Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырлық американдық суретші
19th century American painter
Джонатан Истман Джонсон (29 шілде 1824 – 5 сәуір 1906) – Нью-Йорк қаласындағы Метрополитен өнер мұражайының құрылушыларының бірі, оның кіреберісінде есімі жазылған американдық суретші. Ол жанрлық суреттерімен, күнделікті өмірден алынған көріністерді бейнелейтін туындыларымен және қарапайым халықтың, сондай-ақ Абрахам Линкольн, Натаниел Хоторн, Ральф Уолдо Эмерсон және Генри Уодсворт Лонгфелло сияқты көрнекті американдықтардың портреттерімен әйгілі болды. Оның кейінгі жұмыстарында 17 ғасыр голланд суретшілерінің ықпалы көрінеді; ол 1850 жылдары Гаагада оқыған. Замандастары оны «Америкалық Рембрандт» деп атаған. Оның әкесі бірнеше кәсіптің иесі және бауырластық ұйымдарда белсенді болды: ол Мэн штатының Ұлы Ложасының Бас хатшысы болды (Еркін және қабылданған масондар) (1836–1844). 1840 жылы ол Мэн штатының Мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды және екі жыл қызмет етті.
Jonathan Eastman Johnson (July 29, 1824 – April 5, 1906) was an American painter and co founder of the Metropolitan Museum of Art, New York City, with his name inscribed at its entrance. He was best known for his genre paintings, paintings of scenes from everyday life, and his portraits both of everyday people and prominent Americans such as Abraham Lincoln, Nathaniel Hawthorne, Ralph Waldo Emerson, and Henry Wadsworth Longfellow. His later works often show the influence of the 17th century Dutch masters, whom he studied in The Hague in the 1850s; he was known as The American Rembrandt in his day. His father was the owner of several businesses, and active in fraternal organizations: he was Grand Secretary of the Grand Lodge of Maine (ancient Free and Accepted Masons) (1836–1844). He was appointed in 1840 as Secretary of State for Maine, serving two years.
Мансап
Истман Джонсонның суретші ретіндегі мансабы 1840 жылы әкесі оны Бостон литографының шәкірті ретінде берген кезде басталды. Әкесінің саяси қолдаушысы, Мэн штатының губернаторы Джон Фэрфилд АҚШ Сенатына сайланғаннан кейін, аға Джонсон 1840-шы жылдардың соңында АҚШ президенті Джеймс Полк тарапынан Теңіз күштері департаментінің Құрылыс, жабдық және жөндеу бюросының бас хатшысы болып тағайындалды. Отбасы Вашингтонға көшіп, бастапқыда жалға алынған үйлерде тұрды. 1853 жылы олар Ф-көшесіндегі 266 нөмірдегі жаңа үйді сатып алды, ол 13-шы және 14-шы көшелердің арасында, Ақ үй мен Теңіз күштері департаменті кеңселерінен бірнеше блок қашықтықта орналасқан және олардың тұрақты үйіне айналды. Олар Дюссельдорф мектебінің суретшілері болды. 1851 жылдың қаңтар айында Джонсон, Германияға қайтқанға дейін біраз уақыт Америка Құрама Штаттарында тұрған неміс Эммануэль Готлиб Лейце студиясына қабылданды. 1859 жылға қарай Джонсон Шығысқа оралып, Нью-Йорк қаласында студия ашты. Ол сол жылы "Оңтүстіктегі қара нәсілділердің өмірі" (1859) немесе, халық арасында "Ескі Кентукки үйі" деп танымал болған суретімен Ұлттық дизайн академиясында өткізген көрмесі арқылы американ суретшісі ретінде өзінің беделін қалыптастырды. Бұл картина плантацияда емес, Вашингтон қаласының аулаларында салынған. Сол жылы Джонсон Ұлттық дизайн академиясына қосымша мүше болып сайланды және 1860 жылы толыққанды академик атанды. Джонсон сондай-ақ Нью-Йорктің Юнион Лигасы клубының мүшесі болды, онда оның көптеген картиналары сақталады. 1869 жылы, 55 жасқа келгенде, ол алғаш рет Элизабет Баклиге үйленді. Олардың 1870 жылы туған бір қызы болды, оның аты Этель Истман Джонсон. Этель 1896 жылы сенатор Роско Конклингтің шөбересі Альфред Рональдс Конклингке үйленді. 1906 жылы 81 жасында қайтыс болған Истман Джонсон Нью-Йорк штатының Бруклин қаласындағы Грин Вуд зиратына жерленді.
Eastman Johnson's career as an artist began when his father apprenticed him in 1840 to a Boston lithographer. After his father's political patron, the Governor of Maine John Fairfield, entered the US Senate, the senior Johnson was appointed by US President James Polk in the late 1840s as Chief Clerk in the Bureau of Construction, Equipment, and Repair of the Navy Department. The family moved to Washington, DC and first lived in rental housing. In 1853, they bought a new rowhouse at 266 F Street, between Thirteenth and Fourteenth streets and a few blocks from the White House and the Navy Department offices, which became their permanent home. They took part in the Düsseldorf school of painting. In January 1851, Johnson was accepted into the studio of Emanuel Gottlieb Leutze, a German who had lived in the United States for a while before returning to Germany. By 1859, Johnson had returned to the East and established a studio in New York City. He secured his reputation as an American artist that year with an exhibit at the National Academy of Design featuring his painting, Negro Life at the South (1859) or, as it was popularly called, Old Kentucky Home. It was set in the urban back yards of Washington, DC rather than on a plantation. That year Johnson was elected into the National Academy of Design as an Associate member and became a full Academician in 1860. Johnson also became a member of the Union League Club of New York, which holds many of his paintings. In 1869, at the age of 55, he married for the first time, to Elizabeth Buckley. They had one daughter, Ethel Eastman Johnson, born in 1870. Ethel married Alfred Ronalds Conkling (nephew of Senator Roscoe Conkling) in 1896. When he died in 1906 at age 81, Eastman Johnson was buried at Green Wood Cemetery in Brooklyn, New York.
Стиль
Джонсонның стилі тақырыптарында да, орындалуында да көбінесе реалистік болып келеді. Оның көмірмен салған эскиздері сол кезеңнің суретшілерінен күшті әсер көрген жоқ, бірақ литографиядағы білімі оған көбірек әсер етті. Кейінгі туындыларында 17 ғасыр голланд және фламанд шеберлерінің, сондай-ақ Жан Франсуа Милле әсері байқалады. Милленің "Жыраулар" картинасының іздерін Джонсонның "Кранберри жинымы, Нантакет аралы" картинасында көруге болады, алайда еңбектердің эмоционалдық мәнерлері мүлдем бөлек. Ол адамдарды стереотиптер емес, жеке тұлғалар ретінде бейнелейтіні суреттерінің реализмін арттырады. Оджибве суретшісі Карл Гаубой Джонсонның 1857 жылғы оджибве халқының портреттеріндегі бет-әлпеттерді бүгінгі оджибве қауымындағы адамдарда тануға болатынын айтады. Оның кейбір картиналары, мысалы, Grand Portage-дегі Оджибве вигвамы өте реалистік, кейінірек фотореализм ағымында көрінетін егжей-тегжейлі суреттермен. Оның жарық көздеріне назар аударуы реализмге үлкен үлес қосады. "Портрет", "Қыз және үй жануарлары", "Линкольн баласы" картиналарында ол 1850 жылдары Гаагада зерттеген 17 ғасыр голланд шеберлеріне тәндей бір жарық көзін пайдаланған.
Johnson's style is largely realistic in both subject matter and in execution. His charcoal sketches were not strongly influenced by period artists, but are informed more by his lithography training. Later works show influence by the 17th century Dutch and Flemish masters, and also by Jean François Millet. Echoes of Millet's The Gleaners can be seen in Johnson's The Cranberry Harvest, Island of Nantucket, although the emotional tone of the work is far different. His careful portrayal of individuals rather than stereotypes enhances the realism of his paintings. Ojibwe artist Carl Gawboy notes that the faces in the 1857 portraits of Ojibwe people by Johnson are recognizable in people in the Ojibwe community today. Some of his paintings, such as Ojibwe Wigwam at Grand Portage, are highly realistic, with details seen in the later photorealism movement. His careful attention to light sources contributes to the realism. Portraits, Girl and Pets and The Boy Lincoln, make use of single light sources in a manner that is similar to the 17th century Dutch Masters whom he had studied in The Hague in the 1850s.
Портреттер
Джонсонның туындыларында АҚШ Президентінен бастап, әдебиет өкілдеріне дейін, тіпті есімдері айтылмаған адамдарға дейін, бай және беделді тұлғалардың портреттері болды. Бірақ ол, күнделікті жағдайдағы қарапайым адамдарды бейнелеген суреттерімен көбірек танылды. Джонсон көбінесе бір суретті қайта-қайта жаңартып, стильін немесе ұсақ-түйектерін өзгертетін.
Johnson's subject matter included portraits of the wealthy and influential, from the President of the United States, to literary figures, to unnamed individuals. He is best known for his paintings of everyday people in everyday scenes. Johnson often repainted the same subject changing style or details.
Жаңа Англия
Оның Жаңа Англия өмірінен жасаған "Кранбери жины", "Нантакет аралы", "Ескі дилижанс", "Жаңғақ қабығын сызу", "Нантакет аралы", "Шырын жинаушылар" және "Фрайбург, Мэн штатындағы лагерьде қант жасау" сияқты туындылары оны жанрлық суретші ретінде бекітті. Бес жыл бойы ол клен шырынын клен қантына айналдыру процесінің көптеген эскиздерін және кішкентай суреттерін жасады, бірақ бастаған ірі жұмысын аяқтаған жоқ. Керісінше, ол көпке танымал "Ескі дилижансты" көбінесе студиясында жасады және оның композициясын мұқият жоспарлады. Дилижанс Кэтскилл тауларында серуендеп жүргенде кездескен және эскизін салған тастап кетілген дилижанс негізінде салынған. Ол Нантакеттегі студиясының жанындағы жергілікті балаларды модель ретінде пайдаланды. Осы өнегеге қарамастан, картина салауатты, табиғи және ауылдық деп мақталып, бағаланды. Оның оджибве тайпасының суреттері мен эскиздері өмірінде сатылмады. Қазір олар Миннесота штатының Дулут қаласындағы Сент-Луис округі тарихи қоғамына тиесілі.
His works of New England life, such as The Cranberry Harvest, Island of Nantucket, The Old Stagecoach, Husking Bee, Island of Nantucket, The Sap Gatherers, and Sugaring Off at the Camp, Fryeburg, Maine, established him as a genre painter. Over the course of five years, he made many sketches and smaller paintings of the processing of maple sap into maple sugar, but never completed the larger work he had started. In contrast, he developed the much celebrated Old Stagecoach mostly in his studio, and he carefully planned its composition. The stage coach was based on an abandoned coach which he had come across and sketched while hiking in the Catskills. He used local children recruited as models from near his Nantucket studio. Despite this artifice, the painting was celebrated as wholesome, natural and bucolic. His paintings and sketches of the Ojibwe remained unsold during his lifetime. They are now owned by the St. Louis County Historical Society in Duluth, Minnesota.
Құлдық
"Оңтүстіктегі негр өмірі" (1859), Азамат соғысы басталуға аздай қалғанда аяқталған, Джонсонның шедевр туындысы саналады. Оның күрделілігіне байланысты ғалымдар оны жан-жақты талдап, түсіндірген. Суретте қираған үйдің фонында тұрмыстық жағдайлар бейнеленген, ал оң жақта жағдайы жақсырақ үй көрініс тапқан. (Оқиға Джонсонның әкесінің Вашингтондағы үйіне жақын құлдардың тұрағының артқы ауласында өтеді.) "Азаттыққа аттанғандар" – "Қашқан құлдар" (1862) атты картина, таңертең еркіндікке бет алған құл отбасын бейнелейді және түрлі түсіндірулерге мүмкіндік береді. Джонсон құл отбасын картинаның ортасына қойып, олардың өз тағдырларын өздері шешетіндей етіп көрсетеді. Джонсон сол кезде осы картинаның Азамат соғысы кезіндегі Манассас шайқасы барысындағы өз бақылауларына негізделгенін айтқан.
Negro Life at the South (1859), completed shortly before the Civil War began, is considered Johnson's masterpiece. Because of its complexity, it has been analyzed and interpreted at length by scholars. The painting shows a range of domestic activities behind a dilapidated house, with a house of better condition to the right. (The setting is the backyard of slave quarters near Johnson's father's house in Washington.) A Ride for Liberty – The Fugitive Slaves (1862), which depicts a slave family riding at dawn to freedom, also invites interpretation. Johnson places the slave family squarely in the center of the work, acting as agents of their own destiny. Johnson noted at the time that the painting is based on his observations during the Civil War Battle of Manassas.