Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық қашқын
American fugitive
Элеонора Джарман (туған Элла Берендт, 22 сәуір 1901 жыл – қайтыс болған күні белгісіз) 1940 жылы тұтқындалып, қамаудан қашқан американдық қашқын. Джарман ешқашан ұсталған жоқ, оның соңғы тұрағы әлі де белгісіз.
Eleanor Jarman (born Ella Berendt, April 22, 1901 – date of death unknown) was an American fugitive who was imprisoned and escaped from custody in 1940. Jarman was never apprehended, and her ultimate whereabouts remain unknown.
Жас шағы мен қылмыскерлік мансабы
Джарман 1901 жылы Айова штатының Сиу-Сити қаласында Джулиус және Амелия Берендттың 12 баласының бірі (3 баласы ерте қайтыс болды) болды. Ол Майкл Рой Джарманға үйленді және олардың Лерой мен ЛаВерн есімді екі баласы болды. Отбасы Чикаго, Иллинойс қаласына көшті, онда Майкл Рой отбасын тастап кетті, ал Элеонора Джордж Дейлмен танысқанша көбінесе официант болып жұмыс істеді. Дейл оны және балаларын Чикагоның батыс жағындағы кішкентай дүкендерді тонау арқылы асырады. 1933 жылдың көктемі мен жазында Элеонора оның құрбысы болды. 1933 жылдың 4 тамызында Дейл, Джарман және жүргізуші Лео Миннеси киім дүкенін тонауға тырысты. Бірақ барысында Дейл дүкен иесі Густав Хохты атып өлтірді. Тонаушылар кеткеннен кейін бірнеше куәгерлер көліктің нөмірін жазды. Бұл полицияны Миннесиге жеткізді, ол бірінші болып тұтқындалды. Ол тонау үшін Дейл мен Джарманды айыптады. Джарман арттағы бөлмеде киім қарап отырғанын мәлімдеді. Куәгерлер атылған оқтардың саны және Джарманның қылмыстағы рөлі туралы қайшы пікірлер білдірді. Баспасөз (көбінесе газет сату үшін) Джарманның қатысуын асыра көрсетіп, оны «Алтын жолбарыс» деп атады. Ол замандасы Бонни Паркермен (Бонни мен Клайдтан) салыстырылды. Бір аптадан кем уақытқа созған сотта Джарман кісі өлтіруге қатысқан деп танылды, тіпті Дейл оқты атқандығы анық болғанмен. Прокурор Уилбур Кроули Дейл, Джарман және Миннеси үшін өлім жазасын сұрады. Алайда, электр орындығына тек Джордж Дейл ғана сотталды. Соңғы тілегі ретінде ол Джарманға махаббат хаты жазды. Джарман мен Миннеси әрқайсысы 199 жылға бас бостандығынан айырылды, бұл сол кездегі ең ұзақ мерзімді жазалардың бірі болды. Джарманның балалары оның үлкен әпкесі мен күйеуі Хэтти мен Джо Стокерлермен бірге Айова штатының Сиу-Сити қаласына жіберілді.
Jarman was one of 12 children (3 died young) born to Julius and Amelia Berendt, in 1901, in Sioux City, Iowa. She married Michael Roy Jarman, and they had two children, LeRoy and LaVerne. The family moved to Chicago, Illinois, where Michael Roy abandoned the family and Eleanor worked primarily as a waitress until she met George Dale. Dale supported her and the children by robbing small shops in Chicago's West Side. In the spring and summer of 1933, Eleanor became an accomplice. On August 4, 1933, Dale, Jarman, and the get away car driver Leo Minneci tried to rob a clothing store. But, in a struggle, Dale shot and killed the shop owner, Gustav Hoeh. When the robbers drove away, several witnesses noted the license plate. That led police to Minneci, who was the first to be arrested. He blamed Dale and Jarman for the robbery. Jarman claimed she was in the back room looking at clothes. Witnesses gave contradictory statements as to how many shots were fired and what role Jarman had played in the crime. The press (primarily to sell newspapers) exaggerated Jarman's involvement and dubbed her "the Blonde Tigress." She was compared to her contemporary Bonnie Parker (of Bonnie and Clyde). In a trial that lasted less than a week, Jarman was convicted as an accomplice in the murder, even though it had become clear that Dale had pulled the trigger. The prosecuting attorney, Wilbur Crowley, called for the death penalty for all three –– Dale, Jarman, and Minneci. George Dale, however, was the only one sentenced to the electric chair. As his last wish, he wrote a love letter to Jarman. Jarman and Minneci each were sentenced to prison for 199 years, one of the longest criminal sentences ever imposed at the time. Jarman's children were sent to live with her older sister and her husband, Hattie and Joe Stocker, in Sioux City, Iowa.
Үлгілі тұтқын
Кейінгі жеті жыл бойы Джарман Дуайт түзеу орталығында (Иллинойс штаты) үлгілі тұтқын болды. 1940 жылы, отбасының айтуынша, ол ұлының үйден қашып кетуге дайындалып жатқанын естіді және балаларының жағдайына алаңдап, 1940 жылдың 8 тамызында Мэри Фостер деген тағы бір тұтқынмен бірге түрмеден қашып кетті. Ол, көрінетін болса, Айова штатының Сиу-Сити қаласына барып, балаларының жақсы екенін растады, содан кейін із жасырды.
For the next seven years, Jarman was a model prisoner at the Dwight Correctional Center (Illinois). In 1940, according to her family, she heard that her son was about to run away from home and, concerned about her children, escaped the prison on August 8, 1940, with another inmate, Mary Foster. She apparently went to Sioux City, Iowa, confirmed that her children were all right and then went underground.
1975 жылғы кездесу
Келесі 35 жыл бойы Джарман отбасымен құпия жарнамалар арқылы жасырын байланыста болды. Джарман ресми түрде қашқын болып қалғанымен, ол туған жылы белгілі болғандықтан, оның қайтыс болғаны және оның өлімі жалған атқа тіркелгені десек болады. Элеонораның жалған атпен жерленгендігі Сильвия Петтемнің "Блонда тайгрисс іздеу: Элеонора Джарманның жарияланбаған тарихы" кітабында талқыланады.
Over the next 35 years, Jarman maintained surreptitious contact with her family through classified ads. Although Jarman officially remained a fugitive, she was born in , so it is essentially certain that she is dead, and that her death was recorded under an alias. Eleanor's likely burial under an alias is discussed in Silvia Pettem's book, In Search of the Blonde Tigress: The Untold Story of Eleanor Jarman.