Уильям Бондс: 27 жылдық клубдық мансап және екі рет Англия кубогының жеңімпазы

Кіріспе

Уильям Артур Бондс (1946 жылы туған) – бұрынғы кәсіби футболшы және жаттықтырушы. Ол 27 жыл бойы ойыншы және жаттықтырушы ретінде «Вест Хэм Юнайтед» клубымен тығыз байланысты болған. 21 маусымдық карьерасында ол «Вест Хэм» сапында 799 рет негізгі құрамда ойнады.

Өмірбаян

Лондонның оңтүстік-шығысындағы Вулвич қаласында туған Бондс, жақын жердегі Элтемде өсті. Ол демалыс күндері балалар командасы "Моатбридж" және Кент мектеп құрамасы үшін ойнады. 15 жасында мектепті бітіргеннен кейін "Чарлтон Атлетик" клубының жасөспірімдер құрамына қосылды. Ол жастар және "А" командаларында, сондай-ақ кейде резервтік командада ойнады. 1964 жылдың қыркүйек айында, 18 жасқа толуға аздай қалғанда, ол негізгі құрамға қосылды.

Клубтық мансап

Бондс 1965 жылғы ақпанда «Нортгемптон Таунға» қарсы «Шарлтон» сапында Лигада дебют жасады және бірінші командада тұрақты ойыншыға айналды. Ол 95 Лига матчында бір гол соқты, содан кейін 1967 жылғы мамырда Рон Гринвудтың шақыруымен 50,000 фунт стерлингке «Вест Хэм Юнайтед» клубына қосылды. Сол айда ол Кен Браунның арнаулы матчында «Вест Хэм» сапында алғашқы ойынын өткізді. 1967-68 маусымының ашылу ойынында «Шеффилд Уэнсдейге» қарсы Лигада дебют жасады. Ол 1968-69 және 1969-70 маусымдарында үздіксіз өнер көрсетті, 124 Лига матчына қатысты. Бондс 1970-71 маусымда Гринвуд оны орта алаңға ауыстырғанға дейін үш маусым бойы оң қорғаушы ретінде өнер көрсетті, онда ол Тревор Брукингтің дағдыларын толықтырды. 1974 жылғы наурызда Бобби Мур кеткеннен кейін Бондс капитандыққа тағайындалды және клубты 1975 жылы «Фулхэмге» қарсы ФА кубогының финалында жеңіске жеткізді, ал 1976 жылы Еуропа Кубок иелері кубогының финалына шықты. 1974-75 маусымының екінші жартысында және 1975-76 маусымының басында болған жамбас жарақатының кедергісіне қарамастан. Гринвуд Бондсты 1976-77 маусымының соңында Томми Тейлормен бірге орталық қорғауға көшірді, онда ол допты қорғаныстан алып шыға алды. Ол «Вест Хэммен» 1977-78 маусымының соңында бірінші дивизионнан төмендеді, бірақ 1980 жылы «Арсеналға» қарсы ФА кубогының финалында жеңіске жетіп, «Вест Хэм» капитаны ретінде ФА кубогын екі рет көтеріп алған жалғыз ойыншы атанды. 1980-81 маусымында ол «Вест Хэмді» Лига кубогының финалына жеткізді, бірақ қайталама матчта «Ливерпульге» есе жіберді, содан кейін Бірінші дивизионға қайта оралды. Бондс 1982-83 маусымында Бобби Мурдың клубтық рекордтық көрсеткішін жаңартты және 1984 жылғы мамырда «ресми түрде» зейнеткерлікке шықты, капитандық лентасын Алвин Мартинге тапсырды. Бірінші команда ойыншыларының көптеген жарақаттарына байланысты ол құрамаға оралып, 1984-85 маусымында 26 Лига және кубок матчына қатысты. Ол бақайшақ жарақатына байланысты 1985-86 маусымын өткізіп жіберді, бірақ 40 жасқа толғаннан кейін 1986-87 маусымында бірінші командада өзін қайта көрсетті. 1987-88 маусымының соңғы екі матчында тізе жарақаты алғаннан кейін, 1988 жылдың жазында зейнеткерлікке шығуға шешім қабылдады, соңғы матчын 1988 жылғы сәуірде «Саутгемптонға» қарсы өткізіп, 41 жас 226 күнді құрады. Бондс 20 жылдан астам клубта ойыншы ретінде қызмет етті, клуб тарихында рекордтық 663 Лига матчында 48 гол соқты. Ол жергілікті батыр ретінде танылды және 1971, 1974, 1975 және 1987 жылдары «Жылдың балғасы» аталымын жеңіп алды. 1988 жылғы қаңтарда Британ империясының орденінің мүшесі (MBE) болып тағайындалды және 1988 жылғы сәуірде әріптес кәсіби футболшылары PFA Merit Award сыйлығымен марапатталды. 2013 жылғы мамырда Бондс «Вест Хэм Юнайтедтің» тұңғыш өмір бойына жетістіктер жиынтығы үшін марапатталды. 2019 жылғы 6 ақпанда Лондон стадионындағы Шығыс трибунасының атын Билли Бондс трибунасы деп өзгерту туралы хабарланды. Ашылу рәсімі 2 наурызда «Вест Хэмнің» «Ньюкасл Юнайтедке» қарсы үй матчы алдында өтті.

Bonds made his League debut for Charlton against Northampton Town in February 1965 and became a regular in the first team, going on to make 95 League appearances, scoring one goal, before being signed by Ron Greenwood for West Ham United for a fee of £50,000 in May 1967. He made his first appearance for West Ham in a testimonial match for Ken Brown in the same month and made his League debut against Sheffield Wednesday in the opening game of the 1967–68 season. He was ever present in the 1968–69 and 1969–70 seasons and played 124 consecutive league games until injury ended his run of appearances in October 1970. Bonds played his first three seasons as a right back before Greenwood switched him to midfield in the 1970–71 season where he counterbalanced the skills of Trevor Brooking. After the departure of Bobby Moore in March 1974, Bonds was appointed to the captaincy and led the club to an FA Cup final victory over Fulham in 1975 and to the final of the 1976 European Cup Winners' Cup despite a groin injury that interrupted the latter half of the 1974–75 season and part of the 1975–76 season. Greenwood moved Bonds from midfield to the back four as centre half alongside Tommy Taylor shortly before the end of the 1976–77 season, where he was able to come out from defence with the ball. He experienced relegation with West Ham at the end of the 1977–78 season but led West Ham to a second FA Cup victory over First Division club Arsenal in 1980, becoming the only West Ham captain to lift the FA Cup on two occasions. In 1980–81, he led West Ham to the final of the League Cup, which was lost to Liverpool after a replay, and to promotion back to the First Division. Bonds passed Bobby Moore's club record of appearances in 1982–83 and 'officially' retired in May 1984, relinquishing the captaincy to Alvin Martin. A spate of injuries to first team players saw him return to the squad and make 26 league and cup appearances in 1984–85. He missed the entire 1985–86 season due to a toe injury but, having passed his 40th birthday, he was able to re establish himself in the first team during the 1986–87 season. A knee injury that forced him out of the last two games of the 1987–88 season led to a decision to finally retire in the summer of 1988, having played his last game at Southampton in April 1988 at the age of 41 years and 226 days. Bonds had remained at the club as a player for over 20 years, scoring 48 goals in a club record 663 League appearances. He established himself as a local hero and was the supporters' choice for 'Hammer of the Year' in 1971, 1974, 1975 and 1987. He was appointed Member of the Order of the British Empire (MBE) in January 1988 and was presented with the PFA Merit Award in April 1988 by his fellow professional players. In May 2013 Bonds was awarded West Ham United's first ever lifetime achievement award. On 6 February 2019, it was announced that the East Stand at London Stadium would be renamed the Billy Bonds Stand. The unveiling took place ahead of West Ham's home fixture against Newcastle United on 2 March.

Халықаралық мансап

Бондс Англияның 23 жасқа дейінгі құрамасында екі рет ойнады және 1977 жылғы қарашада Италияға қарсы өткен әлем чемпионатына іріктеу ойынында бас құраманың ойынға қатыспаған қосалқы ойыншысы ретінде құрамда болды. 1980-1981 маусымының соңғы матчында қақпашы Фил Паркспен соқтығысып, Бондс екі қабырғасын жарақаттады, бұл оның 1981 жылғы мамырда Бразилияға қарсы Англия құрамасына шақырылуына кедерес келтірді. Сол кезде Бондс пен Альвин Мартин Англия құрамасында дебют жасауға мүмкіндік алған еді.

Басқарушылық мансап

Бонд 1988 жылы ойыншы ретінде карьерасын аяқтағаннан кейін, «Вест Хэм» клубының бас жаттықтырушысы Джон Лайл оны жастар командасының жаттықтырушысы етіп тағайындады. «Вест Хэм» командасы бірінші лигадан төмендегеннен кейін, Лайл 1989 жылдың шілдесінде клубты тастап кеткен кезде ол бас жаттықтырушы лауазымына үміткер болды, бірақ тағайындалмады. Алайда, жеті айдан кейін жаңа бас жаттықтырушы Лу Макари отставкаға шыққан соң, Бондс 1990 жылдың ақпан айында бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Толық маусымында ол команданы жоғары дивизионға көтерді, 1990-91 маусымда «Олдхэм Атлетик» командасынан кейін екінші орын алды, сондай-ақ ФА кубогының жартылай финалына жетіп, онда «Ноттингем Форест» командасына есе жіберді. Осы маусымда оған екінші рет құрмет көрсетілді. «Вест Хэм» 1991-92 маусымда соңғы орынға түсіп, бірінші лигадан шығып қалды, бірақ клуб басшылығы Бондқа сенім артты және ол команданы келесі маусымда қайтадан жоғары дивизионға көтерді, «Ньюкасл Юнайтед» командасынан кейін екінші орын алды. Бондс «Вест Хэм» командасын 1993-94 маусымдағы Премьер-лигада 13-орынға жеткізді, ал келесі жылы команда екінші дивизионның төменгі жартысында қалды.