Уильям Хардинг Джексон: Американдық әкімші, заңгер және банкир

Кіріспе

Американдық әкімші, заңгер және инвестициялық банкир (1901–1971)

Уильям Хардинг Джексон (25 наурыз, 1901 – 28 қыркүйек, 1971) – АҚШ азаматтық әкімшісі, Нью-Йорк заңгері және инвестициялық банкир, Орталық барлау агенттігі директорының орынбасары болған. Джексон 1956 жылдан 1957 жылға дейін президент Дуайт Д. Эйзенхауэр басшылығымен АҚШ Ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісінің міндетін уақытша атқарды.

Ерте өмір

Уильям Хардинг Джексон дүниеге 1901 жылдың 25 наурызында Теннесси штатының Нэшвилл қаласына жақын, Белл Мид ауылындағы Бель Мид плантациясында келген. Оған екі жасында қайтыс болған әкесі Уильям Хардинг Джексонның (1874–1903) есімі берілген. Анасы – Энн Дэвис Ричардсон (1877–1954). (Оның күйеуі қайтыс болғаннан кейін ол Нью-Йорк штатының Хемпстед қаласының тұрғыны Максвелл Стивенсонға тұрмысқа шықты). Джексон Бостондағы Фэй мектебінде және Саутборо қаласындағы Сент-Марк мектебінде оқыды, ол епископтық дайындық мектебі еді. 1924 жылы Принстон университетін бітіріп, бакалавр (B.A.) дәрежесін алды, ал 1928 жылы Гарвард заң мектебінен LL.B. дәрежесін алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Джексон АҚШ армиясында (1942 жылдың 6 наурызы – 1945 жылдың 7 шілдесі) барлау офицері болып қызмет етті. Ол Нью-Йорктегі Черч-стрит, 90 мекенжайындағы 1-ші бомбалаушылар командасының штабында (оның заң кеңсесіне жақын) 2-ші көмекші барлау офицері болып тағайындалды, ол бірден USAAF-тың суастына қарсы күрес командасы болып құрылды. Джексон инвестициялық банкир Александр Стендиш пен Гарольд Б. Ингерсоллмен бірге АҚШ-тың Бискай шығанағындағы барлау бағалауының негізгі авторы болды, ол нацистік U- қайықтарына олардың Франция жағалауындағы базаларынан шабуыл жасауды ұсынды. Бұл Атлантика шайқасының маңызды кезеңі болды. 1942 жылдың маусым айында Харрисбургте бітіргеннен кейін Джексон майор болып жоғарылатылды және Генри Л. Стиmson хатшы армия департаментіне алды, онда ол Бас штабқа (COSSAC штабындағы Еуропа операциялар театрынан (ETO) генерал Джордж С. Маршаллға есеп беретін құпия барлау қызметінің бастығы) 1-ші армия тобының (FUSAG) G-2 барлау бөлімінің бастығы болып тағайындалды. Ұлыбританиядағы Блетчли Паркте Энигма кодтарын оқығаннан кейін ол ETO-дағы барлық АҚШ армиясының ULTRA SCIU командасының жетекшісі болды. Джексон подполковник шеніне ие болды және генерал Хап Арнольд оны жаңадан тағайындалған генерал Харольд Джорджтың жоспарлау штабына жіберді, ол АҚШ Әскери-әуе көлігінің әуе көлігі жөніндегі командалығын қабылдады. Ол екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 7000-нан астам АҚШ ұшақтарын Ұлыбританияға жеткізген Еуропалық қанаттың генерал-адъютанты ретінде тізілген. Ол американдық ұшақтар үшін Ұлыбританиядағы әуеайлақтарды қайта құру және кеңейту жұмысы үшін, сондай-ақ жоғары құпиялы байланыс үшін кеңейтілген байланыс желісін құру үшін танылды (қайтадан Стендиш және Ингерсоллмен бірге). 1943 жылдың жазында оған "жамылғы атағы" берілді, ол АҚШ елшілігіндегі Әуе жөніндегі көмекші атташе болды, елші Гил Уинант Гросвенор алаңының жанындағы Стратегиялық қызметтер кеңсесінің (OSS) жанында орналасқан. Көп ұзамай ол полковник болып жоғарылатылды және Лондонның Батыс жағындағы 1-ші армия тобының (FUSAG) штаб-пәтерінде G-2 барлау бөлімінің бастығы болып тағайындалды. Ол "Бодигард" операциясы бойынша жұмыс істеді, ол нацистерді D күні шабуылының (Операция Оверлорд) Скандинавиядан солтүстікке және Каледен, ағылшын арнасының ең тар жерінен генерал Джордж С. Паттонның басшылығымен болатынына сендіру үшін жаппай алдау жоспары болды. Ол Бристольдегі 1-ші армия штабында G-2 SHAEF-тің орынбасары генерал Т. Дж. Беттспен, содан кейін полковник Эдвин Л. Сибертпен (G-2) тығыз жұмыс істеді. D-Day-дегі сәтті әрекеттен кейін Джексон ETO-дағы барлық OSS X-2 арнайы қарсы барлау бөлімшелерінің (SCIU) басшысы болды, ол 12-ші армия тобының алдыңғы EAGLE TAC штабымен Люксембургке генерал Омар Брэдлидің штабында сапар шекті. 1945 жылдың қаңтарында "Альбаз шайқасы" кезінде (ULTRA және SCIU командаларымен бірге) 1945 жылдың 1 қаңтарында қызу шайқастың ортасында Джексон 12-ші армия тобындағы барлық АҚШ армиясының G-2 орынбасары болып тағайындалды. Ол елге және Еуропа халқына көрсеткен қызметі үшін "Бронза жұлдыз", "Құрмет легионы" және Бельгияның "Соғыс кресі" ордендерімен марапатталды. Ол француздық "Құрмет легионы" мен Пальмасы бар "Соғыс кресін" алған генерал шенінен төменгі жалғыз АҚШ армиясының офицері деп саналады. Армиядан және OSS-тен босатылғанға дейін Джексонға Британдық құпия барлау қызметін зерттеу міндеті жүктелді. Зерттеуге Лондонда MI-5, MI-6 және сэр Энтони Иденмен бірге төрт ай жұмыс істеді, ол генерал Маршалл мен генерал Донованға 1945 жылдың 14 маусымында есеп дайындады. 1945 жылдың 14 қарашасында сол кездегі Әскери-теңіз министрі Джеймс Форресталдың өтініші бойынша Уильям Хардинг Джексон генерал Донованның жоспарына балама ретінде жаңа орталық барлау агенттігі туралы өз жоспарын ұсынды. 1948 жылы Джордж Ф. Кеннан үкіметтің саяси соғыс жөніндегі дирекциясын басқару "мемлекет хатшысына жауап беруі керек" деп ұсынды, "бір адам басшы болуы керек" деп және Орталық барлау қызметінің директоры мен Агенттік "жасырын психологиялық операциялардан бас тартуы керек" деді. Кеннан бұл мәселені Нью-Йоркте жеке заң практикасымен айналысатын Аллен У. Даллеске жеткізді, Даллес жаңа агенттіктің басшысы болуға лайықты деп ойлады. Кейбіреулер бұл әскери-өнеркәсіптік және азаматтық барлау кешені арасындағы кім барлауды бақылайтыны туралы агенттіктер арасындағы дауды бастады деп санайды. Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің атқарушы директоры адмирал Сидней Суэрс Джексонды 1949 жылдың 13 ақпанында Аллен Даллес пен Матиас Корреамен (сол кездегі Қорғаныс министрі Джеймс Форресталдың көмекшісі) бірге ҚҰК-нің барлау тобында қызмет етуге тағайындады, департаменттік тәжірибелерді және агенттіктер арасындағы үйлестіруді талдау мақсатында. Даллес, Джексон, Корреа комитеті немесе Даллес тобы деп белгілі болған барлау тобы 1949 жылдың 28 ақпанында соңғы есебін ұсынды. Бұл ЦРУ мен оның директоры Роско Х. Хилленкоттердің операцияларына қатысты қатал сын болды, нәтижесінде ЦРУ-дағы бірнеше кілттік тұлғалар алынып тасталды және, әрі қарай, Хилленкоттердің өзі алынып тасталды. Генерал Уолтер Беделл Смит DCI лауазымын қаламай, денсаулығына байланысты бас тартуға тырысты. Джексон Нью-Йорктегі қайырымдалық және бизнес міндеттемелеріне байланысты бас тартқанда, Трумэн Смит генералға басшылыққа ие болуға тікелей бұйрық берді. Смит өзінің орынбасары болып тағайындалған Билл Джексонға агенттікті қайта ұйымдастыру үшін кеңес сұрады, әсіресе жасырын операциялар, психологиялық соғыс және кәсіби мансапты құруға баса назар аударды. Джексон 1950 жылдың 18 тамызында Орталық барлау агенттігінің орынбасары болып тағайындалды және 1950 жылдың 7 қазанында қызметке кірді. Ол Уолтер Беделл Смит (DCI), бұрынғы Совет Одағына елші (1945–46) және екінші дүниежүзілік соғыстағы төрт жұлдызды генералдың басшылығымен қызмет ететін алғашқы орынбасар болды. Смит пен Джексон Аллен У. Даллесті ЦРУ-ға жоспарлау бойынша орынбасар/жасырын операциялар (жасырын операциялар) ретінде келісімшарт бойынша алды. 1951 жылдың басында. Даллес есебін қабылдағаннан және Джексонның 1951 жылдың тамызында кеткеннен кейін Аллен Даллес Джексонды алмастыру үшін DDCI болып тағайындалды, кейін 1953 жылы Смитты DCI ретінде алмастырды. Джексон Смит пен Даллес басшылығының екеуінің де DCI-ге арнайы кеңесшісі болып қалды. Эйзенхауэр әкімшілігі кезінде Билл Джексон "Ақ үй қызметкерлері" басылымында және ЦРУ-да "Арнайы кеңесші" және "Орталық барлау директорының аға кеңесшісі" (1951–1955) ретінде тізілген. 1953 жылы Джексон президент Эйзенхауэрдің Халықаралық ақпараттық іс-қимыл комитетінің төрағасы болып тағайындалды, ол белдік ішінде "Джексон комитеті" (1953–1954) ретінде белгілі болды, ол АҚШ Ақпараттық агенттігінің құрылуына әкелді (USIA). J. H. Whitney & Co. басқарушы директоры қызметін атқаратын Джексон 1955 жылғы Женевадағы Төрттік келісімдерге қатысу үшін Мемлекеттік хатшысы Джон Фостер Даллестің "Арнайы көмекшісі" болып тағайындалды. 1955 жылдың желтоқсанында Джексон J. H. Whitney & Co. компаниясынан кетті. 1956 жылдың ақпанында Джексон президент Эйзенхауэрдің психологиялық соғыс жөніндегі арнайы көмекшісі болып тағайындалды. Ол Нельсон Рокфеллерді алмастырды...

William Harding Jackson was born on March 25, 1901, on the Belle Meade Plantation, in Belle Meade, Tennessee, near Nashville, Tennessee. He was named after his father William Harding Jackson (1874–1903), who died when he was two years old. His mother was Anne Davis Richardson (1877–1954). (After her husband's death, she married Maxwell Stevenson of Hempstead, New York). Jackson attended the Fay School in Boston and St. Mark's School, an Episcopal Preparatory school in Southborough, Massachusetts. He received his undergraduate Bachelor of Arts degree (B. A.) from Princeton University (1924) and his LL. B. from Harvard Law School (1928). During World War II, Jackson served in the United States Army (6 March 1942 – 7 July 1945) as an intelligence officer, graduating from the Army Air Force (USAAF) Air Combat Intelligence School at Harrisburg, Pennsylvania. He was assigned as an A 2 Assistant Intelligence officer, HQ 1st Bomber Command at 90 Church Street in New York (close to his law office), which immediately became the USAAF Anti Submarine Command. Jackson was the principal author (along with investment banker Alexander Standish and Harold B. Ingersoll) of the USAAF Bay of Biscay Intelligence Estimate, calling for the attack on Nazi U boats at their source on the coast of France. This was a significant turning point for the Battle of the Atlantic. After graduation from Harrisburg in June 1942, Jackson was promoted to Major and brought into the War Department by Secretary Henry L. Stimson, where he became General Staff (Chief of Secret Intelligence reporting to General George C. Marshall from the European Theater of Operations (ETO) at COSSAC headquarters) with the cover title Chief of G 2 intelligence for 1st Army Group (FUSAG). After training on the Enigma codes at Bletchley Park, UK, he became the senior ULTRA SCIU team leader for all US armies in the ETO. Jackson achieved the rank of lieutenant colonel, and was assigned by Gen. Hap Arnold to the planning staff of Brig. Gen. Harold George, who had just taken over the USAAF Air Transport Command. He was listed as the Adjutant General for the ATC European Wing that ferried more than 7,000 U. S. aircraft to Britain during WW II. He received recognition for work rebuilding or expanding air fields in the United Kingdom for American aircraft and creating an expanded communications network for top secret secured communications (again, with Standish and Ingersoll). By summer of 1943, he was given the 'cover title' Assistant Attache for Air, stationed at the US Embassy under Ambassador Gil Winant near Grosvenor Square, next to the Office of Strategic Services (OSS). Shortly thereafter he was promoted to full colonel and appointed G 2 intelligence chief at 1st Army Group (FUSAG) headquarters in London's West End to work on Operation Bodyguard, the massive deception plan to make the Nazis believe the D Day assault (Operation Overlord) would come from Scandinavia in the north and at Pas de Calais under the command of Gen. George S. Patton, at the narrowest point of the English Channel. He worked closely with Gen. T. J. Betts, Deputy G 2 SHAEF and then Colonel Edwin L. Sibert (G 2) at Headquarters, 1st Army located in Bristol. After the successful D Day feint, Jackson was made head of all OSS X 2 Special Counter Intelligence Units (SCIU) in the ETO, traveling with 12th Army Group's forward EAGLE TAC headquarters to Luxembourg on General Omar Bradley's staff. During the "Battle of the Bulge" in Dec Jan 1945 (in addition to his duties with ULTRA and SCIU teams), on January 1, 1945, during the middle of heated battle, Jackson was named Deputy G 2 for all U. S. armies at 12th Army Group. Decorations—For service to his country and the people of Europe, Jackson was awarded the Bronze Star, the Legion of Merit with 1 OLC, and the Belgian Croix de Guerre. He is believed to be the only US Army officer below the rank of general to receive both the French Legion of Honor and Croix de Guerre with Palm. Prior to discharge from the Army and OSS, Jackson was assigned the task of studying the British Secret Intelligence Service. The study took four months working in London with MI 5, MI 6 and Sir Anthony Eden to complete a report for Gen. Marshall and Gen. Donovan on June 14, 1945. On November 14, 1945, at the request of then SecNav James Forrestal, William Harding Jackson submitted his own plan for a new central intelligence agency as an alternative to General Donovan's plan. In 1948, George F. Kennan proposed that control over the government's directorate for political warfare should be "answerable" to the Secretary of State, suggesting that "one man must be boss;" and suggesting further, that the Director of Central Intelligence and the Agency should get "out of the business of covert psychological operations". Kennan took the discussion to Allen W. Dulles, then in private law practice in New York, thinking Dulles would be the logical choice to head the new agency at State. Some believe this started an inter agency squabble over just who would control intelligence among the military industrial and civilian intelligence complex. National Security Council executive director, Adm. Sidney Souers, appointed Jackson on February 13 to serve on the NSC's Intelligence Survey Group with Allen Dulles and Mathias Correa (an aide to then Sec. of Defense James Forrestal) for the purpose of analyzing departmental practices and inter agency coordination. The Survey Group, known as the Dulles, Jackson, Correa Committee or Dulles Group, submitted its final report on February 28, 1949. It was a scathing criticism of CIA and its operations under Director Roscoe H. Hillenkoetter, which resulted in the removal of several key persons at CIA and, eventually, the removal of Hillenkoetter. General Walter Bedell Smith did not want the job of DCI and tried to beg off on health issues, repeatedly. When Jackson declined because of philanthropic and business commitments in New York, Truman is said to have all but issued a direct order as commander in chief to General Smith, that he would become the next DCI. Smith turned to Bill Jackson as his nominee for Deputy Director of Central Intelligence to reorganize the Agency with particular emphasis on covert activities, psychological warfare, and building a professional career Agency. Jackson was appointed Deputy Director of the Central Intelligence Agency on August 18, 1950, and sworn in October 7. He was the first Deputy Director of Central Intelligence (DDCI) to serve under Walter Bedell Smith (DCI), former Ambassador to the Soviet Union (1945–46) and former World War II four star General. Smith and Jackson brought Allen W. Dulles to CIA under contract as Deputy Director/Plans (clandestine activities) in early 1951. After completing the reorganization in accordance with adoption of the Dulles Report and NSC 50, and Jackson's resignation in August 1951, Allen Dulles was promoted to DDCI to replace Jackson, later, replacing Smith as DCI in 1953. Jackson remained a contract special adviser to the DCI through both the Smith and Dulles directorships. During the Eisenhower Administration, Bill Jackson is listed by the 'White House Staff' publication and by the CIA as being a 'Special Adviser' and 'Senior Consultant to the Director of Central Intelligence' (from 1951–1955). In 1953, Jackson was appointed Chairman of President Eisenhower's Committee on International Information Activities, often known inside the Beltway as the Jackson Committee (1953–1954) which led to creation of the US Information Agency (USIA). While employed as managing director at J. H. Whitney & Co., Jackson was named 'Special Assistant to the Secretary of State' John Foster Dulles to attend the 1955 Big Four talks in Geneva. In December 1955 Jackson resigned from J. H. Whitney & Co. In February 1956 Jackson was appointed special assistant to President Eisenhower for psychological warfare. He succeeded Nelson Rockefeller who had resigned in December. On 1 March Jackson was appointed by Eisenhower as Special Assistant to the President for Foreign Affairs to "assist in the coordination and timing of the execution of foreign policies involving more than one department or agency. He will represent the President on the Operations Coordinating Board (as Vice Chairman) and will attende meetings of the Cabinet and the National Security Council." President Eisenhower appointed Jackson to additional responsibilities serving as Acting United States National Security Advisor from September 1, 1956, until January 7, 1957.

Жеке өмір

Джексонның бірінші әйелі, Элизабет Лайман (1929 жылы үйленген) Довер қаласының Томас Райс ағасының бұрынғы әйелі болды; ол өзімен бірге Томас Райс кіші және Лайман Райс есімді екі баласын алып келді. Джексон мен Элизабеттің тағы екі ұлы болды: Уильям Хардинг Джексон кіші және Ричард Ли Джексон. Джексон Екінші дүниежүзілік соғыстан оралғаннан кейін 1946 жылы олар ажырасты. 39 жасында Джексон Нью-Йорк ауруханасы қоғамы директорлар кеңесінің (1940–1949) ең жас президенті болып сайланды. Бұл аурухана 1771 жылы король Джордж III құрған Американың ең көне ауруханаларының бірі. Соғыстан кейін Джексон Bankers Trust, Джон Хей Уитни қоры, Нью-Йорк арнайы хирургия ауруханасы және Меннингер қоры басқармаларына сайланды. 1951 жылы Джексон Уабаш темір жолының бұрынғы президенті Норман Б. Питкэрннің қызы Мэри Питкэрнге үйленді. Олардың екі ұлы болды: Брюс П. Джексон және Хауэлл Э. Джексон. Олар ажырасқаннан кейін, шамамен 1965 жылы, Китинг тағы бір Нью-Йорк заңгері Венделл Дэвиске үйленді, ол 1972 жылы қайтыс болды. Ол үшінші рет АҚШ сенаторы және Израильдегі бұрынғы елші Кеннет Китингке үйленді, соның нәтижесінде Мэри Питкэрн Джексон Дэвис Китинг атанды.

Өлім

Джексон 1971 жылдың 28 қыркүйегінде Аризона штатының Тусон қаласында 70 жасында қайтыс болды.