Купетинолық Иосиф: Мистикалық францискан монахының өмірі

Кіріспе

Италиялық францискандық монах Купертинолық Иосиф (Купертино), ОФМ Конв. (17 маусым 1603 – 18 қыркүйек 1663) – христиан мистигі және қасиетті кісі ретінде құрметтелген итальяндық конвентуалдық францискандық монах. Францискандық есептерге сәйкес, ол "өте нашар білімді" болған, бірақ өмір бойы керемет левитация мен көңіл көтеріп, шабыттандыратын көріністерді бастан өткерген, бұл оны қынжылтудың нысанына айналдырған. Ол конвентуалдық францискандық монахтарға өтініш білдірді, бірақ білімі жетіспегендіктен қабылданбады. Содан кейін ол олардан олардың мал шаруашылығында қызмет етуге рұхсат сұрады. Бірнеше жыл жұмыс істегеннен кейін, оның өміріндегі берілгендігі мен қарапайымдылығы монахтарға үлкен әсер етті, сондықтан ол 1625 жылы католик дін қызметкері болу үшін олардың орденіне қабылданды.

Өмір

Ол Феличе Деса мен Френческа Панараның ұлы ретінде Купертино ауылында, Апулия аймағында, содан кейін Неаполь Корольдігінде, қазір Италияның Лекче провинциясында дүниеге келді. Әкесі туылмас бұрын қайтыс болғандықтан, оның қалдырған үлкен қарыздарының орнына отбасылық үйі тәркіленді, ал анасы оны мал төбесінде дүниеге келтіруге мәжбүр болды. Жозеф бала кезінен бастап өмір бойы жалғасатын екстаздық көріністерді бастан өткерді, бұл оны қорлаудың нысанына айналдырды. Оның жиі ашуға бой алдыруы да жағдайын жақсартпады. Ұзақ уақыттан кейін оны ағасы аяқкиімшіге шәкірттікке берді. Діни өмірге құштарлығы себепті, 1620 жылы Конвентуалдық францискан монахтарына өтініш бірақті, бірақ білімі жеткіліксіз болғандықтан қабылданбады. Содан кейін ол Таранто қаласына жақын Мартинодағы капуцин монахтарына өтініш жасады, олар оны 1620 жылы лайықты монах ретінде қабылдады, бірақ оның үздіксіз екстаздары оны қажетті міндеттерге жарамсыз етті. Жозеф отбасының жеккөрінісіне ұшырағаннан кейін Купертино маңындағы конвентуалдық монахтардан олардың мал төбесінде қызмет етуге рұқсат беруді өтінді. Бірнеше жыл сол жерде жұмыс істегеннен кейін, оның бағышталуы мен қарапайымдылығы монахтарды қатты әсер етті, сондықтан ол 1625 жылы католик діни қызметкері болу үшін олардың орденіне қабылданды. 1628 жылдың 28 наурызында діни қызметкер болып тағайындалды. Содан кейін ол Купертиноның сыртындағы Санта-Мария-делла-Гротелла монастырына жіберілді, онда ол келесі 15 жылды өткізді. Осыдан кейін Жозефтің өмірінде екстаздық оқиғалар көбейе бастады. Ол діни қызмет өткізу кезінде немесе қауыммен бірге Құдайға дұға жасағанда левитацияға ұшырады деп айтылды, осылайша ол аймақтағы және одан тыс жерлердегі халық арасында киелілікке ие болды. Алайда, ол діни басшылары мен шіркеу билігі тарапынан бұзылғандықтан, ақырында шағын камераға қамалды және қауымның кез келген қоғамдық жиынына қатысуына тыйым салынды. Ұшу немесе левитация құбылысы сиқыршылықпен байланысты деп есептелгендіктен, Жозеф Инквизицияға шағымданылды. Олардың бұйрығымен, ол аймақтағы бір францискан монахтар монастырінен екіншісіне бақылау үшін, алдымен Ассизиге (1639–1653), содан кейін қысқа уақытқа Пиетраруббиаға және соңында Фоссомбронеге, онда ол капуцин монахтарымен бірге және олардың қадағалауымен өмір сүрді (1653–1657). Ол өмір бойы қатаң аскетизмді сақтады, әдетте аптасына екі рет ғана қатты тағамдар жеді және тағамдарына ащы ұнтақтар қосты. Ол өмірінің 35 жылын осы тәртіппен өткізді. Соңында, 9 шілдеде 1657 жылы Жозефке конвентуалдық қауымға оралуға рұқсат берілді, ол Осимоға жіберілді, онда ол көп ұзамай қайтыс болды. Жозеф 1753 жылы мақұлданды және 1767 жылы қасиетті деп жарияланды.

He was born the son of Felice Desa and Frencesca Panara in the village of Cupertino, in the Region of Apulia, then in the Kingdom of Naples, now in the Italian Province of Lecce. His father having died before his birth, however, the family home was seized to settle the large debts he had left, and his mother was forced to give birth to him in a stable. Joseph began to experience ecstatic visions as a child, which were to continue throughout his life, and made him the object of scorn. His life was not helped by his frequent outbursts of anger. He was soon apprenticed by his uncle to a shoemaker. Feeling drawn to religious life, in 1620 he applied to the Conventual Franciscan friars, but was rejected due to his lack of education. He then applied to the Capuchin friars in Martino, near Taranto, by whom he was accepted in 1620 as a lay brother, but he was dismissed as his continued ecstasies made him unfit for the duties required of him. After Joseph returned to the scorn of his family, he pleaded with the Conventual friars near Cupertino to be allowed to serve in their stables. After several years of working there, he had so impressed the friars with the devotion and simplicity of his life that he was admitted to their Order, destined to become a Catholic priest, in 1625. He was ordained a priest on 28 March 1628. He was then sent to the convent of Santa Maria della Grotella, just outside Cupertino, where he spent the next 15 years. After this point, the occasions of ecstasy in Joseph's life began to multiply. It was claimed that he began to levitate while participating at the Mass or joining the community for the Divine Office, thereby gaining a widespread reputation of holiness among the people of the region and beyond. He was deemed disruptive by his religious superiors and church authorities, however, and eventually was confined to a small cell, forbidden from joining in any public gathering of the community. As the phenomenon of flying or levitation was widely believed to be connected with witchcraft, Joseph was denounced to the Inquisition. At their command, he was transferred from one Franciscan friary in the region to another for observation, first to Assisi (1639–1653), then briefly to Pietrarubbia and finally Fossombrone, where he lived with and under the supervision of the Capuchin friars (1653–1657). He practiced a severe asceticism throughout his life, usually eating solid food only twice a week, and adding bitter powders to his meals. He passed 35 years of his life following this regimen. Finally, on 9 July 1657, Joseph was allowed to return to a Conventual community, being sent to the one in Osimo, where he soon died. Joseph was beatified in 1753 and canonized in 1767.

Қамқорлық

Купертино қаласының, Осимо қаласының, авиацияның және ұшқыштардың, астронавттардың, зиякерлік қабілеттері шектеулі жандардың, емтихан тапсырушылардың және студенттердің киелі қамқоршысы – Купертинолық Жозеф.