Мари Тальони (1804-1884) – италия-швед балеринасы, романтикалық балет өнерінің дамуына үлкен үлес қосып, бірінші болып балетте тұғырға шыққан. Балет тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық балет бишісі (1804–1884)
Italian ballet dancer (1804–1884)
Мари Тальони, Воисинс графының әйелі (23 сәуір 1804 – 22 сәуір 1884) – швед туған романтикалық балет дәуірінің балет бишісі, итальян тегі бар, Еуропа биінің тарихындағы маңызды тұлға. Өмірінің көп бөлігін Австрия империясы мен Францияда өткізді. Ол романтикалық балеттің ең танымал балериналарының бірі болды, ол негізінен Лондонның «Ежесі театрында» және Париж опера балетінің Корольдік музыка академиясы театрында дамыды. Ол тұңғыш рет толық аяқ үстінде билеген балерина деп есептеледі (нақтыланбағанмен).
Marie Taglioni, Comtesse de Voisins (23 April 1804 – 22 April 1884) was a Swedish born ballet dancer of the Romantic ballet era partially of Italian descent, a central figure in the history of European dance. She spent most of her life in the Austrian Empire and France. She was one of the most celebrated ballerinas of the romantic ballet, which was cultivated primarily at Her Majesty's Theatre in London and at the Théâtre de l'Académie Royale de Musique of the Paris Opera Ballet. She is credited with (though not confirmed as) being the first ballerina to truly dance en pointe.
Ерте өмір
Тальони Италиялық хореограф Филиппо Тальони мен швед балет бишісі Софи Карстеннің отбасында Швецияның Стокгольм қаласында дүниеге келді. Ол швед опера әншісі Кристофер Кристиан Карстен мен поляк опера әншісі және актрисасы Софи Стебновсканың немере қызы болды. Оның ағасы Пол (1808–1884) де биші және белгілі хореограф болған; олар мансаптарының алғашқы кезеңінде бірге өнер көрсеткен.
Taglioni was born in Stockholm, Sweden, to the Italian choreographer Filippo Taglioni and the Swedish ballet dancer Sophie Karsten, maternal granddaughter of the Swedish opera singer Christoffer Christian Karsten and of the Polish opera singer and actress Sophie Stebnowska. Her brother, Paul (1808–1884), was also a dancer and an influential choreographer; they performed together early in their careers.
Неке
Тальони 1835 жылы граф Огюст Гилберт де Воизинге тұрмысқа шықты, бірақ 1836 жылы ажырасты. Кейіннен ол өзінің абыройын дуэльде қорғаған адал жанкүйері Юджин Дезмареске ғашық болды. 1836 жылы Дезмаре мен Тальони (заңды емес) балаға ие болды. Үш жылдан кейін Дезмарес аң аулау кезінде қайтыс болды. 1842 жылы ол екінші баласын дүниеге әкелді. Баланың әкесі кім екені белгісіз, бірақ туу туралы куәлігінде Гилберт де Воазин деп көрсетілген. Тальонидің балалары граф Жорж Филипп Мари Гилберт де Воазин және графша Эуджи Мария (Эдвиж) Гилберт де Воазин аталды. Кейін Жорж Гилберт де Воазин Грекияда туған бай Ралли отбасының мұрагері Созанга Раллиге үйленді, ал Евгения орыс ханзадасы Александр Трубецкойға үйленді, олармен бес бала өмірге келді және Комо көлінің жағалауындағы виллалары мен Париждегі резиденциясы арасында тұрды. Мари Тальонидің немересі, ханшайым София Трубецкой грек текті Реканати банкирлік отбасының ұрпағына үйленді.
Taglioni was married to Comte Auguste Gilbert de Voisins in 1835, but separated in 1836. She later fell in love with Eugene Desmares, a loyal fan, who had defended her honour in a duel. Desmares and Taglioni gave birth to an (illegitimate) child in 1836. Three years later Desmares died in a hunting accident. In 1842 she gave birth to her second child. It is unknown who the father is even though the birth certificate states the father as Gilbert de Voisins. Taglioni's children's names were count Georges Philippe Marie Gilbert de Voisins and countess Eugenie Marie (Edwige) Gilbert de Voisins. Later Georges Gilbert de Voisins married Sozonga Ralli heiress of wealthy Greek born Ralli family, while Eugenie married Russian prince Alexander Trubetskoy, with whom he had five children and settled between their villa on the shores of Lake Como and their residence in Paris. A granddaughter of Marie Taglioni, princess Sophia Trubetskoy married a scion of Greek born prominent Recanati banking family.
Оқыту
Тальони отбасымен өте жас кезінде Венаға көшіп келді, онда ол Жан-Франсуа Кулон мен әкесінің жетекшілігімен балет сабақтарын бастады. Филиппо Венадағы сарай операсының балетмейстері болып тағайындалғаннан кейін, Маридің Габсбург астанасында дебют жасауына шешім қабылданды. Мари Кулонмен жаттыққанмен, оның техникасы веналық көрермендерді әсерлендіретін деңгейде болмады. Сондықтан әкесі қызы үшін қатаң алты айлық жаттығу бағдарламасын жасады, онда ол 100 санаққа дейін позицияларды ұстап тұру керек еді. Жатығу күн сайын екі сағаттан таңертең, аяқтарына арналған қиын жаттығулармен және екі сағаттан түстен кейін, балеттегі поздарын жетілдіруге көмектесетін ададжио қозғалыстарымен жүргізілді. Тальонидің арқасы дөңгелек болғандықтан ол алға еңкейіп, "біршама бұрмаланған" пропорциялары болды. Ол өзінің физикалық шектеулерін жасыру үшін қозғалыс амплитудасын арттырып, күшін дамытуға тырысты. Тальони өзінің формасын және сымбатын көрермендерге көрсетуге, ал бравуралық трюктер мен пируеттерге көңіл бөлмеді. Венада Мари әкесінің хореографиялаған "Терпсихор сотындағы жас нимфаның қабылдануы" атты алғашқы балетін биледі.
Taglioni moved to Vienna with her family at a very young age where she began her ballet training under the direction of Jean Francois Coulon and her father. After Filippo was appointed the ballet master at the court opera in Vienna there was a decision that Marie would debut in the Habsburg capital. Even though Marie had trained with Coulon, her technique was not up to the standards that would impress the Viennese audiences. Her father then created a rigorous six month training regimen for his daughter where she would hold positions for 100 counts. The training was conducted daily and consisted of two hours in the morning with difficult exercises focusing on her legs and two hours in the afternoon focusing on adagio movements that would help her refine poses in ballet. Taglioni had a rounded back that caused her to lean forward and had "slightly distorted proportions". She worked hard to disguise her physical limitations by increasing range of motion and developing her strength. Taglioni focused her energy on her shape and form to the audience and less on bravura tricks and pirouettes. In Vienna, Marie danced her first ballet choreographed by her father titled "La Reception d'une Jeune Nymphe à la Cour de Terpsichore".
Мансап
Париж операсына қосылмас бұрын Тальони Мюнхен мен Штутгартта да биледі. 23 жасында ол әкесі хореографиялаған "La Sicilien" балетінде дебют жасады, бұл оның балет карьерасын дамытуға септігін тигізді. Тальони әкесі оған арнап 1832 жылы "Силфида" балетін қойғанда Париж операсының бишісі ретінде танымал болды. Тальонидің талантын көрсету мақсатында жасалған бұл балетте билеудің эстетикалық мағынасы алғаш рет берілді және 1820-ші жылдардың соңындағы бишілердің көрінісіндегідей, тек акробатикалық тәсіл емес, көбінесе сүйкімсіз қол қимылдары мен күш салуды қамтыған жоқ.
Before joining the Paris Opéra, Taglioni danced in both Munich and Stuttgart, and at age 23 debuted in another ballet choreographed by her father called "La Sicilien" that jump started her ballet career. Taglioni rose to fame as a danseuse at the Paris Opéra when her father created the ballet La Sylphide (1832) for her. Designed as a showcase for Taglioni's talent, it was the first ballet where dancing en pointe had an aesthetic rationale and was not merely an acrobatic stunt, often involving ungraceful arm movements and exertions, as had been the approach of dancers in the late 1820s.
Па де Квар
1837 жылы Тальони Ұлыбритания патша театрының балетінен кетіп, Санкт-Петербургтегі Императорлық балетпен (қазіргі Киров/Маринский балеті) үш жылдық келісімшарт жасасты. Оның Ресейдегі соңғы өнер көрсетуінен кейін (1842 жыл) және "балеринаға табыну" дәуірінде оның бір жұп пуанты екі жүз рубльге сатылды, олар пісіріліп, соуспен бірге балетке ғашық адамдар тобы жеген деген аңыз бар. 1845 жылдың шілдесінде ол Люсиль Гра, Карлотта Гризи және Фанни Серритомен бірге Жюль Перроның "Па де Кварте" балетінде биледі, бұл балет Альфред Эдвард Шалонның литографиялық суреттеріне негізделген Тальонидің нәзік бейнесін көрсетеді. "Па де Кварте" бастапқыда үшінші қойылымға келген королева Викторияға арналған хореографиялық қойылым болды. Оның денесі Парижге жеткізілді. Ол Монмартрда немесе Пьер-Лашезде жерленгені, немесе Монмартрдағы қабір анасына тиесілі ме деген пікірталас әлі де бар. Жергілікті бишілер алғашқы пуант бишісіне құрмет көрсету үшін және оған алғыс айту мақсатында Монмартрдағы қабірге тозығы жеткен пуанттарын қалдыра бастады.
In 1837 Taglioni left the Ballet of Her Majesty's Theatre to take up a three year contract in Saint Petersburg with the Imperial Ballet (known today as the Kirov/Mariinsky Ballet). It was in Russia after her last performance in the country (1842) and at the height of the "cult of the ballerina", that a pair of her pointe shoes were sold for two hundred rubles, reportedly to be cooked, served with a sauce and eaten by a group of balletomanes. In July 1845, she danced with Lucile Grahn, Carlotta Grisi, and Fanny Cerrito in Jules Perrot's Pas de Quatre, a ballet representing Taglioni's ethereal qualities that was based on Alfred Edward Chalon’s lithographic prints. Pas de Quatre was originally choreographed to be presented to Queen Victoria, who attended the third performance. Her body was moved to Paris. There is some debate over whether she is buried in Montmartre or in Père Lachaise, or if the grave Montmartre site belongs to her mother. The local dancers began leaving their worn pointe shoes on the Montmartre grave as a tribute and thanks to the first pointe dancer.