Колумбус Делано: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Коламбус Делано (1809-1896): Американ саяхатшысы, заңгер, банкир, саяси қайраткер. Құлдыққа қарсы күрескен, Огайодан Конгресске сайланған тұлға туралы ақпарат.

31 мин оқу

100%

Дереккөз: Columbus Delano — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америка саясаткері және Ішкі істер министрі (1809–1896)

Колумб Делано (4 маусым 1809 – 23 қазан 1896) – американдық заңгер, ранчер, банкир, мемлекет қайраткері және танымал Делано әулетінің мүшесі. Әкесінен ерте қалған Делано өзін-өзі асырау үшін күресті. Делано Огайо штатынан АҚШ конгрессмені болып сайланды, екі толық мерзім және бір жарты мерзімге қызмет етті. Америка Азамат соғысынан бұрын Делано Ұлттық республикашыл, кейін виг болды. Виг партиясының ішінде ол батыс территорияларына құлдықтың таралуына қарсы болған топпен байланысты болды. 1850 жылдары вигтер таратылғаннан кейін, ол құлдыққа қарсы күресетін басты партия ретінде құрылған республикашыл партияға қосылды. Жаңару кезеңінде Делано афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын федералдық деңгейде қорғауды жақтады және бұрынғы Конфедерация штаттарын федералдық үкімет басқаруы керек деп сақты, бірақ олар Одаққа қайта қабылдану шарттарын орындағанға дейін АҚШ құрамына кірмеуі тиіс. Делано батысқа қарай кеңейіп жатқан кезеңде Президент Улисс С. Гранттың Ішкі істер министрі болды және жергілікті тайпалар мен ақ американдық қоныс аударушылар арасындағы қақтығыстарды реттеумен айналысты. Ол Американың алғашқы ұлттық паркін құруға зор үлес қосты, 1871 жылы Йеллоустоунға алғашқы федералдық қаржымен ұйымдастырылған ғылыми экспедицияны басқарып, 1872 жылы Американың алғашқы ұлттық паркінің басқарушысы болды. 1874 жылы Делано Конгрестен Йеллоустоунды федералдық қаржымен қаржыланатын әкімшілік мекеме құру арқылы қорғауды сұрады. Ол ұлттық маңызы бар орынды сақтауды сұраған алғашқы Ішкі істер министрі болды. Американың түпкілікті халықтарының ортақ, ұжымдық және көшпелі өмір салты соғысқа және кедейлікке алып келеді деп сенген Делано, тайпаларды үнді аумағындағы шағын резервацияларға қоныстандыру, олардың жерін АҚШ-қа беру және ақ мәдениетке ассимиляциялауды ең гуманистік саясат деп есептеді. Мақсаты – үнді тайпаларының федералдық қаржыға тәуелсіздігін қамтамасыз ету болды. Тайпаларды резервацияларға көшіруге мәжбүрлеу үшін Делано Йеллоустоуннен тыс жердегі бизон популяциясын жаппай қырып салуды қолдады, өйткені бизон жазықтардағы үндістердің өмір салтын сақтау үшін маңызды болды. Үкімет реформасына қатысты, Делано Гранттың 1872 жылғы жарлығына қарсы шығып, алғашқы мемлекеттік қызмет комиссиясының ұсыныстарын іске асырмады. Оның қызметі кезінде Йеллоустоуннан басқа, Ішкі істер департаментінде олжа жүйесі мен сыбайлас жемқорлық кеңінен таралды, сондықтан Грант 1875 жылы Деланоның отставкасын сұрады; ол беделін жоғалтып, қызметтен кетті. Делано федералдық еңбек жүйесін реформалауды талап ететін уақытта олжаны қолдаушы болып қалды. Делано Огайоға заңгерлікпен айналысуға, бизнес мүдделерін күтуге және мал шаруашылығымен айналысуға оралды; ол саясатқа қайта оралмады және 1896 жылы қайтыс болды. Делано дәстүрлі түрде 19 ғасырлық американдық "маңызды тұлға" ретінде қарастырылды. Алайда, тарихшылар Деланоның Ішкі істер министрлігіндегі әлсіз бақылауын, кең таралған сыбайлас жемқорлыққа жол бергенін, сондай-ақ үндістерге қатысты мінез-құлқы мен жазықтардағы бизонды қырып салуын қатты сынға алды. Йеллоустоун Деланоның ең үлкен жетістігі болып саналады, онда бизон мен басқа да жабайы жануарлар заңмен қорғалды. Ол Американың алғашқы ұлттық паркінің тиімді басқарушысы ретінде танылды. Қызмет еткен кезінде Делано афроамерикандықтардың құқықтарын жақтады және Ку-Клукс-Кланға қарсы болды.

Columbus Delano (June 4, 1809 – October 23, 1896) was an American lawyer, rancher, banker, statesman, and a member of the prominent Delano family. Forced to live on his own at an early age, Delano struggled to become a self made man. Delano was elected U. S. Congressman from Ohio, serving two full terms and one partial one. Prior to the American Civil War, Delano was a National Republican and then a Whig; as a Whig, he was identified with the faction of the party that opposed the spread of slavery into the Western territories. He became a Republican when the party was founded as the major anti slavery party after the demise of the Whigs in the 1850s. During Reconstruction Delano advocated federal protection of African Americans' civil rights, and argued that the former Confederate states should be administered by the federal government, but not as part of the United States until they met the requirements for readmission to the Union. Delano served as President Ulysses S. Grant's Secretary of the Interior during a time of rapid Westward expansionism, and contended with conflicts between Native tribes and White American settlers. He was instrumental in the establishment of America's first national park, having supervised the first federally funded scientific expedition into Yellowstone in 1871, and becoming America's first national park overseer in 1872. In 1874, Delano requested that Congress protect Yellowstone through the creation of a federally funded administrative agency, the first Secretary of the Interior to request such preservation of a nationally important site. Believing that the communal, collective, and nomadic lifestyles of Native American tribes led to war and impoverishment, Delano argued that the most humane Indian policy was to force tribes onto small reservations in the Indian Territory, ceding their land to the United States, and assimilating them into white culture. The goal was for Indian tribes to be independent of federal funding. To compel the Native tribes to move to reservations, Delano supported the slaughter to the near extinction of the vast buffalo herds outside of Yellowstone, which were essential to the maintenance of the Plains Indians' way of life. Concerning government reform, Delano defied Grant's 1872 executive order to implement the first Civil Service Commission's recommendations. With the exception of Yellowstone, the spoils system and corruption permeated throughout the Interior Department during his tenure, and Grant requested Delano's resignation in 1875; he left office with his reputation damaged. Delano remained a spoils man at a time when reformer demands for a federal merit system were gaining support. Delano returned to Ohio to practice law, tend to his business interests, and raise livestock; he did not return to politics and died in 1896. Delano was traditionally viewed a 19th Century American "major mover and shaker." However, historians have strongly criticized Delano's weak oversight of the Interior, allowing rampant corruption, and for his treatment of Native Americans and endorsement of the Plains Indian bison slaughter. Yellowstone is considered Delano's greatest achievement, where bison and other wildlife were legally protected. He was viewed an effective first administrator of America's first national park. While in office, Delano was an outspoken supporter of black American rights and opponent of the Ku Klux Klan.

Балалық шағы, білім алуы және саяси мансабы

Колумб Делано 1809 жылғы 4 маусымда Вермонт штатының Шорэм қаласында Джеймс Делано мен Люсинда Бейтменнің ұлы болып дүниеге келді. Делано отбасы француз тегінен шыққан; олардың Америкадағы алғашқы өкілі Филипп Делано 1621 жылы "Мейфлауэр" кемесінің інісі "Фортуна" кемесімен Голландиядан келген. Деланоның әкесі 1815 жылы, Делано алты жасқа толғанда қайтыс болды, содан кейін оның отбасы ағасы Лютер Бейтменнің қамқорлығына берілді. 1817 жылы отбасы Огайо штатының Нокс округіндегі Маунт-Вернон қаласына көшті, және Делано өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. 1834 жылы ол Нокс округінің прокуроры болып сайланды. 1836 жылы қайта сайланды және 1835 жылдан 1839 жылға дейін екі мерзім қызмет етті. Олардың балаларының арасында Вашингтон қаласындағы пастор Джон Г. Эймстің әйелі болған Элизабет (1838–1904) және ішкі істер департаментінде әкесімен бірге жұмыс істеген Джон Шерман Делано (1841–1896) болды. Делано мен Улисс С. Грант алыс туыстар еді; олардың бес буыннан ағылған ортақ ата-бабалары болды.

АҚШ өкілі (18451847)

1844 жылы Делано, Уиг партиясынан үміткерлік алғаннан кейін қайтыс болған Сэмюэл Уайт-младшийдің орнына қосымша кандидат ретінде сайлау бюллетенінде тіркелгеннен соң, АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Ол демократ Кейлеб Дж. МакНалтиді 12 дауысқа ғана басып озып, 9 297 дауысқа қарсы 9 285 дауыспен жеңіске жетті.

Қызмет мерзімі

Делано 29-шы Конгресте қызмет етті (4 наурыз 1845 – 3 наурыз 1847), және мүгедектерге берілетін зейнетақылар жөніндегі комитеттің мүшесі болды. Ол сонымен қатар Мексика-Америка соғысын айыптаған сөз сөйледі, бұл оған осы соғысқа қарсы оппозициялық көзқарас ұстанушы ретінде жалпыұлттық танымалдылық әкелді.

Губернаторлық сайлау науқаны

Делано 1846 жылы қайта сайлануға түспеді, оның орнына 1848 жылы Огайо губернаторы лауазымына вигтік партиядан үміткер болды. 1848 жылғы қаңтардағы партия съезінде ол Сейбери Фордтан екі дауыспен жеңіліп қалды; Форд демократ Джон Б. Уэллерді тартысты жалпы сайлауда жеңіп, бір мерзім қызмет етті. Содан кейін Делано бірнеше кәсіптік жобаларға қатысты; 1850 жылы ол теміржол облигацияларымен айналысқан, Уолл-стриттегі Delano, Dunlevy, & Company табысты банк серіктестігін құрды; оның Цинциннатиде филиалы болды және ол бес жыл бойы жұмыс істеді. Бұған қоса, Делано сәтті қой шаруашылығымен айналысты және Ұлттық жүн өсірушілер қауымдастығының және Огайо жүн өсірушілер қауымдастығының президенті болды. Ол басқа да кәсіпорындарда белсенді болды; ол Спрингфилд, Маунт-Вернон және Питтсбург теміржолының президенті болды, сондай-ақ Маунт-Вернонның Бірінші Ұлттық банкінің алғашқы негіздеушісі болды, кейіннен ол оның президенті болды.

Республикалық партия және Азамат соғысы

Уигтер партиясының тарауымен Колумб Делано жаңа Республикалық партияға қосылды. Делано 1860 жылы Чикаго конвенциясына делегат ретінде қатысты және президенттікке Абрахам Линкольннің кандидатурасын қолдады. Делано Линкольннің президенттікке сайлануы үшін белсенді науқан жүргізді. Келесі жылы Делано Огайо штатының генерал-комиссары болып, губернатор Уильям Деннисонның штабында қызмет етті және Америка Азамат соғысының басында Одақ армиясы үшін әскер жинауға және жабдықтауға көмектесті. 1862 жылы Делано Бенджамин Уэйдтің АҚШ Сенатының мандатына үміткер болды. Огайо штатының Бас Ассамблеясы республикашылдардың бақылауында болғандықтан, олардың үміткерлігін жеңу – толық құрамындағы заң шығарушы органмен сайлауға тең болды. Делано Уэйдтен бар болғаны екі дауысқа ұтылып, жақын мақсатына жетіп келді. 1863 жылы Делано Огайо штатының Өкілдер палатасында қызмет етті және Одақтың соғыс күшін қолдау мақсатындағы заңдарды қабылдауға елеулі үлес қосты. Делано Сот комитетінің төрағасы болып сайланды және солдаттардың дауыс беру құқығы мәселесін шешті. Делано Балтимор конвенциясына қатысқан Огайо штатының делегациясын басқарды. Линкольн екінші мерзімге сәтті түрде ұсынылды.

Конгресске қайта оралу

Делано 1864 жылы АҚШ Өкілдер палатасына қайта сайланды және 39-шы Конгресте қызмет етті (4 наурыз 1865 – 3 наурыз 1867). Осы мерзімде Делано Палатаның талаптар жөніндегі комитетінің төрағасы болды. 1866 жылы Делано қайта сайлану мүмкіндігін жоғалтқандай болды, бірақ Джордж У. Морганның сайлау нәтижесіне қарсы сәтті шағымдануға қол жеткізді. Морганды орнынан ығыстырғаннан кейін, Делано 40-шы Конгрестің қалған бөлігінде, 1868 жылдың 3 маусымынан 1869 жылдың 3 наурызына дейін қызмет етті. Азамат соғысынан кейін Делано Оңтүстік штаттардағы хаосқа байланысты, бейбітшілікті сақтау үшін Оңтүстік штаттарға, соның ішінде әскерге федералдық үкіметтің араласуы қажет деп санай отырып, Радикалды қайта құруды қолдады. Ол 1868 жылы қайта сайлануға түспеді.

Қайта құру баяндамасы (1867)

1867 жылдың қыркүйегінде Делано Огайо штатының Итон қаласында Қайта құру туралы сөз сөйледі, онда президент Эндрю Джонсонның бұрынғы Конфедерация штаттарында азаматтық үкімет құруға конституциялық құқығы жоқ екенін айтты. Деланоның пікірінше, "барлық штаттарда азаматтық үкімет құру президенттің емес, Конгрестің міндеті" болды. Делано Джонсон мен Оңтүстік демократтарының, бұрын Конфедерацияны қолдаған, Оңтүстікті қайта құруға қатысты заңдар қабылдау билігін әлсірету арқылы Конгрессті құлатуға тырысып жатқанына сенді. Дәлел ретінде Делано Джонсонның 1866 жылғы қыркүйектегі "Шеңбер бойы саяхаты" сөзін келтірді, онда Джонсон ұлттық заң шығару органы "алдағыш Конгресс" деп атады. Бұдан өзге, Делано Джонсонның Улисс С. Грантты армия басшысы лауазымынан шеттетуге тырысып жатқанына сенді, себебі Грант Конгрестің Қайта құру саясатын қолдады. Осының салдарынан Делано Джонсонға импичмент жариялау және оны қызметтен алу қажеттігін айтты, сондай-ақ Грантты Джонсонның оны қызметтен алу әрекетінен Конгресс қорғауы керек деп мәлімдеді. Деланоның білмегені, 1867 жылдың 11 тамызында Грант Джонсонның соғыс министрі лауазымын уақытша атқару ұсынысын қабылдады, сонымен бірге армия генералы лауазымында қалды. Қызмет мерзімі туралы заңның талаптарына сәйкес, тағайындама АҚШ Сенаты 1868 жылдың қаңтарында жұмысқа кіріскенше уақытша болып саналады және Стэнтонды қызметтен алуды бекітеді немесе тыйым салады. Джонсон мен Грант Қайта құру саясаты бойынша келіспесе де, Гранттың уақытша тағайындалуына келісті.

Ішкі кірістер комиссары

Делано саясатта белсенді болып, 1868 жылы Грантты президенттікке қолдады. Грант 1869 жылдың наурыз айында президент болған соң, Деланоны Ішкі кірістер комиссары етіп тағайындады; Делано 1869 жылдың 11 наурызынан 1870 жылдың 31 қазанына дейін қызмет етті. Комиссар ретінде Делано Үндістан аумағында өндірілген алкоголь және темекі өнімдерінен федералды кірістерді жинауға белсенді түрде тырысты, бірақ нәтижесі әр түрлі болды. Бұл тауарларды аумақта салықсыз өндіруге болып, өндірушілер оларды көршілес штаттарда салық төлемей сатқан. Сонымен қатар, ол «Виски сақинасының» алаяқтықтарына қарсы күресуге дайындық танытпады немесе қабілетсіз болды; федералды шенеуніктерге пара беру және салық төлеуден жалтарту сияқты сыбайлас жемқорлық туралы ескертулерге қарамастан, Делано аз немесе ешқандай шара қолданбады. Департамент басқа аймақтарда вискидің заңсыз өндірісі мен сатылуын тоқтатуға тырысты; 1870 жылдың 31 қаңтарында Грузияда Ішкі кірістер басқармасының ұйымдастырған шабуылында 18 заңсыз виски құбылысы мен оларды басқарушылар ұсталды. «Виски сақинасы» Гранттың екінші мерзімінде, 1875 жылы Қаржы министрі Бенджамин Бристоудың күш-жігері арқасында тоқтатылды. Сақинаның жетекшісі Джон Макдональд президент Грантпен таныс болған және одан Сент-Луистегі ішкі кірістерді қадағалаушы инспектор лауазымына тағайындалуын сұраған. Грант содан кейін Деланоға оны тағайындауды тапсырды. Макдональд алаяқтық пен ұрлық жасағаны үшін айыпталды және 17 ай түрмеде отырды. «Виски сақинасын» тергеудің нәтижесінде барлығы 110 адам сотталды. Гранттың жеке хатшысы Орвилл Э. Бэбкок кінәлі деп танылды, бірақ Грант оның қорғанына жазбаша куәлік бергеннен кейін сотта ақталды. Бұған қоса, Делано Бэбкок қатысқан тағы бір дауға қатысы жоқ деп танылды – «Алтын сақинасы», ол 1869 жылдың 24 қыркүйегінде екі Нью-Йорк қаржыгері алтын нарығын басып алуға тырысқанда басталды. АҚШ қазынашысының көмекшісі Дэниел Баттерфилд және Гранттың жекжаттысы Абель Корбин де кінәлі деп танылды; Баттерфилд қазан айында отставкаға кетуге мәжбүр болды. Деланоның жеке адалдығы күмән тудырмады, бұл Грантқа 1870 жылы Ішкі істер министріне жаңа кандидатты тағайындау қажет болғанда тиімді болды.

Delano remained active in politics and supported Grant for president in 1868. When Grant became president in March 1869, he appointed Delano Commissioner of Internal Revenue; Delano served from March 11, 1869, to October 31, 1870. As commissioner, Delano tried with mixed success to collect federal revenue on alcohol and tobacco products manufactured in Indian Territory; these items could be produced for sale tax free within the territory, but manufacturers routinely sold them in adjacent states without paying the taxes. He also proved unwilling or unable to cope with the frauds of the Whiskey Ring; despite having received warnings of corruption including bribery of federal officials and failure to pay taxes, Delano took little or no action. The department did attempt to prevent the illegal manufacture and sale of whiskey in other areas; on January 31, 1870, an Internal Revenue raid in Georgia captured 18 illicit whiskey stills and their operators. The Whiskey Ring was finally stopped in 1875 during Grant's second term by Secretary of the Treasury Benjamin Bristow. The ring leader, John McDonald was an acquaintance of President Grant and had requested from him a political appointment as superintending inspector of internal revenue in St. Louis. Grant then directed Delano to make the appointment. McDonald was convicted of fraud and theft and served 17 months in prison. In all, the investigation of the Whiskey Ring resulted in 110 convictions. Grant's private secretary, Orville E. Babcock was implicated, but acquitted at trial after Grant provided written testimony on his behalf. Additionally, Delano was cleared of involvement in another scandal in which Babcock was implicated, the Gold Ring, which was triggered when two New York financiers attempted to corner the gold market on September 24, 1869. Daniel Butterfield, the Assistant Treasurer of the United States, and Grant's brother in law Abel Corbin were also implicated; Butterfield was forced to resign in October. Delano's reputation for personal honesty was not in question, which was an asset when Grant needed to nominate a new Secretary of the Interior in 1870.

Ішкі істер министрі

АҚШ-тың бас прокуроры Эбенезер Р. Хоар және ішкі істер министрі Джейкоб Д. Кокс 1870 жылы Гранттың МакГаррахан талаптары мәселесі бойынша оларды қанағаттандырмаған шешімінен кейін отставкаға кетті; спекулянт Уильям МакГаррахан Калифорниядағы кенді жерге құқығын талап етті, сондай-ақ «Жаңа Идриа» тау-кен компаниясы да осы құқыққа талапкер болды. Грант екі талапты да алаяқтық деп есептеді және ешқандай атқарушы билік шарасы қабылданбауын қалады; Кокс пен Хоар оған келіспеді және «Жаңа Идриа» компаниясының пайдасына шешім шығарды, бұл Грантты олардың отставкасын сұрауға итермеледі. Грант Кокстың орнына Ішкі істер департаментіне Деланоны тағайындады; ол 1870 жылдың 1 қарашасынан бастап 1875 жылдың 19 қазанында отставкаға шыққанға дейін қызмет етті. Деланоның өкілеттігі кезінде Ішкі істер департаменті көптеген жеңілдік лауазымдарын қамти отырып, федералды үкіметтің ең ірі бюрократиялық құрылымы болды. Департаментті басқару әртүрлі міндеттерді білуді және күрделі мәселелерді шешу қабілетін талап етті. Делано хатшылық қызметін атқару кезінде бірнеше маңызды мәселелерге тап болды және оның департаменті қарқынды түрде кеңейді; қиындықтарға қарамастан, ол 19 ғасырдағы кез келген басқа лауазым иесінен ұзақ қызмет етті. Делано Гранттың жеке хатшысы Орвилл Бэбкокпен және Әскери-теңіз күштері министрі Джордж М. Робсонмен жақын қарым-қатынаста болды. Делано өзінің ізашары Кокстың мемлекеттік қызмет реформаларын қабылдамады және Ішкі істер департаментін олжалау жүйесіне қайта бұрды.

Бизонды сойыу (1870 жылдар)

Азамат соғысы кезінде Одақ генералдары Конфедерация инфрақұрылымына қарсы «жанып кеткен жер» науқанын жүргізді, бұл олардың маңызды азық-түлік қорларын жойды және Одақтың жеңісіне көмектесті. 1860-шы жылдардың соңы мен 1870-шы жылдардың басында АҚШ армиясының офицерлері Уильям Т. Шерман, Ричард Додж және Ішкі істер министрі Делано батыстағы жергілікті американдықтарға қарсы ұқсас стратегияны қабылдады, олардың негізгі азық-түлік көзі – еркін жүріп жатқан бизон болды. Додж 1867 жылы: «Кез келген өлген бизон – бір үндіс азайғанмен тең» деді. Делано 1872 жылғы жылдық есепте: «Бұрынғы аң ауру жерлерінен [бизон] жылдам жоғалуы үндістерді кішірек аумақтарға шектеуге және оларды көшпелі тұрмыс салтынан бас тартуға мәжбүрлеу үшін біздің күш-жігерімізге үлкен үлес қосады» деді. Бизондардың көп бөлігі жеке, пайда табу мақсатында бизон аулаушылармен жойылды; бұл саясат американдық далаларда миллиондаған бизонды қырғынға ұшыратуға мүмкіндік берді, нәтижесінде үндістер резервацияларға көшіп, онда тұруға мәжбүр болды. Йеллоустонда қалған азазды бизон тобы 1872 жылы қабылданған федералды заңмен браконьерлерден қорғалды; Деланоның қызмет мерзімінде жұртшылықтың наразылығы күшейіп, Конгресс даладағы бизон қырғынын тоқтатуға бағытталған заң қабылдауға мәжбүр болды. Грант 1874 жылы бұл заңға вето қойды, өйткені бизон қырғыны үндістерді бағындыру мақсатына қол жеткізіп жатқанын мойындады. 1872 жылдан 1874 жылға дейін үндістер азық-түлік, баспана және басқа да қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін шамамен 1 215 000 бизонды өлтірді; американдық аңшылар шамамен 4 374 000 бизонды сойып, олардың популяциясын олардың қалыпты түрде көбейіп, үндістерді күтіп-бағуға жеткіліксіз деңгейге дейін төмендетті.

Апачтар қырғыны және бейбітшілік (18711872)

1871 жылғы 30 сәуірде Тусон қаласының тұрғындары 6 америкалық, 48 мексикалық және 94 тохоно о'одхам үндісінен құралған жасақты ұйымдастырды. Бұл жасақ Грант лагеріндегі апачи үнді қонысының 144 мүшесін, көбінесе әйелдер мен балаларды қырғынмен өлтірді. Жасақ 28 баланы ұрлап, қырғын кезінде болмаған апачи жауынгерлеріне кепіл ретінде ұстады. Делано барлық апачтарды, жас жігіттер мен жауынгерлерді де қоса, резервацияларға орналастыруды жақтады, олар шабуыл жасауға дайындалып жатқан еді, тек қарттар мен әйелдер ғана емес.

Акерман қақтығысы (1871)

1871 жылғы маусымда Гранттың бас прокуроры Амос Т. Акерман Кредит Мобильі скандалымен байланысты компания – Юнион Пасифик Темір жолына жер және облигациялар беруден бас тартты. Акерманның темір жолға қарсы қабылдаған шешімдеріне темір жол қаржыгерлері Коллис П. Хантингтон мен Джей Гулд наразылық білдірді. Акерман сондай-ақ Оңтүстікте Ку-Клукс-Кланды сотқа беруде және афроамерикалықтардың азаматтық құқықтарын қорғауда маңызды рөл атқарды. Темір жол мүдделері мен афроамерикалықтардың азаматтық құқықтары Республикалық партияның басымдықтары еді; Хантингтон мен Гулд атынан Делано екі рет Акерманнан Юнион Пасификке қарсы қабылданған шешімдерді өзгертуді сұрады, бірақ екі рет те Акерман бас тартты. Делано кейін Грантқа шағымданып, Акерманды қызметтен алуды ұсынды. Грант келісіп, бұрынғы Орегон сенаторы Джордж Х. Уильямсты Акерманның орнына тағайындады; Уильямс темір жол мүдделеріне көбірек бейім деп есептелді. Тарихшы Уильям С. Макфилидің сөзіне сәйкес, Кланды соттауды шектеу мәселесі бойынша, "Акерманның 1872 жылдың 10 қаңтарында кеткенімен, Республикалық партияның нағыз нәсілдік теңдік принципіндегі ұлттық партия ретінде дамуға барлық үміті жойылды".

Йеллоустоун (1871-1872)

1871 жылы Делано АҚШ геологы Фердинанд В. Хейден басқарған Йеллоустоунға Американың алғашқы федералды қаржыландырылатын ғылыми экспедициясын ұйымдастырды. Делано Хейденге аймақтың географиялық картасын жасап, астрономиялық және барометриялық байқаулар жүргізуді тапсырды. Делано Хейденнің экспедициясының "елдің геологиялық, минералогиялық, зоологиялық, ботаникалық және ауыл шаруашылығы ресурстары туралы мүмкіндігінше көп ғылыми және практикалық ақпарат жинауға" бағытталғанын айтты. Бұл сол кездегі стандарттарға сәйкес болғанмен, реформаға ұмтылған адамдар, оның ішінде "Нью-Йорк Трибьюн" және басқа газеттердің редакторлары үшін бұл мүдделердің қақтығысы және халық сеніміне қиянат жасау болып көрінді.

Ку-клукс-кланның қудалануын қолдаған (1872)

Қайта құру актілерін және конституцияның он үшінші, он төртінші және он бесінші түзетулерін нығайту мақсатында Грант 1870 жылы Әділет департаментін құрған Конгресс заңына қол қойды. Оңтүстікте Кю-клукс-кланның зұлсалына қарсы күресу үшін Грант 1870 және 1871 жылдары «Орындау актілері» деп белгілі бірнеше заңға қол қойды. 1871 жылдың мамыр айында Грант федералды әскерлерге Клан мүшелерін қамауға АҚШ маршалдарына көмектесуді бұйырды. Гранттың екінші бас прокуроры Амос Т. Акерман, бұрынғы Конфедерация әскері, Кланның жасаған зұлсаларын білген және қара нәсілді көршілерін қорқытқан ақ нәсілді оңтүстік тұрғындарына қарсы қудалауды ынтамен жүргізді. Сол қазан айында Акерманның ұсынысымен Грант Оңтүстік Каролинаның бір бөлігінде хабеас корпусты тоқтатты және заңды сақтау үшін федералды әскерлерді жіберді. Акерман және оның орнын бастан кешірген Джордж Генри Уильямс жүргізген қудалаулар нәтижесінде Кланның күші әлсіреді; 1872 жылы Оңтүстіктегі сайлауларда афроамерикандықтар рекордтық деңгейде дауыс берді. 1872 жылдың 24 шілдесінде Солтүстік Каролина штатының Роли қаласында президент Грантты қайта сайлауын қолдаған сөйлесінде Делано Кю-клукс-кланды қудалауды жақтады. Делано Конгресс Қайта құру актілерінің «соғыстың салдарынан туған хаос пен шатақтан тәртіп пен үкіметті құтқару» үшін қабылданғанын айтты. Бұл соғыстың нәтижесінде «мәңгілік бостандыққа» ие болған, көбінесе бұрынғы құлдар болған афроамерикандықтарды босатуды қамтыды. Делано егер бостандық біртүрлі мағынаға ие болса, онда афроамерикандықтар «заң алдында тең болуға және заң шығаруда қатысуға құқылы» екенін мәлімдеді. Деланоның сөзіне қарағанда, республикалық Қайта құруды қабылдамаған оңтүстік тұрғындары афроамерикандықтар мен ақ республикашыларға қарсы көтеріліс соғысын, соның ішінде Кю-клукс-кланды құруды таңдады. Делано Кю-клукс-клан Солтүстік Каролинаның 14 округінде 18 адамды өлтіріп, ешқандай кінәсі жоқ 315 республикашыны қатыгездікпен сауаттандырғанын айтты. Делано федералды соттарда Клан мүшелерін соттау кезінде ұсынылған дәлелдер Кю-клукс-кланның «жабайылығы мен сатқындығын» дәлелдегенін мәлімдеді. Нәтижесінде Грант Солтүстік Каролинаны және көптеген басқа Оңтүстік штаттарын жеңіп алды.

To bolster the Reconstruction Acts and the Thirteenth, Fourteenth, and Fifteenth constitutional amendments, Grant signed in 1870 Congressional legislation that created the Justice Department. To fight the outrages in the South by the Ku Klux Klan, Grant signed several laws known as the Enforcement Acts in 1870 and 1871. In May 1871, Grant ordered federal troops to help U. S. Marshals in arresting Klansmen. Grant's second Attorney General Amos T. Akerman, a former Confederate soldier, knew of the outrages of the Klan and was zealous in prosecuting white Southerners who terrorized their black neighbors. That October, on Akerman's recommendation, Grant suspended habeas corpus in part of South Carolina and sent federal troops there to enforce the law. After prosecutions by Akerman and his replacement, George Henry Williams, the Klan's power collapsed; by 1872, elections in the South saw African Americans voting in record numbers. In a campaign speech supporting President Grant's reelection bid in Raleigh, North Carolina, on July 24, 1872, Delano spoke out in favor of prosecutions of the Ku Klux Klan. Delano argued that the Congressional Reconstruction Acts had been passed to "rescue order and government out of the chaos and confusion" that came from the Civil War. This included the enfranchisement of African Americans, most of them former slaves, who had been set "forever free" as a result of the war. Delano stated that if freedom meant anything it was that African Americans "should stand equal before the law and have a voice in legislation." According to Delano, southerners who rejected Republican Reconstruction opted for a subversive war against African Americans and white Republicans, including the formation of the Ku Klux Klan. Delano said the Ku Klux Klan had in fourteen North Carolina counties killed 18 people and cruelly whipped 315 Republicans who had done nothing wrong. Delano said that evidence presented in prosecuting Klan members in the federal courts proved the "barbarity and treason" of the Ku Klux Klan. Grant ended up winning North Carolina and many other Southern states.

Анықталған үнді саясаты (1873)

1873 жылы Делано Гранттың американдық түпкіліктілерге қатысты саясатының мақсаттарына жету үшін қолданылатын әдістерді ресми түрде анықтады. Гранттың басты мақсаты – индейлерді христиан дініне өткізу және оларды ақ мәдениетке ассимиляциялау, осылайша оларды АҚШ азаматтығына толыққанды дайындау болды; осы негізгі принциптер 19 ғасырдың соңына дейін үнді бейбітшілік саясатына үлкен әсер етіп келді. Деланоның сөзіне қарағанда, индейлерді резервацияларға көшіру ең маңызды шара болды, себебі бұл оларды ақтардың зорлық-зомбылығынан қорғайды деп есептелді, өйткені ақтар бұрын индейлерге тиесілі болған жерлерге қоныстанды. Бұған қоса, осы резервациялардағы христиандық ұйымдар мен миссионерлер индейлерді «мәдениеттендіруге» тырысады, бұл индейлерге өз мәдениетін сақтауға рұқсат ету олардың құрып кетуіне алып келеді деген кең таралған пікірмен (Деланоның пікірі де осыған сәйкес) үйлеседі. Деланоның ойынша, оның іс-әрекеттері Гранттың мақсатын орындауға көмектеседі, индейлердің ақ мәдениетке ассимиляциялануына жағдай жасайды.

Блэк Хиллзді басып алу (1875)

1868 жылғы Форт-Ларами шарты бойынша Оглала Сиу тайпасына үлкен резервация берілді, оның ішінде қазіргі Оңтүстік Дакота штатындағы Блэк-Хилз аймағы да бар. Блэк-Хилз Сиу тайпасының қасиетті діни және рухани обрядтарының орын алған жері еді. 1873 жылғы экономикалық дағдарыстан кейін ел жаңа байлықтарға зор мұқтаж болды. 1874 жылы Джордж Кастердің экспедициясы Блэк-Хилзден алтын тапқан деген қауесет тарады. Грант экспедицияны өзінің валюталық саясатын қолдау үшін алтын табу үмітімен жіберді; Делано бұл қадамға қарсы болды, себебі ол саяхат пен аң ауру жерлерін жаулап алу Форт-Ларами шартын бұзады және үнді соғысына әкелуі мүмкін деп санады. Делано Грантқа «Сиу тайпасымен жалпы соғыс өте жаман жағдайға алып келер еді. Бұл біздің бейбіт қарым-қатынас орнатуға жасаған барлық күш-жігерімізді жоққа шығарар еді» деді. Ақ адамдар алтын іздеу үшін сол аймаққа дереу ағылып келді. 1875 жылы Конгресс Сиу тайпасын жұбату үшін және соғыстың алдын алу мақсатында Блэк-Хилзді сатып алуға 25 000 доллар (~ доллар) бөлді. 1875 жылдың мамыр айының ортасында Оглала Лакота (Сиу) тайпасының басшысы Қызыл Бұлт және басқа да үнді тайпаларының басшылары Блэк-Хилзді сату мәселесін талқылау үшін Вашингтон қаласына шақырылды. Сиу тайпасы Конгресс ұсынған соманың тым төмен екенін сенді. Блэк-Хилзді әйтеуір жоғалтатынын түсінген Қызыл Бұлт келіссөздер жүргізуге бел буды және Деланоға егер Қазынашылық департаментінен 25 000 доллар қолма-қол ақша төленсе, олар Блэк-Хилзді беруге келіседін деді. Делано Қызыл Бұлтқа ақша беруді жоспарламаған еді, керісінше, ол Қазынашылықтан 25 000 долларлық түбіртек пен кейінірек сатып алынған және тайпа мүшелеріне таратылатын сыйлықтарды ұсынды. Қызыл Бұлт қол қою кезінде 25 000 доллар ақшаны үйіне алып барып, тайпа мүшелері арасында бөліп беруді талап етті. Делано Грантқа келіссөздер сәтті аяқталмаса, соғыс басталуы мүмкін екенін ескертті. Келіссөздер күйрегеннен кейін Грант Қызыл Бұлтпен тікелей келіссөз жүргізу үшін араласты. Грант Қызыл Бұлтқа Блэк-Хилзде бұқалардың жоқ екенін, сондықтан үндістер төлемді қабылдаса, оларға пайда тиетінін айтты, себебі олар құнды емес аң ауру құқықтарын беру үшін кем дегенде бірдеңе алады. Сондай-ақ ол Қызыл Бұлтқа ақ адамдар Блэк-Хилзді әйтеуір жаулап алатынын, сондықтан бос қолмен кетпегені жөн екенін хабарлады. Келісімге қол қойса, оларға ақы төленбейді деп алаңдаған Қызыл Бұлт Гранттан ақшаны Қазынашылықтан алып, келісімге қол қойылғаннан кейін ұстап тұруын сұрады. Грант бас тартты және Қызыл Бұлтқа төлем жасалмас бұрын Блэк-Хилзді беруге келісу керектігін айтып, келіссөздерден шығып кетті. 4 маусымда Делано Қызыл Бұлтқа қосымша 25 000 доллар бөлді, бірақ Қызыл Бұлт бас тартты. Қызыл Бұлттың бас тартуына байланысты Делано үндістерге қол қойылмаған келісімді тайпа мүшелері арасында одан әрі талқылау үшін өздерінің тайпалық агенттіктеріне қайтарып беруге мәжбүр болды, ал соңғы шарттар мен қол қоюлар тағайындалған комиссия тарапынан кейінірек келісіледі. Вашингтон қаласындағы келіссөздердің келісімге қол жеткізе алмауы туралы мәліметтер Франк Леслидің "Иллюстрацияланған газетінің" 19 маусымдағы санында жарияланды. Сиу жеріне оралғаннан кейін Қызыл Бұлт және басқа Лакота басшылары Форт-Ларами шартының 11-бабына сәйкес, Конгресстің бастапқы 25 000 долларын алу үшін Блэк-Хилзге аң ауру құқығын берді. Отырған Бұқа мен Ақымақ Ат сияқты Сиу басшыларының тағы бір тобы Қызыл Бұлттың билігіне қарсы шығып, Делано Грантқа ескерткен қарулы қарсылықты бастады. Қызыл Бұлттың билігіне қарсы шығу және Лакотаның Блэк-Хилзге ақтардың басып кіруіне деген наразылығы 1876 жылдың ақпанында басталған Ұлы Сиу соғысына әкелді.

Under the 1868 Treaty of Fort Laramie, the Oglala Sioux had been given a huge reservation including the Black Hills in what is now South Dakota. The Black Hills were the site of Sioux sacred religious rituals and spiritual ceremonies. Following the Panic of 1873 the country was desperate for new wealth. In 1874 rumors spread of gold being discovered in the Black Hills by George Custer's recent expedition. Grant sent the expedition, hoping to find gold in order to support his species currency policy; Delano opposed the move, believing travel through and eventual occupation of hunting grounds violated the Treaty of Fort Laramie and could lead to an Indian war. Delano told Grant that a "general war with the Sioux would be deplorable. It would undo the good already accomplished by our efforts for peaceable relations." Whites immediately flocked to the area in search of gold; in 1875, Congress appropriated $25,000 (~$ in ) for the purchase of the Black Hills, hoping that a cash payment would assuage the Sioux and prevent war. In mid May 1875, Red Cloud, Chief of the Oglala Lakota (Sioux), and other Indian tribal leaders were brought to Washington D. C. to negotiate the sale of the Black Hills. The Sioux believed the amount offered by Congress was too low; recognizing that they would eventually lose the Black Hills, Red Cloud decided to negotiate and told Delano they would sign away the Black Hills if $25,000 in cash was first drawn from the Treasury Department, to ensure that the Sioux would be paid. Delano had no intention of giving Red Cloud cash, but rather a receipt for $25,000 from the Treasury and additional presents purchased at a later date and distributed to members of the tribe. Red Cloud insisted that he wanted the $25,000 in cash at the signing, which would be taken home and divided among the members of the tribe. Delano warned Grant that a war would likely break out if negotiations were not successful. When negotiations broke down, Grant was brought into the process to bargain directly with Red Cloud. Grant told Red Cloud that the Black Hills had no buffalo, so it would benefit the Indians to accept payment because they would at least receive something of value in consideration for signing away valueless hunting rights. He also informed Red Cloud that whites were going to take over the Black Hills anyway, so it would be best not to leave empty handed. Concerned that they would not be paid if they signed an agreement first, Red Cloud asked Grant to withdraw the money from the Treasury, and hold it until after the signing. Grant refused and walked out, telling Red Cloud he had to sign over the Black Hills before any payment was made. On June 4, Delano offered Red Cloud an additional $25,000 in appropriations, but Red Cloud refused. With Red Cloud's refusal, Delano reluctantly let the Indians take the unsigned agreement back to their tribal agencies for further discussion among the members of the tribe, with final terms and signatures to be negotiated later by an appointed commission. The failure of the Washington, D. C. negotiations to produce an agreement was lampooned in the June 19 edition of Frank Leslie's Illustrated Newspaper. Upon their return to Sioux country, Red Cloud and other Lakota leaders finally signed away their hunting rights to the Black Hills under Article 11 of the Treaty of Fort Laramie in exchange for the original $25,000 Congressional appropriation. Another group of Sioux chiefs, including Sitting Bull and Crazy Horse, challenged Red Cloud's authority and started the armed resistance about which Delano had warned Grant. This challenge to Red Cloud's authority combined with Lakota unhappiness over white encroachment into the Black Hills resulted in the Great Sioux War, which started in February 1876.

Отставка және сыбайлас жемқорлық (1875)

1875 жылы Деланоның жеке адалдығына деген беделі Грант әкімшілігіндегі жемқорлыққа қатысты тергеулер мен БАҚ-тағы жариялымдардың артуына байланысты күшейтілген тексеруге түсті. Деланоның өзі жеке басында жемқор емес еді, бірақ оның қызметі даулы мәселелерге толы болды, ал Ішкі істер министрлігінде алаяқтық кеңінен таралды. "Индейлер сақинасы" деп аталатын ұйым және американдық индейлерді пайдаланған жемқорлықпен айыпталған агенттер туралы шағымдар көтерілді. Деланоның жер беру және басқа да мәселелер бойынша қабылдаған шешімдерінен наразы болған батыстың тұрғындары Деланоның ұлы Джонды, Ішкі істер департаментінің қызметкерін, Вайоминг аймағында жемқорлық, парақорлық және алаяқтық жасады деп айыптады.

Бас геодезиялық бақылаушы

Нью-Йорк Трибьюн Джон Деланоның Ішкі істер министрлігінің Бас геодезистің кеңсесі арқылы пайда табу үшін Вайомингте жерді зерттеу және карта жасау бойынша оқытылмаған, сондай-ақ келісімшарттарды орындауға ешқандай маңызды үлес қоспаған жерді зерттеу келісімшарттарын қабылдағанын хабарлады; осыдан Джон Деланоның заңсыз келісімшарттардан ақша алуы мүмкін екені анық көрінді. 1875 жылдың наурыз айында бұрынғы бас клерк Л.С. Стивенс Гранттың Қаржы министрі Бенджамин Бристоуға хат жазып, Бас геодезист Сайлас Ридтің Джон Деланоға қаржылық пайда әкелген бірнеше сыбайлас жемқорлық келісімшарттар жасағанын мәлімдеді. Стивенс сондай-ақ Рид пен Джон Деланоның бес жер зерттеушіні 5000 долларға шантаж жасағанын айтты. Стивенстің сөзіне қарағанда, Рид пен Делано жер зерттеушілердің болашақ қоныстандырушыларға сатқан жерлері үшін Ішкі істер министрлігінің тікелей бұйрықтарын беруден бұрын Джон Деланоға ақша төлеуге мәжбүр еткен. Колорадо территориясының губернаторы Эдвард М. МакКук Джон Деланоның Колорадо банкирі Джером Б. Чаффиден Ішкі істер министрлігінен жер патенттерін алу үшін 1200 доллар пара алғанын мәлімдеді. Одан да зияндысы, Стивенстің айтуынша, Колумб Делано Ридтің Джон Делано үшін жасаған іс-әрекеттерін білген және мақұлдаған. Деланоның ұлынан басқа, Гранттың інісі Орвилге Вайоминг территориясында жерді зерттеу қызметтері үшін ақы төленді, бірақ Орвил ешқандай жұмыс істемеді. Федералды жер зерттеу кеңсесінің Шайендегі бөлімшесінің бас клеркі Орвил туралы Конгресс алдында куәлік берді. Ол Орвилдің Вайоминг территориясында жұмыс істеген-жұмағанын сұрағанда, бас клерк: "Жоқ, мырза, менің ойымша, ол ешқашан бұл территорияда болған емес", - деді.

Үнділер сақинасы

1875 жылдың шілдесінде Деланоның айтуынша, президенттің ағасы Орвил Грант, үнді сауда орындарын алған, бұл үндістер мен сарбаздардың есебінен, сальдерден (сүт берушілерден) табысты пара алудың сыбайлас жемқорлық көзі болды. Тауарларды сату бағасы жоғары болған сайын, үндістер мен сарбаздар қаншалықты жоғары баға төлесе, соғұрлым үлкен пайда түседі. Тіпті, жауынгер индей тайпаларына мылтықтарды сатуға да рұқсат берілді, тек көбірек ақша табу үшін. Пайда бөлініп, басқа сальдер серіктестеріне жіберілді. Делано Лонг-Бранчта Грантқа Орвилді жұртқа жариялаймын деп қорқытқан екенін айтты, Деланоның отставкасы күшіне енген кезде. Ол Грантқа Конгресс үнділіктердің алаяқтығын тергегеннен кейін, ол тыныш түрде қызметтен кететінін мәлімдеді. 1876 жылдың ақпан айында «Нью-Йорк Геральд» газеті Орвилдің Сиу елінде «әйелдер мен балаларды аштыққа ұшыратып» ақша тапқанын хабарлады. Орвил Конгресс алдында Гранттың Соғыс министрлігіне оған сауда жасату үшін ықпал еткенін куәландырды. Орвил төрт сауда орнын басқару құқығын алды, содан кейін «серіктестер» құрды, олар пайдасының жартысын Орвилге қайтарып берді. Орвил Гранттың пара алу туралы білмейтінін айтса да, ол сыбайлас жемқорлығына өкінгенін білдірмеді, ал оның куәлігі Грантты ұялтып жіберді. Бұл «Үнді сақинасының» бастысы Делано емес, 1870 жылы Конгресс сальдерлерді Үнді резервацияларының жанындағы әскери бекеттерге тағайындауға заңдық құқық берген Соғыс министрі Уильям В. Белкнап еді, олар Ішкі істер министрлігінің бақылауында болды. Орвил Грантқа төрт саудагерлік рұқсатын берген Белкнап заңды пайдаланып, әйелі Кэрри, Калеб П. Марш және сальдер Джон С. Эванс арасында заңсыз серіктестік құрды. Кэрри қайтыс болғаннан кейін Белкнап оның қарындасы Амандаға үйленді, ол заңсыз сауда-саттық келісімін жалғастырды. Белкнаптың отбасы заңсыз пайдадан 20 000 доллар (2021 жылы шамамен 500 000 доллар) алды, бұл Белкнапқа Вашингтондағы жоғары дәрежелі шенеуніктер мен саяси тұлғаларға тән сәнді өмір салтын қаржыландыру үшін қажет болды. АҚШ Өкілдер палатасы оны тергеп жатқанын білген Белкнап 1876 жылдың 2 наурызында Грантқа барып, дереу отставкаға кетті. Палата тергеуді жалғастырып, оны бес айыптама бойынша кінәлі деп тапты. Гранттың бас прокуроры Белкнапты АҚШ Сенатында сотталған кезде үй қамауына алды. Сенаторлардың көпшілігі Белкнаптың сыбайлас жемқорлығына сенсе де, олардың біразы Белкнапты жазалауға құқығы жоқ деп есептеді, өйткені ол енді лауазымда емес еді, сондықтан оны ақтады. Сотталудан құтылғанмен, Белкнаптың беделі соншалықты түсіп кетті, ол ешқашан саяси лауазымға оралған жоқ.

In July 1875, Delano was rumored to know that Orvil Grant, the president's brother, had received Indian trading posts, that were a corrupt source of lucrative kickbacks, from the sutler, at the expense of the Indians and soldiers. The higher the sale price on goods, that the Indians and soldiers would pay, the higher the profits. Even the sale of rifles to hostile Indian tribes was allowed, to make more money. The profits were split and sent to the other sutler partners. Delano was rumored to have threatened Grant at Long Branch that he would expose Orvil to the public when Delano's resignation was enforced. He told Grant that he would quietly leave office after Congressional Indian fraud investigations were complete. In February 1876, the New York Herald reported that Orvil made money in the Sioux country by "starving the squaws and children." Orvil testified before Congress that Grant had influenced the War Department to get him traderships. Orvil received rights to operate four trading posts, then set up "partners" who kicked back half their profits to Orvil. Though Orvil claimed Grant had not known of the kickbacks, he expressed no remorse for his corruption, and his testimony left Grant embarrassed. The kingpin of this Indian Ring was not Delano, but Secretary of War William W. Belknap, who was given legal authority by Congress in 1870 to appoint sutlers to traderships at Army posts near Indian reservations, which were controlled by Interior. Belknap, who had awarded Orvil Grant the four traderships, took advantage of the law to personally profit by arranging an illicit partnership at Fort Sill between his wife Carrie, Caleb P. Marsh, and sutler John S. Evans. After Carrie's death, Belknap married her sister Amanda, who continued the illicit tradership arrangement. Belknap's household received as much as $20,000 in illegal profits (nearly $500,000 in 2021), which Belknap needed in order to finance the lavish Washington D. C. entertainment lifestyle expected of cabinet members and other prominent political figures. Aware that the U. S. House was investigating him, on March 2, 1876, Belknap visited Grant and immediately resigned. The House continued its inquiry and found him guilty of five articles of impeachment. Grant's attorney general placed Belknap under house arrest during his U. S. Senate trial. Though most senators believed the evidence of Belknap's corruption, enough believed they lacked the jurisdiction to punish Belknap because he was no longer in office to acquit him. Despite escaping conviction, Belknap's reputation was so marred that he never returned to political office.

Отставка

Бристоу да, Мемлекеттік хатшы Гамильтон Фиш те Гранттан Деланоны жұмыстан шығаруды талап етті. Грант бас тартты, Фишке: "Егер Делано қазір отставкаға кетсе, ол отқа түсіп шегінумен тең болып, айыптауларды мойындағандық ретінде қабылдалады". Дау басылмады; тамыздың ортасына қарай Деланоның лауазымында қала алмайтыны анық болды; Делано өзі отставкаға кетуді ұсынды, Грант оны қабылдады, бірақ бұл туралы жария етпеді. Грант 1875 жылғы 19 қазанда Деланоның отставкасын қабылдағанын ресми түрде хабарлады, себебі Бристоу Делано алмастырылмаса отставкаға кететінін мәлімдеген еді. Грант Деланоның орнына Захария Чандлерді тағайындады, ол Ішкі істер министрлігінде мемлекеттік қызмет және басқа да реформаларды жедел бастады. Деланоның басшылығы Конгресс, Чандлер және арнайы президенттік комиссия тарапынан тергелді; оның жеке өмірінде ешқандай кінәлік табылған жоқ, бірақ адал және қабілетті басшы ретіндегі беделіне нұқсан келді, және Делано енді қайтадан сайлауға түспеді немесе тағайындалған лауазымда қызмет етпеді. 1876 жылғы сәуірде Ішкі істер департаментінің шығыстары жөніндегі комитеті Ридтің Джон Деланоның қаржылық мүддесі үшін заңсыз қаражат жинағанын растады, сондай-ақ Делано Ридке алғыс айтқаннан кейін, оған "қайтадан жамандыққа ұқсайтын іс жасамауға" кеңес берді.

Деланоның қорғанысы

1875 жылдың 26 қыркүйегінде Делано Грантқа өзінің Ішкі істер министрлігіндегі қызметін қорғайтын хат жолдады; мәнісінде, ол өз ведомствосының ауқымы мен күрделілігі тиімді басқаруды қиындататынын айтты. Делано Огайодағы бизнесі мен отбасылық мәселелеріне оралу ниетімен отставкаға кеткенін мәлімдеді. Ол Ішкі істер министрінің міндеттерінің "қиын, күрделі және нәзік" болғанын, себебі ол бес түрлі бюро немесе кеңсеге қадағалаушы болды: АҚШ Жер басқармасы; Үндістер жөніндегі; Зейнетақы; Патент; және Білім беру, сондай-ақ "мемлекеттік қызметпен байланысты адамдардан басқа ешкімге белгісіз көптеген қосымша мәселелер". Делано сондай-ақ Грантқа Жер басқармасының күрделі теміржол жерлерін берумен, сондай-ақ Калифорния, Аризона және Нью-Мексикодағы жерлерге құқықтарды анықтау мәселелерімен айналысқанын еске салды, өйткені бұл аймақтар бұрын Испанияның, содан кейін Мексиканың билігінде болған. Үндістер жөніндегі бюро бұрынғы үнді шарттарынан туындаған көптеген "күрделі, нәзік және тудыратын мәселелерді" қарастырды. Делано Грантқа бәсекелес талапкерлер арасындағы дауларды шешкен кезде, ол қарсы шешім шығарғандар көбінесе жеңіліске мойын бұрудың орнына жалған және шатастыратын мәлімдемелер жасағанын, бұл оның зиянына тигенін хабарлады. Делано Ішкі істер департаментінің "ешқашан да қазіргідей гүлденген немесе жақсы жағдайда болмағанын" айта отырып, өзінің табысты қызметін аяқтағанын мәлімдеді.

Чендлер реформалары

Деланоның ізбасары Захария Чандлер өз ведомстволық міндеттеріне наразы болған жоқ және жемқорлық туралы айыптауларды дереу тергеді. Чандлер Деланоның Грантқа берген түсіндірмесінен өзгеше жағдайды байқады және ведомствода үлкен реформалар қажет деп шешті. Қызметке келген алғашқы айында ол Патент бюросының бір бөлмесіндегі барлық клерктерді жұмыстан босатты; ол әрбір үстел бос болғанын атап өтті және қызметкерлердің жемқорлыққа қатысы бар немесе ведомствоны реформалауға лайық емес деген қорытындыға келді. Шамамен жиырма қызметкердің толығымен жалған екені анықталды; олар үкіметті жұмыс істемегені үшін жалақы алу арқылы алдау үшін пайда табушылар тобымен құрылған. Чандлер білікті емес клерктерді де жұмыстан босатты, олар төмен жалақы алатын басқаларға жұмыстарын жалға беріп, жалақы айырмасын өздеріне қалдырған. Бұған қоса, Чандлер Патент бюросының ережелерін жеңілдетіп, патент алуды оңайлатты және өтінім берушілердің шығындарын азайтты. 1875 жылдың желтоқсанында Чандлер Вашингтондағы американдықтарды өкілдік ету құқығы күмәнді "үнді адвокаттары" деп аталатын адамдарды тыйым салды. Ол Үндістер ісі жөніндегі бюроның ең жемқор екенін анықтады және оның комиссары мен бас хатшысын ауыстырды. Үндістер ісінен басқа, Чандлер зейнетақы бюросын да тексерді. Бұл тексеру нәтижесінде көптеген алаяқтық зейнетақылар анықталып, жойылды, бұл федералдық үкіметке жүздеген мың доллар үнемдеді. Сонымен қатар, Чандлер Деланоның қызмет ету кезеңінде бекітілген 800-ге жуық алаяқтық жер беруді тоқтатты.

Кейінгі өмірі мен мансабы

Грант кабинетінен кеткеннен кейін Делано Маунт-Вернонға оралды, онда келесі жиырма жыл бойы Маунт-Вернонның Бірінші Ұлттық банкінің президенті болып қызмет етті. Ол Кенион колледжінің ұзақ жылдар бойы сенімді тұлғасы болды, және колледж оған LL.D. ғылыми дәрежесін берді; оның қайырымдылық және қоғамдық жәрдемдерінің ішінде Кенионнің Делано залын қаржыландыруы болды; бұл ғимарат 1906 жылы өрттен жойылғанға дейін пайдаланылды. Оның 1871 жылы Маунт-Вернонның шетінде салынған «Лейкхоум» сарайы қазір Маунт-Вернон Назарет университетінің бөлігі болып табылады. 1880 жылдың 3 сәуірінде Индиана штатының судьясы Джон У. Райт 1877 жылдың 12 қазанында Вашингтондағы бір көше бұрышында Деланоға шабуыл жасағаны үшін сотта айыпталды. Райт, Делано министр болған кезде Ішкі істер министрлігінде үнді агенті қызметін атқарған, алдамшылық үшін сотталды және Деланоны кінәлады. Шабуыл жасаған күні ол бұрын Ішкі істер департаментінің заңгері болған Уолтер Х. Смитпен бірге болды; Райт Ішкі істер министрі ретінде Деланоның адалдығына күдік келтіріп, содан кейін оны таяғымен ұрған деп айыпталды. Райт Делано оны ауызша мазалағанын және өзін қорғауға мәжбүр болғанын мәлімдеді. Делано ауыр жарақат алмады; Райттың қорғанысын куәгерлердің көрсетулері әлсіретті, олар шабуылдан кейін оның осы іске қатысқанын мойындағанын және егер жандар араласпаса, жалғастыратынын айтқанын көрсетті. Райт 30 күнге түрмеге жабылып, 1000 доллар айыппұл төледі. 1880 жылдың 8 сәуірінде президент Рутерфорд Б. Хейс Райтты кешірді, бірақ оның босатылуы айыппұл төленгеннен кейін ғана болды. 1889 жылдың 3 желтоқсанында Делано ұлттық жүн өндірісін тарифтік қорғауды мақсат еткен лоббилік ұйым – Ұлттық жүн өсірушілер қауымдастығының президенті болып сайланды. Бұл қауымдастық 1865 жылы құрылған, ал 1880 жылдары отандық жүн өндірісінің төмендеуіне жауап ретінде одан да белсенді болды; жүн өсірушілер шетелдік бәсекелестіктің күшеюіне тап болды және 1883 жылы жүн өндіретін 50 миллион қойдан 1888 жылы 40 миллионға дейін азайды.

On his resignation from Grant's cabinet, Delano returned to Mount Vernon where for the next twenty years he served as president of the First National Bank of Mount Vernon. He was a longtime trustee of Kenyon College, which awarded him the honorary degree of LL. D.; among his charitable and civic donations was his endowment of Kenyon's Delano Hall; this building was in use until it was destroyed by a fire in 1906. His "Lakehome" mansion, built in 1871 at the outskirts of Mount Vernon, is now part of Mount Vernon Nazarene University. On April 3, 1880, John W. Wright, a judge from Indiana, was convicted at trial of having assaulted Delano on a Washington, D. C. street corner on October 12, 1877. Wright, who had been an Indian Agent in the Interior Department while Delano was secretary, had been convicted of fraud and blamed Delano. On the day of the assault he was in the company of Walter H. Smith, formerly solicitor of the Department of the Interior; Wright was accused of provoking a fight by questioning Delano's honesty as Secretary of the Interior and then striking Delano with his walking stick. Wright claimed that Delano had been verbally harassing him and that he then felt compelled to defend himself. Delano did not sustain serious injuries; Wright's defense was weakened by witness testimony that after the assault, he claimed credit for it, and stated that he would have continued if passers by had not intervened. Wright was sentenced to 30 days in jail and fined $1,000. On April 8, 1880, President Rutherford B. Hayes pardoned Wright, with his release from custody conditional upon the payment of the fine. On December 3, 1889, Delano was elected president of the National Wool Growers Association, a lobbying group organized to advocate for tariff protection of the national wool industry. The association had been formed in 1865, and became more active in the 1880s as a response to the decline in domestic wool production; wool growers faced increasing overseas competition and had gone from 50 million sheep producing wool in 1883 to 40 million in 1888.

Өлім

Делано 1896 жылғы 23 қазанда қайтыс болды; ол Маунт-Вернонның Маунд-Вью зиратында, 42-жолғы, 16-бөлімдегі 4-қабірге жерленді. Деланоның өлімі кенеттен және күтпеген жерден болды, ол сағат 11:00-де Маунт-Вернонның жанындағы "Лейкхоум" үйінде болды. Деланоның әйелі 20 қазанда құлап, жамбасын сындырып алған, бұл оқиға Деланоның өлімімен байланысты емес. Ол 1897 жылғы тамызда қайтыс болды.

Тарихи мұра

Деланоның ішкі істер министрі болғанға дейінгі мансабында ешқандай да қарыстар болған жоқ, сондай-ақ ол «Crédit Mobilier» қарыстысына да қатысқан жоқ. Алайда, тарихшылар Деланоның ішкі істер министрі лауазымындағы жалпы қызметін, әсіресе оның реформаға қарсы әкімшілік стилін және сыбайлас жемқорлықтың министрлікке енуіне жол бергенін сынап бағалайды. Осының салдарынан Делано Гранттың басқа да министрлерімен, соның ішінде Мемлекеттік хатшы Гамильтон Фишпен, Қаржы министрі Бенджамин Бристоумен және Бас прокурор Амос Т. Акерменмен келіспеушілікке түсті. Ішкі істер министрлігіне қарасты агенттік – Үндістер ісі жөніндегі бюродағы Деланоның сыбайлас жемқорлығы, әсіресе, агенттіктің саяси тағайындамалар мен мансапты мемлекеттік қызметкерлер жүйесінен шығуына және бюрократизацияға ұшырауына себеп болды. Кейін Делано өзінің абыройын қорғай отырып, Ішкі істер министрлігінің кеңейіп келе жатқан аумағы мен түрлі функцияларды атқаратын көптеген кеңселеріне байланысты басқарудың қиын болғанын айтты.

Үндістанның алға басуы

1869 жылдың наурыз айында президент Грант сенека тайпасының өкілі Ели С. Паркерді Үнді істері жөніндегі комиссар етіп тағайындады, ол Кокс және Делано ішкі істер министрлерінің басшылығымен қызмет етті. Оның тағайындалуына қарсылық болғанымен, Сенат Паркердің заңды түрде лауазымды атқаруға құқылы екенін растады және оны бекітті. Паркердің 1871 жылдың тамызына дейін жалғасқан қызметі кезеңінде үнді соғыстары 1869 жылы 101-ден 1870 жылы 58-ге дейін айтарлықтай азайды. 2021 жылы, Делано 1875 жылы қызметтен кеткеннен кейін 145 жыл өткен соң, ішкі істер министрі лауазымын алғаш рет американдық түпкілікті халықтың өкілі иеленді. 2020 жылдың 17 желтоқсанында президент сайланған Джо Байден Деб Хааландты ішкі істер министрі лауазымына ұсынатынын мәлімдеді. 2021 жылдың 15 наурызында Сенат 51-40 дауыспен оны мақұлдады. 16 наурызда ант бергеннен кейін ол американдық түпкілікті халықтан шыққан алғашқы кабинет хатшысы және республикалық бұрынғы вице-президент және Кау тайпасының азаматы Чарльз Кертистен кейін кабинетте қызмет еткен екінші адам болды.

Бизонды сойып, үндістерді жою

Делано миллиондаған бизондардың қырғынға ұшырауына жол бергені үшін де сынға ілікті, Йеллоустоунды қоспағанда, үндістерді резервацияларына көшіріп, онда тұруға мәжбүрлеу мақсатында жасалған бұл саясат президент Грант пен АҚШ армиясы тарапынан бекітілген. Деланоның қызмет мерзімінде бизон популяциясының азаюы жазықтық үнділерінің мәдениетінің – оның экономикасының, дүниетанымының және дінінің құлдырауына соқтырды. Бизонсыз жазықтық үнділері 19 ғасырдың соңындағы кеңеюге, соның ішінде Америка батысындағы теміржол құрылысына қарсы тұра алмады. Бұл саясат 1880 және 1890 жылдары үндістерге қатысты шектеу шараларын күшейтті, оның ішінде дәрі жасауға, көп әйел алуға, қалың мал төлеуге және Күн биіне тыйым салынды.

Йеллоустон және бизонды қалпына келтіру

Делано – Американың және әлемдегі алғашқы ұлттық саябақ – Йеллоустоунды басқаруға жауапты болған алғашқы Ішкі істер министрі. Деланоның Ішкі істер министрлігінде қызмет еткен кезіндегі сыбайласқа және нашар басқаруға қатысты айыптаулар жаңа саябақты қамтыған жоқ, оның басқарылуы табысқа жеткен деп есептелді. Оның ерекшеліктерінің бірі – жабайы аңдарды браконьерлікпен аулауға тыйым салу, сондай-ақ Йеллоустондан басқа, Делано толық қолдаған ұлы топтарды қырғаннан кейін қалған азазды бизондарға пана болу болды. 1916 жылдың 25 тамызында Конгресс Йеллоустоун мен басқа ұлттық саябақтарды федералды түрде қорғау және басқару үшін Ұлттық саябақтар қызметін құрды; Делано бұл агенттікті құруды 1874 жылы ұсынған еді. Бүгінде Йеллоустоунға жылына шамамен 4 миллион адам келеді. 1902 жылға қарай браконьерлер заңсыз жолмен бизондардың Йеллоустондағы санын жиырмаға жуыққа дейін азайтты. Ұлттық саябақтар қызметі құрылғанға дейін Йеллоустонды басқарған АҚШ армиясы соңғы қалған бизондарды алып, оларды одан әрі браконьерлік аулаудан қорғады.

Сыбайлас жемқорлық салдары мен Пендлтон заңы

1875 жылы Деланоның Ішкі істер министрлігінен кетіп, зейнеткерлікке шығуынан және Чендлер реформаларынан кейін үлкен ведомствода жаңа дау-дамайлар туды, бірақ Деланоның қызмет еткен кезіндегіден гөрі әлдеқайда аз болды. Рутерфорд Б. Хейз әкімшілігі кезінде 1880 жылдың 31 мамырында Сенат комитеті Ішкі істер департаменті мен Ішкі істер министрі Карл Шурцқа, оның Понка үндістерін алып тастауы және түрмеге қамауы туралы есеп берді. 1880 жылдың 18 желтоқсанында Хейз тағайындаған комиссия Понка ісі бойынша департаменттің әрекеттерін тергеуді бастады. 1881 жылдың 25 қаңтарында комиссия президент Хейске Понкаға қатысты қабылданған шаралардың «қажетсіз апатты және қатыгез» болғанын мәлімдеді. 1883 жылдың қаңтар айында президент Артур «Пендлтон заңы» деп белгілі болған маңызды заңға қол қойды, ол сыбайлас жемқорлықты азайту және адамдарды жеңілдік емес, лайықтылық принципі бойынша жұмысқа алу мақсатында мемлекеттік қызмет реформасын бекітті. Гранттың Мемлекеттік қызмет комиссиясының (1871) үлгісі мен ережелеріне сүйене отырып, Заң федералдық жұмыс күшінің 11 пайызын мемлекеттік қызмет заңнамасына бағындырды және саяси бағалаулар мен сыйақыларды реттеу үшін Мемлекеттік қызмет комиссиясын қайта құрды. Артур комиссияны басқаруға жақсы адамдарды тағайындады және таңқаларлықтай, реформаторларға жақын болды. Заңның қабылдануына президент Джеймс А. Гарфилдтің кеңсе іздеушінің қолынан қаза табуы себеп болды. Жаңа дау-дамайлар мерзімімен туындап отырды. 1884 жылы Зейнетақы басқармасының комиссары Уильям В. Дадли саяси қызметпен айналысып, Джеймс Блейн мен Джон А. Логанға, республикашыл президенттік және вице-президенттік үміткерлерге дауыс бергендерге тез мақұлдау уәдесі берді. Республикашыл президент Честер А. Артур бұл әрекеттерді тоқтатуға ештеңе істемеді. 1888 жылы Конгресс Демократтар партиясынан шыққан президент Гровер Кливленд (1885-1889) тағайындаған Ішкі істер министрі Уильям Ф. Виласты тергеді. Вилас «Superior Lumber Company» компаниясының акционері болды және пайда табуға тырысқан күдік туды. 1889 жылы Сенат тергеуі Вилас жеке пайда таппағанын көрсетті. Бенджамин Харрисонның республикашыл әкімшілігі кезінде (1889-1893) Ішкі істер департаментінің тергеуі Харрисон тағайындаған Зейнетақы бюросының комиссары Джеймс Р. Таннердің «көлемді және заңсыз сыйлықтар» алғанын анықтады. Таннер отставкаға кетті, ал Харрисон Грин Б. Раумды Зейнетақы бюросының комиссары етіп тағайындады. Раум зейнетақы ісін жеделдету үшін пара алып отыр деген айып тағылды. Демократиялық палатаның тергеуі Раум «өкіметін сатқан» және оны қызметтен алу керек деген қорытындыға келді, бірақ Харрисон бас тартты.

In the aftermath of Delano's departure and retirement from the Interior in 1875 and Chandler reforms, the large department still experienced scandals but was much less pervasive than during Delano's tenure. During the Rutherford B. Hayes administration, on May 31, 1880, a Senate committee reported on the Interior Department and Secretary of the Interior Carl Schurz, a reformer, over his removal and jailing of the Ponca Indians. On December 18, 1880, a commission appointed Hayes, began an investigation of the department's treatment of the Ponca. On January 25, 1881, the commission reported to President Hayes the treatment of the Ponca was "needlessly disastrous and cruel". In January 1883, President Arthur signed into law the landmark legislation, known as the Pendleton Act, that made civil service reform permanent, with the goal to reduce corruption and hire persons based on a merit system, rather than patronage. Patterned off Grant's Civil Service Commission (1871) and rules, the Act put 11 percent of the federal workforce under civil service law, and reestablished the Civil Service Commission, to regulate political assessments and payoffs. Good men were appointed by Arthur to run the commission, and surprisingly, Arthur was friendly to reformers. The passage of the act was motivated by the assassination of President James A. Garfield by a disgruntled office seeker. Scandals continued to periodically surface. In 1884, William W. Dudley, Commissioner of the Pensions Office, was engaged in political activity, promising expedited approval to petitioners who voted for James G. Blaine and John A. Logan, the Republicans President and Vice President candidates. President Chester A. Arthur, a Republican, did nothing to stop the practice. In 1888, Secretary of Interior William F. Vilas, appointed by President Grover Cleveland (1885 1889), a Democrat, was investigated by Congress. Vilas was a stockholder of the Superior Lumber Company and was suspected of profiteering. In 1889, the Senate investigation report concluded that Vilas did not personally profiteer. During the Benjamin Harrison Republican administration (1889 1893), an Interior probe investigation found evidence Harrison's appointed Pension Bureau Commissioner James R. Tanner took "lavish and illegal handouts". Tanner resigned and Harrison appointed Green B. Raum Pension Bureau Commissioner. Raum was accused of taking kickback loans to expedite pension cases. A Democratic House investigation said Raum had "prostituted his office" and should be removed, but Harrison declined.

Жеке беделі

1898 жылы тарихшы Джозеф Паттерсон Смит Деланоның "ұзақ және көрнекті мансабы бар, ол көрнекті заңгер, қабілетті бизнесмен және мемлекеттік және ұлттық үкімет істеріне тығыз байланысты адам" болды деді. 2001 жылы тарихшы Жан Эдвард Смит, көзқарасы қатал болғандықтан, Деланоның Ішкі істер министрі қызметінде "үкіметтік көмекке ең мұқтаж болғандар – американдықтардың есебінен" жемқорлыққа жол беріп, қоғамдық сенімін сатқандығын айтты. Грант тағайындаған Қаржы министрі Бенджамин Бристоу Делано министрді "өте жаман адам" деп атады және "әрбір адал адамның ашу-ызасына" лайық деп мәлімдеді.