Рэйчел Карсон: Табиғатты қорғаушы және «Үнсіз көктем» авторы

Рэйчел Карсон: «Күңгір көктем» кітабы арқылы пестицидтердің зиянына назар салды. Қоршаған ортаны қорғауға үлкен үлес қосты, АҚШ қоршаған орта агенттігінің құрылуына себеп болды.

27 мин оқу

100%

Дереккөз: Rachel Carson — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық теңіз биологы және табиғатты қорғаушы (1907–1964)

1950 жылдардың аясында Карсон өзінің назарын табиғатты қорғауға, әсіресе синтетикалық пестицидтердің салдарынан туындаған проблемаларға бұрды. Соның нәтижесінде 1962 жылы «Тыныш көктем» кітабы жарық көрді, ол қоршаған орта туралы алаңдаушылықты американдықтардың беспрецеденттік үлесіне жеткізді. «Тыныш көктем» химиялық компаниялардың күшті қарсылығына ұшырағанымен, ол ұлттық пестицид саясатын өзгертуге себеп болды, нәтижесінде ДДТ және басқа пестицидтерге жалпыұлттық тыйым салынды. Бұл сондай-ақ АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің құрылуына әкелген халықтық экологиялық қозғалысты шабыттандырды. Карсонға президент Джимми Картер президенттік бостандық медалін қазадан кейін табыстады.

Ерте өмір және білім

Карсон 1907 жылғы 27 мамырда Питтсбург қаласына жақын, Аллегейни өзенінің жағасында орналасқан Пенсильвания штатының Спрингдейл қаласының жанындағы отбасылық шаруа қожалығында дүниеге келді. Ол Мария Фрейзер (Маклин) мен сақтандыру агенті Роберт Уорден Карсонның қызы болды. Ол көп уақытын отбасылық шаруа қожалығын зерттеумен өткізді. Оқуға құштар болған ол сегіз жасынан бастап, көбінесе жануарлар туралы әңгімелер жаза бастады. Он жасында оның алғашқы әңгімесі жарық көрді. Ол өзінің алғашқы жарияланған әңгімелерін, Беатрикс Поттердің шығармаларын, Джин Страттон Портердің романдарын және жасөспірім кезінде Герман Мелвилл, Джозеф Конрад және Роберт Луис Стивенсон еңбектерін жариялаған "Сент-Николас" журналын оқуды ұнататын. Табиғат әлемі, әсіресе мұхит, оның сүйікті әдебиетінің ортақ тақырыбы болды. Карсон Спрингдейлдің кішкентай мектебінде 10-сыныпқа дейін оқыды, содан кейін жақын маңдағы Парнасс қаласында (Пенсильвания) орта мектепті бітірді, 1925 жылы 44 оқушыдан тұратын сыныбында үздік бітіруші болды. Орта мектепте Карсон өзін жеке ұстайтын. Карсон Питтсбургтегі Пенсильвания әйелдер колледжіне, қазіргі Чатем университетіне қабылданды, онда ол бастапқыда ағылшын тілін оқыды, бірақ 1928 жылдың қаңтарында биология мамандығына ауысты. Ол мектеп газетіне және әдеби қосымшаға үлес қосуын жалғастырды. Ол 1928 жылы Балтимордағы Джонс Хопкинс университетінің аспирантурасына қабылданды, бірақ қаржылық қиындықтарға байланысты соңғы курсын Пенсильвания әйелдер колледжінде аяқтауға мәжбүр болды; ол 1929 жылы magna cum laude дипломын алды. Теңіз биологиялық зертханасында жазғы курстан кейін ол 1929 жылдың күзінде Джонс Хопкинс университетінде зоология және генетика бойынша оқуын жалғастырды. Аспирантураның бірінші жылынан кейін Карсон жартылай штатты студент болып, Реймонд Перлдің зертханасында ассистент болып жұмыс істеді, онда ол тышқандармен және дрозофиламен жұмыс істеді, оқу ақысын төлеу үшін ақша тапты. Ол иттің жыландары мен сорымен сәтсіз әрекеттенгеннен кейін балықтағы пронефростың эмбрионалды дамуы туралы диссертациясын аяқтады. 1932 жылдың маусымында ол зоология бойынша магистр дәрежесін алды. Ол докторлық дәрежесін алуды жоспарлаған, алайда 1934 жылы Карсон Джонс Хопкинстен толық уақытты оқытушылық қызмет іздеуге мәжбүр болды, өйткені Ұлы депрессия кезінде отбасын қаржылық тұрғыдан қолдау көрсету қажет болды. 1935 жылы Карсонның әкесі күрт қайтыс болды, бұл олардың бұрынғыдан қиын қаржылық жағдайын нашарлатты және Карсонды қартайған анасына күтім жасауға қалдырды.

Carson was born on May 27, 1907, on a family farm near Springdale, Pennsylvania, located by the Allegheny River near Pittsburgh. She was the daughter of Maria Frazier (McLean) and Robert Warden Carson, an insurance salesman. She spent a lot of time exploring around her family's farm. An avid reader, she began writing stories, often involving animals, at age eight. At age ten, she had her first story published. She enjoyed reading St. Nicholas Magazine, which carried her first published stories, the works of Beatrix Potter, the novels of Gene Stratton Porter, and in her teen years, Herman Melville, Joseph Conrad, and Robert Louis Stevenson. The natural world, particularly the ocean, was the common thread of her favorite literature. Carson attended Springdale's small school through tenth grade, and then completed high school in nearby Parnassus, Pennsylvania, graduating in 1925 at the top of her class of 44 students. In high school, Carson was somewhat of a loner. Carson gained admission to Pennsylvania College for Women, now Chatham University, in Pittsburgh, where she originally studied English but switched her major to biology in January 1928. She continued contributing to the school's student newspaper and literary supplement. She was admitted to graduate school at Johns Hopkins University in Baltimore in 1928, but was forced to remain at the Pennsylvania College for Women for her senior year due to financial difficulties; she graduated magna cum laude in 1929. After a summer course at the Marine Biological Laboratory, she continued her studies in zoology and genetics at Johns Hopkins in the fall of 1929. After her first year of graduate school, Carson became a part time student, taking an assistantship in Raymond Pearl's laboratory, where she worked with rats and Drosophila, to earn money for tuition. After false starts with pit vipers and squirrels, she completed a dissertation on the embryonic development of the pronephros in fish. In June 1932, she earned a master's degree in zoology. She had intended to continue for a doctorate, however in 1934 Carson was forced to leave Johns Hopkins to search for a full time teaching position to help support her family during the Great Depression. In 1935, Carson's father died suddenly, worsening their already critical financial situation and leaving Carson to care for her aging mother.

Мансап

Өзінің биология бойынша бакалавриатта оқыған ұстазы Мэри Скотт Скинкердің шақыруымен Карсон АҚШ Балық шаруашылығы бюросында уақытша жұмыс істеді, онда ол апта сайынғы «Су астындағы романс» атты білім беру бағдарламасының радиосы үшін жазды. 52 жеті минуттық бағдарламалардың сериясы су жануарларына бағытталған және балық биологиясы мен бюроның жұмысына қоғамдық қызығушылық туғызуға бағытталған, бұл Карсонға дейінгі бірнеше жазушылардың қолынан келмеген міндет болды. Карсон сонымен қатар Чесапик шығанағындағы теңіз тіршілігі туралы мақалаларды жергілікті газеттер мен журналдарға серия үшін өзінің зерттеулеріне негізделген күйінде жіберді. Карсонның жетекшісі радио сериясының табысына риза болып, оны балық аулау бюросы туралы жалпыға арналған брошюраның кіріспесін жазуды сұрады; ол сондай-ақ оны толық уақытты жұмыс орнына орналастыруға тырысты. Мемлекеттік қызмет емтиханына қатысқанда ол басқа барлық үміткерлерден жоғары баға алды және 1936 жылы Балық шаруашылығы бюросына толық уақытты кәсіби лауазымға жасөспірім су биологы ретінде қабылданған екінші әйел болды. Өзінің зерттеулері мен теңіз биологтарымен кеңесулерін бастау ретінде пайдаланып, ол The Baltimore Sun және басқа газеттерге тұрақты мақалалар жазды. Алайда, 1937 жылдың қаңтар айында оның үлкен әпкесі қайтыс болған кезде, Карсонның отбасылық жауапкершілігі одан әрі өсті, анасы мен екі қызына жалғыз күнкөріс табушыға айналды. 1937 жылдың шілдесінде Atlantic Monthly журналы оның алғашқы балық шаруашылығы бюросының брошюрасы үшін жазған «Су әлемі» атты эссесінің қайта қаралған нұсқасын қабылдады. Оның бастығы бұл мақсатқа тым жақсы деп есептеген. «Ауыз асты» деп аталатын бұл эсседе мұхит түбінде болған саяхат жайлы жан-жақты баяндалған. Бұл Карсонның жазушылық мансабындағы үлкен бұрылыс болды. Undersea басылымынан таң қалған Simon & Schuster баспасы Карсонмен байланысып, оны кітап етіп шығаруды ұсынды. Бірнеше жыл жазған еңбегінің нәтижесі «Теңіз желінің астында» (1941) болды, ол өте жақсы пікірлер алды, бірақ нашар сатылды. Осы арада Карсонның мақала жазудағы табысы Sun Magazine, Nature және Collier's журналдарында жарияланды. Карсон 1945 жылы Бюродан (сонда ол АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметіне айналды) кетуге тырысты. Алайда, табиғаттанушылар үшін жұмыс аз болды, өйткені ғылымға арналған ақшаның көпшілігі Манхэттен жобасының салдарынан техникалық салаларға бағытталды. 1945 жылдың ортасында Карсон алғаш рет Хирсима мен Нагасакиге атом бомбасын атқаннан кейін «құрт-құртқа қарсы бомба» деп аталатын жаңа революциялық пестицид ДДТ тақырыбына тап болды. ДДТ Карсонның сол кездегі көптеген жазу қызығушылықтарының бірі болды, бірақ редакторлар бұл тақырыпты тартымды деп таппады; ол 1962 жылға дейін ДДТ туралы ештеңе жарияламады. Карсон Балық және жабайы табиғат қызметінде өсіп, 1945 жылы кішкентай жазу штабына басшылық етті. 1949 жылы баспалардың бас редакторы болып тағайындалды, бұл оған далалық жұмыс үшін көбірек мүмкіндіктер мен жазу жобаларын таңдауда еркіндік берді; дегенмен, бұл сонымен қатар үнемі ауыртпалық әкелетін әкімшілік жауапкершіліктерді де әкелді. 1948 жылы Карсон екінші кітабы үшін материал дайындап, толық уақытты жазуға көшуді бастады. Сол жылы ол әдеби агент Мари Роделлді қабылдады; олар Карсонның қалған мансабында жалғасатын тығыз кәсіби қарым-қатынас құрды. Оксфорд университетінің баспасы Карсонның теңіздің өмір тарихы туралы кітап ұсынысына қызығушылық танытып, оны 1950 жылдың басында «Бізді қоршаған теңіз» деп аталатын қолжазбаны аяқтау үшін талпындырды. Science Digest және The Yale Review басылымдарында тараулар жарық көрді, олар «Аралдың тууы» деген тарау жариялады, ол Америка ғылымды ілгерілету қауымдастығының Джордж Вестингхаус ғылыми жазу сыйлығын жеңіп алды. 1951 жылдың маусым айынан бастап «Нью-Йорккер» журналында сериялы түрде тоғыз тарау жарияланды. 1951 жылы 2 шілдеде кітапты Оксфорд университетінің баспасы басып шығарды. «Бізді қоршаған теңіз» 86 апта бойы The New York Times бестселлер тізімінде болды, Reader's Digest қысқартты, 1952 жылы National Book Award for Nonfiction және John Burroughs Medal жеңіп алды және Карсонға екі құрметті докторлық дәріс берілді. Ол осы фильмге негізделген «Теңіз» атты деректі фильмге лицензия берді, оның табысы «Теңіз желінің астында» қайта жариялануына әкелді, ол бестселлер болды. Сәттілікпен бірге қаржылық қауіпсіздік пайда болды; 1952 жылы Карсон толық уақытты жазуға көңіл бөлу үшін жұмысынан бас тарта алды. Карсонға «Бізді қоршаған теңіз» туралы баяндама, фанат хаттары және басқа да хат-хабарлар, сондай-ақ ол қайта қарау құқығын алған сценарий бойынша жұмыс түсті. Ол жазушы, режиссер және продюсер Ирвин Алленнің сценарийінің соңғы нұсқасынан өте наразы болды; ол оны кітаптың атмосферасына шын емес және ғылыми тұрғыдан ұятты деп сипаттады, «сенбесең таң қаларлық нәрсе мен жеңіл саяхат баянының араласуы» деді. Алайда, ол сценарийді қарау құқығы оның мазмұнына бақылау беретінін білді. Бұл фильмде көптеген ғылыми қателіктерге әкелді. Карсонның осы мәселелерді шешу жөніндегі өтініштеріне қарамастан, Аллен сценариймен алға жылжыды. Ол өте табысты деректі фильм жасауға қол жеткізді. Ол 1953 жылғы үздік деректі фильм үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Алайда, Карсон осы тәжірибеден соншалықты ашуланғандықтан, ол ешқашан өзінің еңбектеріне фильм құқығын сатпады.

At the urging of her undergraduate biology mentor Mary Scott Skinker, Carson secured a temporary position with the U. S. Bureau of Fisheries, where she wrote radio copy for a series of weekly educational broadcasts called Romance Under the Waters. The series of 52 seven minute programs focused on aquatic life and was intended to generate public interest in fish biology and the bureau's work, a task that several writers before Carson had not managed. Carson also began submitting articles on marine life in the Chesapeake Bay, based on her research for the series, to local newspapers and magazines. Carson's supervisor, pleased with the success of the radio series, asked her to write the introduction to a public brochure about the fisheries bureau; he also worked to secure her the first full time position that became available. Sitting for the civil service exam, she outscored all other applicants and, in 1936, became the second woman hired by the Bureau of Fisheries for a full time professional position, as a junior aquatic biologist. Using her research and consultations with marine biologists as starting points, she wrote a steady stream of articles for The Baltimore Sun and other newspapers. However, her family responsibilities further increased in January 1937 when her older sister died, leaving Carson as the sole breadwinner for her mother and two nieces. In July 1937, the Atlantic Monthly accepted a revised version of an essay, The World of Waters, that she originally wrote for her first fisheries bureau brochure. Her supervisor had deemed it too good for that purpose. The essay, published as Undersea, was a vivid narrative of a journey along the ocean floor. It marked a major turning point in Carson's writing career. Publishing house Simon & Schuster, impressed by Undersea, contacted Carson and suggested that she expand it into a book. Several years of writing resulted in Under the Sea Wind (1941), which received excellent reviews but sold poorly. In the meantime, Carson's article writing success continued with her features appearing in Sun Magazine, Nature, and Collier's. Carson attempted to leave the Bureau (by then transformed into the United States Fish and Wildlife Service) in 1945. However, few jobs for naturalists were available, since most money for science was focused on technical fields in the wake of the Manhattan Project. In mid 1945, Carson first encountered the subject of DDT, a revolutionary new pesticide—lauded as the "insect bomb" after the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki—that was only beginning to undergo tests for safety and ecological effects. DDT was one of Carson's many writing interests at the time, but editors found the subject unappealing; she published nothing on DDT until 1962. Carson rose within the Fish and Wildlife Service, and in 1945 was supervising a small writing staff. In 1949, she was appointed chief editor of publications, which allowed her increased opportunities for fieldwork and freedom in choosing her writing projects; however, it also entailed increasingly tedious administrative responsibilities. By 1948, Carson was working on material for a second book and decided to begin a transition to writing full time. That year, she took on a literary agent, Marie Rodell; they formed a close professional relationship that would last the rest of Carson's career. Oxford University Press expressed interest in Carson's book proposal for a life history of the ocean, spurring her to complete by early 1950 the manuscript of what would become The Sea Around Us. Chapters appeared in Science Digest and The Yale Review, which published a chapter, "The Birth of an Island," which won the American Association for the Advancement of Science's George Westinghouse Science Writing Prize. Beginning in June 1951, nine chapters were serialized in The New Yorker. On July 2, 1951, the book was published by Oxford University Press. The Sea Around Us remained on The New York Times Bestseller List for 86 weeks, was abridged by Reader's Digest, won the 1952 National Book Award for Nonfiction and the John Burroughs Medal, and resulted in Carson being awarded two honorary doctorates. She licensed a documentary film based on it, The Sea, whose success led to republication of Under the Sea Wind, which became a bestseller. With success, came financial security; in 1952, Carson was able to give up her job in order to concentrate on writing full time. Carson was inundated with requests for speaking engagements, fan mail and other correspondence regarding The Sea Around Us, along with work on the script that she had secured the right to review. She was very unhappy with the final version of the script by writer, director, and producer Irwin Allen; she found it untrue to the atmosphere of the book and scientifically embarrassing, describing it as "a cross between a believe it or not and a breezy travelogue." However, she discovered that her right to review the script did not extend to any control over its content. This led to many scientific inconsistencies inside the film. Despite Carson's requests to resolve these problems, Allen went forward with the script. He succeeded in producing a very successful documentary. It went on to win the 1953 Academy Award for Best Documentary Feature. However, Carson was so embittered by the experience that she never again sold film rights to her work.

Дороти Фрименмен қарым-қатынасы

Карсон Дороти М. Фрименмен 1953 жылы жаз айында Мэн штатының Саутпорт аралында танысты. Фриман Карсонға, ол аймаққа көшіп келгенін естігенде, оны құттықтап хат жазған еді. Бұл Карсонның өмірінің соңына дейін жалғасқан берілген достығының бастамасы болды. Олардың қарым-қатынасы негізінен хаттар арқылы және Мэн штатында бірге өткізген жаз айларында дамыды. 12 жыл ішінде олар шамамен 900 хат алмасты. Олардың көп бөлігі 1995 жылы Beacon Press баспасында жарық көрген «Always, Rachel» (Рейчелдің мәңгілігі) атты кітапта жарияланды. Карсонның өмірбаясын жазған Линда Лир: «Карсонға кеңес бермей, оны жақсы түсініп, жазушы екенін де, әйел екенін де қабылдайтын, адал дос және жақын рухты адам керек болды» деп жазады. Ол оны Фрименде тапты. Екі әйелдің ортақ қызығушылықтары көп болды, олардың ішінде табиғатқа деген сүйіспеншілік басты орын алды. Олар бір-бірінен алыс болғанда үнемі хат алмасып тұрды. Карсонның өмірінің соңына дейін жазды бірге өткізіп, мүмкіндігі болғанда кездесіп тұрды. Олардың қарым-қатынасының тереңдігі туралы пікір білдірушілер былай дейді: «Олардың махаббатын білдіруі көбінесе хаттармен және сирек кездесетін қоштасу құшақтарымен немесе қол ұстасумен шектелді». Фриман күйеуінің олардың қарым-қатынасын түсінуіне көмектесу үшін Карсонның хаттарының бір бөлігін ортақ пайдаланды, бірақ олардың көптеген хат алмасуы құпия сақталды. Кейбіреулер Фримен мен Карсонның қарым-қатынасы романтикалық болғанын санайды. Карсон Фрименге жазған бір хатында: «Ох, жаным, мен сенімен бірге болуді қатты қалаймын, осы ойдан жүрегім ауырады!» деп жазса, ал Фримен жазған тағы бір хатында: «Мен сені сөзбен жеткізе алмаймын. Менің махаббатым теңіздей шексіз» делінген. Карсонның Фрименге өлер алдында жазған соңғы хатында: «Күйікті жаным, мен сені осы жылдар бойы қаншалықты жақсы көргенімді ешқашан ұмытпа» деген сөздер бар. Карсон қайтыс болғанға дейін Фримен жүздеген хатты жойды. Сақталған хат алмасу 1995 жылы «Always, Rachel: The Letters of Rachel Carson and Dorothy Freeman, 1952–1964: An Intimate Portrait of a Remarkable Friendship» (Рейчел Карсон мен Дороти Фрименнің хаттары, 1952–1964: Ерекше достықтың жақын суреті) деген атпен жарияланды. Оны Дороти Фрименнің немересі Марта Фримен басқарды. Ол кітаптың алғы сөзінде: «Ерте хаттарда Рейчел мен Дороти олардың хат алмасуының романтикалық мәніне және терминологиясына бастапқыда қысылғандарын көрсететін бірнеше түсініктемелер бар. Менің ойымша, осы сақтық олардың достығының алғашқы екі жылында кейбір хаттарды жоюға себеп болды» деп жазды. Бір рецензия авторының пікірінше, бұл жұп Кэролин Хейлбрунның «мықты әйелдер достығының» сипаттамасына сәйкес келеді, онда «достар гомосексуал немесе гетеросексуал, ғашықтар немесе жоқ, емес, олар қоғамдық өмірдегі жұмыстың керемет энергиясын бөліседі ме» деген мәселе маңызды. Оның өмірбаясын жазған Линда Лирдің айтуынша, Рейчелдің соңғы тілегіне қатысты келіспеушіліктер болды. Оның ағасы Роберт Карсон оның күлін Мэриленд штатында анасының қасына жерлеуді талап етті. Бұл оның Мэн штатында жерленуге деген тілегіне қайшы келді. Ақырында келісімге қол жеткізілді. Карсонның тілегін орындау үшін ұйымдастыру комитеті құрылды, оның құрамында оның агенті (Мари Роделл), редакторы (Пол Брукс) және Дороти Фримен болды. 1964 жылдың көктемінде Дороти Роберт Карсон жіберген пошта арқылы Рейчелдің күлінің жартысын алды. Сол жылдың жазында Дороти Рейчелдің соңғы тілегін орындап, оның күлін Мэн штатындағы Шепскот шығанағының тасты жағалауына шашыратып жіберді.

Carson met Dorothy M. Freeman in the summer of 1953 on Southport Island, Maine. Freeman had written to Carson welcoming her to the area when she had heard that the famous author was to become her neighbor. It was the beginning of a devoted friendship that lasted the rest of Carson's life. Their relationship was conducted mainly through letters and during summers spent together in Maine. Over 12 years, they exchanged around 900 letters. Many of these were published in the book Always, Rachel, published in 1995 by Beacon Press. Carson's biographer, Linda J. Lear, writes that "Carson sorely needed a devoted friend and kindred spirit who would listen to her without advising and accept her wholly, the writer as well as the woman." She found this in Freeman. The two women had common interests, nature chief among them, and began exchanging letters regularly while apart. They shared summers for the remainder of Carson's life and met whenever else their schedules permitted. Concerning the depth of their relationship, commentators have said: "the expression of their love was limited almost wholly to letters and very occasional farewell kisses or holding of hands". Freeman shared parts of Carson's letters with her husband to help him understand the relationship, but much of their correspondence was carefully guarded. Some believe Freeman and Carson's relationship was romantic in nature. One of the letters from Carson to Freeman reads: "But, oh darling, I want to be with you so terribly that it hurts! ", while in another, Freeman writes: "I love you beyond expression My love is boundless as the Sea." Carson's last letter to Freeman before her death ends with: "Never forget, dear one, how deeply I have loved you all these years." Shortly before Carson's death, she and Freeman destroyed hundreds of letters. The surviving correspondence was published in 1995 as Always, Rachel: The Letters of Rachel Carson and Dorothy Freeman, 1952–1964: An Intimate Portrait of a Remarkable Friendship, edited by Martha Freeman, Dorothy's granddaughter, who wrote at publication: "A few comments in early letters indicate that Rachel and Dorothy were initially cautious about the romantic tone and terminology of their correspondence. I believe this caution prompted their destruction of some letters within the first two years of their friendship " According to one reviewer, the pair "fit Carolyn Heilbrun's characterization of a strong female friendship, where what matters is 'not whether friends are homosexual or heterosexual, lovers or not, but whether they share the wonderful energy of work in the public sphere.'" According to her biographer, Linda Lear, there was a disagreement about the final arrangements for Rachel. Her brother, Robert Carson, insisted that her cremated remains be buried beside their mother in Maryland. This was against her wishes to be buried in Maine. In the end, a compromise was reached. Carson's wishes were carried out by an organizing committee, including her agent (Marie Rodell), her editor (Paul Brooks), and Dorothy Freeman. In the spring of 1964, Dorothy received half of Rachel's ashes in the mail sent to her by Robert Carson. In the summer of that year, Dorothy carried out Rachel's final wishes, scattering her ashes along the rocky shores of Sheepscot Bay in Maine.

Теңіздің шеткі жағы және қорғау жұмыстарына көшу

1953 жылдың басында Карсон Атлантика жағалауының экологиясы және организмдері туралы кітапханалық және далалық зерттеулерді бастады. 1955 жылы ол теңіз трилогиясының үшінші томын – «Теңіз шетінде» аяқтады. Бұл кітап жағалау экожүйелеріндегі, әсіресе Шығыс жағалаудағы өмірге арналған. Кітап, 26 қазан күні Houghton Mifflin (тағы да жаңа баспагер) басып шығаруға дейін, «The New Yorker» журналында екі бөлікке бөлініп қысқартылған күйінде жарияланды. Осы кезде Карсонның ашық және поэтикалық стильде жазу шеберлігіне деген беделі қалыптасқан еді. «Теңіз шетінде» кітабына өте жағымды пікірлер жазылды, бірақ «Бізді қоршаған теңіз» кітабына болған құлшыныспен салыстырғанда, олар одан да аз болды. 1955 және 1956 жылдары Карсон бірнеше жобада жұмыс істеді – оның ішінде «Омнибус» эпизодының сценарийі («Аспан туралы бірдеңе») және танымал журналдарға мақалалар жазды. Оның келесі кітабы эволюция туралы болуы жоспарланған. Алайда, Джулиан Хакслидің «Эволюция іс әрекетте» атты еңбегі жарық көргеннен кейін, сондай-ақ, оның осы тақырыпқа анық және тартымды көзқарас табудағы қиындықтары оны жобадан бас тартуға мәжбүр етті. Оның қызығушылығы табиғатты қорғауға ауысты. Ол «Жердің естелігі» деген атпен қоршаған ортаны қорғау тақырыбындағы кітап жобасын қарастырды және «The Nature Conservancy» және басқа да қорғау ұйымдарымен байланыс жасады. Ол сонымен қатар Мэн штатындағы «Жоғалған ормандар» деп аталатын аймақты сатып алып, оны құрылыстан сақтауды жоспарлады. 1957 жылдың басында отбасындағы үшінші қайғы орын алды: ол 1940 жылдан бері күтіммен қараған немересінің бірі 31 жасында қайтыс болды, өзінің 5 жасар ұлы Роджер Кристиді жетім қалдырды. Карсон Роджерді асырап алып, қарт анасына күтім жасаумен қатар, оның жауапкершілігін де өз мойнына алды. Роджерге күтім көрсету үшін Карсон Мэриленд штатының Сильвер-Спринг қаласына көшіп барды және 1957 жылдың көп бөлігін жаңа тұрғын үй жағдайын жасауға және қоршаған ортаға қатысты нақты қауіптерді зерттеуге арнады. 1957 жылдың соңында Карсон кең ауқымды пестицидтерді бүркуге қатысты федералдық ұсыныстарды жақыннан қадағалап отырды. АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігі (USDA) отты құмырсқаларды жоюды жоспарлады. Хлорлы көмірсутектер мен органофосфаттарды қолдану бағдарламалары да көбейіп бара жатты. Карсонның өмірінің соңына дейін оның басты кәсіби назары пестицидтерді шамадан тыс пайдаланудың қауіптеріне аударылды.

Early in 1953, Carson began library and field research on the ecology and organisms of the Atlantic shore. In 1955, she completed the third volume of her sea trilogy, The Edge of the Sea, which focuses on life in coastal ecosystems, particularly along the Eastern Seaboard. It appeared in The New Yorker in two condensed installments shortly before its October 26 book release by Houghton Mifflin (again a new publisher). By this time, Carson's reputation for clear and poetical prose was well established; The Edge of the Sea received highly favorable reviews, if not quite as enthusiastic as for The Sea Around Us. Through 1955 and 1956, Carson worked on several projects—including the script for an Omnibus episode, "Something About the Sky"—and wrote articles for popular magazines. Her plan for the next book was to address evolution. However, the publication of Julian Huxley's Evolution in Action—and her own difficulty in finding a clear and compelling approach to the topic—led her to abandon the project. Instead, her interests were turning to conservation. She considered an environment themed book project tentatively titled Remembrance of the Earth and became involved with The Nature Conservancy and other conservation groups. She also made plans to buy and preserve from development an area in Maine she and Freeman called the "Lost Woods." In early 1957, a family tragedy struck for the third time when one of her nieces she had cared for since the 1940s died at the age of 31, leaving her 5 year old son, Roger Christie, an orphan. Carson took on the responsibility for Roger when she adopted him, along with caring for her aging mother. Carson moved to Silver Spring, Maryland to care for Roger and spent much of 1957 putting together a new living situation and studying specific environmental threats. By late 1957, Carson was closely following federal proposals for widespread pesticide spraying; the United States Department of Agriculture (USDA) planned to eradicate fire ants. Other spraying programs involving chlorinated hydrocarbons and organophosphates were on the rise. For the rest of her life, Carson's main professional focus would be the dangers of pesticide overuse.

Тыныш көктем

Карсонның ең ықпалды кітабы "Сыбыр көктем" 1962 жылдың 27 қыркүйегінде Хаутон Миффлин баспасында жарық көрді. Кітапта пестицидтердің қоршаған ортаға тигізетін зиянды әсері сипатталған және экологиялық қозғалыстың басталуына үлкен үлес қосканы үшін кеңінен мойындалған. Карсон ДДТ туралы алаңдаушылықты бірінші болып көтерген немесе жалғыз болған адам емес, бірақ оның "ғылыми білім мен поэзиялық стильдегі жазуының" үйлесімі көптеген оқырмандарға жетіп, ДДТ қолданысына қарсы күреске ықпал етті. 1994 жылы "Сыбыр көктем" кітабының кіріспесін вице-президент Ал Гор жазды. 2012 жылы Америка химия қоғамы "Сыбыр көктемді" қазіргі заманғы экологиялық қозғалыстың дамуына қосқан үлесі үшін Ұлттық тарихи химиялық ескерткіш деп таныды.

Зерттеу және жазу

1940-жылдардың ортасынан бастап Карсон синтетикалық пестицидтерді қолдану туралы алаңдады, олардың көптегені Екінші дүниежүзілік соғыстан бері ғылымды әскери қаржыландыру арқылы жасалған. Дегенмен, АҚШ федералды үкіметінің 1957 жылғы циган шыбын-шіркейін жою бағдарламасы Карсонды зерттеулерін және келесі кітабын пестицидтер мен қоршаған ортаға зиян келтіретін уларға арнауға итермеледі. Циган шыбын-шіркейін жою бағдарламасына жеке меншіктегі жерлерді де қамти отырып, жанар маймен араластырылған ДДТ және басқа пестицидтерді әуеден шашыру кірді. Лонг-Айлендтегі жер иелері шашыруды тоқтату үшін сотқа жүгінді, ал зардап шеккен аймақтардағы көптеген адамдар бұл істі жақыннан қадағалады. Аудубон табиғаттану қоғамы да мұндай шашыру бағдарламаларына белсенді қарсылық көрсетті және Карсонды үкіметтің шашыру әдістері мен осымен байланысты зерттеулерді жариялауға көмектесу үшін шақырды. Карсон төрт жылдық жобаны ДДТ-ге байланысты қоршаған ортаға келтірілген зиянның мысалдарымен бастады. Ол басқаларды да, мысалы, эссеші Э.Б. Уайтты және бірнеше журналистер мен ғалымдарды да қолдауға тартты. 1958 жылы Карсон "Newsweek" журналының ғылым журналисі Эдвин Даймондпен бірлесіп кітап жазуды жоспарлап, кітапқа келісім жасады. Бірақ, "The New Yorker" Карсоннан осы тақырыптағы ұзақ және жақсы төленген мақала тапсырғаннан кейін, ол жоспарланғандай кіріспе мен қорытындыдан басқа да жазуды ойлады; көп ұзамай бұл жеке жобаға айналды. (Даймонд кейіннен "Көктемнің үнсіздігін" қатты сынға алды). Зерттеулері барысында Карсон пестицидтердің физиологиялық және экологиялық әсерін зерттеп жүрген ғалымдардың үлкен қауымдастығын тапты. Ол сондай-ақ биодинамикалық егіншіліктің органикалық базар бағбандарынан, олардың кеңесшісі доктор Эренфрид Пфайфферден, басқа да байланыстардан және АҚШ үкіметіне қарсы заңдық шаралардан (1957–1960) маңызды қолдау мен кең көлемді дәлелдер алды. Паулдың (2013) соңғы зерттеулеріне сәйкес, бұл Карсонның кітабының негізгі және (стратегиялық себептермен) авторлығы көрсетілмеген көзі болуы мүмкін. Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Марджори Спок пен Мэри Т. Ричардс дихлородифенилтрихлорэтанның (ДДТ) әуеден шашыруына қарсылық білдірді. Олар өздерінің дәлелдерін жинап, Карсонмен бөлісті, ол оларды, олардың кең байланыстарын және сот хаттамаларын "Көктемнің үнсіздігі" үшін негізгі дерек ретінде пайдаланды. Карсон мазмұнын "ақпараттың алтын кені" деп атап, "Менің осында бар сіздің материалдарыңыздың көптігі үшін өзімді кінәлі сезінемін" деп жазды және Пфайффер мен оның хаттарына бірнеше рет сілтеме жасады. 1959 жылы АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің Ауыл шаруашылығы зерттеу қызметі Карсон және басқалардың сынына жауап ретінде "Төртпедегі отты құмырсқа" атты қоғамдық қызмет көрсету фильмін шығарды. Карсон оны "ашықтан ашық науқандық әрекет" деп сипаттады, ол пестицидтерді (әсіресе диелдрин мен гептахлорды) шашырудың адамдар мен жануарларға төндіретін қауіптерін елемеді. Сол жылы көктемде Карсон "The Washington Post" газетінде жарияланған хатында құс популяциясының жақындағы төмендеуін – оның сөздерімен айтқанда, "құстардың үндеуін жоюды" – пестицидтерді шамадан тыс қолданумен байланыстырды. Бұл "Ұлы жусан скандалы" болған жыл болды: 1957, 1958 және 1959 жылдардағы АҚШ-тағы жусанның өнімдерінде аминотриазол гербицидінің жоғары деңгейі (зертханалық тышқандарда қатерлі ісікке себеп болды) табылды және барлық жусан өнімдерінің сатылуы тоқтатылды. Карсон пестицидтерді қайта қарау туралы FDA тыңдауларына қатысты; ол химиялық өнеркәсіп өкілдерінің агрессивті тактикасынан көңілі толып, оның ішінде сарапшылардың куәліктері, ол зерттеген ғылыми әдебиеттің басым бөлігімен қатаң қайшы келді. Сондай-ақ, ол "кейбір пестицид бағдарламаларының артында қандай қаржылық мүдделер тұрғанын" ойлады. Ұлттық денсаулық сақтау институтының медицина кітапханасындағы зерттеулер Карсонды қатерлі ісікке себепші химиялық заттардың кең ауқымын зерттейтін медициналық зерттеушілермен байланысқа әкелді. Ұлттық онкологиялық институттың зерттеушісі және қоршаған ортаға әсер ететін қатерлі ісіктер бөлімінің негізін қалаушы директоры Вильгельм Гупердің көптеген пестицидтерді канцерогендер ретінде жіктеген жұмысы ерекше маңызға ие болды. Карсон және оның ғылыми көмекшісі Жанн Дэвис NIH кітапханашысы Дороти Алгирдің көмегімен пестицидтердің қатерлі ісікке байланыстылығын растайтын дәлелдерді тапты. Карсон үшін синтетикалық пестицидтердің кең ауқымының уыттылығына қатысты...

Starting in the mid 1940s, Carson had become concerned about the use of synthetic pesticides, many of which had been developed through the military funding of science since World War II. However, the United States federal government's 1957 gypsy moth, now called spongy moth, eradication program prompted Carson to devote her research and her next book to pesticides and environmental poisons. The gypsy moth program involved aerial spraying of DDT and other pesticides mixed with fuel oil, including the spraying of private land. Landowners on Long Island filed a lawsuit to have the spraying stopped, and many in affected regions followed the case closely. The Audubon Naturalist Society also actively opposed such spraying programs and recruited Carson to help make public the government's exact spraying practices and the related research. Carson began the four year project of what would become Silent Spring by gathering examples of environmental damage attributed to DDT. She also attempted to enlist others to join the cause, such as essayist E. B. White and several journalists and scientists. By 1958, Carson had arranged a book deal, with plans to co write with Newsweek science journalist Edwin Diamond. However, when The New Yorker commissioned a long and well paid article on the topic from Carson, she began considering writing more than simply the introduction and conclusion as planned; soon, it was a solo project. (Diamond would later write one of the harshest critiques of Silent Spring). As her research progressed, Carson found a sizable community of scientists who were documenting the physiological and environmental effects of pesticides. She also found significant support and extensive evidence from a group of biodynamic agriculture organic market gardeners, their adviser, Dr. Ehrenfried Pfeiffer, other contacts, and their suite of legal actions (1957–1960) against the U. S. Government. According to recent research by Paull (2013), this may have been the primary and (for strategic reasons) uncredited source for Carson's book. Marjorie Spock and Mary T. Richards of Long Island, New York, contested the aerial spraying of dichlorodiphenyltrichloroethane (DDT). They compiled their evidence and shared it with Carson, who used it, their extensive contacts, and the trial transcripts as a primary input for Silent Spring. Carson wrote of the content as "a gold mine of information" and says, "I feel guilty about the mass of your material I have here" and makes multiple references to Pfeiffer and his correspondence. By 1959, the USDA's Agricultural Research Service responded to the criticism by Carson and others with a public service film, Fire Ant on Trial; Carson characterized it as "flagrant propaganda" that ignored the dangers that spraying pesticides (especially dieldrin and heptachlor) posed to humans and wildlife. That spring, Carson wrote a letter, published in The Washington Post, that attributed the recent decline in bird populations—in her words, the "silencing of birds"—to pesticide overuse. That was also the year of the "Great Cranberry Scandal": the 1957, 1958, and 1959 crops of U. S. cranberries were found to contain high levels of the herbicide aminotriazole (which caused cancer in laboratory rats), and the sale of all cranberry products was halted. Carson attended the subsequent FDA hearings on revising pesticide regulations; she came away discouraged by the aggressive tactics of the chemical industry representatives, which included expert testimony that was firmly contradicted by the bulk of the scientific literature she had been studying. She also wondered about the possible "financial inducements behind certain pesticide programs." Research at the Library of Medicine of the National Institutes of Health brought Carson into contact with medical researchers investigating the gamut of cancer causing chemicals. Of particular significance was the work of National Cancer Institute researcher and environmental cancer section founding director Wilhelm Hueper, who classified many pesticides as carcinogens. Carson and her research assistant Jeanne Davis, with the help of NIH librarian Dorothy Algire, found evidence to support the pesticide cancer connection; to Carson, the evidence for the toxicity of a wide array of synthetic pesticides was clear cut, though such conclusions were very controversial beyond the small community of scientists studying pesticide carcinogenesis. By 1960, Carson had more than enough research material, and the writing was progressing rapidly. In addition to the thorough literature search, she had investigated hundreds of individual incidents of pesticide exposure and the human sickness and ecological damage that resulted. However, in January, a duodenal ulcer followed by several infections kept her bedridden for weeks, greatly delaying the completion of Silent Spring. As she was nearing full recovery in March (just as she was completing drafts of the two cancer chapters of her book), she discovered cysts in her left breast, one of which necessitated a mastectomy. Though her doctor described the procedure as precautionary and recommended no further treatment, by December, Carson discovered that the tumor was malignant and the cancer had metastasized. Her research was also delayed by revision work for a new edition of The Sea Around Us and by a collaborative photo essay with Erich Hartmann. Most of the research and writing was done by the fall of 1960, except for the discussion of recent research on biological pest controls and investigations of a handful of new pesticides. However, further health troubles slowed the final revisions in 1961 and early 1962. While writing the book, Carson chose to hide her illness so that the pesticide companies could not use it against her (she worried that if the companies knew, they would use it as ammunition to make her book look untrustworthy and biased). Finding a title for the book proved difficult; "Silent Spring" was initially suggested as a title for the chapter on birds. By August 1961, Carson finally agreed to the suggestion of her literary agent Marie Rodell: Silent Spring would be a metaphorical title for the entire book, suggesting a bleak future for the whole natural world, rather than a single chapter title about the literal absence of birdsong. With Carson's approval, editor Paul Brooks at Houghton Mifflin arranged for illustrations by Louis and Lois Darling, who also designed the cover. The final writing was the first chapter, A Fable for Tomorrow, which Carson intended as a gentle introduction to what might otherwise be a forbiddingly serious topic. By mid 1962, Brooks and Carson had essentially finished the editing and were laying the groundwork for promoting the book by sending the manuscript out to select individuals for final suggestions.

Мазмұны

Биограф Марк Гамильтон Лайтл Карсонның "соғыстан кейінгі американдық мәдениетті айқындаған ғылыми прогрестің парадигмасын күмәнге ұшыратып, кітап жазуға белсенді шешім қабылдағанын" жазды. "Көктемнің үні" кітабының басты тақырыбы – адамдардың табиғатқа тигізетін күшті және көбінесе кері әсері. Карсонның негізгі аргументі – пестицидтердің қоршаған ортаға зиянды әсері бар; олардың әсері көбінесе зиянкестерге ғана шектелмейтіндіктен, оларды биоцидтер деп атау дұрыс. ДДТ – жақсы мысал, бірақ басқа синтетикалық пестицидтер де қарастырылады, олардың көпшілігі биоаккумуляцияға ұшырайды. Карсон химия өнеркәсібін қасақана түрде дұрыс емес ақпарат таратуда, ал мемлекеттік қызметкерлерді өнеркәсіптік талаптарды сынсыз қабылдауда айыптайды. Кітаптың басым бөлігі табиғи экожүйелерге пестицидтердің тигізетін әсеріне арналған. Дегенмен, төрт тарау пестицидтермен улану, қатерлі ісік және басқа да пестицидтерге байланысты аурулар туралы да егжей-тегжейлі мәліметтер келтіреді. ДДТ және қатерлі ісік туралы, кейіннен көп талқыланған мәселеге қатысты Карсон қысқаша ғана тоқталады:
Жануарларға жасалған зертханалық сынақтарда ДДТ күдікті бауыр ісіктерін тудырды. Бұл ісіктерді қалай жіктеу керектігіне көз жеткізбесе де, зерттеушілер оларды "бауырдың төмен дәрежелі карциномасы" деп қарастыруға негіз бар екенін айтты. Д.Хюпер ["Кәсіби ісіктер және олармен байланысты аурулар" кітабының авторы] ДДТ-ны "химиялық канцероген" деп нақты анықтады. Карсон болашақта зиянкестердің пестицидтерге төзімділік танытуының күшеюін болжады. Сонымен қатар, әлсіз экожүйелер күтпеген инвазивті түрлердің құрбаны болады. Кітап химиялық пестицидтерге балама ретінде зиянкестерді бақылауға биологиялық тәсілдерді қолдануға шақырумен аяқталады. ДДТ-ге қатысты Карсон оны толығымен тыйым салуды талап еткен жоқ. "Көктемнің үні" кітабында оның айтқан аргументтерінің бірі – ДДТ және басқа да инсектицидтердің қоршаған ортаға жанама әсері болмаса да, оларды шамадан тыс пайдалану кері нәтиже береді, өйткені бұл жәндіктердің төзімділігін арттырып, оларды мақсатты жәндіктер популяциясын жоюда тиімсіз етеді:
Ешбір жауапты адам жәндіктер тарататын ауруларды елемеуге болмайды деп мәлімдейді. Қазіргі кезде туындаған маңызды мәселе – проблеманы тез арада нашарлататын әдістермен күресудің ақылдылығы және жауапкершілігі. Әлем жұқпалы ауруларды таратушы жәндіктерді бақылау арқылы ауруларға қарсы күресте жеңіске жеткені туралы көп естіді. Алайда, оқиғаның екінші жағын, жеңілістерді, қысқа мерзімді жеңістерді, олар біздің күш-жігерімізбен жәндік жауының күштірек болғанын көрсететін мәліметтерді аз естіді. Одан да жаманы, біз өзіміздің күресу құралдарымызды жойып жіберген болуы мүмкін. Карсон "малярияға қарсы бағдарламаларға келеңдердің қарсылығы қауіп төндіреді" деп атап өтті және Голландияның өсімдіктерді қорғау қызметінің директорының берген кеңесіне назар аударды: "Практикалық кеңес – 'Қолдан келгенше аз мөлшерде шашырату', емес, 'Қолдан келгенше шашырату' болуы керек. Зиянкестерге көрсетілетін қысым ең аз болуы керек."

Biographer Mark Hamilton Lytle writes that Carson "quite self consciously decided to write a book calling into question the paradigm of scientific progress that defined post war American culture." The overriding theme of Silent Spring is the powerful—and often adverse—effect humans have on the natural world. Carson's main argument is that pesticides have detrimental effects on the environment; they are more properly termed biocides, she argues, because their effects are rarely limited to the target pests. DDT is a prime example, but other synthetic pesticides come under scrutiny, many of which are subject to bioaccumulation. Carson also accuses the chemical industry of intentionally spreading disinformation and public officials of accepting industry claims uncritically. Most of the book is devoted to pesticides' effects on natural ecosystems. However, four chapters also detail cases of human pesticide poisoning, cancer, and other illnesses attributed to pesticides. Regarding DDT and cancer, the subject of so much subsequent debate, Carson only briefly mentions the topic:
In laboratory tests on animal subjects, DDT has produced suspicious liver tumors. Scientists of the Food and Drug Administration who reported the discovery of these tumors were uncertain how to classify them but felt there was some "justification for considering them low grade hepatic cell carcinomas." Dr. Hueper [author of Occupational Tumors and Allied Diseases] now gives DDT the definite rating of a "chemical carcinogen." Carson predicted increased consequences in the future, especially as targeted pests develop pesticide resistance. At the same time, weakened ecosystems fall prey to unanticipated invasive species. The book closes with a call for a biotic approach to pest control as an alternative to chemical pesticides. Regarding DDT, Carson never called for an outright ban. Part of the argument she made in Silent Spring was that even if DDT and other insecticides had no environmental side effects, their indiscriminate overuse was counter productive because it would create insect resistance, making them useless in eliminating the target insect populations:

No responsible person contends that insect borne disease should be ignored. The question that has now urgently presented itself is whether it is either wise or responsible to attack the problem by methods that are rapidly making it worse. The world has heard much of the triumphant war against disease by controlling insect vectors of infection. However, it has heard little of the other side of the story—the defeats, the short lived triumphs that now strongly support the alarming view that the insect enemy has been made actually stronger by our efforts. Even worse, we may have destroyed our very means of fighting. Carson further noted that "Malaria programmes are threatened by resistance among mosquitoes" and emphasized the advice given by the director of Holland's Plant Protection Service: "Practical advice should be 'Spray as little as you possibly can' rather than 'Spray to the limit of your capacity' Pressure on the pest population should always be as slight as possible."

Жарнама және қабылдау

Карсон және «Тынық көктем» басылымын ұйымдастыруға қатысқан басқалар күшті сынға ұшырауды күтті. Олар ең алдымен жала жабу үшін сотталу мүмкіндігінен алаңдады. Карсон қатерлі ісігімен күресу үшін сәулелік терапиядан өтуде және өз жұмысын қорғауға және сыншыларға жауап беруге аз күш жұмсайтынын күтті. Күтілетін шабуылдарға дайындық ретінде Карсон мен оның агенті кітап жарыққа шығар алдында мүмкіндігінше көп беделді қолдаушыларды жинауға тырысты. Кітаптың ғылыми тарауларының көп бөлігі тиісті білімі бар ғалымдар тарапынан қарастырылды, және Карсон олардың арасында зор қолдау тапты. Карсон 1962 жылдың мамыр айында Ақ үйдің табиғатты сақтау жөніндегі конференциясына қатысты; «Houghton Mifflin» көптеген делегаттарға «Тынық көктем» кітабының сынақ нускаларын таратты және жақын арада «The New Yorker» журналында жариялануын жарнамалады. Басқалармен қатар Карсон Жоғарғы Соттың судьясы Уильям О. Дугласқа да сынақ нускасын жіберді, ол ұзақ жылдар бойы қоршаған ортаны қорғаушы болып келген және Лонг-Айлендтегі пестицидтерді шашу ісін соттың қабылдамауына қарсы болған (сондай-ақ Карсонның гербицидтер туралы тарауына енген материалдардың бір бөлігін оған ұсынған). «Тынық көктем» кітабының жарыққа шығар алдындағы жарнамасы қызығушылықты арттырды, бірақ «The New Yorker» журналында 1962 жылдың 16 маусымында жарияланғаннан кейін бұл қызығушылық одан да күшейді. Бұл кітап химия өнеркәсібі мен оның лоббистерінің, сондай-ақ американдықтардың көп бөлігінің назарына ілікті. Сол кезде Карсон «Тынық көктем» кітабының қазан айының кітабы ретінде таңдалғанын білді; ол айтқандай, бұл кітап «көптеген кітап дүкендерінің қалай көрінетінін білмейтін елдегі фермалар мен ауылдарға жеткізіледі». Кітапты жарнамалауға «The New York Times» газетінде жарық көрген оң пікір және «Audubon» журналында жарияланған серияландырылған нұсқаның үзінділері де көмектесті, ал шілде және тамыз айларында химиялық компаниялар жауап берген кезде тағы бір жарнамалық кампания өтті. Кітап жарыққа шығар алдында талидомид дәрісінен туған туа біткен ақаулар туралы хабар тарады, бұл Карсон мен тағайындалған дәрі-дәрмектерді бағалаушы Фрэнсис Олдхэм Келсині салыстыруға мүмкіндік берді. 1962 жылдың 27 қыркүйегінде кітап жарыққа шығар алдындағы апталарда химия өнеркәсібі «Тынық көктемге» қарсы күшті қарсылық көрсетті. ДДТ және 2,4 D өндірушісі «DuPont» және хлоран мен гептахлордың эксклюзивті өндірушісі «Velsicol Chemical Corporation» алғашқылардың бірі болды. «DuPont» кітап туралы баспасөз хабарламаларын және қоғамдық пікірге тигізетін әсерін жан-жақты баяндады. «Velsicol» «Houghton Mifflin», «The New Yorker» және «Audubon» компанияларына жоспарланған «Тынық көктем» жарияланымдары тоқтатылмаса, сотқа шағымдануы мүмкін екенін ескертті. Химия өнеркәсібінің өкілдері мен лоббистері де бірқатар нақты емес шағымдар жасады, олардың кейбіреулері анонимді болды. Химиялық компаниялар мен олармен байланысты ұйымдар пестицидтерді қолдануды жарнамалап, қорғау үшін көптеген брошюралар мен мақалалар шығарды. Алайда Карсон мен баспагерлердің адвокаттары «Тынық көктем» кітабының тексерілу процесіне сенімді болды. Журнал мен кітап жарыққа шығарылды, сондай-ақ «Айдың кітабының» үлкен тиражы (оның ішінде Уильям О. Дугластың кітапқа қолдау білдірген памфлеті) да жарық көрді. «American Cyanamid» биохимигі Роберт Уайт Стивенс және бұрынғы «Cyanamid» химигі Томас Жукс Карсонның ДДТ талдауына ең қатыгез сыншылардың қатарында болды. Уайт Стивенстің сөзіне сүйенсек, «Егер адам Мисс Карсонның ұстанымдарын ұстанса, біз қараңғы ортағасырларға қайта оралар едік, және жәндіктер, аурулар мен зиянкестер тағы да жерді иеленер еді». Басқалары Карсонның ғылыми біліміне (оның білімі биохимия емес, теңіз биологиясы болғандықтан) және оның мінез-құлқына шабуыл жасады. Уайт Стивенс оны «табиғат тепе-теңдігінің фанатикалық қорғаушысы» деп атады, ал АҚШ-тың бұрынғы ауыл шаруашылығы министрі Езра Тафт Бенсон бұрынғы президент Дуайт Д. Эйзенхауэрге жазған хатында, физикалық жағынан тартымды болғанына қарамастан, үйленбегендіктен, ол «бәлкім, коммунист» деген қорытынды жасады. Көптеген сыншылар оның барлық пестицидтерді жоюды талап еткенін қайта-қайта мәлімдеді. Алайда Карсон пайдалы пестицидтерді тыйым салуды немесе толықтай алып тастауды ұсынбағанын, керісінше, химиялық заттардың бүкіл экожүйеге тигізетін әсерін ескере отырып, жауапты және мұқият басқарылатын пайдалануды қолдағанын нақты айтты. Шын мәнінде, ол «Тынық көктем» кітабындағы ДДТ туралы бөлімін толық тыйым салуға шақырып аяқтамайды, бірақ резистенттіліктің дамуын шектеу үшін мүмкіндігінше аз шашу жасау туралы кеңес береді. Шамамен оннан он бес миллион адамнан құралған аудиторияның реакциясы басым көпшілігінде оң болды, және бұл бағдарлама пестицидтердің қауіптерін қарастыру үшін конгресске шақыруға және президенттің ғылыми кеңес комитетінің пестицидтер туралы есебін жариялауға түрткі болды. Кітап жарыққа шыққаннан кейін бір жыл ішінде кітапқа және Карсонға жасалған шабуылдардың күші әлсіреді. Карсонның соңғы қоғамдық сөздерінің бірінде ол президент Джон Ф. Кеннедидің ғылыми кеңес комитеті алдында куәлік берді. Комитет 1963 жылдың 15 мамырында Карсонның ғылыми талаптарын көбінесе қолдайтын есеп жариялады. Есеп жарық көргеннен кейін ол АҚШ Сенатының кіші комитеті алдында саясатты ұсыну үшін куәлік берді. Карсон жүздеген басқа да сөз сөйлеу шақыруларын алды, бірақ олардың көп бөлігін қабылдай алмады. Оның денсаулығы қатерлі ісігінің сәулелік терапиядан асып түсуімен тұрақты түрде нашарлап, қысқа ғана уақытқа жақсару байқалды. Ол физикалық мүмкіндігі шегінде сөз сөйледі, соның ішінде «The Today Show» телешоуындағы есімді атауы және оның құрметіне өткізілген бірнеше кештегі сөздері. 1963 жылдың соңында ол көптеген марапаттар мен құрметтерге ие болды: «National Audubon Society» ұсынған «Audubon» медалі, «American Geographical Society» ұсынған «Cullum Geographical Medal» және «American Academy of Arts and Letters» қатарына енді.

Carson and the others involved with the publication of Silent Spring expected fierce criticism. They were particularly concerned about the possibility of being sued for libel. Carson was also undergoing radiation therapy to combat her spreading cancer and expected to have little energy to devote to defending her work and responding to critics. In preparation for the anticipated attacks, Carson and her agent attempted to amass as many prominent supporters as possible before the book's release. Most of the book's scientific chapters were reviewed by scientists with relevant expertise, among whom Carson found strong support. Carson attended the White House Conference on Conservation in May 1962; Houghton Mifflin distributed proof copies of Silent Spring to many of the delegates and promoted the upcoming New Yorker serialization. Among many others, Carson also sent a proof copy to Supreme Court Associate Justice William O. Douglas, a longtime environmental advocate who had argued against the court's rejection of the Long Island pesticide spraying case (and who had provided Carson with some of the material included in her chapter on herbicides). Though Silent Spring had generated a relatively high level of interest based on pre publication promotion, this became much more intense with the serialization in The New Yorker, which began on June 16, 1962, issue. This brought the book to the attention of the chemical industry and its lobbyists and a wide swath of the American populace. Around that time, Carson also learned that Silent Spring had been selected as the Book of the Month for October; as she put it, this would "carry it to farms and hamlets all over that country that don't know what a bookstore looks like—much less The New Yorker." Other publicity included a positive editorial in The New York Times and excerpts of the serialized version in Audubon magazine, with another round of publicity in July and August as chemical companies responded. The story of the birth defect causing drug thalidomide broke just before the book's publication as well, inviting comparisons between Carson and Frances Oldham Kelsey, the Food and Drug Administration reviewer who had blocked the drug's sale in the United States. In the weeks leading up to the September 27, 1962, publication, there was strong opposition to Silent Spring from the chemical industry. DuPont (a main manufacturer of DDT and 2,4 D) and Velsicol Chemical Corporation (exclusive manufacturer of chlordane and heptachlor) were among the first to respond. DuPont compiled an extensive report on the book's press coverage and estimated impact on public opinion. Velsicol threatened legal action against Houghton Mifflin and The New Yorker and Audubon unless the planned Silent Spring features were canceled. Chemical industry representatives and lobbyists also lodged a range of non specific complaints, some anonymously. Chemical companies and associated organizations produced a number of their own brochures and articles promoting and defending pesticide use. However, Carson's and the publishers' lawyers were confident in the vetting process Silent Spring had undergone. The magazine and book publications proceeded as planned, as did the large Book of the Month printing (which included a pamphlet endorsing the book by William O. Douglas). American Cyanamid biochemist Robert White Stevens and former Cyanamid chemist Thomas Jukes were among the most aggressive critics, especially of Carson's analysis of DDT. According to White Stevens, "If man were to follow the teachings of Miss Carson, we would return to the Dark Ages, and the insects and diseases and vermin would once again inherit the earth." Others went further, attacking Carson's scientific credentials (because her training was in marine biology rather than biochemistry) and her character. White Stevens labeled her " a fanatic defender of the cult of the balance of nature," while former U. S. Secretary of Agriculture Ezra Taft Benson, in a letter to former President Dwight D. Eisenhower, reportedly concluded that because she was unmarried despite being physically attractive, she was "probably a Communist." Many critics repeatedly asserted that she was calling for the elimination of all pesticides. However, Carson had made it clear she was not advocating the banning or complete withdrawal of helpful pesticides but was instead encouraging responsible and carefully managed use with an awareness of the chemicals' impact on the entire ecosystem. In fact, she concludes her section on DDT in Silent Spring not by urging a total ban but with advice for spraying as little as possible to limit the development of resistance. Reactions from the estimated audience of ten to fifteen million were overwhelmingly positive, and the program spurred a congressional review of pesticide dangers and the public release of a pesticide report by the President's Science Advisory Committee. Within a year or so of publication, the attacks on the book and Carson had largely lost momentum. In one of her last public appearances, Carson testified before President John F. Kennedy's Science Advisory Committee. The committee issued its report on May 15, 1963, largely backing Carson's scientific claims. Following the report's release, she also testified before a United States Senate subcommittee to make policy recommendations. Though Carson received hundreds of other speaking invitations, she could not accept the great majority of them. Her health was steadily declining as her cancer outpaced the radiation therapy, with only brief periods of remission. She spoke as much as she was physically able, however, including a notable appearance on The Today Show and speeches at several dinners held in her honor. In late 1963, she received a flurry of awards and honors: the Audubon Medal (from the National Audubon Society), the Cullum Geographical Medal (from the American Geographical Society), and induction into the American Academy of Arts and Letters.

Өлім

Сүт безі қатерлі ісігімен және емдеу курсынан әлсіреген Карсон 1964 жылдың қаңтар айында тыныс жолдарының вирусына шалдықты. Оның жағдайы нашарлап, ақпан айында дәрігерлер оның сәулелік емнен салдарынан қатты анемияға шалдыққан екенін анықтады. Наурыз айында қатерлі ісігі бауырына жеткені белгілі болды. Ол 1964 жылдың 14 сәуірінде Мэриленд штатының Сильвер-Спринг қаласындағы үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның денесі кремацияланды, ал күлінің бір бөлігі Мэриленд штатының Роквилл қаласындағы Парклаун мемориалдық бағында анасының қасына жерленді. Қалған күлі Мейн штатындағы Шепскот өзеніне жақын Скирел аралының жағалауына себілді.

Құжаттар жинағы және қайтыс болғаннан кейін жарық көрген басылымдар

Карсон өзінің қолжазбалары мен қағаздарын Йель университетіне Бейнке сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасының жаңа, заманауи сақтау мүмкіндіктерін пайдалану үшін тапсырды. Оның көп жылғы агенті және әдеби мұрагері Мари Роделл Карсонның қағаздары мен хат-хабарларын ұйымдастырып, каталогтауға екі жылға жуық уақыт жұмсады, барлық хаттарды олардың жіберушілеріне қайтарды, сонда ғана әрбір корреспондент мақұлдаған хаттар ғана мұрағатқа ұсынылды. 1965 жылы Роделл Карсонның кітапқа кеңейтуді жоспарлаған «Таңғажайып сезім» атты эссесін жариялауға көмектесті. Эссе, Чарльз Пратт және басқалардың фотосуреттерімен бірге, ата-аналарды балаларына «жер, теңіз, аспан және олардың керемет өмірінің ықпалында болу арқылы табиғатпен байланыстың ұзаққа созылатын ләззатын сезінуге» көмектесуге шақырады. «Always Rachel» кітабындағы хаттарға қоса, 1998 жылы Карсонның бұрын жарияланбаған туындыларының жинағы «Жоғалған ормандар: Рейчел Карсонның жаңадан табылған жазбалары» деген атпен, Линда Лирдің редакциясымен жарық көрді. Карсонның барлық кітаптары әлі де басылымда. Карсонның еңбегі және оның шабыттандырған әрекеттері, кемінде, ішінара терең экология қозғалысына және 1960 жылдардан бері экологиялық қозғалыстың күшін арттыруға жауапты. Ол экофеминизмнің қалыптасуына және көптеген феминист ғалымдарға да әсер етті. Карсонның әйелдер құқығын ашық түрде қорғаушы болғанына дәлел жоқ болса да, оның еңбегі мен одан кейінгі сын-пікірлер экофеминисттік қозғалысқа есімді мұра қалдырды. 1970 жылы Никсон әкімшілігінің құрған Қоршаған ортаны қорғау агенттігі (EPA) Карсон көтеріп, назар аударған тағы бір мәселені шешті. Осыған дейін бір агенттік (USDA) пестицидтерді реттеумен және ауыл шаруашылығы саласының мүдделерін ілгерілетумен бірге жауапты болды; Карсон мұны мүдделердің қақтығысы деп санады, өйткені агенттік жануарлар дүниесіне тигізетін әсер немесе шаруашылық саясатынан тыс экологиялық мәселелер үшін жауапты болмады. Құрылғанына 15 жыл өткен соң, бір журналист EPA-ны «Үнсіз көктемнің созылған көлеңкесі» деп сипаттады. Агенттіктің алғашқы жұмыстарының көп бөлігі, мысалы, 1972 жылғы Федералдық инсектицидтер, фунгицидтер және кеміргіштерге қарсы заңның күшіне енгізілуі Карсонның еңбегімен тікелей байланысты болды. 1980 жылдары Рейган әкімшілігінің саясаты экономикалық өсуге басымдық беріп, Карсон мен оның жұмысына жауап ретінде қабылданған көптеген экологиялық саясатты кері қайтарды.

Carson bequeathed her manuscripts and papers to Yale University to take advantage of the new state of the art preservations facilities of the Beinecke Rare Book & Manuscript Library. Her longtime agent and literary executor Marie Rodell spent nearly two years organizing and cataloging Carson's papers and correspondence, distributing all the letters to their senders so that only what each correspondent approved would be submitted to the archive. In 1965, Rodell arranged for the publication of an essay Carson had intended to expand into a book: The Sense of Wonder. The essay, which was combined with photographs by Charles Pratt and others, exhorts parents to help their children experience the " lasting pleasures of contact with the natural world available to anyone who will place himself under the influence of earth, sea, and sky and their amazing life." In addition to the letters in Always Rachel, in 1998, a volume of Carson's previously unpublished work was published as Lost Woods: The Discovered Writing of Rachel Carson, edited by Linda Lear. All of Carson's books remain in print. Carson's work, and the activism it inspired, are at least partly responsible for the deep ecology movement and the overall strength of the grassroots environmental movement since the 1960s. It was also influential on the rise of ecofeminism and on many feminist scientists. While there remains no evidence that Carson was openly a women's rights activist, her work and its subsequent criticisms have left an iconic legacy for the ecofeminist movement. The creation of the Environmental Protection Agency (EPA) by the Nixon Administration in 1970 addressed another concern that Carson had brought to light. Until then, the same agency (the USDA) was responsible both for regulating pesticides and promoting the concerns of the agriculture industry; Carson saw this as a conflict of interest since the agency was not responsible for effects on wildlife or other environmental concerns beyond farm policy. Fifteen years after its creation, one journalist described the EPA as "the extended shadow of Silent Spring." Much of the agency's early work, such as enforcing the 1972 Federal Insecticide, Fungicide, and Rodenticide Act, was directly related to Carson's work. In the 1980s, the policies of the Reagan Administration emphasized economic growth, rolling back many of the environmental policies adopted in response to Carson and her work.

Өлімнен кейінгі марапаттар

Мемлекеттік мекемелерден бастап қоршаған ортаны қорғау және табиғатты сақтау ұйымдарына дейін, ғылыми қоғамдар Карсонның өмірі мен еңбегін оның қайтысынан бері тойлап келеді. Ең маңыздысы, 1980 жылдың 9 маусымында Карсонға АҚШ-тың ең жоғары азаматтық наградасы – Президенттік бостандық медалі табысталды. Келесі жылы оның құрметіне 17 центтік «Ұлы американдықтар» сериясының пошта маркасы шығарылды; содан бері бірнеше елде Карсонның пошта маркалары да жарық көрді. 1973 жылы Карсон Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. Калифорния университеті, Санта-Крус, 2016 жылы бұрынғы Сегізінші колледж деп белгілі болған колледжінің бірін Рейчел Карсон колледжі деп атады. Рейчел Карсон колледжі – университетте әйелдің есімімен аталған алғашқы колледж. Мюнхендегі Рейчел Карсон орталық қоршаған орта және қоғам орталығы 2009 жылы құрылды. Бұл орталық экологиялық гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдар саласындағы зерттеу және білім беру жөніндегі халықаралық, пәнаралық орталық болып табылады. Ол Германияның Білім және ғылым министрлігінің қолдауымен Мюнхеннің Людвиг Максимилиан университеті мен Неміс мұражайының бірлескен бастамасы ретінде құрылды. Карсонның туған жері және балалық шағындағы үйі, қазір Рейчел Карсон үйі деп белгілі, тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізілді және оны басқару үшін 1975 жылы Рейчел Карсон үйі қауымдастығы құрылды. Оның Мэриленд штатындағы Коулсвиллдегі үйі, онда «Көктемнің үні» кітабы жазылған, 1991 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Питтсбургке жақын жерде, 35,7 миль (57 км) ұзындығындағы Рейчел Карсон жолы деп аталатын жаяу жол 1975 жылы Карсонға арналды. Карсонның құрметіне Питтсбургтегі көпір Рейчел Карсон көпірі деп қайта аталды. Пенсильванияның қоршаған ортаны қорғау департаментінің Харрисбургтегі штаттық кеңсе ғимараты оның құрметіне аталды. Гейтхерсбург, Мэриленд, Саммиш, Вашингтон және Сан-Хосе, Калифорниядағы бастауыш мектептер, Бивертон, Орегон, Куинс, Нью-Йорк қаласындағы орта мектептер, Вирджиния штатының Херндонындағы Рейчел Карсон орта мектебі және Нью-Йорк қаласының Бруклиндегі орта мектеп оның құрметіне аталды. АҚШ-та екі зерттеу кемесі R/V Rachel Carson деген атпен жүзіп өтеді. Біреуі батыс жағалауда, Монтерей шығанағындағы аквариумдық зерттеу институтына (MBARI) тиесілі, ал екіншісі шығыс жағалауда, Мэриленд университетінің қоршаған ортаны зерттеу орталығы басқарады. Осы атпен аталған тағы бір кеме, қазірде қолданыстан шығарылған, АҚШ ЭҚА-сы сатып алып, жаңартып құрастырған бұрынғы әскери кеме болды. Ол Ұлы көлдер аймағында жұмыс істеді. Флорида Киз ұлттық теңіз қорығында да «Рейчел Карсон» деп аталған кеме жұмыс істейді. ЭҚА штаб-пәтерінің үшінші қабатындағы салтанатты зал, Уильям Джефферсон Клинтон федералдық ғимараты Карсонның есімімен аталды. Рейчел Карсон бөлмесі ЭҚА әкімшісінің кеңсесіне жақын орналасқан. Бұл жерде көптеген маңызды хабарламалар жарияланды, соның ішінде «Таза ауа жөніндегі мемлекетаралық ереже». Карсонның есімімен бірнеше табиғат қорғау аумақтары аталды. 1964 және 1990 жылдар аралығында Мэриленд штатының Монтгомери округіне қарасты Бруквилл маңындағы 650 акр (263 га) жер сатып алынып, Мэриленд Ұлттық астаналық саябақ және жоспарлау комиссиясы басқаратын Рейчел Карсон табиғат сақтау паркі ретінде бөлінді. 1969 жылы Жағалаудағы Мэн ұлттық жабайы табиғат қоры Рейчел Карсон ұлттық жабайы табиғат қоры болып қайта аталды; кеңейтулер қорықтың ауданын шамамен 9,125 акрға (3,693 га) жеткізеді. 1985 жылы Солтүстік Каролина Бофорттағы Карсонның құрметіне эстуарлық қорығының бірін қайта атады. Карсон сонымен қатар қайырымдылық, білім беру және ғылыми мекемелер ұйымдастырған сыйлықтардың жиі аталатын иесі болып табылады. 1991 жылы Норвегияның Ставангер қаласында құрылған Рейчел Карсон сыйлығы қоршаған ортаны қорғау саласында үлес қосқан әйелдерге табыс етіледі. 1993 жылдан бері Американдық экологиялық тарих қоғамы ең үздік диссертация үшін Рейчел Карсон сыйлығын табыстап келеді. 1998 жылдан бері ғылымның әлеуметтік зерттеулер қоғамы «ғылым және технологияны зерттеу саласындағы әлеуметтік немесе саяси маңызы бар еңбектерге» Рейчел Карсон кітап сыйлығын жыл сайын табыстайды. Қоршаған орта журналистерінің қоғамы Карсонның атынан экологиялық мәселелерге арналған кітаптар үшін жыл сайын сыйлық пен екі құрметті мақтау қағаздарын табыстайды, мысалы, 2012 жылы Джо Романның «Тізімделген: Американың жойылып бара жатқан түрлері туралы заңнан жіберілген хабарламалар» кітабына сыйлық берілді. Сиерра клубы мен оның қоры клубты өздерінің мұралық жоспарларында қамтамасыз еткен донорларды Рейчел Карсон қоғамы ретінде таниды. Людвиг Максимилиан университетіндегі Рейчел Карсон орталығы (Германия) қоршаған орта және қоғам саласындағы постдокторантуралық шәкіртақылар береді. Рейчел Карсонның Массачусетс штатының Вудс-Хоул қаласындағы мүсіні 2013 жылдың 14 шілдесінде ашылды. Google Карсонның 107-ші туған күніне арнап 2014 жылдың 27 мамырында Google Doodle жасады. Карсон 2017 жылы U2 тобының «The Joshua Tree» альбомының 30 жылдығына арналған «HerStory» видеоролігіндегі көрнекті әйелдерге тоқталып, «Ultraviolet (Light My Way)» өлеңін орындағанда көрсетілді.

Various groups ranging from government institutions to environmental and conservation organizations to scholarly societies have celebrated Carson's life and work since her death. Perhaps most significantly, on June 9, 1980, Carson was awarded the Presidential Medal of Freedom, the highest civilian honor in the United States. A 17¢ Great Americans series postage stamp was issued in her honor the following year; several other countries have since issued Carson postage as well. In 1973, Carson was inducted into the National Women's Hall of Fame. The University of California, Santa Cruz, named one of its colleges, formerly known as College Eight, Rachel Carson College in 2016. Rachel Carson College is the first college at the university to bear a woman's name. Munich's Rachel Carson Center for Environment and Society was founded in 2009. An international, interdisciplinary center for research and education in the environmental humanities and social sciences, it was established as a joint initiative of Munich's Ludwig Maximilians Universität and the Deutsches Museum, with the support of the German Federal Ministry of Education and Research. Carson's birthplace and childhood home in Springdale, Pennsylvania, now known as the Rachel Carson Homestead, became a National Register of Historic Places site and the nonprofit Rachel Carson Homestead Association was created in 1975 to manage it. Her home in Colesville, Maryland, where she wrote Silent Spring, was named a National Historic Landmark in 1991. Near Pittsburgh, a 35.7 mile (57 km) hiking trail, the Rachel Carson Trail and maintained by the Rachel Carson Trails Conservancy, was dedicated to Carson in 1975. A Pittsburgh bridge was renamed in Carson's honor as the Rachel Carson Bridge. The Pennsylvania Department of Environmental Protection State Office Building in Harrisburg is named in her honor. Elementary schools in Gaithersburg, Maryland, Sammamish, Washington and San Jose, California middle schools in Beaverton, Oregon Queens, New York City, Rachel Carson Intermediate School, in Herndon, Virginia, Rachel Carson Middle School, and a high school in Brooklyn, New York City were all named in her honor. Two research vessels have sailed in the United States bearing the name R/V Rachel Carson. One is on the west coast, owned by Monterey Bay Aquarium Research Institute (MBARI), and the other is on the east coast, operated by the University of Maryland Center for Environmental Science. Another vessel of the name, now scrapped, was a former naval vessel obtained and converted by the United States EPA. It operated on the Great Lakes. The Florida Keys National Marine Sanctuary also operates a mooring buoy maintenance vessel named the Rachel Carson. The ceremonial auditorium on the third floor of EPA headquarters, the William Jefferson Clinton Federal Building, is named after Carson. The Rachel Carson Room is close to the EPA Administrator's office. It has been the site of numerous important announcements, including the Clean Air Interstate Rule. A number of conservation areas have been named for Carson as well. Between 1964 and 1990, 650 acres (263 ha) near Brookeville in Montgomery County, Maryland were acquired and set aside as the Rachel Carson Conservation Park, administered by the Maryland National Capital Park and Planning Commission. In 1969, the Coastal Maine National Wildlife Refuge became the Rachel Carson National Wildlife Refuge; expansions will bring the size of the refuge to about 9,125 acres (3,693 ha). In 1985, North Carolina renamed one of its estuarine reserves in honor of Carson, in Beaufort. Carson is also a frequent namesake for prizes awarded by philanthropic, educational and scholarly institutions. The Rachel Carson Prize, founded in Stavanger, Norway in 1991, is awarded to women who have made a contribution in the field of environmental protection. The American Society for Environmental History has awarded the Rachel Carson Prize for Best Dissertation since 1993. Since 1998, the Society for Social Studies of Science has awarded an annual Rachel Carson Book Prize for "a book length work of social or political relevance in the area of science and technology studies." The Society of Environmental Journalists gives an annual award and two honourable mentions for books on environmental issues in Carson's name, such as was awarded to Joe Roman's Listed: Dispatches from America's Endangered Species Act in 2012. The Sierra Club and its foundation recognize donors who have provided for the club in their estate plans as the Rachel Carson Society. The Rachel Carson Center for Environment and Society at Ludwig Maximilians Universität München (Germany) awards post doctoral fellowships in the area of the environment and society. The Rachel Carson sculpture in Woods Hole, Massachusetts was unveiled on July 14, 2013. Google created a Google Doodle for Carson's 107th birthday on May 27, 2014. Carson was featured during the "HerStory" video tribute to notable women on U2's tour in 2017 for the 30th anniversary of The Joshua Tree during a performance of "Ultraviolet (Light My Way)" from the band's 1991 album Achtung Baby.

Жүз жылдық мерекелік іс-шаралар

Карсонның туғанына 100 жыл толуы 2007 жылы болды. Жер күнінде (22 сәуір) «Жер үшін батылдық: жазушылар, ғалымдар және белсенділер Рейчел Карсонның өмірі мен шығармашылығын тойлайды» деген кітап «Рейчел Карсонның батыл өмірі мен өзгеше шығармашылығына арналған жүз жылдық құрмет» ретінде жарық көрді. Кітапта 13 экологиялық жазушы мен ғалымның мақалалары бар. Мэриленд штатының демократ сенаторы Бенджамин Л. Кардин Карсонның туғанына 100 жыл толуына орай, оның «ғылыми қатаңдық пен поэзиялық сезімталдықтың бірігіп кеткен мұрасы» үшін арналған резолюция ұсынуды жоспарлаған. Бірақ Оклахома штатының республикашыл сенаторы Том Коберн бұл резолюцияны қабылдамауға бөгет қойды. 2007 жылдың 27 мамырында Рейчел Карсонның үйінің қоғамы оның туған жері және Пенсильвания штатының Спрингдейл қаласындағы үйінде мерекелік той және экологиялық дұрыс тамақ ұйымдастырды, сондай-ақ Питтсбургте Е.О.Уилсонның баяндамашы ретінде қатысқан алғашқы Рейчел Карсон мұрасы конференциясын өткізді. Рейчелдің экологиялық дұрыс тамақ мерекесі мен конференция жыл сайын өткізіліп келеді. Сондай-ақ 2007 жылы американдық автор Джинджер Уодсворт Карсонның өмірбаянын жазды.