1937 жылғы «Жер» фильмінің жасалу тарихы және цензурасы
The Good Earth (film)
«Жасыл дала» (1937) фильмі: романға қарағанда Қытайға көбірек көңіл бөлінеді, отбасылық құндылықтарға баса назар аударылады. Цензуралық өзгертулер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1937 жылы түсірілген Виктор Флеминг, Сидни Франклин және Густав Мачаты режиссерлік еткен фильм.
1937 film by Victor Fleming, Sidney Franklin, Gustav Machatý
Фильмнің сценарийі романға қарағанда Қытайға көбірек симпатиямен қарады. Ван Лунның ұлы енді заманауи Қытайдың өкілі болды, ол университетте оқып, ауыл тұрғындарына жетекшілік етеді. Отбасы – бір-біріне қамқорлықпен қарастыратын, жарасымды қарым-қатынастағы ұжым, тіпті романда Ван Лунды пайдаланған туысы да, ал Лотостың сексуалдық жағына көп мән берілмеген. Голливуд сценарийлерін қадағалаған Хейс кеңсесі, олардың пікірінше, қоғамға зиянды нәрселерді жою үшін жиырмадан астам түзетулерді талап етті. Герберт Стотхарт пен Эдвард Уордты музыка жазуға шақырғанға дейін австриялық композитор Арнольд Шенбергпен келіссөздер жүргізілді. Америкалық кино өндірушілер мен дистрибьюторлардың 1930-1934 жылдарғы өндіріс кодексінде тек "аралас неке (ақ және қара нәсілдер арасындағы сексуалдық қатынас) тыйым салынған" делінгендіктен, кейбір дүмпуілдар туды. Шындығында, қытай-американдық актриса Су Ён, ақ түсті актер Уолтер Коннолли ойнаған туысына үйленген қытай әйелінің рөліне таңдалды. MGM Вонгқа Лотос рөлін ұсынды, бірақ ол бас тартты, "Сіздер қытай қандық мені, қытай кейіпкерлерін сомдайтын американдық актерлер құрамындағы жалғыз жағымсыз рөлді ойнауды сұрап отырсыздар" деді. Көптеген кейіпкерлерді ақ актерлер сомдады, олар Джек Доун жасаған және осы фильмде алғаш рет қолданылған сары бет макияжы арқылы азиялыққа ұқсатуға тырысты. Сонымен қатар, қосалқы құрамда қытай-американдық актерлер де болды. MGM фильмді Қытайда түсіру мүмкіндігін сұрағанда, қытай үкіметі жауап беру жолында екіге бөлінді. Бастапқы қарсылық романға сыншылардың елдің артта қалуын ғана көрсеткеніне байланысты туды, ал кейбір үкімет шенеуніктері фильм Қытайдан тыс жерде түсірілсе, бақылау мүмкіндігінен айырылатындарынан үміттенді. Генералиссимус Чан Кайшының өзі де, әйелі мадам Чан Кайшының американдық біліміне сүйене отырып, ынтымақтастықты қолдағандықтан араласты. Қытай туралы оң пікір қалыптастыру шартымен рұқсат берілді, қытай үкіметі Қытайда түсірілген кадрларды бақылап, қадағалайтын болды және актерлердің барлығы қытайлық болуы керек еді. Нанкиндегі үкімет фильмнің қаншалықты жақсы қабылданатынын болжамады, ал MGM Қытайда түсіруге шешім қабылдаған кезде, шенеуніктер өндірісті бақылау үшін ерекше шаралар қолданды, студияны шынайы декорациялар мен костюмдер туралы кеңес беру үшін ұлтшыл генералді жалдауға мәжбүр етті (осы кадрлардың көп бөлігі үйге жіберілгенде құпия түрде жоғалып, Калифорнияда қайта түсірілуге тура келді). MGM Қытайда фильмнің басқа нұсқасын таратқаны туралы хабарлар тарады. Фильмнің 1936 жылғы түсірілімі 28 ақпаннан 23 шілдеге дейін жалғасты. Тальберг 14 қыркүйекте қайтыс болды, ал фильм 1937 жылдың 29 қаңтарында Лос-Анджелесте көрсетілді, оған дейін төрт жарым ай өткен. Фильмнің титрлерінде бұл оның "соңғы үлкен жетістігі" деп көрсетілді. Фильмнің түпнұсқасы сепиатөнде ұсынылды.
The movie script was more sympathetic to China than the novel had been. Wang Lung's son was now a representative of modern China who goes to university and leads the villagers. The family is a wholesome affectionate unit, even the uncle who in the novel exploits Wang Lung, and the sexual aspect of Lotus is played down. The Hays office, which supervised each Hollywood script, demanded more than twenty rewrites to eliminate what it found offensive. Before Herbert Stothart and Edward Ward were engaged to provide the music, negotiations took place with Austrian composer Arnold Schoenberg, Some confusion has resulted because the Production Code of the Motion Picture Producers and Distributors of America, Inc., 1930–1934 stated only that "miscegenation (sex relationship between the white and black races) is forbidden". Chinese American actress Soo Yong, in fact, was cast as the Chinese aunt who was married to the uncle played by Caucasian actor Walter Connolly. MGM offered Wong the role of Lotus, but she refused, stating, "You're asking me – with Chinese blood – to do the only unsympathetic role in the picture featuring an all American cast portraying Chinese characters." Many of the characters were played by white actors made to look Asian through yellowface, make up techniques developed by Jack Dawn and used for the first time in this film. Others in the supporting cast were Chinese American actors. When MGM inquired into the possibility of making the film in China, the Chinese government was divided on how to respond. Initial hostility derived from resentment of the novel, which critics charged focused only on the perceived backwardness of the country, while some government officials hoped to have control which would be gone if the film work was done outside China. Generalissimo Chiang Kai shek himself intervened, perhaps at the behest of his wife, Mme. Chiang, whose American education made her an advocate for cooperation. Permission was granted on condition that the view of China be favorable, that the Chinese government would supervise and have control of shots done in China, and the unenforced stipulation that the entire cast be Chinese. The government in Nanjing did not foresee the sympathy the film would create and when MGM decided to shoot on location in China officials took extraordinary steps to control the production, forcing the studio to hire a Nationalist general to advise them on authentic settings and costumes (most of this footage was mysteriously lost when it was shipped home and had to be re shot in California). There were reports that MGM distributed a different version of the film in China. The film's 1936 production lasted from February 28 to July 23. Thalberg died on September 14, four and a half months before its Los Angeles premiere on January 29, 1937. The film credits stated that this was his "last great achievement". Original prints of the film were presented in sepiatone.
Қабылдау
Қазіргі сын-пікірлер оңтайлы болды. The New York Times газетінің журналисі Фрэнк С. Нюгент фильмді "әдеби классиканың тамаша бейімделуі – Голливудтың осы немесе кез келген маусымда жасаған ең жақсы туындыларының бірі" деп бағалады. Роман мәтініне қатысты кейбір өзгерістер енгізілгенімен, оның сапасы мен рухына ешқандай нұқсан келтірмеген. Variety журналы оны "таңғажайып экрандық өндіріс" деп жариялады және Мунидің актерлік шеберлігін "керемет" деп атады, бірақ бұл тақырыптың кассалық табысқа жеткізе алатынына күмән келтірді. Film Daily журналы "көруге міндетті" фильм деп, тартымды драма, шынайы сезімталдық және ұлы актерлік шеберлікке толы екенін жазды. The New Yorker журналынан Джон Мошер оны "ұлы және бай фильм" деп сипаттады. Harrison's Reports журналында фильм "жоғары көркемдік деңгейдегі туынды" деп баяндалды, және толығымен ойын-сауық көңілді болмаса да, "оны көргендер оның ұлылығына тәнті болады" делінді. Ұлыбританиядағы The Spectator журналына жазған Грэм Грин фильмге ара-жібірлі жақсы пікір берді, фильмнің бірінші жартысын "жай, тікелей және шынайы" деп сипаттады, бірақ екінші жартысы "өмірден сәл кем" екенін, ал соңғы сағаты "банальдық пен жалықтыру" сезімімен толы екенін айтты. Актерлер туралы сөйлескенде, Грин Райнердің "фильмді иеленген" "керемет актерлік шеберлігін" мақтады, ал Мунидің актерлік шеберлігін асыра сілтегендік және "Райнердің деңгейінде емес" деп сынға алды.
Contemporary reviews were positive. Frank S. Nugent of The New York Times praised the film as "a superb translation of a literary classic one of the finest things Hollywood has done this season or any other. While it has taken some liberties with the novel's text, it has taken none with its quality or spirit." Variety declared it "a remarkable screen production" and called Muni's performance "splendid", but questioned whether the subject matter would make for good box office. Film Daily raved, "A 'must see' picture, possessing absorbing drama, passionate sincerity and brilliant performance." John Mosher of The New Yorker called it "a vast and rich film." Harrison's Reports described it as "a highly artistic piece of work," and while not exactly an entertaining picture, "those who see it will undoubtedly be awed by its magnificence." Writing for The Spectator in the UK, Graham Greene gave the film a mixed good review, characterizing the first half of the film as "simple and direct and true", but complaining that the second half displays "a little less than life" and that the last hour was permeated by "banality and ennui". Discussing the actors, Greene praised Rainer for a "beautiful performance" that "carries the film", and criticized Muni's performance as exaggerated and "not of the same quality" as Rainer's.
Кассалық жинақ
MGM деректеріне сәйкес, фильм АҚШ және Канадада 2 002 000 доллар, ал басқа елдерде 1 555 000 доллар тапты. Бірақ жоғары өндіріс шығындары салдарынан, түпкілікті шығын 96 000 долларды құрады.
According to MGM records the film earned $2,002,000 in the US and Canada and $1,555,000 elsewhere but because of its high cost incurred an ultimate loss of $96,000.