Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық физиолог (1874–1965)
American physiologist (1874–1965)
Джозеф Эрлангер (5 қаңтар 1874 – 5 желтоқсан 1965) – американдық физиолог, еңбегі нейроғылым саласында белгілі. Герберт Спенсер Гассермен бірге ол бірнеше түрлі жүйке талшықтарын анықтады және әрекеттік потенциалдың жылдамдығы мен талшықтың диаметрі арасындағы байланысты орнатты. Осы жетістіктері үшін 1944 жылы физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды.
Joseph Erlanger (January 5, 1874 – December 5, 1965) was an American physiologist who is best known for his contributions to the field of neuroscience. Together with Herbert Spencer Gasser, he identified several varieties of nerve fiber and established the relationship between action potential velocity and fiber diameter. They were awarded the Nobel Prize in Physiology or Medicine in 1944 for these achievements.
Өмірбаян
Эрлангер 1874 жылдың 5 қаңтарында Сан-Францискода, Калифорнияда дүниеге келген. Оның отбасы еврей болған, ал ата-анасы Вюртемберг корольдығынан (Германия) көшіп келген және Калифорнияда алтын асыру кезінде танысқан. Жозеф ата-анасының жеті баласының алтыншысы еді. 1895 жылы ол Берклидегі Калифорния университетінің химия ғылымдары бакалаврын бітірді. Содан кейін 1899 жылы Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы Джонс Хопкинс медицина мектебінде медицина докторы дәрежесін алды, онда сыныпта екінші орынға ие болды. Бітіргеннен кейін Эрлангер Уильям Ослердің жетекшілігімен Джонс Хопкинс ауруханасында интерн болып жұмыс істеді және физиология зертханасындағы жұмыстармен айналысты. Эрлангер мектепте ас қорыту және метаболизм туралы лекциялар оқыды. Эрлангердің кардиологияға да қызығушылығы болды, әсіресе атриумнан қарыншаға қоздырудың қалай жүретініне және Артур Хиршфельдермен бірге зерттеулер жүргізді. Эрлангер жаңа типтегі сфигмоманометрді жасап, патенттеді, ол қолқа жүйке артериясынан қан қысымын өлшеуге мүмкіндік берді. 1901 жылы Джонс Хопкинс медицина мектебінде жұмыс істеген кезде Эрлангер иттердің ас қорыту жүйесі туралы мақала жариялады. Бұл мақала Джонс Хопкинс медицина мектебінің физиология профессоры Уильям Генри Хауэллдің назарына ілікті. Хауэлл Эрлангерді профессордың көмекшісі қызметіне тартты. Эрлангер 1906 жылға дейін доцент болып тағайындалды. 1906 жылы Эрлангер Висконсин университетінің Мэдисон қаласындағы физиология кафедрасының алғашқы меңгерушісі лауазымын қабылдады. 1910 жылы ол Сент-Луистегі Вашингтон университетінде профессорлық қызметке өтті; Сент-Луис лауазымы Эрлангерге жобалары үшін көбірек қаржы ұсынды. Эрлангердің Висконсиндегі бұрынғы студенті Герберт Спенсер Гассер көшкеннен кейін көп ұзамай Эрлангердің зертханасына қосылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде екеуі шок әсерін зерттеуге үлес қосты. Осы жұмыстың аясында Эрлангер жануарлар моделінде His шоғырын қысып, тартып, жүрек блогын тудыра алды. 1922 жылы олар бұқа бақасының семіздік нервінің әрекет ету потенциалын күшейтіп, нәтижелерін American Journal of Physiology журналында жариялады. Эрлангердің неврологияға қызығушылығының кенеттен өзгеруіне себептер белгісіз, өйткені ол кардиология саласында кеңінен танымал болған. Эрлангер 1922 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясының және 1927 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Эрлангер мен Гассер төмен вольтажбен жұмыс істеуге қабілетті Western Electric осциллоскопын өзгерте алды. Бұл өзгерістерге дейін нейрондық белсенділікті өлшеудің жалғыз әдісі электроэнцефалограф болды, ол тек кең ауқымды электрлік белсенділікті ғана көрсетуге болатын. Осы технологияның көмегімен олар әрекет потенциалдары екі фазада жүзететінін байқады: бастапқы күшті өсім (алғашқы күшті өсім), содан кейін кешіккен күшті өсім (потенциалдың баяу өзгеруі). Олар нейрондардың әрқайсысының өзіндік қоздырғыштық қабілеті бар көптеген түрлері бар екенін анықтады. Осы зерттеулер нәтижесінде олар әрекет потенциалының жылдамдығы жүйке талшығының диаметріне тура пропорционалды екенін анықтады. 1931 жылы Гассер Корнелл университетінде лауазымға өтті, осымен серіктестік аяқталды. 1944 жылы олар осы жаңалықтары үшін медицина немесе физиология саласындағы Нобель сыйлығын алды. 1965 жылдың 5 желтоқсанында Сент-Луис қаласында жүрек ауруынан қайтыс болды. Сент-Луистегі Джозеф Эрлангер үйі 1976 жылдың 8 желтоқсанында ұлттық маңызы бар тарихи ескерткіш ретінде тағайындалды. 2009 жылдың 22 қаңтарында Халықаралық астрономиялық одақ Айдың кратеріне оның есімін берді.
Erlanger was born on January 5, 1874, at San Francisco, California. His family was Jewish and his parents both immigrated from the Kingdom of Württemberg, Germany and met in California during the Gold Rush. Joseph was the sixth of seven children born to the couple. He completed his Bachelor of Science in Chemistry from the University of California, Berkeley in 1895. He then completed his M. D. in 1899 from the Johns Hopkins School of Medicine in Baltimore, Maryland, where he finished second in his class. Upon graduating, Erlanger interned at Johns Hopkins Hospital under William Osler and worked in a physiology laboratory. Erlanger also gave lectures at the school on digestion and metabolism. Erlanger also had an interest in cardiology, specifically the way that excitation transferred from the atrium to the ventricle and researched with Arthur Hirschfelder. Erlanger developed and patented a new type of sphygmomanometer that could measure blood pressure from the brachial artery. While working at Johns Hopkins School of Medicine in 1901, Erlanger published a paper on the digestive systems of canines. This paper caught the attention of William Henry Howell, a physiology professor at Johns Hopkins School of Medicine. Howell recruited Erlanger as an Assistant Professor. Erlanger was promoted to Associate Professor some time before 1906. In 1906, Erlanger accepted a position as the first chair of physiology at the University of Wisconsin in Madison. In 1910, he left to take a position as professor at Washington University in St. Louis; the St. Louis position offered Erlanger more funding for his projects. Herbert Spencer Gasser, Erlanger's former student at Wisconsin, joined Erlanger's laboratory soon after the move. During World War I, the pair contributed to the research effort examining the effects of shock. As part of this work, Erlanger was able to produce heart block in an animal model by clamping the bundle of His and tightening it. Together, they managed to amplify the action potential of a bullfrog sciatic nerve in 1922 and published the results in the American Journal of Physiology. It is uncertain why the pair had such a sudden shift in interest to neuroscience, as Erlanger was already widely respected in the cardiology field. Erlanger was elected to the United States National Academy of Sciences in 1922 and the American Philosophical Society in 1927. Erlanger and Gasser were able to modify a Western Electric oscilloscope to run at low voltages. Prior to this modification, the only method available to measure neural activity was the electroencephalograph, which could only show large scale electrical activity. With this technology, they were able to observe that action potentials occurred in two phases—a spike (initial surge) followed by an after spike (a sequence of slow changes in potential). They discovered that neurons were found in many forms, each with their own potential for excitability. With this research, the pair discovered that the velocity of action potentials was directly proportional to the diameter of the nerve fiber. The partnership ended in 1931, when Gasser accepted a position at Cornell University. In 1944, they won the Nobel Prize in Medicine or Physiology for these discoveries. He died of heart disease on December 5, 1965, at St. Louis, Missouri. The Joseph Erlanger House in St. Louis was designated a National Historic Landmark on December 8, 1976, as a building of national significance. On January 22, 2009, the International Astronomical Union named a crater on the Moon after him.