«Уилсон» (1944) фильмі – АҚШ-тың 28-ші президенті Вудро Вильсонның өмірбаяны. Генри Кинг режиссерлік еткен, 5 «Оскар» жүлдесінің иегері. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1944 жылы Генри Кингтің түсірген фильмі
1944 film by Henry King
«Уилсон» – 1944 жылы түсірілген, АҚШ-тың 28-ші президенті Вудро Уилсон туралы көркем фильм. Техниколорда түсірілген бұл фильмді Генри Кинг режиссерлік еткен. Басты рөлдерде Александр Нокс, Чарльз Коберн, Джеральдин Фицджеральд, Томас Митчелл, Рут Нельсон, сэр Седрик Хардвик, Винсент Прайс, Уильям Эйт және Мэри Андерсон сомдады. 20th Century Fox компаниясының басшысы Даррил Ф. Занук Уилсонды өте жақсы көріп, фильмнің түсірілісін жеке бақылады. Кейіпкерлік актер Александр Нокс Уилсон рөлінде басты рөлде ойнады, бұл оның сирек кездесетін мүмкіндігі болды. «Уилсон» сыншылардың жоғары бағасын алды, 17-ші «Оскар» сыйлықтарына он номинация ие болды және «Ең жақсы түпнұсқа сценарий» ішінде бес сыйлық жеңіп алды. Дегенмен, фильмнің бюджеті тым жоғары болғандықтан, прокатта сәтсіздікке ұшырады. Бұл Занукті қатты ренжітті, сондықтан ол көп жыл бойы қызметкерлеріне өзінің қатысында фильм туралы әңгімелеуге тыйым салды. Журналист және Уилсон туралы білуші Рей Станард Бейкер фильмге кеңесші ретінде тартылды.
Wilson is a 1944 biographical film about Woodrow Wilson, the 28th president of the United States. Shot in Technicolor and directed by Henry King, the film stars Alexander Knox, Charles Coburn, Geraldine Fitzgerald, Thomas Mitchell, Ruth Nelson, Sir Cedric Hardwicke, Vincent Price, William Eythe and Mary Anderson. Darryl F. Zanuck, head of 20th Century Fox was an ardent admirer of Wilson and personally oversaw production. Character actor Alexander Knox was cast in a rare leading role as Wilson. Wilson received critical acclaim, earning ten nominations at the 17th Academy Awards and winning five, including Best Writing, Original Screenplay. However, it was a box office bomb due to its unusually high budget. This upset Zanuck to the point that for years, he forbade employees from mentioning the film in his presence. Journalist Ray Stannard Baker, an authority on Wilson, served as an adviser.
Кастинг
Нокс Уилсон рөліне тағайындалғанға дейін Рональд Колман мен Фрэнк Конрой қарастырылған. Клодетт Колберт те Уилсонның әйелдерінің бірінің рөліне үміткер болған. Эрнест Палмер оператор ретінде жұмысқа алынған, бірақ ауырғаннан кейін Леон Шамроймен ауыстырылды, ал Джеймс Басеви командамен туындаған келіспеушіліктерге байланысты суретші-қоюшы қызметінен бас тартты. АҚШ Соғыс министрлігінің Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Қарулы Күштер базаларында фильмді көрсетуге тыйым салғандықтан, билет сатылымына зиян келді. Бұл тыйым 1944 жылғы 7 қарашада өтетін сайлауға әсер ете алатын саяси сипаттағы материалдарды көрсетуге қарсы Әскери дауыс беру туралы заңның талаптарымен байланысты болды.
Before Knox was cast as Wilson, Ronald Colman and Frank Conroy were considered. Claudette Colbert was also considered for one of Wilson's wives. Ernest Palmer was hired as cinematographer but had to be replaced by Leon Shamroy after falling ill, while James Basevi quit as art director due to disagreements with the rest of the crew. Ticket sales were damaged due to the United States Department of War prohibiting the film's exhibition on Armed Forces bases during World War II under provisions of the Soldier Voting Act against the screening of political material that could influence elections such as the ones about to be held on November 7, 1944.
Қабылдау
Фильм көбінесе жағымды пікірлер алды, бірақ оған қарсы шыққандар да болды. "Жаңа Республика" журналының киносыншысы Мэнни Фарбер фильмді "құнды, көңілді қалдырмайтын және әлсіз" деп атап, былай деп жазды: "Фильмнің әсері теміржол вокзалдарында сатылатын, аккордеон сияқты ашылып, қаланың қызықты жерлерін көрсететін стерильді суреттер жинағына ұқсас. Продюсерлер Бірінші дүниежүзілік соғыс, Версальдегі бейбіт келісімдер және Вильсонның өзі туралы жақсы білген болуы керек, бірақ бұл фильмде көрсетілмеді, дәл сол сияқты, суреттер жинағында шалап төселген аудандар көрсетілмейді. Фильмнің үштен екі бөлігінен кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыстан алынған көптеген деректі кадрлар көрсетіледі, және олардың күші фильмнің алдындағы және кейінгі бөлімдерін күлкілі етіп көрсетеді." Вильсонның шәкірті болған президент Франклин Д. Рузвельт 1944 жылы Екінші Квебек конференциясында қонақтарға бұл фильмін көрсетті. Алайда, Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль фильмді ұнатпады. Ол фильмнің ортасында кешірім сұрап, жатып қалды.
The film received generally positive reviews but was not without its detractors. The New Republic film critic Manny Farber was particularly unenthusiastic, calling the production "costly, tedious and impotent" while writing: "The effect of the movie is similar to the one produced by the sterile post card albums you buy in railroad stations, which unfold like accordions and show you the points of interest in the city The producers must have known far more about the World War, the peace making at Versailles, and Wilson himself, but that is kept out of the movie in the same way that slum sections are kept out of post card albums About three quarters of the way through, a large amount of actual newsreel from the first World War is run off and the strength of it makes the film that comes before and after seem comical." President Franklin D. Roosevelt, a protege of Wilson's, screened the film for guests at the Second Quebec Conference in 1944. British Prime Minister Winston Churchill, however, was no fan. He excused himself in the middle of the film and went to bed.
Сақтау
2006 жылы Академия киноархиві Уилсонның материалдарын сақтап қалды.
The Academy Film Archive preserved Wilson in 2006.