жаңа құрылысты кейінге қалдырумен, флотты қысқартумен келісті. Басқа әскери офицерлер Гувердің саясатына қатысты күрт пікір келіспеді.
After graduating from the United States Naval Academy in 1889, Pratt served in several cruisers and gunboats, visiting Europe, South America and Asia. During 1895–97, Ensign Pratt had the first of three instructor tours at the Naval Academy. He was assigned to the gunboat Mayflower during the Spanish–American War and to the cruiser Newark afterwards. While in the latter, he returned to Asiatic waters, where he saw action in the Philippine–American War. A second Naval Academy session followed in 1900–1902, after which he served in the North Atlantic Fleet flagship Kearsarge. Lieutenant Commander Pratt's final Naval Academy tour took place in 1905–1908. He then was executive officer of the cruisers St. Louis and California. Promoted to the rank of commander in 1910, Pratt was an instructor at the Naval War College in 1911–1913 and spent the next two years in the Atlantic Torpedo Flotilla, much of that as commanding officer of its flagship, the scout cruiser Birmingham. Captain Pratt was assigned to the United States Army in Panama and at the Army War College in 1915–1917. During World War I he served in Washington, D. C. as Assistant Chief of Naval Operations in 1918. Pratt was at sea in 1919–1921 as commanding officer of the battleship New York and as Commander Destroyer Force, Pacific Fleet. Following promotion to rear admiral in mid 1921, he was a member of the General Board in Washington, D. C., and served as a technical advisor during the negotiations that led to the Washington Naval Limitations Treaty of February 1922. He commanded a battleship division in 1923–1925 and was president of the court of inquiry that examined the 8 September 1923 Honda Point Disaster. Assignments followed to the General Board and as president of the Naval War College. In 1927, he returned to sea as Commander Battleship Divisions, Battle Fleet. A year later, he became Commander Battle Fleet in the rank of admiral and in 1929–1930 was commander in chief of United States Fleet. Pratt's work with the U. S. Fleet was interrupted in early 1930 by a trip to England to participate in the London conference that further limited the size of the world's major navies. He became Chief of Naval Operations in September 1930 and spent nearly three years in that post, during a time when Depression era demands for economy made it very difficult to maintain the Navy's size and readiness. During his tenure, he also helped Coast Guard Commandant Harry G. Hamlet in discouraging President Franklin D. Roosevelt from merging the Navy and Coast Guard. Pratt agreed with President Herbert Hoovers's emphasis on disarmament and went along with postponement of new construction and cutting the fleet. Other naval officers disagreed sharply with Hoover's policies.
Кейінгі өмірі
1933 жылдың шілде айының басында зейнеткерлікке шыққан Пратт содан кейін Мэн және Нью-Йорк қалаларында өмір сүрді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол жалпыұлттық таралымдағы журналда тұрақты мақалалар жазды және 1941 жылы бірнеше ай бойы Әскери-теңіз департаментінің қызметінде болып, неміс суасты қайықтарының қаупіне қарсы шараларды зерттеді. Пратт 1957 жылы қайтыс болды. Әкесі сияқты, Пратт АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Колумбия округінің басшылығының мүшесі болды.
Retired at the beginning of July 1933, Pratt lived thereafter in Maine and New York City. During World War II, he wrote a regular column for a nationally circulated magazine and spent several months on active Navy Department duty in 1941 studying measures to counter the German submarine threat. Pratt died in 1957. Like his father, Pratt was a companion of the District of Columbia Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States.
Мұра
1960 жылы USS William V. Pratt (DLG 13, кейін DDG 44) эсминец адмирал Пратттың құрметіне аталды.
In 1960, the destroyer USS William V. Pratt (DLG 13, later DDG 44) was named in honor of Admiral Pratt.