Вайолет Трефусис (1894-1972) – британдық әлеуметтік тұлға, жазушы. Вита Сэквилл-Уэстпен ұзақ қарым-қатынасы, шығармалары мен әдебиеттегі рөлі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын қоғамдық өмірінен танымал тұлға және жазушы (1894–1972)
English socialite and author (1894–1972)
Вайолет Трефусис (туған есімі Кеппел; 6 маусым 1894 – 29 ақпан 1972) – ағылшын қоғамдық өмірінен танымал тұлға және жазушы. Ол ең алдымен жазушы Вита Саквилл-Уэстпен ұзаққа созылған махаббат оқиғасымен есімдері сақталған, бұл қарым-қатынас екеуінің де некелерінен кейін де жалғасты. Бұл оқиға екеуінің де романдарынан, Вирджиния Вульфтің «Орландо: Биография» романынан, сондай-ақ шамамен 1912-1922 жылдар аралығындағы көптеген хаттар мен естеліктерден көрініс тапқан. Ол Нэнси Митфордтың «Суық климаттағы махаббат» романындағы Леди Мондор және Гарольд Актонның «Жан гимназиясы» (1982) романындағы Мюриел кейіпкерлеріне шабыт берген болуы мүмкін. Трефусис өзі де көптеген романдар мен көркем емес туындыларды, ағылшын және француз тілдерінде жазды. Оның кейбір кітаптары жақсы сатылса, ал кейбіреулері жарияланбады, ал оның жалпы сын тұрғысынан бағасы әлі де тым жоғары емес.
Violet Trefusis (née Keppel; 6 June 1894 – 29 February 1972) was an English socialite and author. She is chiefly remembered for her lengthy affair with the writer Vita Sackville West that both women continued after their respective marriages. It was featured in novels by both parties; in Virginia Woolf's novel Orlando: A Biography; and in many letters and memoirs of the period roughly from 1912 to 1922. She may have been the inspiration for aspects of the character Lady Montdore in Nancy Mitford's Love in a Cold Climate and of Muriel in Harold Acton's The Soul's Gymnasium (1982). Trefusis herself wrote many novels, as well as non fiction works, both in English and in French. Although some of her books sold well, others went unpublished, and her overall critical heritage remains lukewarm.
Ерте өмір
Вайолет Кеппел туған ол, Альбемарлдың 7-ші графының ұлы Джордж Кеппелге үйленген Элис Кеппелдің қызы еді. Кеппел отбасының мүшелері оның биологиялық әкесі Уильям Беккет, кейіннен 2-ші барон Гримторп, банкир және Уитбидің депутаты деп ойлады. Вайолет өзінің балалық шағын Лондонда өткізді, олардың отбасы Портман скверінде үйі болған. Ол төрт жасқа толғанда анасы Уэльс ханзадасы Альберт Эдуардтың ("Берти") сүйіктісі болды, ол 1901 жылдың 22 қаңтарында король Эдуард VII ретінде таққа отырды. Ол өмірінің соңына дейін, 1910 жылға дейін, шай ішу уақытында Кеппел үйіне үнемі келіп тұратын. (Джордж Кеппел бұл жағдайды білгенмен, сол кезде ыңғайлы жағдайда болды.) 1900 жылы Вайолеттің жалғыз сіңлісі Соня Розмари дүниеге келді. Соня король Карл III-нің жұбайы Камилланың анасы болды (соның салдарынан Вайолет оның шөбере қызы).
Born Violet Keppel, she was the daughter of Alice Keppel, who was married to George Keppel, a son of the 7th Earl of Albemarle. Members of the Keppel family thought her biological father was William Beckett, subsequently 2nd Baron Grimthorpe, a banker and MP for Whitby. Violet lived her early youth in London, where her family had a house in Portman Square. When she was four years old, her mother became the favourite mistress of Albert Edward ("Bertie"), the Prince of Wales, who succeeded to the throne as King Edward VII on 22 January 1901. He paid visits to the Keppel household in the afternoon around tea time on a regular basis until the end of his life in 1910. (George Keppel, who was aware of the affair, was conveniently absent at these times.) In 1900, Violet's only sibling, Sonia Rosemary, was born. Sonia was the maternal grandmother (and Violet therefore the great aunt) of Queen Camilla, consort of King Charles III.
Жеке өмір
Трефузис ең әйгілісі Вита Саквилл-Уэстпен болған махаббаты үшін танылды. Вирджиния Вулф мұны 1928 жылғы «Орландо» романында салыстыру арқылы бейнеледі. Саквилл-Уэсттің романтикалық өмірбаянында Трефузис орыс ханшайымы Саша кейіпінде көрінеді. Екеуі де осы махаббатқа қатысты ойдан туған әңгімелер жазды («Challenge» – Саквилл-Уэст, «Broderie Anglaise» – Трефузис, француз тілінде). Саквилл-Уэсттің ұлы Найджел Николсон 1973 жылы «Неке портреті» атты ақиқатқа негізделген туындысын жазды. Ол анасының хаттарына сүйенді және әкесінің пікірлерін қоса, кеңейтілген «түсіндірмелер» енгізді. Мұндай еңбектер оқиғаның басқа жақтарын ашты. Трефузис кейіпкерінің іздерін басқа романдарда да көруге болады, мысалы, Нэнси Митфордтың «Суық климаттағы махаббат» (1949) романындағы леди Мондор және Гарольд Актонның «Рухтың жаттығу залы» романындағы Мюриел. Оқиғаға қатысушылардың әрқайсысы көптеген хаттар мен күнделіктерде өз ойларын қалдырды. Элис Кеппель, Виктория Саквилл-Уэст, Гарольд Николсон, Денис Трефузис және Пэт Дэнси де осы оқиғаға қатысты құжаттар қалдырды. Диана Сухамидің «Мисс Кеппель және оның қызы» (1997) романы оқиғаның және оның басты кейіпкерлерінің шолуын ұсынады. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін бірнеше күн өткен соң Вайолет пен Вита Францияға бірнеше айға кетті. Витаның өзіне тән талаптары мен некеге қарсылығынан Вайолет Дениске үйлену шарты ретінде онымен қарым-қатынасқа түспеуге уәде беруге мәжбүр болды. Ол келісім берді, ал 1919 жылдың 16 маусымында олар үйленді. Сол жылдың соңында Вайолет пен Вита Францияға екі айлық сапар жасады: оның қарындасының талабы бойынша, Денис Вайолетті Францияның оңтүстігінен алып келді, өйткені олардың жеңіл мінез-құлқы туралы әңгімелер Лондонға жетіп үлгерді. 1920 жылдың ақпанында олар тағы да қашып кетті. Гарольд пен Денис екі орындық ұшақта оларды қуды. Екі жұптың Амиенде қызу даулары болды. Соңында Гарольд Витаға Вайолеттің оған (Дениспен) адалсыздық жасағанын айтты. Вайолет түсіндіруге тырысты және Витаның кінәсіз екеніне сендірді. Бірақ Вита тым ашулы болғандықтан тыңдағысы келмеді және Вайолетті кем дегенде екі ай көруге шыдамайтынын айтып, қашып кетті. Алты аптадан кейін Вита Францияға Вайолетпен кездесу үшін оралды. Мисс Кеппель осы оқиғаны Лондоннан жасыруға тырысты, өйткені Вайолеттің әпкесі Сония Роланд Кубитке үйленуге дайындалып жатқан еді. Вайолет 1920 жылдың көп бөлігін шетелде өткізді, үнемі хаттар арқылы Витаға жақын болуға тырысты. 1921 жылдың қаңтарында Вита мен Вайолет Францияға соңғы сапар жасады, онда олар алты апта бірге болды. Осы кезде Гарольд Вита осылай жалғастырса, некелерін бұзумен қорқытты. Наурыз айында Вита Англияға оралғанда, бұл оқиғаның соңы болды. Вайолет Италияға жіберілді, ал ол жерден өзінің соңғы үмітсіз хаттарын ортақ досы Пэт Дэнсиге жазды, тікелей Витаға жазуға тыйым салынғандықтан. Жыл соңында Вайолет шындыққа көніп, өмірін бастапқыдан құруға мәжбүр болды. Екінші дүниежүзілік соғыс Трефузисті Британияға оралуға мәжбүрлегеннен кейін, екі бұрынғы ғашық 1940 жылы қайта кездесті. Олар бір-бірімен хабарласып, бір-біріне жылы хаттар жазып тұрды.
Trefusis is best remembered for her love affair with the wealthy Vita Sackville West. Virginia Woolf described this by analogy in her 1928 novel Orlando. In this romanticized biography of Sackville West, Trefusis is represented by the Russian princess Sasha. The two women both wrote fictional accounts that referred to this love affair (Challenge by Sackville West, and Broderie Anglaise, a roman à clef in French by Trefusis). Sackville West's son Nigel Nicolson wrote the non fiction Portrait of a Marriage (1973), based on material from his mother's letters, and adding extensive "clarifications", including some of his father's point of view. Such works explored other aspects of the affair. Aspects of Trefusis' character also featured in other novels, including Lady Montdore in Nancy Mitford's Love in a Cold Climate (1949), and Muriel in Harold Acton's The Soul's Gymnasium. Each of the participants left extensive written accounts in surviving letters and diaries. Alice Keppel, Victoria Sackville West, Harold Nicolson, Denys Trefusis and Pat Dansey also left documents that referred to the affair. Diana Souhami's Mrs Keppel and her Daughter (1997) provides an overview of the affair and of the main actors in the drama. A few days after the Armistice, Violet and Vita went to France for several months. Because of Vita's exclusive claim, and her own loathing of marriage, Violet made Denys promise never to have sex with her as a condition for marriage. He apparently agreed, for on 16 June 1919 they married. At the end of that year, Violet and Vita made a new two month excursion to France: ordered to do so by his mother in law, Denys retrieved Violet from the south of France when new gossip about her and Sackville West's loose behaviour began to reach London. The next time they left, in February 1920, was to be the final elopement. Harold and Denys pursued the women, flying to France in a two seater aeroplane. The couples had heated scenes in Amiens. The climax came when Harold told Vita that Violet had been unfaithful to her (with Denys). Violet tried to explain, and assured Vita of her innocence. Vita was much too angry and upset to listen, and fled saying she couldn't bear to see Violet for at least two months. Six weeks later Vita returned to France to meet Violet. Mrs Keppel desperately tried to keep the scandal away from London, where Violet's sister, Sonia, was about to be married (to Roland Cubitt). Violet spent much of 1920 abroad, clinging desperately to Vita via continuous letters. In January 1921, Vita and Violet made a final journey to France, where they spent six weeks together. At this time, Harold threatened to break off the marriage if Vita continued her escapades. When Vita returned to England in March, it was practically the end of the affair. Violet was sent to Italy; and, from there she wrote her last desperate letters to their mutual friend Pat Dansey, having been forbidden from writing directly to Vita. At the end of the year, Violet had to face the facts and start to build her life from scratch. The two former lovers met again in 1940, after the progress of the Second World War forced Trefusis to return to Britain. The women continued to keep in touch and send each other affectionate letters.
Мансап
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лондонда Трефузис "La France Libre" радиосының хабар таратуына қатысып, соғыстан кейін оған Францияның "Құрмет легионы" ордені табысталды; ол сондай-ақ Италия Республикасының Еңбегі үшін орденінің командирі атанды. Трефузистің кітаптарына сыншылар әртүрлі баға берді. Кейбір сыншылар Трефузистің "көркемдік байқауының керемет қабілеті" мен "көптеген кітаптарында еліктеу және стильдегі шеберлігі" бар екенін айтты. Бұл қасиеттері оның ағылшын және француз тілдерінде жазған романдарынан көрінеді. Басқа сыншылар оның кітаптары әдеби шедевр емес десе де, жақсы сатылып, оқырмандарына ұнады деп мәлімдеді. Ол басқа авторлардың туындыларындағы маңызды кейіпкер ретінде жиі пайда болды. Нэнси Митфорд өзінің "Суық климаттағы махаббат" романындағы Леди Мондор кейіпкерін Трефузис прототипінде жасады. Ол Сирил Конноллидің "The Rock Pool" романында, Гарольд Актонның "The Soul's Gymnasium" романында Мюриел рөлінде, Вита Саквилл-Весттің бірнеше романында және Вирджиния Вульфтың "Орландо: Биография" романында керемет "Принцесса Саша" бейнесінде сомдалды. Оның шығармаларының көп бөлігі XX ғасырды қамтыса да, олардың көпшілігі жарық көрмеді. Әйелдер жазушыларының ұмытылған мұрасын қайта жаңғыртуға арналған "Вираго" баспасы осы кемшілікті толтыруға кірісті. Олар Лорна Сейдж пен Лиза Сент-Обин де Теранның кіріспелерімен оның екі романын жариялады, бірақ авторлық құқық мәселелеріне байланысты тоқтап қалды. Сонымен қатар, британдық сыншылар арасында Трефузистің жақтасы болған Лорна Сейдж, жоспарлағандай, оның басқа шығармаларын жариялауға көмектесе алмай қайтыс болды.
During the Second World War in London, Trefusis participated in the broadcasting of "La France Libre", which earned her a Legion d'Honneur after the war; she was also made a Commander of the Order of Merit of the Italian Republic. Trefusis received mixed reviews on her books. Some critics credited Trefusis with an "excellent gift of observation" and a "talent for mimicry and flair for decor in most of her books". These qualities were said to be evident in her novels written in English and in French. Other critics stated that her books were not great literature, although they sold well and her readers enjoyed them. She made many appearances as a pivotal character in other writers' fiction. Nancy Mitford based Lady Montdore, a character in her novel Love in a Cold Climate, on Trefusis. She featured in Cyril Connolly's The Rock Pool, in Harold Acton's The Soul's Gymnasium as Muriel, in several novels by Vita Sackville West, and in Virginia Woolf's Orlando: A Biography as the ravishing "Princess Sasha". Although her writings spanned much of the twentieth century, many were unpublished. Virago, a publishing house devoted to recovering the forgotten work of women writers, set about compensating for this. They brought out two of her novels with introductions by Lorna Sage and Lisa St Aubin de Teran, but were eventually defeated by copyright difficulties. In addition, Lorna Sage, Trefusis' great champion among British critics, died before she could assist in the publication of further works by Trefusis, as she planned.
Францияда өмір сүрген жылдары
1923 жылдан бастап Трефузис, Сингер тігін машинасының мұрагері Виннаррета Сингердің көптеген жақындарының бірі болды, оның әкесі Исаак Сингер және әйелі гомосексуал принц Эдмонд де Полиньяк еді, ол оны Париждегі көркем әлемге таныстырды. Трефузис анасының "қоғамдық тұрғыдан қабылданбалы" болу үлгісіне көбірек ыңғайласты, бірақ сонымен бірге сексуалдық бағытында өзгеріс жасамады. Нэнси Митфорд Трефузистің автобиографиясы "Міне, Вайолет Трефузис жатыр" деп аталуы керек деді және оның кейіпкері Леди Мондорды "Суық климаттағы махаббат" романында оның өмірінен бейімдеді. Кейіннен 1981 жылы Франция Республикасының президенті болған Франсуа Миттеран, La Paille & le Grain атты күнделігінде 1972 жылдың 2 наурызында Вайолет Трефузиспен достығы туралы айтады, ол оның қайтысы туралы хабарлама келген "телеграмманы" алды. Ол 1971 жылғы Рождествоға дейін Флоренцияға оны зияратқа барғанын, өмірінің соңғы айларында екенін білгенін айтады: ол Флоренциядағы үйінде екінші дүниежүзілік соғыстың басында Сыртқы істер министрлігінің жоғары лауазымды қызметкері болған Франк Эштон Гваткинмен бірге кешкі ас ішті.
From 1923 on, Trefusis was one of the many lovers of the Singer sewing machine heiress Winnaretta Singer, daughter of Isaac Singer and wife of the homosexual Prince Edmond de Polignac, who introduced her to the artistic beau monde in Paris. Trefusis conceded more and more to her mother's model of being "socially acceptable" but, at the same time, not wavering in her sexuality. Nancy Mitford said that Trefusis's autobiography should be titled Here Lies Violet Trefusis, and partly based the character of Lady Montdore in Love in a Cold Climate on her. François Mitterrand, who later became President of the French Republic in 1981, in his chronicle La Paille & le Grain, mentions his friendship with Violet Trefusis under 2 March 1972, when he received "the telegram" informing of her death. He goes on to discuss how, before Christmas 1971, he went to Florence to visit her as he knew she was in her last months of life: he had dinner with her and Frank Ashton Gwatkin, who was a senior Foreign Office official at the beginning of the Second World War, at her house in Florence.
Өлім және мұра
Трефусис 1972 жылы 29 ақпанда Белосгуардодағы Л'Омбреллинода қайтыс болды. Ол тамақ сіңірудің бұзылуынан туған ашаршылықтан қайтыс болды, және Сен-Лоп-де-Наудтағы монахтардың асханасында, оның мұнарасының жанында. 1990 жылы BBC-нің "Неке портреті" атты мини-сериалында Вайолет Трефузистің рөлін Кэтрин Харрисон сомдады.
Trefusis died at L'Ombrellino on the Bellosguardo on 29 February 1972. She died of starvation, the effect of a malabsorption disease. and in Saint Loup de Naud in the monks' refectory near her tower. In the 1990 BBC mini series Portrait of a Marriage, Violet Trefusis is portrayed by Cathryn Harrison.