Автокөлік телефондарының тарихы мен дамуы

Кіріспе

Автокөлікте пайдалануға арналған телефон

Автокөлік телефоны – автомобильге арнайы жасалған және орнатылған ұялы радиотелефон. Бұл қызмет Bell жүйесімен бастау алған және алғаш рет 1946 жылдың 17 маусымында АҚШ-тың Миссури штатындағы Сент-Луис қаласында қолданылған.

Шолу

Бастапқы жабдық салмағы , ал бастапқыда қалалық аудандағы барлық пайдаланушылар үшін тек 3 канал болды. Кейіннен қосымша лицензиялар қосылып, жалпы саны 32 каналға дейін 3 жиілік диапазонында (IMTS жиіліктерін қараңыз) құрады. Бұл қызмет Солтүстік Американың көп бөлігінде 1980 жылдарға дейін қолданылды. 1946 жылдың 2 қазанында Motorola байланыс құралдары Чикагодағы Illinois Bell Телефон Компаниясының жаңа автомобиль радиотелефон қызметі бойынша алғашқы қоңырауды жасады. Радиожиіліктердің шектеулі санына байланысты қызмет тез арада толып кетті. Финляндияда автомобиль телефоны қызметі алғаш рет 1971 жылы нөлдік буын ARP (Autoradiopuhelin, немесе Автомобиль радиотелефоны) қызметінде қолжетімді болды. 1982 жылы оны Скандинавия және басқа да шалғай аймақтарда қолданылатын 1G жүйесі NMT (Nordic Mobile Telephone) алмастырды. Батыс Германияда автомобиль телефон қызметі алғаш рет 1958 жылы A Netz қызметі ретінде пайда болды. 1971 жылы ол шамамен 11 000 абонентке жетті және 1972 жылы B Netz қызметімен алмастырылды, ол тікелей қоңырау шалу мүмкіндігін ұсынды, қоңырауды қосу үшін оператордың араласуы қажет болмады. Дегенмен, абонентке қоңырау шалу үшін оның орналасқан жерін білу қажет еді, себебі телефон оған қызмет көрсететін базалық станцияның аймақтық кодына сәйкес келетін жергілікті кодты қабылдайды. 1985 жылы оны C Netz 1G жүйесі алмастырды. Солтүстік Америкада автомобиль телефондары әдетте Mobile Telephone Service (MTS), яғни Мобильді телефон қызметі, немесе Improved Mobile Telephone Service (IMTS), яғни Жақсартылған мобильді телефон қызметін пайдаланды, бұл қызметтер 1984 жылы аналогты ұялы байланыс қызметіне (AMPS) жол берді. AMPS технологиясы АҚШ-та 2008 жылы тоқтатылды. Традициялық автомобиль телефоны жоғары қуатты транслятор және сыртқы антеннаны пайдаланатындықтан, ұялы телефондар нашар немесе мүлдем жұмыс істемейтін ауылдық немесе дамылмаған аймақтар үшін өте қолайлы. Алайда, АҚШ Федералды байланыс комиссиясының қазіргі ережелеріне сәйкес, операторлар E911 стандартына сәйкес келмейтін, мысалы, аналогты құрылғыларды қосу үшін айып төлеуге міндетті. 1980 жылдары автомобиль телефоны ұялы телефоннан гөрі танымал болды. Бірақ 1990 жылдардағы ұялы телефондардың қарқынды даму кезеңінде ұялы телефондар жеңіл және қолжетімді болғандықтан, автомобиль телефондарының танымаллығы төмендеді. 2000 жылдарға қарай ұялы телефондардың ыңғайлылығы және Bluetooth сияқты автомобильдегі ұялы телефондарды интеграциялайтын технологиялардың пайда болуына байланысты автомобиль телефондары сирек кездесе бастады. 2008 жылға дейін Nokia 810 және Motorola VC6096 GSM желілерімен пайдалануға арналған, сондай-ақ NAL Research компаниясы Iridium спутниктік желісі үшін жасалған автомобиль телефондары сатылымда болды. Motorola АҚШ тұтынушыларына m800 және m900 автомобиль телефондарын ұсынды, олар тиісінше CDMA және GSM желілерімен пайдалануға арналған. Кейбір автомобиль телефондары түсті экрандарымен жабдықталған және жоғары жылдамдықты деректермен байланыс құруға, сондай-ақ Bluetooth арқылы басқа телефондарда сақталған SIM карталарына қол жеткізуге мүмкіндік берді. 2008 жылдан бері көптеген автомобильдерде тұтынушының ұялы телефонын Bluetooth сымсыз байланысы арқылы немесе кіріктірілген трансиверді пайдалануға арналған кіріктірілген «қолы бос» жүйелер орнатылған. Бұл жүйелер ішкі микрофонды және автомобильдің аудио жүйесін пайдаланады, сондай-ақ дауыстық белсендіру және басқару мүмкіндіктерін ұсынады.

The original equipment weighed , and there were initially only 3 channels for all the users in the metropolitan area. Later, more licenses were added, bringing the total to 32 channels across 3 bands (See IMTS frequencies). This service was used at least into the 1980s in large portions of North America. On October 2, 1946, Motorola communications equipment carried the first calls on Illinois Bell Telephone Company's new car radiotelephone service in Chicago. Due to the small number of radio frequencies available, the service quickly reached capacity. In Finland, car phone service was first available in 1971 on the zero generation ARP (Autoradiopuhelin, or Car Radiophone) service. This was succeeded in 1982 by the 1G system NMT (Nordic Mobile Telephone), used across Scandinavia and in other often remote areas. In West Germany, the car phone service was first released in 1958 as the A Netz service. In 1971, it reached its capacity limit of almost 11,000 subscribers and was succeeded by B Netz in 1972, which featured direct dialling, not requiring a human operator to connect calls. However, in order to reach a subscriber, one would still need to know their location since the handset would assume the local area code of the base station serving it. It was succeeded in 1985 by the C Netz 1G system. In North America, car phones typically used the Mobile Telephone Service (MTS), which was first used in St. Louis, or Improved Mobile Telephone Service (IMTS) before giving way to analog cellular service (AMPS) in 1984. AMPS technology was discontinued in the United States in 2008. Since a traditional car phone uses a high power transmitter and external antenna, it is ideal for rural or undeveloped areas where mobile handsets may not work well or at all. However, due to current US Federal Communications Commission regulations, carriers must pay penalties for activating any equipment that is not an E911 compliant device, such as analog. In the 1980s, the car phone was more popular than the mobile phone. However, as mobile phones became lighter and more affordable during the mobile phone boom in the 1990s, car phones became less common. By the 2000s, car phones had become uncommon due to the convenience of mobile phones along with in car mobile phone integrative technologies such as Bluetooth. There were still some car phones available as recently as 2008, including the Nokia 810 and the Motorola VC6096 for use with GSM networks and a car phone made by NAL Research for the Iridium satellite network. Motorola provided US customers with the m800 and m900 car phones, for use with CDMA and GSM networks respectively. Some car phones had colour screens and supported high speed data connections as well as the ability to access SIM cards stored in other phones via Bluetooth. Since 2008, many automobiles have featured integrated, "hands free" systems to utilize a consumer's mobile phone, via a Bluetooth wireless link or use an integrated transceiver. The systems use an internally mounted microphone, and the car's audio system, and may feature voice activation and control.