Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадада туған зерттеуші (1879–1962)
Canadian born explorer (1879–1962)
Вильхьялмур Стефанссон (3 қараша 1879 – 26 тамыз 1962) – Арктиканы зерттеуші және этнолог. Ол Канаданың Манитоба штатында дүниеге келген.
Vilhjalmur Stefansson (November 3, 1879 – August 26, 1962) was an Arctic explorer and ethnologist. He was born in Manitoba, Canada.
Ерте өмір және білім
Стефансон, шын аты Уильям Стивенсон, 1879 жылы Канаданың Манитоба провинциясындағы Арнс қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы екі жыл бұрын Исландиядан Манитобаға көшіп келген. Құрдымды су тасқыны кезінде екі баласын жоғалтқаннан кейін, отбасы 1880 жылы Дакота аймағына көшіп, Пембина округінің Тингвалла округіндегі Маунтин ауылынан оңтүстік-батысқа қарай шамамен бір миль жерге қоныс тепті. Ол Солтүстік Дакота және Айова университеттерінде білім алған (А. Б., 1903). Университетте оқып жүрген кезінде, 1899 жылы, ол өзінің есімін Вильхьяльмур Стефансон деп өзгертті. Ол Гарвард университетінің аспирантурасында антропологияны зерттеді, онда екі жыл бойы оқытушы болып жұмыс істеді.
Stefansson, born William Stephenson, was born at Arnes, Manitoba, Canada, in 1879. His parents had emigrated from Iceland to Manitoba two years earlier. After losing two children during a period of devastating flooding, the family moved to Dakota Territory in 1880 and homesteaded a mile southwest of the village of Mountain in Thingvalla Township of Pembina County. He was educated at the universities of North Dakota and of Iowa (A. B., 1903). During his college years, in 1899, he changed his name to Vilhjalmur Stefansson. He studied anthropology at the graduate school of Harvard University, where for two years he was an instructor.
Ертедегі зерттеулер
1904 және 1905 жылдары Стефансон Исландияда археологиялық зерттеулер жүргізді. Эйннар Миккельсен мен Эрнест де Ковен Лефингвеллдің ағылшын-американдық полярлық экспедициясына тартылған ол 1906–1907 жылдары Маккензи өзенінің дельтасындағы инуиттермен бірге қыс өткізді, Поркупин және Юкон өзендері арқылы елді жалғыз басып өтіп қайтып келді. Нью-Йорктегі Америка табиғи тарих мұражайының қолдауымен ол доктор Рудольф Мартин Андерсонмен бірге 1908 жылдан 1912 жылға дейін Солтүстік Американың орталық Арктикалық жағалауларының этнологиялық сараптауын жүргізді. 1908 жылы Стефансон Аляскадағы өміріне әсер ететін шешім қабылдады: ол Наткузиакты, инуит жетекшісін жалдады, ол Аляскадағы экспедицияларының барлық кезеңінде оның басты жетекшісі болып қалды. Ол Наткузиакпен кездескен кезде, инуит жетекшісі капитан Джордж Б. Ливиттке, Массачусетс штатының кит аулау кемесінің капитанына және Стефансонның досына жұмыс істеп жатқан еді, ол кейде Америка табиғи тарих мұражайынан жабдықтар әкеліп беретін. Кристиан Кленгенберг 1910 жылы Канаданың Виктория аралының оңтүстік-батысында тұратын инуиттерге Стефансонның сапары алдында «Сарғыш эскимос» терминін Стефансонға таныстырған деп есептеледі. Бірақ Стефансон «Көмір инуит» терминін ұнатты (дегенмен, бұл атпен белгілі адамдар тобы бар еді). Адольф Грили 1912 жылы ертерек жазылған әдебиеттердегі ақ шашты Арктикалық халықтарды көрген жазбаларды жинап, 1912 жылы «National Geographic» журналында «Стефансонның сары эскимосының шығуы» деген мақала жариялады. Газеттер кейін «Сарғыш эскимос» терминін танымал етті, бұл Стефансонның «Көмір инуит» терминін ұнатуына қарамастан, көптеген оқырмандардың назарын аударды. Стефансон кейінірек Грилидің еңбегін өз жазбаларында сілтеді, ал «Сарғыш эскимос» термині 17 ғасырдан бері ақ шашты инуиттерді көрген жазбаларда қолданыла бастады.
In 1904 and 1905, Stefansson did archaeological research in Iceland. Recruited by Ejnar Mikkelsen and Ernest de Koven Leffingwell for their Anglo American Polar Expedition, he lived with the Inuit of the Mackenzie River Delta during the winter of 1906–1907, returning alone across country via the Porcupine and Yukon rivers. Under the auspices of the American Museum of Natural History in New York City, he and Dr. Rudolph Martin Anderson undertook the ethnological survey of the central Arctic coasts of the shores of North America from 1908 to 1912. In 1908, Stefansson made a decision that would affect the rest of his time in Alaska: he hired Natkusiak, an Inuk guide, who would remain with him as his primary guide for the rest of his Alaska expeditions. At the time he met Natkusiak, the Inuk guide was working for Capt. George B. Leavitt, a Massachusetts whaling ship captain and friend of Stefansson's who sometimes brought him replenishments of supplies from the American Museum of Natural History. Christian Klengenberg is first credited to have introduced the term "Blonde Eskimo" to Stefansson just before Stefansson's visit to the Inuit inhabiting southwestern Victoria Island, Canada, in 1910. Stefansson, though, preferred the term “Copper Inuit“ (although there was already a group of people known by that name) Adolphus Greely in 1912 first compiled the sightings recorded in earlier literature of fair haired Arctic natives and in 1912 published them in the National Geographic Magazine entitled "The Origin of Stefansson's Blonde Eskimo". Newspapers subsequently popularised the term "Blonde Eskimo", which caught more readers' attention despite Stefansson's preference for “Copper Inuit”. Stefansson later referenced Greely's work in his writings and the term "Blonde Eskimo" became applied to sightings of fair haired Inuit from as early as the 17th century.
Карлуктың жоғалуы және аман қалғандарды құтқару
Стефанссон Канада үкіметі үшін Парри архипелагының батысындағы аймақтарды зерттеу мақсатында 1913-1916 жылдары Канада Арктикалық экспедициясын ұйымдастырып, басқарды. Экспедицияда "Карлук", "Мэри Сакс" және "Аляска" атты үш кеме пайдаланылды. 1913 жылдың тамыз-қыркүйек айларында "Карлук" кемесі мұзда қалғанда Стефанссон негізгі кемеден кетіп қалды. Стефанссонның түсіндіруінше, ол және тағы бес экспедиция мүшесі экипажға таза ет жеткізу үшін аң аулауға шықты. 1914 жылдың сәуірінде Аляскадағы Коллинсон-Пойнттан мұз үстінде шанамен Арктикалық мұхитты (жергілікті атауы – Бофорт теңізі) зерттеуді жалғастырды. Бір көмекші шана жағадан 121 шақырым қашықтықта кері қайтты, бірақ ол екі адаммен бірге бір шанада 96 күн бойы полярлық аңдарды атып, күзенде "Мэри Сакс" кемесіне жетті. Стефанссон 1918 жылға дейін зерттеулерін жалғастырды.
Stefansson organized and directed the Canadian Arctic Expedition, 1913–1916 to explore the regions west of Parry Archipelago for the Government of Canada. Three ships, the Karluk, the Mary Sachs, and the Alaska were employed. Stefansson left the main ship, the Karluk, when it became marooned in the ice in August/September 1913. Stefansson's explanation was that he and five other expedition members left to go hunting to provide fresh meat for the crew. Stefansson resumed his explorations by sledge over the Arctic Ocean (known locally as the Beaufort Sea), leaving Collinson Point, Alaska in April 1914. A supporting sledge turned back 75 mile (121 km) offshore, but he and two men continued onward on one sledge, living largely by his rifle on polar game for 96 days until his party reached the Mary Sachs in the autumn. Stefansson continued exploring until 1918.
Врангель аралындағы фиаско
1921 жылы ол төрт жас жігіттің экспедициясын ынталандырып, ұйымдастырды, оларды Сібірдің солтүстігіндегі Врангель аралын отарлауға жіберді. Карлуктағы 22 адамның 11-і осы аралда 1914 жылдың наурыз айынан қыркүйек айына дейін өмір сүрген еді. Стефанссон Арктикалық аралдарға саяхат жасауға қызығушылық танытқан адамдарға бағытталған барлау компаниясын құруды жоспарлаған. Бастапқыда Стефанссон Врангель аралын Канада үкіметі үшін талап етуді қалаған. Алайда, оның аралға жасаған алғашқы сапарының қауіпті нәтижесіне байланысты үкімет экспедицияға көмектесуден бас тартты. Содан кейін ол осы жерді Ұлыбританияға беруді көздеді, бірақ британ үкіметі экспедиция мүшелері жасаған талапты қабылдамады. Врангель аралында, Ресейдің мойындалған территориясы екені белгілі болған жерде, британ туын көтеру халықаралық дауға себеп болды. және континенттік шельфтің жиегінде. Ол Фрэнсис Леопольд Макклинтоктың жұмыстарын дамытты. 1914 жылдың сәуірінен 1915 жылдың маусымына дейін ол мұздың үстінде өмір сүрді. Стефанссон 1915 жылдың 23 тамызында Гершель аралынан экспедициялық сапарын бастап, зерттеулерін жалғастырды. 1920 жылдың 30 қаңтарында The Pioche Record газеті Стефанссонның 1853 жылғы Макклинток экспедициясынан қалған, Мелвилл аралындағы жасырын қойманы тапқанын хабарлады. Арктиканың қатал жағдайларына қарамастан, қоймадағы киім-кешек пен азық-түлік жақсы сақталған. 1921 жылы ол Арктиканы зерттегені үшін Корольдік географиялық қоғамның негіздеуші медалімен марапатталды. Ол сондай-ақ Америка философиялық қоғамы мен Америка өнер және ғылым академиясының сайланған мүшесі болды.
In 1921, he encouraged and planned an expedition for four young men to colonise Wrangel Island north of Siberia, where the eleven survivors of the 22 men on the Karluk had lived from March to September 1914. Stefansson had designs for forming an exploration company that would be geared towards individuals interested in touring the Arctic island. Stefansson originally wanted to claim Wrangel Island for the Canadian government. However, due to the dangerous outcome of his initial trip to the island, the government refused to assist with the expedition. He then wanted to claim the land for Britain but the British government rejected the claim when it was made by the young men of the expedition. The raising of the British flag on Wrangel Island, an acknowledged Russian territory, caused an international incident. and the edge of the continental shelf. He extended the works of Francis Leopold McClintock. From April 1914 to June 1915 he lived on the ice pack. Stefansson continued his explorations leaving from Herschel Island on August 23, 1915. On January 30, 1920, The Pioche Record reported that Stefansson discovered a lost cache from the 1853 McClintock expedition on Melville Island. Clothing and food from the cache was in excellent condition despite the harsh Arctic conditions. In 1921, he was awarded the Founder's Medal of the Royal Geographical Society for his explorations of the Arctic. He was also an elected member of the American Philosophical Society and the American Academy of Arts and Sciences.
Кейінгі мансап
Стефанссон өмірінің соңына дейін танымал зерттеуші болып қалды. Өмірінің соңында Дартмут колледжімен (ол Полярлық зерттеулер директоры болды) байланысы арқылы ол Нью-Гэмпшир штатының Ганновер қаласында АҚШ Армиясының Суық аймақтар зерттеу және инженерлік зертханасын (CRREL) құрудағы маңызды тұлға болды. CRREL қолдауымен жүргізілген зерттеулер, көбінесе қыста Вашингтон тауының қатал шыңында өткізілген, альпілік қақтығыстарды қолдауға қажетті материалдық-техникалық жабдықтар мен тактиканы әзірлеудің кілті болды. Стефанссон 1908 жылы, оның құрылуынан төрт жыл кейін Барлаушылар клубына қосылды. Кейіннен ол клуб президенті болып екі рет қызмет етті: 1919–1922 және 1937–1939 жылдары. Толығымен ерлерден құралған клубта, Стефанссон президенттік лауазымда болғанда, 1938 жылы Басқарма клуб жарғысына түзету ұсынды, ол былай деді: "Клубтың қызығушылық салаларындағы, ең алдымен зерттеулердегі еңбегі мен жетістіктері үшін АҚШ және Канада әйелдерін атауға Директорлар кеңесінің құқығы бар, осы мақсатта 'Құрметті әйелдер тізімі' құрылатын болады". Мүмкін, клуб мүшелерін жұбату үшін, мақалада былай деп қосылды: "Бұл 'Құрметті әйелдер тізімі' клуб ұйымынан тыс болады, бірақ оның құрамындағы (еркек) мүшелердің Құрметті класына тең дәрежеде болады". Ол романшы Фанни Хёрстпен қарым-қатынас жасаған жылдары, ол қалада болғанда олар осы жерде кездесетін. 1940 жылы, 62 жасында ол 28 жастағы Эвелин Шварцпен Романи Мариде танысты; 1941 жылы ол Америкалық Полярлық қоғамның үшінші құрметті мүшесі атанды. 1945–1946 жылдары Ғылым тарихы қоғамының президенті болып қызмет етті.
Stefansson remained a well known explorer for the rest of his life. Late in life, through his affiliation with Dartmouth College (he was Director of Polar Studies), he became a major figure in the establishment of the United States Army's Cold Regions Research and Engineering Laboratory (CRREL) in Hanover, New Hampshire. CRREL supported research, often conducted in winter on the forbidding summit of Mount Washington, was key to developing matériel and doctrine to support alpine conflict. Stefansson joined the Explorers Club in 1908, four years after its founding. He later served as Club President twice: 1919–1922 and 1937–1939. In the all male Club, the Board drew attention under Stefansson's reign when it put forth an amendment to its by laws in 1938 that read: "A Woman's Roll of Honor shall be instituted to which the Board of Directors may name women of the United States and Canada in recognition of the noteworthy achievements and writings in the field of the Club's interests, primarily exploration." Perhaps to comfort fellow members, the article added, "This Woman's Roll of Honor shall be quite outside the Club's organisation but shall correspond in dignity to the Honorary Class of (male) members within it." During the years when he and novelist Fannie Hurst were having an affair, they met there when he was in town. In 1940, at the age of 62, he met 28 year old Evelyn Schwartz at Romany Marie's;
In 1941, he became the third honorary member of the American Polar Society. He served as president of the History of Science Society from 1945–46.
Мұра
Стефанссонның жеке қағаздары мен Арктика артефактілерінің жинағы Дартмут колледжі кітапханасында сақталады және жұртшылыққа қолжетімді. Стефанссон жиі былай деген сөздерін айтады: "Оқиға – бұл біліксіздіктің белгісі".
Stefansson's personal papers and collection of Arctic artifacts are maintained and available to the public at the Dartmouth College Library. Stefansson is frequently quoted as saying that "An adventure is a sign of incompetence "
Роальд Амундсен оны Врангель аралындағы оқиғаларды дұрыс басқара алмағаны үшін "өмірдегі ең үлкен алдаушы" деп атады. 1986 жылдың 28 мамырында АҚШ пошта қызметі оның құрметіне 22 центтік пошта маркасын шығарды.
Roald Amundsen stated he was "the greatest humbug alive" referring to his mismanagement of the Wrangel Island fiascos. On May 28, 1986, the United States Postal Service issued a 22 cent postage stamp in his honour.
Саяси көзқарасы
1930 жылдары АҚШ-та кеңес жақтас қозғалыстар құрылды, олардың басты мақсаты – Кеңес Одағының алыс шығысындағы Биробиджан аймағында еврей социалистік республикасын құруға қолдау көрсету болды. Бұл науқандағы маңызды ұйымдардың бірі – 1934 жылы құрылған Биробиджанға (немесе Амбижанға) еврейлерді қоныстандыру жөніндегі американдық комитет. Биробиджанға қоныстануды ынталы түрде қолдаған Стефанссон, Амбижанның көптеген жиналыстарына, кештері мен митингтеріне қатысып, ұйым үшін құнды көмекші болды. Амбижан 1936 жылдың соңында 50 беттік «Жылнама» басып шығарды, онда мақтау қағаздары мен қолдау хаттары жинақталған. Олардың арасында қазір Амбижанның директорлар кеңесі мен басқарушылар құрамына енген Стефанссон да болды: «Биробиджан жобасы менің ойымша, Шығыс және Орталық Еуропа еврейлерін қайта жаңғырту мәселесіне ең саяси көрегендікпен жасалған үлес болып көрінеді», – деп жазды ол. Амбижанның 1944 жылғы 25-26 қарашада Нью-Йоркте өткен ұлттық конференциясы Сталинград пен Биробиджанға көшіп келгендерге көмектесу үшін 1 миллион доллар жинауға міндеттенді. Көрнекті қонақтар мен баяндамашылар қатарында Нью-Йорк өкілі Эммануэль Селлер, Юта штатының сенаторы Элберт Д. Томас және Кеңес елшісі Андрей Громыко болды. Делегаттар мен олардың қонақтары үшін Вильхьяльмур және оның әйелі Эвелин Стефанссон үй иесі болды. Вильхьяльмур ұйымның екі вице-президентінің бірі болып сайланды. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін елде кеңеске қарсы сезім күшейгенімен, баспасөзде Стефанссонға қатысты «ашықтаулар» пайда бола бастады. 1951 жылдың тамызында Сенаттың ішкі қауіпсіздік жөніндегі кіші комитетінде Луи Ф. Буденц, бұрынғы коммунист, қазіргі католик, оны коммунист деп айыптады. Стефанссонның өзі сол кезде Амбижанға қатысты ойларын қайта қарастырған болуы мүмкін, себебі оның өлімінен кейін жарық көрген автобиографиясында оның осы ұйымдағы жұмысы туралы ешқандай мәлімет жоқ. Осыған ұқсас жағдай 1962 жылғы 27 тамыздағы «Нью-Йорк таймс» газетінде жарияланған оның толық некрологында да байқалады.
In the 1930s, pro Soviet movements were created in the US that aimed primarily to provide support for the Soviet project to establish a Jewish socialist republic in the Birobidzhan region in the far east of the Soviet Union. One of the organizations prominent in this campaign was the American Committee for the Settlement of Jews in Birobidjan (or Ambijan) formed in 1934. A tireless proponent of settlement in Birobidzhan, Stefansson appeared at countless Ambijan meetings, dinners, and rallies, and proved an invaluable resource for the group. Ambijan produced a 50 page Year Book at the end of 1936, full of testimonials and letters of support. Among these was one from Stefansson, who was now also listed as a member of Ambijan's Board of Directors and Governors: "The Birobidjan project seems to me to offer a most statesmanlike contribution to the problem of the rehabilitation of eastern and central European Jewry," he wrote. Ambijan's national conference in New York on November 25–26, 1944 pledged to raise $1 million to support refugees in Stalingrad and Birobidzhan. Prominent guests and speakers included New York Representative Emanuel Celler, Senator Elbert D. Thomas of Utah, and Soviet Ambassador Andrei Gromyko. A public dinner, attended by the delegates and their guests, was hosted by Vilhjalmur and his wife, Evelyn Stefansson. Vilhjalmur was selected as one of two vice presidents of the organization. However, with the growing anti Soviet feeling in the country after World War II, "exposés" of Stefansson began to appear in the press. In August 1951, he was denounced as a communist before a Senate Internal Security subcommittee by Louis F. Budenz, a Communist turned Catholic. Stefansson himself may have by then had some second thoughts about Ambijan since his posthumously published autobiography conspicuously made no mention of his work on its behalf. The same is true of his otherwise very complete obituary in The New York Times of August 27, 1962.
Ет тағамдарын ғана қолдауға шақыру
Стефанссон диеталық шеңберде, әсіресе өте төмен көмірсулы диетаға қызығушылық танытатын адамдар арасында қызығушылық тудырады. Стефанссон инуиттердің диетасының шамамен 90% ет пен балықтан тұратынын анықтады. Инуиттер жылына алты-тоғыз ай бойы майлы ет пен жаңа балықтан басқа ештеңе жемейтін, бұл қазіргі кезде «көмірсусыз» диета деп қарастырылуы мүмкін. (Техникалық тұрғыдан алғанда, диетада өте аз көмірсу бар, себебі инуиттер жеген жаңа балықта шамалы гликоген мөлшері болады.) Стефанссон өзінің және Еуропа, Қара және Оңтүстік теңіз аралдарынан шыққан әріптестерінің мұндай диетада «толыққанды сау» екенін анықтады. Инуиттермен алғашқы тәжірибесінен бірнеше жыл өткен соң, Стефанссон американдық Табиғат тарихы мұражайы үшін зерттеу жүргізу мақсатымен доктор Карстен Андерсонмен бірге Арктикаға оралды. Оларға қажеттінің бәрі, тіпті бір жылдық «цивилизациялық» тағаммен де қамтамасыз етілді. Бірақ олар одан бас тартып, жерден күнкөріс табуды жөн көрді. Бір жылдық жоба төрт жылға созылды, осы уақыт ішінде екі адам тек Канаданың Арктика аймағында аулап алған ет пен балықты жеді. Екеуінің де төрт жылдық тәжірибеден кейін қандай да бір жағымсыз салдары болған жоқ. Стефанссон Уильям Бантинг сияқты, дене қажетті мөлшерде тамақтанса, көмірсулар шектеліп, жалпы калория саны ескерілмесе, жұмыс істей алады, сау, күшті және жіңішке бола алады деген қорытындыға келді. Стефанссонның тек ет диетасының тиімділігі туралы хабарлағанда күмән туды, бірақ кейінгі зерттеулер мен талдаулар оның тұжырымдамасын растады. Көптеген зерттеулер инуиттердің диетасының ерекше кетогендік диета екенін көрсетті. Инуиттердің диетасы шикі еттегі гликогеннен калорияның бір бөлігін алғанымен, жергілікті инуиттер негізінен қайнатылған жаңа балық пен карибу, кит немесе теңіз түлені сияқты майлы ет жеді, кейде шикі балық та жейтін. Диета туралы қате түсініктерге қарсы тұру үшін Стефанссон және оның серігі Карстен Андерсон 100% ет диетасын қатаң бақылаудағы зертхана жағдайында бірнеше апта бойы жей алатынын көрсету үшін ресми зерттеу жүргізуге келісті. Қалған бір жыл бойы оларды диеталық талаптарды орындауын қадағалау үшін жалданып алынған бақылаушылар бақылады. «Көрінбейтін күш: қоғамдық қатынастар» кітабында бір кезде «қоғамдық қатынастар саласының деканы» деп есептелген Пенделтон Дадлидің американдық ет институтын осы зерттеуді қаржыландыруға көндіргені айтылады. Зерттеу нәтижелері жарияланды. Осы уақыт ішінде Андерсонның денесінде гликозурия пайда болды, бұл әдетте емделмеген диабетпен байланысты. Бірақ диабет патологиясынан айырмашылығы, осы зерттеуде гликозурия Андерсонның денесінде төрт күн бойы сақталды және 100 грамм глюкозаны қабылдаумен және пневмониясының алғашқы үш күнінде, ол сұйықтық пен көмірсуларға толы тағамдарды жеген кезде байқалды. Бұл жағдай шешілгеннен кейін гликозурия жоғалып кетті. Зерттеушілердің өтініші бойынша Стефанссонға бір уақытқа ғана майсыз ет жеуді тапсырды. Стефанссон Арктикада өте майсыз еттің кейде «асқазан-ішек бұзылыстарын» тудыратынын атап өтті. Оның бұрынғы тәжірибесі бойынша, майсыз ет екінші немесе үшінші аптадан кейін ауруға әкелді. Стефанссон Бельвюде үшінші күні жүрек айну мен диареяны сезінді. Стефанссон аурудың тез басталуын оған бұрын жеген майлы етке қарағанда берілген майсыз етпен байланыстырды. Майлы ет жегеннен кейін ол екі күн ішінде толыққанды сауығып кетті. Алайда, алғашқы бұзылыстан кейін «он күнге созылған ішек қату» пайда болды. Олар тек қана өздері қалаған майлы етті жегенде, қоректік заттардың жетіспеушілігіне байланысты проблемалар болған жоқ. Екеуі де сау-сәу болып қалды, олардың ішектері қалыпты жұмыс істеді, бірақ нәжісі кішірек болды және иісі болмады. Стефанссонның гингивиті эксперимент аяқталғанға дейін жоғалып кетті, бірақ оның тістерінде тартар жиналуының артуы байқалды. Бұл эксперимент кезінде оның тәулігіне 2000-3100 калорияға дейін жегені анықталды, ал оның энергиясының шамамен 80% жануар майынан, ал 20% жануар ақуызынан алынды. Күнделікті мөлшерде 100-140 грамм ақуыз, 200-300 грамм май және 7-12 грамм көмірсулар қабылдады.
Stefansson is also a figure of considerable interest in dietary circles, especially those with an interest in a very low carbohydrate diet. Stefansson documented the fact that the Inuit diet was then consisted about 90% meat and fish. Inuit would often go six to nine months a year eating nothing but fatty meat and fresh fish, which might currently be perceived as a 'zero carb' / no carbohydrate diet. (The diet technically contains a very low amount of carbohydrates, as the fresh fish that the Inuit ate would have had a small amount of glycogen.) Stefansson found that he and his fellow explorers of European, Black, and South Sea Islands descent were also “perfectly healthy” on such a diet. Some years after his first experience with the Inuit (known as Eskimos in Stefansson's time), Stefansson returned to the Arctic with a colleague, Dr. Karsten Anderson, to carry out research for the American Museum of Natural History. They were supplied with every necessity, including a year's supply of 'civilised' food. They declined, electing instead to live off the land. In the end, the one year project stretched to four years, during which time the two men ate only the meat they could kill and the fish they could catch in the Canadian Arctic. Neither of the two men suffered any adverse after effects from their four year experiment. Stefansson deduced, as had William Banting, that the body could function, remain healthy, vigorous, and slender if a diet in which as much food was eaten as the body required, with only carbohydrates restricted and the total number of calories ignored. While there was considerable skepticism when Stefansson reported his findings about the viability of an exclusively meat diet, his claims have been borne out in later studies and analyses. In multiple studies, it was shown that the Inuit diet was a unique ketogenic diet. While the Inuit diet derived a percentage of its calories from the glycogen found in the raw meats, the native Inuit ate a diet of primarily stewed (boiled) fresh fish and fatty meats such as caribou, whale, or seal, while occasionally eating raw fish. To combat erroneous conventional beliefs about diet, Stefansson and his fellow explorer Karsten Anderson agreed to undertake an official study to demonstrate that they could eat a 100% meat diet in a closely observed laboratory setting for the first several weeks. For the rest of an entire year, paid observers followed them to ensure dietary compliance. The book The Unseen Power: Public Relations states that Pendelton Dudley, once considered the "dean of public relations", convinced the American Meat Institute to fund this study. The results were published. Anderson had developed glycosuria during this time, which is normally associated with untreated diabetes. But unlike the pathology of diabetes, in this particular study, glycosuria was present in Anderson for four days and coincided only with the administration of a 100 gm of glucose for a tolerance test, and with the first three days of his pneumonia, where he received fluids and a diet rich in carbohydrate. Once that situation resolved, the glucosuria disappeared. At the researchers' request, Stefansson was asked to eat lean meat only for a time. Stefansson noted that in the Arctic, very lean meat sometimes produced "digestive disturbances". His prior experience was that lean meat would lead to illness after the second or third fatless week. Stefansson developed nausea and diarrhea on the third day at Bellevue. Stefansson attributes the fast onset of illness due to the lean meat that he was served versus the fattier caribou meat he consumed previously. After eating fatty meat, he fully recovered in two days. However, the initial disturbance was followed by "a period of persistent constipation lasting 10 days". There were no deficiency problems while eating only the kind of fatty meat they requested. The two men remained healthy; their bowels remained normal, except that their stools were smaller and did not smell. Stefansson's gingivitis disappeared by the end of the experiment although there was an increase in the deposit of tartar on his teeth. During this experiment his intake had varied between 2,000 and 3,100 calories per day and he derived an average of almost 80% of his energy from animal fat and almost 20% from animal protein. Daily intake varied from 100 140 grams of protein, 200 300 grams of fat, and 7 12 grams of carbohydrates.