Кіріспе

Американдық саясаткер (1784–1834) Джонатан Дженнингс (27 наурыз 1784 – 26 шілде 1834) – Индиана штатының алғашқы губернаторы және Индианадан тоғыз рет Конгресске сайланған американдық саясаткер. Ол Нью-Джерси штатының Хантердон округінде немесе Вирджиния штатының Рокбридж округінде дүниеге келген. 1806 жылы Индиана территориясына көшер алдында құқық білімін оқыған. Дженнингс бастапқыда заңгер болып жұмыс істеуді жоспарлаған, бірақ өзін асырау үшін Винсенстегі федералды жер кеңсесінде және аумақтық заң шығару органы кеңсесінде көмекші болып жұмыс істеді, сондай-ақ жер спекуляциясымен және саясатпен айналысты. Дженнингс аумақтық губернатор Уильям Генри Харрисонмен қарым-қатынаста дауласып, осыдан кейін саясатқа қатысып, өзінің ерте саяси мансабының бағытын белгіледі. 1808 жылы Дженнингс Индиана территориясының шығыс бөлігіне көшіп, Кларк округіндегі Чарльзтаунға жақын жерге қоныстанды. Ол Харрисонның қолдаушыларын бөліп, Харрисонға қарсы кандидат ретінде сайлауға түсіп, АҚШ Конгресіне Индиана территориясының делегаты болып сайланды. 1812 жылға қарай ол аумақтық үкіметтің құлдыққа қарсы және штат болуды қолдайтын фракциясының жетекшісі болды. Дженнингс және оның саяси одақтастары 1812 жылы губернатор Харрисон отставкаға кеткеннен кейін аумақтық ассамблеяны бақылауға алып, үкіметтік істерге үстемдік етті. Конгресс делегаты ретінде Дженнингс 1816 жылы Индиананың мемлекеттік үкіметін және конституциясын құруға рұқсат берген Қолдау актісін қабылдауға көмектесті. Ол 1816 жылдың маусымында Корайдонда өткен Индиана конституциялық конвенциясының президенті болып сайланды, онда ол штаттың алғашқы конституциясын жазуға көмектесті. Дженнингс штатта құлдықты тыйым салуға қолдау көрсетті және үкіметтің күшті заңнамалық тармағын жақтады. 1816 жылдың тамызында Дженнингс 32 жасында Индиананың алғашқы губернаторы болып сайланды және қосымша мерзімге қайта сайланды. Ол жолдар мен мектептер салуды талап етті және Орталық Индиананы американдық қоныстануға ашу үшін Сент-Мэри шартын жасасты. Оның қарсыластары оның шар келіссөздеріне қатысуын конституцияға қайшы деп сынап, оған қарсы импичмент процесін бастады, бірақ бір айлық тергеуден кейін және лейтенант-губернатордың отставкасынан кейін 15-13 дауыспен бұл шара жеңіліске ұшырады. Екінші мерзімінде және 1819 жылғы экономикалық дағдарыстан кейін Дженнингс қаржылық қиындықтарға тап болды, бұл оның бизнес мүдделерін қадағалай алмауымен және бір уақытта штатты басқаруымен күрделенді. Штат конституциясына сәйкес Индиана губернаторы лауазымына тағы бір рет сайлана алмағандықтан, Дженнингс қаржылық қолдаудың басқа жолдарын іздеді. 1822 жылы губернатор ретінде екінші мерзімін аяқтағаннан кейін Дженнингс АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және 1831 жылы мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шықты. Конгресте Дженнингс инфрақұрылымды жақсартуға арналған федералдық шығындарды қолдады. Дженнингс өмірінің көп бөлігінде алкогольге тәуелді болды. Оның әйелі Энн қайтыс болғаннан кейін және ревматизмге шалдыққаннан кейін оның тәуелділігі нашарлады. Оның алкоголизм салдарынан 1830 жылы қайта сайлау науқанында жеңіліске ұшырады. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін оның жағдайы нашарлап, шаруашылығын жүргізе алмады. Қаржылық жағдайы нашарлағаннан кейін кредиторлар оның жерлерін және Чарльзтаундағы фермасын тартып алмақшы болды. Досын қорғау үшін АҚШ сенаторы Джон Типтон Дженнингстің фермасын сатып алып, оған онда тұруға рұқсат берді. Дженнингс қайтыс болғаннан кейін оның мүлігі сатылды, бірақ оның қабіріне ескерткіш орнатуға қаражат қалмады, ол 57 жыл бойы белгісіз болып қалды. Тарихшылар Дженнингстің өмірі мен Индиананың дамуына тигізген әсері туралы әртүрлі пікірлер білдірді. Ертедегі штат тарихшылары Джейкоб Пьатт Данн және Уильям Уэсли Вуллен Дженнингске жоғары баға берді және оған Индианадағы құлдық күштерін жеңіп, штаттың негізін қалаумен байланысты екенін айтты. Тыйым салу дәуіріндегі тарихшылар, мысалы Логан Эсерей, Дженнингсті айлакер және өзін-өзі жарнамалайтын саясаткер ретінде сипаттап, оның алкоголизм мәселесіне назар аударды. Қазіргі заманғы тарихшылардың арасында Рэнди Миллс Дженнингстің маңыздылығын екі шектің арасында орналастырады, бірақ Вулленнің штат "оған есептей алмайтындай көп қарыздар" екені туралы бағалауымен келіседі.

Отбасылық негіздер

Джонатан Дженнингс, Джейкоб пен Мэри Кеннеди Дженнингстің ұлы, 1784 жылғы 27 наурызда Нью-Джерси штатының Хантердон округіндегі Ридингтон қалашығында немесе Вирджиния штатының Рокбридж округінде дүниеге келді. Ол Дженнингстер отбасының сегіз баласының алтыншысы еді. Әкесі дәрігер, пресвитериандық миссионер және Голланд реформаторлық шіркеуінің пасторы болған. Анасы жақсы білім алған және медицинамен айналысқан, ол Нью-Джерси штатының Баскинг-Ридж қаласындағы пресвитериандық пастор Сэмюэл Кеннедидің қызы еді. 1790 жылдары Дженнингстің әкесі отбасын Пенсильвания штатының Файетт округіндегі Дунлап Крикке көшірді, онда Дженнингс ересек болғанға дейін тұрды. 1792 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Дженнингсті үлкен әпкесі Сара мен інісі Эбенезер тәрбиеледі. Дженнингс Эбенезерге, кіші әпкесі Эннге және оның күйеуі, дәрігер Дэвид Г. Митчеллге жақын болды. Дженнингс үйде оқыды, содан кейін Пенсильвания штатының Канонсбург қаласындағы жақын маңдағы грамматикалық мектепке барып, негізгі білім алды. Оның екі сыныптасы, Уильям Хендрикс пен Уильям У. Вик, кейіннен оның саяси одақтастары болды. 1806 жылы Дженнингс Пенсильваниядан Огайо штатының Стеубенвилл қаласына көшіп келді, онда оның ағасы Обадияның заң кеңсесі болды. Дженнингс Обадияға Огайо Жоғарғы сотындағы істерде көмектесті. 1806 жылы Дженнингс батысқа қарай Индиана территориясындағы Джефферсонвиллге бағыт алды, бірақ көп ұзамай қайтып келді. 1807 жылдың басында ол Индиана территориясының астанасы Винсенске көшіп, жеке заңгерлік практикасын ашты және сәуір айында адвокаттық алқаға қабылданды. Дженнингс адвокат ретінде табыс табуда қиындыққа тап болды, себебі территорияда оны жұмыспен қамтуға жеткілікті клиенттер болмады. Бадолетпен бірге Дженнингс жер спекуляциясымен айналысты. Ол көптеген жерлерді сатып алып, айтарлықтай пайда тапты. 1807 жылы Дженнингс аумақтық заң шығарушы орган клеркінің көмекшісі болып жұмыс істеді және мемлекеттік жерлерді сату бойынша болжауларын жалғастырды.

Харрисонмен бетпе-бет келу

1807 жылдың тамызында Дженнингс Винсенн университетінің қамқоршылар кеңесінің хатшысы болып тағайындалды және аумақта жүргізіліп жатқан саяси дауларға тартыла бастады. Аумақтық губернатор Уильям Генри Харрисон кеңестің мүшесі және президенті болды. Индиана территориясының губернаторы ретінде Харрисон өзінің саяси тағайындаулары мен вето құқығы арқылы едәуір ықпалға ие болды. Дженнингс университетке тағайындалды, себебі генерал Вашингтон Джонстон Харрисонның Винсенн қаласының француз тұрғындарына университеттің ортақ пайдалану жерлерін пайдалануға тыйым салу туралы ұсынысына қарсылық білдіргеннен кейін кеңестің хатшысы лауазымынан кеткен еді. Кеңес Харрисонның ұсынысын қабылдамады, бірақ Джонстон хатшы лауазымынан кетті және Дженнингс Харрисонның адал қолдаушыларының бірі Генри Херстке қарағанда оның орнына таңдалды. Харрисон ашуланып, дереу кеңестен кетті, бірақ кейіннен шешімін қайта қарады. 1807 жылдың қыркүйегінде Харрисон кеңеске қайта сайланды және оның президенті болып сайланды. Осы уақытта Джонстон кеңес отырысының барысын сипаттайтын памфлет жазды, оны Дженнингс кеңестің білуіне немесе мақұлдауына қарамастан куәландырды. Дженнингс аумақтық заң шығарушы органда кеңседе жұмыс істеуге тырысқанда Харрисонды одан әрі ашуландырды. Дженнингстің қарсыласы – құлдыққа қарсы кандидат Дэвис Флойд, Харрисонның жауы болды. Дженнингс жарыстан шыққаннан кейін Флойд осы лауазымға таңдалды және Дженнингстің маңызды саяси одақтасына айналды. 1808 жылдың сәуір айында Харрисон Винсенн университетінің кеңесінің президенті болып қайта сайланғаннан кейін, Дженнингстің іс-әрекетін тексеру үшін комиссия тағайындалды. Комиссияның тергеуі кеңестің білуіне немесе мақұлдауына қарамастан Джонстонның кеңес отырысы туралы памфлетін Дженнингстің куәландыруына қатысты. Бұл оқиға 1808 жылы Дженнингстің отставкаға кетуіне әкелді және екеуінің арасында көп жылдар бойы сақталған қарым-қатынастың едәуір шиеленісін тудырды. 1808 жылдың наурызына қарай Дженнингс өзінің болашағы Харрисон басымдығын сақтайтын аумақтың батыс бөлігінде күңгірт деп сенді. Қараша айында ол Винсенн қаласын тастап, Индиана территориясындағы Кларк округіне жататын Джефферсонвилл қаласына көшіп, содан кейін жақын маңдағы Чарльзтаун қаласына қоныстанды. Дженнингс өзінің саяси болашағы аумақтың шығыс бөлігінде табысты болуы мүмкін деп ойлаған болуы мүмкін. Аумақтың оңтүстік-шығыс және шығыс бөлігіндегі елді мекендер құлдыққа және Харрисонның аристократиялық мінез-құлқына қарсы болды, бұл Дженнингстің нанымдарына ұқсас болды, ал аумақтың батыс бөлігі мен Винсенн аймағы құлдықты қолдады. Индиана территориясы құрылғанға дейін құлдыққа рұқсат беру туралы өтініштер келіп түскенімен, бұл мәселе 1807 жылы Харрисон мен оның аумақтық заң шығарушы органдағы қолдаушылары аумақта құлдыққа рұқсат беру жөніндегі күш-жігерді қайта жандандырған кезде кеңінен назар аударды. Дженнингс және оның құлдыққа қарсы жақтастары Харрисонның әкімшілігін, оның құлдыққа қатысты сезімдерін және аристократиялық саясатын сынап, Винсенн Вестерн Сан газетінде жарияланған мақалалар жазды. 1808 жылы конгрессмен Бенджамин Парк қызметінен кеткен кезде, Харрисон бос орынды толтыру үшін арнайы сайлау өткізуді бұйырды. Дженнингс Харрисонның кандидаты Томас Рэндольфке қарсы жарысқа түсті, ол аумақтың бас прокуроры және Винсенн қаласының тумасы Джон Джонсон болды, оған құлдыққа қарсы топ қолдау көрсетті. Рэндольф өзінің сайлаушыларының көпшілігі келіспесе, аумаққа құлдықты енгізбеуге уәде берді, ал Джонсон бұл мәселеде үнсіз қалды. Аумақтың шығыс бөлігінен шыққан құлдыққа қарсы кандидат Дженнингс құлдыққа қарсы сөйлеу үшін елді мекеннен елді мекенге аттанды. Дженнингс Рэндольфтің аристократиялық бейімділіктері, Харрисонның аумақтық үкіметімен байланысы және аумақтағы құлдық мәселесі туралы айтты. Дженнингс өзінің ең үлкен қолдауын аумақтың шығыс бөлігіндегі квакерлер қауымының арасында тапты. 1809 жылдың 27 қарашасында Дженнингс Он бірінші Конгресске делегат болып сайланды. Сайлау тартысты болды. Дженнингс Рэндольфті 428 дауыспен 402-ге, ал Джонсон 81 дауыспен жеңді. Рэндольф сайлау нәтижелерін сынап, өзінің ісін АҚШ-тың Өкілдер палатасына жеткізу үшін Вашингтонға барды. Рэндольф Дирборн округінің сайлау қызметкерлері округтің жетінші округінде тоқсан бір дауысты куәландыру үшін тиісті процедураларды орындамаған және дауыстар дауыстар жиынтығынан шегерілуі керек деп мәлімдеді. Егер есептен шығарылса, онда Рэндольф жеңіске жетер еді. Палата комитеті бұл мәселені қарап, Рэндольфтің пайдасына қаулы шығарды және жаңа сайлау өткізуді ұсынды. Рэндольф дереу Индиана территориясына орталыққа қайтадан үгіт жүргізу үшін кетті, бірақ Палата комитеттің ұсынысын 83 дауысқа 30 дауыспен жеңіліске ұшыратты және Дженнингске орын алуға рұқсат берді. Конгресс делегаты ретінде Дженнингс заң шығару процесін үйренді, Палата комитеттерінде қызмет етті, заң жобаларын ұсынды, мәселелерді талқылады және губернатор Харрисонға қарсы күресін жалғастырды. Дженнингс конгресс талқылауларында маңызды рөл атқармады, бірақ ол өзінің сайлаушыларының мүдделерін қорғауға тырысты. Ол 1811, 1812 және 1814 жылдары қайта сайланды. Хей 1792 жылы Кентукки штатының Харродсбург қаласында дүниеге келді. Оның отбасы Индиана территориясындағы Кларк округіне көшіп, Чарльзтаун қаласына қоныстанды. Дженнингс 1809 жылы Конгресске үгіт жүргізген кезде ол онымен алғаш рет кездесті. Бірінші сессиясы аяқталғаннан кейін Дженнингс Индиана территориясына оралып, 1811 жылдың 8 тамызында он сегіз жасар Эннге үйленді. Энннің әкесі жақында қайтыс болғандықтан, ол отбасы мен күнкөріс құралынан айырылған еді. 1811 жылы Конгресске қайта сайланғаннан кейін, жұбайлар Вашингтонға оралды, ол қысқа ғана уақытқа қалды, содан кейін Дженнингстің әпкесі Энн Митчеллмен бірге Пенсильванияға сессия аяқталғанша тұруға кетті. Дженнингстің әйелі денсаулығының нашарлауына ұшырады, ол 1816 жылы Индиана губернаторы болғаннан кейін нашарлап, 1826 жылы ұзаққа созылған аурудан кейін қайтыс болды. Содан кейін сол жылы Дженнингс Кентуккиден Чарльзтаун семинариясында оқытуға келген Кларисса Барбиге үйленді. Дженнингстің екі некеден де балалары болған жоқ.

Харрисонмен шайқас

Сайлаудағы жеңілісіне ашуланған Рэндольф Харрисонның жақтастарын айқайлап сөккен, тіпті біреуімен дуэльге шақырған. Ол үш рет пышақталды, бірақ сауығып, 1810 жылы қайта сайлауға түсті. Харрисон Рэндольфтің атынан жеке куәлік беруге келді. Дженнингс құлдық мәселесіне ден қойып, Рэндольфті Харрисонның құлдықты заңдастыру әрекеттерімен байланыстырды. Конгресс сайлауы аумақтық заң шығарушы органға өкілдерді сайлаудың халықтық бірінші сайлауымен бірге өтті. 1809 жылы, сайлауға бір жыл қалғанда, Иллинойс штаты Индиана территориясынан бөлініп, Харрисонды батыс бөлігіндегі қолдаушыларынан айырды, соның салдарынан территориядағы құлдыққа қарсы күштер ауыр жеңіліске ұшырады. Харрисон Дженнингске саяси базасын кеңейту үшін территориядағы наразы француз тұрғындары арасында үгіт жүргізуді ұсынды. 1810 жылы Дженнингстің Рэндольфты жеңісі Харрисонның құлдыққа қатысты саясатын жоққа шығарды. Сайлаудағы жеңісінен кейін Дженнингс және оның құлдыққа қарсы одақтастары аумақтық губернатордың билігін шектеу және 1805 жылғы келісімшарт бойынша мерзімі бар жұмыспен қамту туралы заңды жою мақсатында заң шығару жоспарын қабылдады. Конгресстегі толық мерзімінде Дженнингс Харрисонға қарсы шабуылдарын күшейтіп, оны жеке пайдаға қызмет етуге, күмәнді жер сату операцияларына қатысуға және шекарадағы үндістермен қажетсіз шиеленіс тудыруға айыптады. Дженнингс Харрисонның саяси тағайындаулар жасау өкілеттігін азайтуға бағытталған және оның үндістерден жер сатып алу саясатына қарсы конгресс қаулысын ұсынды. 1810 жылы Харрисон аумақтық губернатор болып қайта тағайындалғанда, Дженнингс президент Джеймс Мэдисонға оның қайта тағайындалуына қарсы пікір білдірген қатысты хат жолдады. Харрисонның Вашингтондағы одақтастары оның атынан сөйлеп, оның қайта тағайындалуына көмектесті. Америкалықтар мен жергілікті тайпалар арасындағы шекарадағы қақтығыстар Типпекано шайқасымен аяқталды (1811 жылғы қараша), содан кейін Дженнингс шайқасқа қатысқан ардагерлерге өтемақы төлеу және қаза тапқандардың жесірлері мен балаларына бес жылға зейнетақы тағайындау туралы заңды қабылдауға жәрдемдесті. Жеке өмірінде Дженнингс шайқасқа өкінді, ал территориядағы достары Харрисонды жағдайды ушықтырып, қажетсіз өлім-жұлымға себеп болды деп айыптады. Ұлыбританиямен соғыс жариялау туралы талаптар күшейген кезде Дженнингс соғыс жақтастарының қатарына қосылмады, бірақ 1812 жылғы соғыстың басталуын қабылдады. Соғыстың басында Харрисон әскери генерал болып тағайындалып, шекараны қорғауға және Канадаға шабуыл жасауға жіберілді, бұл оны 1812 жылы аумақтық губернатор лауазымынан кетуге мәжбүр етті. Харрисонның отставкаға кетуінен бұрын Дженнингс және оның одақтастары жағдайды пайдаланып, губернатордың билігін әлсіретуге кірісті. 1811 жылы аумақтық заң шығарушы орган астананы Харрисонның бекінісі болған Винсенстен көшіруге дауыс берді және саяси билікті аумақтық губернатордан аумақтық заң шығарушы орган мен оның сайланған лауазымды тұлғаларына ауыстыруды бастады. 1811 жылы Дженнингс құлдыққа жақтас тағы бір үміткер Уоллер Тейлорға қарсы конгресске қайта сайлану үшін жарысты. Бұл сайлау кампаниясы Дженнингстің мансабындағы ең қиын болды. Тейлор Дженнингсті "нашар қорқақ" деп қысым жасап, тіпті оны дуэльге шақырды, бірақ ол бас тартты. Дженнингс құлдық мәселесін қайта көтеріп, өзінің жаңа ұранын жариялады: "Индианада құлдыққа орын жоқ". Дженнингстің жақтастары Тейлорды, аумақтық судьяны, құлдық қозғалысымен байланыстырды. Қайта сайланғаннан кейін Дженнингсте сары ауру пайда болды, көбінесе алкоголизмнен туындайтын ауру, бірақ ол сауығып кетті. Конгресстегі үшінші мерзімінде Дженнингс Индианаға штат мәртебесін беруді жақтады, бірақ 1812 жылғы соғыс аяқталғанға дейін заң жобасын ресми түрде ұсынбады. Дженнингс 1814 жылғы сайлауда Илайджа Спарксқа қарсы шығып, жеңіске жетті.

Мемлекет болу үшін күрес

1815 жылы Дженнингс және аумақтық заң шығарушы орган штат болу жолына түсуге дайын болды. 1815 жылдың желтоқсанында Дженнингс Конгреске Индиана штаты болу туралы аумақтық заң шығарушы органнан түскен петицияны ұсынды. 1815 жылғы халық санауы территорияның халқы 63 000-нан асып түсетінін көрсетті, бұл 1787 жылғы Солтүстік-Батыс жарлығына сәйкес штат болудың ең төменгі талабынан жоғары еді. Аумақтық губернатор Томас Пози территорияның халық санының аздығына байланысты алаңдады, бұл мемлекеттік басқаруды қаржыландыру үшін жеткілікті салық түсімдерін қамтамасыз ете алмайды. Президент Мэдисонға жазған хатында ол президентке заңға вето қоюды және штат мәртебесін тағы үш жылға кейінге шегергенін ұсынды, бұл оған губернатор ретіндегі өкілеттігін аяқтауға мүмкіндік берер еді. Мэдисон Позидің өтінішін қабылдамай заңға қол қойды. Аумақтық заң шығарушы органның белгілі бір мүшесі Деннис Пеннингтон конституциялық конвенцияға құлдыққа қарсы көптеген делегаттардың сайлануын қамтамасыз етті. Дженнингс Кларк округынан делегат болды. Делегаттар Индиана үшін жаңа конституция жасағанмен, мазмұнының көп бөлігі басқа штаттардың, әсіресе Огайо және Кентукки штаттарының конституцияларынан алынған. Бірнеше қағидалар Индиана үшін жаңа және ерекше болды. Жаңа мемлекеттік басқару заң шығарушы, атқарушы және сот органдарына бөлінді, губернаторға шектеулі өкілеттік берілді, ал Индиана Бас Ассамблеясы мен округтік шенеуніктерге билік шоғырландырылды. Конвенциядан кейін Дженнингс губернаторлыққа кандидат екенін жариялады.

Үгіт-насихат және сайлау

1816 жылы маусымда өткен штаттық съезде Дженнингс кейбір делегаттарға губернаторлыққа үміткер болу ниетін білдірген болуы мүмкін, ал 1816 жылдың шілде айының басында ол өзінің кандидатурасын ресми жариялады. Томас Пози, Индиананың соңғы аумақтық губернаторы, Дженнингстің қарсыласы болды. Пози 1816 жылдың 29 маусымында съез аяқталар алдында губернаторлыққа өзінің кандидатурасын жариялады. 5 тамыздағы сайлауға бес апта ғана қалғанда, белсенді сайлау кампаниясы жүргізілмеді. Индиана штатының құрылуы мерзімінен бұрын болды деп ойлаған Пози көпке танымал емес еді және денсаулығымен күресіп жатты. Дженнингс үлкен артықшылықпен жеңіске жетті – 5,211 дауысқа қарсы 3,934 дауыс. Дженнингстің дауыстарының көп бөлігі, әсіресе оның қолдауы күшті болған штаттың шығыс бөлігінен келді, ал Позидің дауыстары батыс бөлігінен болған болуы мүмкін. Дженнингс жаңа штаттың астанасы – Корайдонға көшіп, губернаторлық мерзімі аяқталғанға дейін қызмет етті. Конституцияға сәйкес, губернатор үш жылдық мерзімге сайланды және тоғыз жылдың ішінде алты жылдан артық қызмет етуге тыйым салынды. Дженнингстің бағдарламасында әділеттілікті қамтамасыз ету үшін сот ісін жүргізуді орнату, мемлекеттік қаржыландырылатын білім беру жүйесін ұйымдастыру, мемлекеттік банк жүйесін құру, бос қара нәсілділерді заңсыз ұстау мен құлдыққа салуды болдырмау, мемлекеттік кітапхананы ұйымдастыру және инфрақұрылымды жақсарту жоспарлары қарастырылды. Дженнингс өзінің инаугурациялық сөзінде құлдықты қатаң айыптады және губернатор ретінде осы институтқа қатысты ұстанымын нақтылады. 1816 жылдың 7 қарашасында Дженнингс штат заң шығарушы органына «заңды түрде бостандыққа құқығы бар түсті адамдарды ұстауға және құлдыққа салуға жасалған заңсыз әрекеттерді» болдырмау үшін заң қабылдауға шақырды, сонымен қатар «басқа штаттың немесе территорияның азаматтарына тиісінше қызмет етуге міндетті адамдардың осы штат шегінде өздерінің заңды иелерінен пана табуын» қабылдамауды ұсынды.

Ішкі жетілдірулер

1818 жылы Дженнингс штаттың ішкі жағдайын жақсартудың кең ауқымды жоспарын ілгерілетуді бастады. Көптеген жобалар жолдар, каналдар және штаттың коммерциялық тартымдылығы мен экономикалық тұрақтылығын арттыруға бағытталған басқа да құрылыстарға арналған болды. Дженнингстің екінші мерзімінде штат үкіметі қоғамдық жақсартуларды қолдауды жалғастырды, жаңа жолдар салу және Орталық Индианаға қоныстануды кеңейту арқылы. 1821 жылы Индианаполис штаттың тұрақты астанасы болғаннан кейін және аймаққа жаңа қоныс аударушылар келгеннен кейін, Индиана Бас Ассамблеясы жаңа жолдар салуға және маңызды жолдарды жақсартуға 100 000 доллар (~ доллар) бөлді, бірақ бұл қажетті сомадан әлдеқайда аз болды. Штат төмен салық түсімдерінен бюджет тапшылығын бастан өткерді, бұл Дженнингсті жобаларды қаржыландырудың басқа жолдарын іздеуге мәжбүр етті. Қаржының негізгі көздері штаттық банкке мемлекеттік облигациялар шығару және мемлекеттік жерлерді сатудан түскен қаражат болды. Штаттың шығындары мен қарыздары қысқа мерзімді бюджеттік мәселелерге әкелді, бірақ бастапқы сәтсіздіктерге қарамастан (капиталға қол жеткізудің қиындығы ақырында жақсарту бағдарламаларын тоқтатты және қаражат жетіспеуіне байланысты Индиана каналы компаниясы таратылды), Дженнингс бастаған инфрақұрылымдық жақсартулар жаңа қоныс аударушыларды штатқа тартты. 1810 жылы жаңа штаттың шекарасындағы Индиана территориясының халқы 24 520 адамды құрады. Губернаторлық қызметтен кейінгі онжылдықтарда Индиана халқы 1816 жылы алпыс бес мыңнан 1820 жылы 147 178-ге дейін өсті және 1850 жылы бір миллионнан асты. 1817 жылы штат заң шығарушы органына жолдаған жылдық үндеуінде ол штат конституциясында көзделгендей, тегін, мемлекеттік қаржыландырылатын білім беру жүйесін құруға шақырды, бірақ штат азаматтарының көпшілігі мемлекеттік мектептерді қаржыландыру үшін салық салуға дайын болған жоқ. Штат заң шығарушы органы мемлекеттік инфрақұрылымды құруға басымдық беру керек деп есептеді. Мемлекеттік қаражаттың жетіспеуі штат кітапханасы жүйесін құруды 1826 жылға, губернатор Джеймс Б. Рейдің басқару кезеңіне дейін кейінге шегерді. "Индиана банкі 1819 жылғы дағдарысқа дейінгі өркенді жылдарында да тұрақсыз негізде тұрды." Бірінші штаттық банк көп ұзамай федералдық қаражаттың сақтаушысына айналды және жер спекуляцияларына қатысты. 1814 жылы құрылған Мэдисон қаласының Фермерлер мен шеберлер банкі 1835 жылға дейін жарамды болатын аумақтық жарғы бойынша штаттық банктан бөлек қалуды жөн көрді. Штаттық шығындар кірістен асып кеткен кезде Дженнингс қазынашылық қағаздарын шығарудың орнына тапшылықты жабу үшін банк несиелерімен мемлекеттік қарыздарды қамтамасыз етуді жөн көрді. Салықтар жиналды және штат Индиананың бірінші штаттық банкінен қарыз алды, бірақ штаттың қаржылық жағдайы 1819 жылғы экономикалық дағдарыс салдарынан нашарлады. 1820 жылға қарай Бірінші штаттық банктегі федералдық салымдар тоқтатылды және банк қағаздары федералдық жер кеңселерден сатып алу үшін қабылданбады. Бірінші штаттық банк банкрот болғаннан кейін бірнеше жыл бойы Индиана азаматтары қаржы қызметтері үшін Луисвиллдегі филиалы бар Америка Құрама Штаттарының банкіне және Мэдисон қаласының Фермерлер мен шеберлер банкіне сенеді. Дженнингс штаттық банктерді жеткілікті түрде бақыламағаны және банк қызметкерлерін әлеуетті бұзушылықтар үшін тергемегені үшін сынға ілікті.

Сент-Мари келісім-шарты

1818 жылдың соңында Дженнингс Льюис Касс пен Бенджамин Паркпен бірге Индиананың солтүстік және орталық бөліктерінде тұратын (Потаватоми, Уиа, Майами және Делавэр) тайпаларымен келісім шарты жасасу үшін федералды комиссар болып тағайындалды. Сент-Мэри шарты Индиана штатына 1809 жылғы келісім шартының солтүстігіндегі миллиондаған акр жерді сатып алуға, және батысқа қарай Уабаш өзеніне дейін, сондай-ақ тағы екі жер учаскесін қоса кеңейтуге мүмкіндік берді, бұл Индиананың орталық бөлігінің көп бөлігін американдықтардың қоныстануына ашты. Бұл тағайындау Дженнингстің саяси мансабында дағдарыс тудырды. Штаттың конституциясы штат губернаторы болып қызмет атқарып жатқанда федералды үкіметтік лауазымды атқаруға тыйым салғандықтан, Дженнингстің саяси қарсыластары федералды тағайындауды қабылдаған кезде ол губернатор лауазымынан бас тартқан деп дәлелдеп, оны лауазымнан кетуге мәжбүр ету мүмкіндігін пайдаланды. Вице-губернатор Кристофер Харрисон Дженнингстің сайланған лауазымынан «құлап», Дженнингс болмағанда штат губернаторының міндетін атқарушы болып тағайындалғанын мәлімдеді. Осы уақытта Индиана штатының Өкілдер палатасы тергеу бастады. Дженнингс жағдайды білгенде, оның әрекеттеріне күдік тудырғанына «қайғырды» және федералды үкіметтен алған, оның тапсырмасына қатысты құжаттарды өртеп жіберді. Заң шығарушы орган Дженнингсті және Харрисонды жауап беру үшін шақырды; алайда, Дженнингс бас тартты, жиналыстың оны тексеруге құқығы жоқ екенін айтты, ал Харрисон жиналыс оны губернатордың міндетін атқарушы деп мойындамаса қатысудан бас тартты. Екеуі де заң шығарушы органмен кездеспегендіктен, жиналыс Дженнингстің федералды үкіметтен алған құжаттарының көшірмелерін талап етті, ол федералдық агент ретінде әрекет етпегенін дәлелдеу үшін. Дженнингс жауап берді:
<blockquote>Егер менде мемлекеттік мүдделерді ілгерілетуге арналған кез келген мемлекеттік құжаттар болса, оларды ұсынуға қуаныштайтын едім және мемлекеттің конституциясы немесе заңдары талап ететін кез келген ақпаратты беруге әрқашан дайын боламын. Егер қиындық, нақты немесе болжамды, менің Сент-Мэри келіссөздерімен байланысты болған жағдайлардан туындаған болса, комитет алдында мен оның орындылығына толық сеніммен және штаттың барлық халқының игілігін арттыру және біз қазірдің өзінде иеленетін кең және құнарлы жерді қосуға көмектесу үшін, менің тарапымнан құлшыныспен әрекет еткенімді айтуым керек. Палатаның Дженнингске қарсы дауыстары негізінен штаттың батыс округтерінен түсті. Харрисон бұл шешімге ашуланып, вице-губернатор лауазымынан кетті. 1820 жылы Харрисон Дженнингске қарсы қайта сайлауға түсті. Дженнингс сайлауда үлкен басымдықпен жеңіске жетті, 11,256 дауыс Харрисонның 2,008 дауысына қарсы. Дженнингстің үш есеге жеңіске жетуі оның танымал саясаткер болып қала бергенін және штаттың сайлаушыларын губернатордың беделіне шабуыл жасау тым алаңдатпағанын көрсетеді.

Жеке қаржы мәселесі

Дженнингстің жеке қаржысы 1819 жылғы паникадан зардап шекті, ал Индиана губернаторы оның қаржылық жауапкершілігін одан әрі арттырды. Дженнингс ешқашан қарыздан құтыла алмады. Бір тарихшы Дженнингстің қаржылық ахуалының себебі саяси науқандары кезінде кеткен шығындар, мемлекеттік қызметте ұзақ жылдар еңбек етуі және шаруашылығын тиісінше басқаруға уақыт таба алмауы болуы мүмкін деп санайды. Дженнингс пен оның әйелі Коридон үйлерінде жиі қонақтарды, заң шығарушыларды және басқа да мәртебелі тұлғаларды қабылдап тұратын. 1819 жылы ол президент Джеймс Монро мен генерал Эндрю Джексонды Джефферсонвиллде олардың құрметіне өткізілген кешкі асқа шақырды, екеуі де шекаралық штаттарды аралап шығып жатқан кезде. 1822 жылы Дженнингс өзінің саяси одақтасы Джордж Раппқа жазған хатында Гармонистерден 1000 доллар (~$) көлемінде жеке қарыз сұрады, бірақ оның өтініші қабылданбады. Дженнингс жеріне ипотека беріп, достарынан жеке несие алуға қол жеткізе алды. 1820-жылдардың соңына қарай Дженнингс ақша тапшылығына тап болды. Ол шығындарын жабу үшін саяси лауазымнан түсетін табысына тәуелді болды. Оның шаруашылығы жеткілікті қаржылық қолдау бере алмады. Отыз сегіз жастағы Дженнингске заң бойынша 1823 жылы Индиана губернаторы лауазымына үшінші рет сайлануға тыйым салынғандықтан, ол басқа саяси мүмкіндіктерді қарастыруға мәжбүр болды. Дженнингс Конгреске қайта оралуға шешім қабылдады.

Конгресске қайта оралу

1822 жылдың қыркүйегінде, губернаторлық екінші мерзімі аяқталуға аздан кейін, Уильям Хендрикс Индиана губернаторы лауазымына кандидат болу үшін қызметтен кеткен соң Дженнингс Конгресске кандидат болды. Хендрикс бос қалған орнын толтыру үшін 1822 жылдың 5 тамызында арнайы сайлау өтті. Сонымен қатар, штат халқының санының артуы Индианаға үш конгресс орын берді. Сол күні Индианадан үш конгрессменді сайлау үшін кезекті сайлау өтті. Дженнингс пен Дэвис Флойд арнайы сайлауда басты үміткерлер болды, және Дженнингс жеңіске жетті. Дженнингс 17-ші Конгресске Демократиялық-Республикалық партиясынан сайланды, ал вице-губернатор Ратлифф Бун губернатор болып тағайындалды. Хендрикс қарсылықсыз сайлауға қатысып, Бунның орнын басу үшін губернатор болып сайланды. Дженнингс Конгресске қайта сайланып, 1830 жылға дейін Индиананың екінші округін өкілдік етті. Ол солтүстік-батыста бекіністер салу, Индиана мен Огайодағы жақсарту жобаларын қаржыландыру үшін заң жобаларын ұсынды және Индиана арқылы өтетін ең ұзын канал – Уабаш және Эри каналын салу үшін федералдық қаражатты пайдалануды қолдау бойынша пікірталас жүргізді. Ол Ұлттық жолды батысқа қарай, Миссисипи өзеніне қарай іздеу және зерттеу туралы ереже енгізетін заңға түзету ұсынды, соның арқасында Индиана мен Иллинойста тұратын адамдар жолға бөлінген үлкен федералдық қаражат оларға тікелей пайда әкелетініне көз жеткізе алатын болды. Дженнингс Уабаш өзенін зерттеуге және жыл бойы бу кемелері үшін қолжетімді етуге қаражат бөлуге көмектесті. Екінші округтен конгрессмен болып қайта сайланған кезде Дженнингс тарифтік саясатты қолдады, инфрақұрылымды жақсартуға мүдделі болды және сайлау палатаға өткен жағдайда, сайлаушыларының қалауынша президенттік кандидатты қолдайтынын уәделеді. Дженнингс шаруашылық жағдайы қиын болған сайлауда Жеремия Салливанды жеңіп, Конгресске қайта сайланды. 1824 жылғы президенттік сайлауда америкалық саяси партиялар үш үміткердің айналасында бірікті: Эндрю Джексон, Джон Куинси Адамс және Генри Клей. Дженнингс Адамсты, кейін Клейді қолдады; алайда, 1825 жылы президенттік сайлау палатаға өткенде, Дженнингс көпшілікпен бірге дауыс беріп, Джексонға саяси қолдау көрсетті, бірақ ол палатада жеңіліске ұшырады және Адамс президент болды. Индианада Джексонды қолдаған сайлаушылар келесі сайлауда жеңіске жетеді деп үміттенді. Дженнингс саяси мансабын жоғарылатуды көздеп, Сенатқа екі рет кандидат болды, бірақ екі жолы да жеңіліске ұшырады. Екінші әрекетінде Дженнингс Джеймс Ноблға ұтылды. Сол жылы ол Кларисса Барбиге үйленді, бірақ оның ішімдікке құмарлығы одан әрі нашарлап, жиі мас күйінде болды. Конгресте қызмет еткен кезеңде Дженнингстің денсаулығы нашарлап, алкогольге тәуелділікпен күресіп, ауыр ревматизмге шалдықты. 1827 жылы Дженнингстің Вашингтондағы жатақханасының төбесінен сыланған гипс оның басына түсіп, ауыр жарақат алды, ал денсаулығының нашарлығы оның сайлаушыларына баруына кедеріс келтірді. Ол 1828 жылы қарсыласын, Индиананың вице-губернаторы Джон Х. Томпсонды жеңіп, қайта сайланды. Дженнингс президенттік кандидатты ашық түрде қолдамады және Джексон мен Адамсты қолдаған сайлаушылардың қолдауымен екінші округтен жеңіске жетті. Дженнингстің соңғы мерзіміндегі палата журналында ол ешқандай заң жобасын ұсынбағаны, мәселелерді дауысқа салу үшін жиі қатыспағаны және бір рет ғана сөз сөйлегені көрсетілген. Сенатор Джон Типтон бастаған Дженнингстің достары оның жағдайын байқап, оның ішімдікке құмарлығы саяси жауапкершілікке айналған кезде қайта сайлануына кедеріс келтіру үшін шаралар қолданды. Джексонға қарсы болған Джон Карр конгресс орындығы үшін алты үміткердің ішінде Дженнингске қарсы шығып, сайлауда жеңіске жетті.

Зейнеткерлік

Дженнингс әйелі Клариссамен бірге Чарльзтаундағы үйіне зейнетке шықты. Дженнингс Типпекано шартының келіссөздеріне қатысты, бірақ делегацияның әрекеті сәтсіз аяқталды. Содан кейін Дженнингс фермасына оралды, онда денсаулығы бірте-бірте нашарлай бастады. Ол ішімдік ішуді жалғастырып, жергілікті таверналарда көп уақыт өткізді және көбінесе көшеде немесе жол жиегіндегі арықтарда ұйықтап жатқан күйінде табылған. Оның ішімдікке құмарлығы оның фермасын өңдеуге қабілетсіздікке жеткізді. Тұрақты табысы болмағандықтан, Дженнингстің кредиторлары оның мүлкін тәркілеуге кірісті. 1832 жылы Типтон Дженнингстің фермасына байланысты ипотеканы сатып алды және Дженнингстің басқа да мүліктері бойынша қарыздарды өтеу үшін жергілікті қаржыгер Джеймс Ланьердің көмегіне жүгінді. Типтон Дженнингске өмірінің соңына дейін ипотекаға салынған фермасында тұруға рұқсат берді және Ланьерден де осындай рұқсат беруді сұрады. Дженнингс 1834 жылдың 26 шілдесінде Чарльзтаун маңындағы фермасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол елу жаста болған. Дженнингсті қысқа ғана рәсімнен кейін белгісіз қабірге жерледі. Оның қабір тасын сатып алуға қаражаты болмады. Дженнингстің кредиторлары, олардың көпшілігі оның көршілері болған, ақша алмады және көңілі қалды. Дженнингстің қайтысынан кейін Типтон Дженнингс фермасын Джозеф Каррға сатты және оның жесіріне сатудан түскен ақшадан 100 доллар сыйлық берді. Чарльзтаундағы Джонатан Дженнингс атындағы бастауыш мектеп және Дженнингс округі оның құрметіне аталды. Индиана штаты 2016 жылы екі жүз жылдығын тойлады және осы мерекелік жылдың аясында Индиана штатының Бас Ассамблеясы 2 наурыз 2016 жылы 57-ші үйдің бірлескен қаулысын қабылдады, осы арқылы Кларк округы арқылы өтетін 65-ші тас жолға Губернатор Джонатан Дженнингстің естелігіне арналған тас жол деген атау берілді. 2016 жылдың 10 тамызында 23,6 шақырымдық тас жол Генривиллдегі Генривилл орта мектебінде өткен салтанатты шарада ашылды, содан кейін ресми жол белгілері орнатылды.

Саяси әсері

Тарихшылар Дженнингстің өмірі мен Индиананың дамуына тигізген әсері туралы әртүрлі түсіндірмелер келтірді. Штаттың алғашқы тарихшылары Уильям Уэсли Вуллен мен Джейкоб Пиатт Данн-младший Дженнингсті дерлік мифтік кейіпте жазды, оның Индиананың қалыптасу кезеңінде көрсеткен күшті, позитивті басшылығына назар аударды. Данн Дженнингсті "жас Геркулес" деп атап, оның Харрисон мен құлдыққа қарсы күресін жоғары бағалады. Вулленнің пікірі де оңтайлы болды: "Индиана оған өлшеусіз қарыз". ХХ ғасырдың басындағы тыйым салу дәуірінде тарихшылар Логан Эсари мен Артур Блайт Дженнингсті көбірек сынады. Эсари, тыйым салудың қатаң болған кезінде Дженнингстің алкоголизм мен жағдайына қатысты өткір сын айтты. Блайт Дженнингстің қабілеттерін "орташа" десе, оның Индианаға тигізген маңыздылығы мен әсерін жоққа шығарды, заң шығарушы орган мен оның жетекшілері дәуірдің сипасын анықтады деді. 1954 жылы Джон Барнхарт пен Дональд Кармони Дженнингсті "мемлекет қайраткері емес, епті саясаткер" деп сипаттады, оның 1816 жылғы конвенциядағы басшылығы "көзге көрінбеді". Қазіргі заманғы тарихшылар Говард Пекхэм, Рэнди Миллс, Эндрю Р. Л. Кейтон және Дороти Рикер Дженнингстің мұрасы Данн мен Эсаридің бағалауларының "екі шегінің арасында" болуы мүмкін деп санайды. Миллс Вулленмен келісіп, Индиана Дженнингске алғыс айтуға тиіс екенін айтады. Дженнингстің жетістіктері көп болмаса да, ол "мақтауға лайық" жұмыс жасады, мемлекетті "көбірек демократиялық үкімет түріне өту" кезеңінде басқарды. Дженнингс халықтық демократияға сенді, құлдыққа қарсы болды және аристократтарды, әсіресе Уильям Генри Харрисонды "өзге американдықтардың құқықтарын таптағаны" үшін жек көрді. Оның Индиананың губернаторы және Конгресске өкілі ретіндегі қызметі бір саяси дәуірдің аяқталуымен және жаңа дәуірдің басталуымен сәйкес келді, онда үкіметтік билік пен құқық губернатордың және оның қолдаушыларының тағайындамаларынан штаттық заң шығарушы орган мен сайланған лауазымды тұлғаларға ауысты.