Альдо Леопольд: Америкалық табиғатты қорғаушы және экологиялық ойшыл
Aldo Leopold
Алдо Леопольд (1887-1948) – американдық табиғатты қорғаушы, экология ғылымының негізін қалаушы. «Жер мен құмдағы күнтізбе» кітабы арқылы танымал. Табиғат этикасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық табиғатты қорғаушы (1887–1948)
American conservationist (1887–1948)
Алдо Леопольд (11 қаңтар 1887 – 21 сәуір 1948) – американдық жазушы, философ, табиғат зерттеушісі, ғалым, эколог, орман шаруашылығы маманы, табиғатты қорғаушы және қоршаған ортаны қорғаушы. Ол Висконсин университетінің профессоры болды және «А Sand County Almanac» (1949) кітабымен ең танымал, ол он төрт тілге аударылып, екі миллионнан астам дана сатылды. Леопольд қазіргі заманғы экологиялық этиканың дамуына және жабайы табиғатты қорғау қозғалысына зор үлес қосты. Оның табиғат пен жануарлар әлемін қорғау этикасы, жерге қатысты экоцентрлік немесе тұтас этикасы экологиялық қозғалысқа терең әсер етті. Ол биологиялық түрлердің алуандығы мен экологияны бағалап, жабайы табиғатты басқару ғылымын қалыптастырушылардың бірі болды.
Aldo Leopold (January 11, 1887 – April 21, 1948) was an American writer, philosopher, naturalist, scientist, ecologist, forester, conservationist, and environmentalist. He was a professor at the University of Wisconsin and is best known for his book A Sand County Almanac (1949), which has been translated into fourteen languages and has sold more than two million copies. Leopold was influential in the development of modern environmental ethics and in the movement for wilderness conservation. His ethics of nature and wildlife preservation had a profound impact on the environmental movement, with his ecocentric or holistic ethics regarding land. He emphasized biodiversity and ecology and was a founder of the science of wildlife management.
Ерте өмір
Рэнд Альдо Леопольд 1887 жылдың 11 қаңтарында Айова штатының Берлингтон қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Карл Леопольд жаңғақтан үстел жасаған кәсіпкер болды және ол әйелі Клара Старкердің бірінші туысы еді. Карлдың әкесі және Клараның ағасы Чарльз Старкер – инженерлік және сәулет саласында білім алған неміс иммигранты. Рэнд Альдоға әкесінің екі серігінің құрметіне есім қойылған – В. Рэнд және Алдо Сомерс, бірақ ол кейін "Рэнд" есімін қолдануды тоқтатты. Леопольдтар отбасында кіші аға-інілері Мэри Луиз, Карл Старкер және Фредерик болды. Леопольдтің ана тілі неміс тілі болған, бірақ ол ерте жасында ағылшын тілін меңгерді. Альдо Леопольдтің балалық шағы табиғатпен тығыз байланысты болды. Карл балаларын орманға алып шығып, үлкен ұлына ағаш өңдеу және аң аулауды үйретті. Альдо зейін қоюға бейімділігін көрсетіп, үйінің жанындағы құстарды санайтын және тізімдейтін. Кейінірек Мэри ағасы туралы былай деді: "Ол тіпті өте жас кезінде де табиғатта көп уақыт өткізетін. Ол әрқашан жартастарға шығып, өзенге түсіп, өзен арқылы орманға баратын". Ол Prospect Hill бастауыш мектебінде оқыды, онда сыныпта бірінші орынды иеленді, содан кейін, оқушыларға толы Берлингтон орта мектебіне түсті. Әр тамыз айында отбасы Мичиганға, Хьюрон көліндегі орманды Маркетт аралына демалысқа баратын, оны балалар зерттеуге ұнатар еді.
Rand Aldo Leopold was born in Burlington, Iowa on January 11, 1887. His father, Carl Leopold, was a businessman who made walnut desks and was first cousin to his wife, Clara Starker. Charles Starker, father of Carl and uncle to Clara, was a German immigrant, educated in engineering and architecture. Rand Aldo was named after two of his father's business partners—C. W. Rand and Aldo Sommers—although he eventually dropped the use of "Rand". The Leopold family included younger siblings Mary Luize, Carl Starker, and Frederic. Leopold's first language was German, although he mastered English at an early age. Aldo Leopold's early life was highlighted by the outdoors. Carl would take his children on excursions into the woods and taught his oldest son woodcraft and hunting. Aldo showed an aptitude for observation, spending hours counting and cataloging birds near his home. Mary would later say of her older brother, "He was very much an outdoorsman, even in his extreme youth. He was always out climbing around the bluffs, or going down to the river, or going across the river into the woods." He attended Prospect Hill Elementary, where he ranked at the top of his class, and then, the overcrowded Burlington High School. Every August, the family vacationed in Michigan on the forested Marquette Island in Lake Huron, which the children took to exploring.
Мектептегі білімі
1900 жылы Ауыл шаруашылығы департаментінде жаңадан құрылған Орман шаруашылығы бөлімін басқарған Гиффорд Пиншот Йель университетіне елдегі алғашқы орман шаруашылығы мектептерінің бірін ашу үшін қаржы жұмсады. Бұл жаңалықты естіген жас Леопольд орман шаруашылығын өмірлік мамандығы ретінде таңдады. Оның ата-анасы, Леопольдтің Йель университетіне түсу мүмкіндігін арттыру үшін, оны Нью-Джерси штатындағы Лоуренсвилл дайындық мектебіне жіберуге келісті. Берлингтон орта мектебінің директоры Лоуренсвилл мектебінің директорына жазған мінездемесінде Леопольдті "мектептегідей адал, жұмысын жақсылықпен атқаратын, мінез-құлқы жоғары бала" деп сипаттады. Ол 1904 жылдың қаңтар айында, 17 жасқа толуға аздай қалғанда жаңа мектебіне келді. Ол жарасымды студент саналды, бірақ ол табиғатқа деген құштарлығын сақтады. Лоуренсвиллдің географиясы ауылдық болғандықтан, Леопольд көп уақытын аймақты картаға түсіріп, оның фаунасын зерттеумен өткізді. Леопольд Лоуренсвилл мектебінде бір жыл оқыды, осы уақыт ішінде Йель университетіне қабылданды. Йель орман шаруашылығы мектебі тек магистратура деңгейінде білім беретін болғандықтан, ол алдымен Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласындағы Шеффилд ғылыми мектебінің бакалавриатқа дайындық курстарында оқыды. Леопольд Лоуренсвиллдегі орман мен далаларды күнделікті зерттей алса да, кейде оқуын тоқтатқандықтан, Йельде оған мұндай мүмкіндік азая түсті; оқу және қоғамдық өмірге қатысуы сыртқы сапарларын сирек және алыс етіп берді. Леопольд 1909 жылы Йель орман шаруашылығы мектебін бітірді.
In 1900, Gifford Pinchot, who oversaw the newly implemented Division of Forestry in the Department of Agriculture, donated money to Yale University to begin one of the nation's first forestry schools. Hearing of this development, the teenaged Leopold decided on forestry as a vocation. His parents agreed to let him attend The Lawrenceville School, a preparatory college in New Jersey, to improve his chances of admission to Yale. The Burlington High School principal wrote in a reference letter to the headmaster at Lawrenceville that Leopold was "as earnest a boy as we have in school painstaking in his work Moral character above reproach." He arrived at his new school in January 1904, shortly before he turned 17. He was considered an attentive student, although he was again drawn to the outdoors. Lawrenceville was suitably rural, and Leopold spent much time mapping the area and studying its wildlife. Leopold studied at the Lawrenceville School for a year, during which time he was accepted to Yale. Because the Yale School of Forestry granted only graduate degrees, he first enrolled in Sheffield Scientific School's preparatory forestry courses for his undergraduate studies, in New Haven, Connecticut. While Leopold was able to explore the woods and fields of Lawrenceville daily, sometimes to the detriment of his studying, at Yale he had little opportunity to do so; his studies and social life engagements made his outdoor trips few and far between. Leopold graduated from the Yale Forestry School in 1909.
Мансап
1909 жылы Леопольд Аризона және Нью-Мексико штаттарындағы Орман шаруашылығы қызметінің 3-округіне тағайындалды. Бастапқыда ол Аризона штатындағы Апачи ұлттық орман қорығында орманшының көмекшісі болып жұмыс істеді. 1911 жылы ол Нью-Мексиконың солтүстігіндегі Карсон ұлттық орман қорығына ауыстырылды. Леопольдтың 1924 жылға дейін Нью-Мексикодағы мансабы Гранд-Каньон үшін алғашқы толық басқару жоспарын жасау, Орман шаруашылығы қызметінің алғашқы аң және балық жөніндегі нұсқаулығын жазу, сондай-ақ Орман шаруашылығы жүйесіндегі алғашқы ұлттық далалық аймақ – Гила далалық аймағын ұсынуды қамтыды. 1923 жылдың 5 сәуірінде ол Теодор Рузвельт және Джордж Бёрд Гриннелл құрған жабайы табиғатты қорғау ұйымы – Бун және Крокетт клубының қосымша мүшесі (қазір «кәсіптік мүше» деп аталады) болып сайланды. 1924 жылы ол Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы АҚШ орман өнімдері зертханасына ауысып, оның орынбасары болды. Леопольд және алғашқы Арборетум комитетінің басқа мүшелері «түпкі Висконсин» ландшафты мен өсімдіктер қауымдастығын, әсіресе еуропалықтар қоныстанғанға дейінгі кезеңдегі, мысалы, биік шөптік дала және еменді саваннаны қайта құру бойынша зерттеулерді бастады. Карл Шурц мемориалдық қорының Оберлаендер тресті арқылы Леопольд 1935 жылы Германия мен Австрия ормандарын аралаған АҚШ Орман шаруашылығы қызметінің алты өкілінің қатарында болды. Леопольдті арнайы аңдарды басқаруды зерттеу үшін шақырған, және бұл оның шетелге жасаған алғашқы және жалғыз сапары болды. Оның еуропалық байқаулары оның экологиялық ойлауына зор әсер етті, оны Германияның монокультуралық ағаштарды түзу сызықтармен отырғызу саясатын топырақтың құлдырауына және биологиялық әртүрліліктің жалпы жоғалуына әкелетін ескерту ретінде қарастыруға итермеледі.
In 1909, Leopold was assigned to the Forest Service's District 3 in the Arizona and New Mexico territories. At first, he was a forest assistant at the Apache National Forest in the Arizona Territory. In 1911, he was transferred to the Carson National Forest in northern New Mexico. Leopold's career, which kept him in New Mexico until 1924, included developing the first comprehensive management plan for the Grand Canyon, writing the Forest Service's first game and fish handbook, and proposing Gila Wilderness Area, the first national wilderness area in the Forest Service system. On April 5, 1923, he was elected an associate member (now called "professional member") of the Boone and Crockett Club, a wildlife conservation organization founded by Theodore Roosevelt and George Bird Grinnell. In 1924, he accepted transfer to the U. S. Forest Products Laboratory in Madison, Wisconsin, and became an associate director. Leopold and other members of the first Arboretum Committee initiated a research agenda around re establishing "original Wisconsin" landscape and plant communities, particularly those that predated European settlement, such as tallgrass prairie and oak savanna. Under the Oberlaender Trust of the Carl Schurz Memorial Foundation, Leopold was part of the 1935 group of six U. S. Forest Service associates who toured the forests of Germany and Austria. Leopold was invited specifically to study game management, and this was his first and only time abroad. His European observations would have a significant impact on his ecological thinking, leading him to view the German policies in favor of blocks of monoculture trees in straight lines as a cautionary tale leading to soil degradation and an overall loss of biodiversity.
Жеке өмір және өлім
Леопольд 1912 жылы Нью-Мексиконың солтүстігінде Эстела Бергерге үйленді және олардың бес баласы болды. Олар Висконсин-Мэдисон университетінің кампусына жақын, қарапайым екі қабатты үйде тұрды. Оның балалары оның ізімен ұстаздар мен натуралистер болып өсті: Альдо Старкер Леопольд (1913–1983) – Калифорния университетінде (UC Berkeley) жабайы табиғатты зерттеуші биолог және профессор; Луна Б. Леопольд (1915–2006) – Калифорния университетінде (UC Berkeley) гидролог және геология профессоры; Нина Леопольд Брэдли (1917–2011) – зерттеуші және натуралист; Альдо Карл Леопольд (1919–2009) – Пурдью университетінде 25 жыл оқытқан өсімдік физиологы; ал қызы Эстелла Леопольд (1927–2024) – белгілі ботаник, табиғатты қорғаушы және Вашингтон университетінің зейнеткер профессор болды. Леопольд Висконсин штатының орталық бөлігіндегі құмды даладан 80 акр жер сатып алды. Бұл аймақ бұрын орманды болған, бірақ ағаш кесілген, көптеген өрттерге ұшыраған, сүт сиырларының мал жаюынан тозып, құнарсыз қалған еді. Ол өз теорияларын тәжірибеде қолданып, нәтижесінде өзінің ең көп сатылған "Жем-жазғы елжазбасы" (1949) атты кітабын жазуға кірісті, ол өлімінен аз уақыт бұрын аяқталды. Леопольд көршісінің жерінде өрт сөндіру кезінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Леопольд Берлингтондағы Аспен Гроув зиратында жерленген. Бүгінде Леопольдтың үйі Мэдисон қаласының тарихи ескерткіші болып саналады.
Leopold married Estella Bergere in northern New Mexico in 1912 and they had five children together. They lived in a modest two story home close to the UW–Madison campus. His children followed in his footsteps as teachers and naturalists: Aldo Starker Leopold (1913–1983) was a wildlife biologist and professor at UC Berkeley; Luna B. Leopold (1915–2006) became a hydrologist and geology professor at UC Berkeley; Nina Leopold Bradley (1917–2011) was a researcher and naturalist; Aldo Carl Leopold (1919–2009) was a plant physiologist, who taught at Purdue University for 25 years; and daughter Estella Leopold (1927–2024) was a noted botanist and conservationist and professor emerita at the University of Washington. Leopold purchased 80 acres in the sand country of central Wisconsin. The once forested region had been logged, swept by repeated fires, overgrazed by dairy cows, and left barren. He put his theories to work in the field and eventually set to work writing his best selling A Sand County Almanac (1949) which was finished just prior to his death. Leopold died of a heart attack while battling a wild fire on a neighbor's property. Leopold is buried at Aspen Grove Cemetery in Burlington. Today, Leopold's home is an official landmark of the city of Madison.
Идеялар
Басында Леопольд Нью-Мексикода аюларды, қасқырларды және тау арыстандарын аулауға тағайындалды. Жергілікті шаруалар мал шығындарының салдарынан осы жыртқыштарды жек көреді, бірақ Леопольд аңдарға құрмет ете бастады. Бір күні қасқырды өлтіргеннен кейін Леопольд жануарға жетіп, "көзінде өліп бара жатқан жасыл отқа" қатты қызығушылық танытты. Бұл оқиға оны өзгертті және экологиялық бағытқа итермеледі. Ол адам үстемдігін қажет ететін бұрынғы жабайы табиғат этикасын ауыстырған экологиялық этиканы дамытты. Леопольдтің табиғат тепе-теңдігінде жыртқыштардың маңыздылығын қайта қарауы аюлар мен тау арыстандарының Нью-Мексиконың жабайы аймақтарына оралуына себеп болды. Бір эссесінде ол риторикалық сұрақ қойды: "Картада бір де бір бос жер болмаса, қырық еркіліктің қандай қадірі бар?". Леопольд этикалық сезімталдықтың адамдар арасындағы қарым-қатынастардан бастап, қоғамға, содан кейін жерге дейін дамитынын көрді, бұл пайдакүнемділік, жаулап алу және жеке мүддеге негізделген әрекеттердің азаюына әкелді. Сондықтан Леопольд Теодор Рузвельт сияқты табиғатты қорғаушылардың утилитаризмін қабылдамады. Ғылым жазушысы Конни Барлоу Леопольдтің бүгінгі таңда діни натурализм деп аталатын перспективадан көркем жазғанын айтады. Көбінесе ұмытылатын халық санының динамикасы және тұтыну туралы ойлар Альдо Леопольдтің экологиялық көзқарасын тереңдете түсті. Жабайы жануарлар популяциясының өзгеруін зерттеу арқылы Леопольд Рэймонд Перл мен Эдвард Мюррей Ист айтқан жүктеме қабілеті және қоршаған ортаның нашарлауы туралы көптеген идеяларды кеңейтті, ал бұл идеялар өз кезегінде оның экологиялық байланыс туралы жаңа идеяларын қалыптастырды. Сонымен қатар, кейінірек оқырмандар Леопольдті жабайы табиғат экологиясымен байланыстырса да, оның мансабы Мальтустың адам қоғамы туралы идеяларының табиғат туралы идеялармен қалай байланысқандығын және қабаттасқандығын көрсетуге көмектеседі. Ол адам қоғамының мальтузиандық модельдерінен идеялар алған экологтардың күшті ықпалында болды және өзі де жиі адамдардың оқиғаларын – әсіресе Ұлы депрессия мен Екінші дүниежүзілік соғысты – жануарлар үшін дамытып жатқан халық саны мен тұтыну модельдері тұрғысынан қарастырды.
Early on, Leopold was assigned to hunt and kill bears, wolves, and mountain lions in New Mexico. Local ranchers hated these predators because of livestock losses, but Leopold came to respect the animals. One day after fatally shooting a wolf, Leopold reached the animal and was transfixed by a "fierce green fire dying in her eyes." That experience changed him and put him on the path toward an ecocentric outlook. He developed an ecological ethic that replaced the earlier wilderness ethic that stressed the need for human dominance. His rethinking the importance of predators in the balance of nature has resulted in the return of bears and mountain lions to New Mexico wilderness areas. In one essay, he rhetorically asked, "Of what avail are forty freedoms without a blank spot on the map?" Leopold saw a progress of ethical sensitivity from interpersonal relationships, to relationships to society as a whole, to relationships with the land, leading to a steady diminution of actions based on expediency, conquest, and self interest. Leopold thus rejected the utilitarianism of conservationists such as Theodore Roosevelt. Science writer Connie Barlow says Leopold wrote eloquently from a perspective that today would be called Religious Naturalism. Though often forgotten, thinking about population dynamics and consumption also shaped Aldo Leopold’s ecological vision in profound ways. By studying wildlife population fluctuations, Leopold extended many of the ideas about carrying capacity and environmental degradation that Raymond Pearl and Edward Murray East had articulated, and these ideas, in turn, shaped his path breaking ideas of ecological interconnection. Moreover, although later readers associate Leopold with wildlife ecology, his career helps show how Malthusian ideas of human society intertwined and overlapped with ideas of nature. He was greatly influenced by ecologists who themselves gleaned ideas from Malthusian models of human society, and himself often thought of human events—especially the Great Depression and World War II—in terms of the models of population and consumption that he was developing for animals.
Табиғат жазуы
Леопольдтың табиғат туралы жазғандары қарапайымдылығымен және тікелейлігімен ерекшеленеді. Оның көп жылдар бойы аралап өткен немесе жақсы білген әртүрлі табиғи орталарды бейнелеуі, табиғаттағы құбылыстар мен жағдайларға ерекше жақындықпен қарауды көрсетеді. Бұған оның орман шаруашылығы қызметі, аң ауру, далалық тәжірибесі, сондай-ақ құмды округі фермасындағы бақылаулары мен іс-әрекеттері туралы егжей-тегжейлі күнделіктері мен жазбалары кіреді. Ол табиғи жүйелерге (мысалы, жерге) зиян келтірілуіне, оның себебі – мәдениеттің немесе қоғамның жерге толық иелік ету сезімінен туындайтынын, бұл адамның тіршілік қауымдастығына жататындығын ұмыттыратынын ашық сынады. Ол "механикаландыру" нәтижесінде пайда болған қауіпсіздік пен өркендеудің адамдарға табиғаттың құндылығын ойлауға және оның құпиясын зерттеуге мүмкіндік беретініне сенді; алайда, ол былай деп жазды: "Теориялық тұрғыдан алғанда, егін шаруашылығын механикаландыру фермердің шектеулерін жоюға тиіс, бірақ оның шынымен солай болатыны күмәнді".
Leopold's nature writing is notable for its simple directness. His portrayals of various natural environments through which he had moved, or had known for many years, displayed impressive intimacy with what exists and happens in nature. This includes detailed diaries and journals of his Forest Service activity, hunting and field experience, as well as observations and activities at his Sand County farm. He offered frank criticism of the harm he believed was frequently done to natural systems (such as land) out of a sense of a culture or society's sovereign ownership over the land base – eclipsing any sense of a community of life to which humans belong. He felt the security and prosperity resulting from "mechanization" now gives people the time to reflect on the preciousness of nature and to learn more about what happens there; however, he also wrote, "Theoretically, the mechanization of farming ought to cut the farmer's chains, but whether it really does is debatable."
Мұра
1950 жылы The Wildlife Society Леопольдты оның есімімен жыл сайын берілетін сыйлықты құру арқылы құрметтеді. Алдо Леопольд қоры Алдо Леопольдтың бастапқы шатыры мен шаруашылығын, сондай-ақ 300 акр жерді және басқа да бірнеше учаскелерді иеленеді және басқарады. Оның бас кеңсесі – экологиялық тұрғыдан салынған Леопольд орталығы, онда білім беру және жерді қорғау бағдарламалары жүргізіледі. Қор сонымен қатар Леопольдтың әдеби мұрасын сақтаушы ретінде әрекет етеді, Леопольд туралы зерттеулерді ынталандырады және Леопольд, оның еңбектері мен идеялары туралы ақпаратты жинақтау орталығы болып табылады. Ол жыл сайын мыңдаған келушілерге түсіндіру ресурстарын және экскурсияларды ұсынады, Леопольдтың жазбаларын және идеяларын қоршаған ортаны оқытуда қалай пайдалануға болатыны туралы оқу бағдарламаларын таратады. Орталықта толыққанды веб-сайт және көптеген баспа ресурстары бар. 2012 жылы АҚШ Орман шаруашылығы қызметімен бірлесіп, қор және Адамдар мен Табиғат орталығы Леопольд туралы «Жасыл от: Альдо Леопольд және біздің заманымыз үшін жер этикасы» атты толық метражды фильмді шығарды. Фильм бүкіл елдегі қоғамдық телеарналарда көрсетілді және деректі фильмдер санатында Орта Батыс аймақтық Эмми сыйлығын жеңіп алды. Нью-Мексико штатының Гила ұлттық орман паркіндегі Альдо Леопольдтың жабайы табиғат аймағы 1980 жылы оның құрметіне аталды. Леопольд орнықты ауыл шаруашылығы орталығы 1987 жылы Айова штатының Эймс қаласындағы университетінде құрылды. Ол Леопольдтың құрметіне аталған. Құрылғаннан бері ол орнықты ауыл шаруашылығының жаңа тәсілдерін дамытып келеді. 1993 жылы АҚШ Орман шаруашылығы қызметі Монтана университетінің Миссула қаласындағы Альдо Леопольдтың жабайы табиғатты зерттеу институтын құрды. Бұл институт «жабайы табиғатты, саябақтарды және басқа да қорғалатын аумақтарды басқаруды жақсарту үшін қажетті білімді дамытуға және таратуға арналған АҚШ-тағы жалғыз федералды зерттеу тобы». 2002 жылы Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласындағы Леопольдтың бұрынғы үйі орналасқан Альдо Леопольдтың тарихи ауданы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Висконсин штатындағы 42 мемлекеттік жолдан тұратын Альдо Леопольд мұралық жол жүйесі 2007 жылы штат тарапынан құрылды. Айовадағы Леопольд орнықты ауыл шаруашылығы орталығы 1987 жылғы Айова жер асты суларын қорғау туралы заңға сәйкес құрылды және «табиғи ресурстарды сақтай отырып, пайдалы шаруашылық жүргізудің жаңа тәсілдерін және экологиялық және әлеуметтік зиянды әсерлерді азайтуға» бағытталған. Леопольд мұрасы тобы «Альдо Леопольдтың дүниежүзілік мұрасын оның туған қаласы Берлингтон, Айовада насихаттауға» арналған ұйым.
In 1950 The Wildlife Society honored Leopold by creating an annual award in his name. The Aldo Leopold Foundation owns and manages the original Aldo Leopold Shack and Farm and 300 surrounding acres, in addition to several other parcels. Its headquarters is the green built Leopold Center where it conducts educational and land stewardship programs. The foundation also acts as the executor of Leopold's literary estate, encourages scholarship on Leopold, and serves as a clearinghouse for information regarding Leopold, his work, and his ideas. It provides interpretive resources and tours for thousands of visitors annually, distributes a curriculum about how to use Leopold's writing and ideas in environmental education. The center maintains a robust website and numerous print resources. In 2012, in collaboration with the United States Forest Service, the foundation and the Center for Humans and Nature released the first full length film about Leopold, titled Green Fire: Aldo Leopold and a Land Ethic for Our Time. The film aired on public television stations across the nation and won a Midwest regional Emmy award in the documentary category. The Aldo Leopold Wilderness in New Mexico's Gila National Forest was named after him in 1980. The Leopold Center for Sustainable Agriculture was established in 1987 at Iowa State University in Ames. It was named in honor of Leopold. Since its founding, it has pioneered new forms of sustainable agriculture practices. The U. S. Forest Service established the Aldo Leopold Wilderness Research Institute at the University of Montana, Missoula in 1993. It is "the only Federal research group in the United States dedicated to the development and dissemination of knowledge needed to improve management of wilderness, parks, and similarly protected areas." The Aldo Leopold Neighborhood Historic District, which includes Leopold's former home in Albuquerque, New Mexico, was listed on the National Register of Historic Places in 2002. The Aldo Leopold Legacy Trail System, a system of 42 state trails in Wisconsin, was created by the state in 2007. The Leopold Center for Sustainable Agriculture in Iowa, created through the 1987 Iowa Groundwater Protection Act is committed to "new ways to farm profitably while conserving natural resources as well as reducing negative environmental and social impacts". An organization, the Leopold Heritage Group, is "dedicated to promoting the global legacy of Aldo Leopold in his hometown of Burlington, Iowa."