Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Деннисон Стивенс (26 желтоқсан 1859 – 25 сәуір 1944) – американдық федералды және штаттық саясаткер. 1911–1916 жылдар аралығында АҚШ Өкілдер палатасының үш мәрте сайланған мүшесі Стивенс 1917–1923 жылдар аралығында Калифорнияның 24-ші губернаторы болды. Губернаторлыққа тағайындалғанға дейін Стивенс 1916–1917 жылдар аралығында Джон Мортон Эшлеманның қазасына байланысты Калифорнияның 27-ші вице-губернаторы қызметін атқарды, ал 1909 жылы Артур С. Харпердің отставкасынан кейін Лос-Анджелес қаласының мэрі болып қысқа мерзімге тағайындалды. Губернатор ретінде ол өзінің ілгерідегісі Хайрам Джонсон жасаған реформаларды сақтап, губернаторлық қызметінің барлық кезеңінде көзге түсті. 1922 жылы консервативтік платформада үгіт жүргізген Калифорния штатының қазынашысы Френд Ричардсонға қайта сайлануға ұтылды.
American politician (1859–1944)
William Dennison Stephens (December 26, 1859 – April 25, 1944) was an American federal and state politician. A three term member of the U. S. House of Representatives from 1911 to 1916, Stephens was the 24th governor of California from 1917 to 1923. Prior to becoming Governor, Stephens served as the 27th Lieutenant Governor of California from 1916 to 1917, due to the death of John Morton Eshleman, and served a brief time as Mayor of Los Angeles in 1909 due to the resignation of Arthur C. Harper. As Governor, he was a Progressive who kept the reforms made by his predecessor, Hiram Johnson, and remained visible throughout his governorship. He lost a bid for re election in 1922 to California State Treasurer Friend Richardson, who campaigned on a conservative platform.
Ерте өмір және мансап
Стивенс 1859 жылдың 26 желтоқсанында Огайо штатының Итон қаласында дүниеге келді. Ол Мартин мен Альвира Стивенстің тоғыз баласының үшіншісі болды. Адвокат болуды армандаған Стивенс заңгер болу үшін жақсылап оқыды, алайда отбасының қаржылық жағдайы оның табысын отбасына жұмсауды талап етті. 1876 жылы Итон орта мектебін бітірген соң, Стивенс үш жыл бойы мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді, кейін теміржол саласына инженер болып кірді. 1880 мен 1887 жылдар аралығында Стивенс Огайо, Индиана, Айова және Луизиана штаттарында теміржол құрылысын жоспарлауға көмектесті. 1887 жылы анасы Альвираның денсаулығы нашарлағандықтан, оның жақсаруы үшін жылы және құрғақ климат іздеуге тура келді. Стивенс отбасы, Уильям да бар, сол жылы Лос-Анджелеске көшіп келді, бірақ Альвира бір жылдың ішінде қайтыс болды. Лос-Анджелеске көшкеннен кейін Стивенс саяхатшы сатушы, содан кейін азық-түлік дүкенінің менеджері болып жұмыс істеді. 1891 жылы Стивенс Флора Э. Роусонға (1869–1931) үйленді. 1902 жылы ол Карр мен Стивенс азық-түлік дүкеніне серіктес болды, бұл Стивенске Лос-Анджелес қаласында кең танымалдық әкелді. Стивенс бизнес және қалалық саясатқа белсенді түрде қатысты, 1902 жылдан 1911 жылға дейін Лос-Анджелес сауда палатасының директорлар кеңесінде қызмет етті, сондай-ақ 1906 жылдан 1907 жылға дейін Лос-Анджелес білім беру кеңесіне сайланды. Стивенс Лос-Анджелес су комиссарлары кеңесінде де жұмыс істеді, Уильям Мулхоландпен бірге Лос-Анджелес су құбырын салу жөніндегі кеңесші комитетте тығыз жұмыстысты. 1906 жылы Сан-Франциско жер сілкінісі кезінде Стивенс Калифорния армиясының ұлттық гвардиясында майор болып қызмет етті, ол бірінші бригаданың құрамында болды. 1909 жылы ол Америка Ұлттық Банкінің вице-президенті болды. Лос-Анджелес қаласының әкімі Артур С. Харпер маңызды қайта сайлаудан аз уақыт бұрын қызметінен кеткеннен кейін, Стивенс 1909 жылдың 15 наурызында қаланың 27-ші әкімі болып тағайындалды. Стивенс әкімдік қызметін екі аптадан астам уақытқа созбады, өйткені сайлауда жеңіске жеткен Джордж Александр қызметке кірісті. Лос-Анджелес қаласының әкімі болғаннан кейін Стивенс федералды саясатқа қадам басты. 1910 жылғы сайлауда Стивенс 7-ші округтен республикалық өкіл ретінде АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Округтерді қайта бөлуге байланысты, Стивенс 1912 жылғы сайлауда жаңа құрылған 10-шы округке ауысты, ол да жеңіске жетті. Осы кезеңде Стивенс өзін прогрессивті қозғалыстың мүшесі ретінде танысты, бұрынғы президент Теодор Рузвельт және Калифорния губернаторы Хайрам Джонсон басқарған Прогрессивті партияға қосылды. Стивенс 1910 жылдары АҚШ Өкілдер палатасына сайланған 13 прогрессивтің бірі болды, олардың төртеуі (өзі қоса алғанда) Калифорниядан шықты. Ол 1914 жылғы сайлауда өз орнын сәтті қорғады, Үшінші мерзімге сайланды. Стивенс партия тарағанға дейін 1916 жылға дейін өзін Прогрессивті партияның мүшесі ретінде танысты, содан кейін Республикалық партияға қайта қосылды. 1916 жылдың 28 ақпанында лейтенант-губернатор Джон Мортон Эшлеман туберкулезден қайтыс болғаннан кейін, губернатор Хирам Джонсон өзінің орынбасарына жаңа кандидат іздеді. Жылдың ортасында Джонсон Стивенсті Эшлеманның орнына таңдап, оны 22 шілдеде федералды палатадан кетуге және вице-губернатор лауазымын қабылдауға мәжбүр етті. Стивенс вице-губернатор лауазымында ұзақ уақыт қызмет етпеді. Губернатор Джонсон 1916 жылғы сайлауда АҚШ Сенатына сайланды, бұл губернаторлық лауазымын жақында тағайындалған вице-губернаторға бос қалдырды. Джонсон 1917 жылдың 15 наурызында Сенатқа өту үшін отставкасын берді, Стивенс вице-губернатор ретіндегі міндеттерін орындап, губернаторлық лауазымын қабылдады, ол штаттың 24-ші губернаторы болды.
Stephens was born in Eaton, Ohio, on December 26, 1859. He was the third child out of a total of nine children born to Martin and Alvira Stephens. With ambitions to become a lawyer, Stephens studied earnestly in law to become a lawyer, yet family fortunes required all of his earnings to go to his family instead. Following his graduation from Eaton High School in 1876, Stephens had worked for three years as a school teacher before joining the railroad business to become an engineer. Between 1880 and 1887, Stephens helped survey the construction of railroads in Ohio, Indiana, Iowa and Louisiana. His days in the railroads came to an end in 1887 when his mother, Alvira, now falling ill, sought a hot and drier climate to improve her health. The Stephens family, including William, relocated to Los Angeles that year, though Alvira would be dead within a year. After relocating to Los Angeles, Stephens began to work as a traveling salesman and later as a grocery manager. In 1891, Stephens married Flora E. Rawson (1869–1931). In 1902, he became a partner in Carr and Stephens Groceries, giving Stephens wide name recognition throughout Los Angeles. Increasingly, Stephens became involved in business and municipal politics, serving on the board of directors of the Los Angeles Chamber of Commerce from 1902 to 1911, as well as being elected to the Los Angeles Board of Education from 1906 to 1907. Stephens further served on the Los Angeles Board of Water Commissioners, working alongside William Mulholland in an advisory committee for the construction of the Los Angeles Aqueduct. In 1906, Stephens served briefly as a major in the California Army National Guard during the San Francisco earthquake as part of the First Brigade. In 1909, he became vice president of the American National Bank. Following Los Angeles Mayor Arthur C. Harper's resignation from office shortly before a crucial recall election, Stephens was appointed Mayor of the city on March 15, 1909, becoming the city's 27th mayor. Stephens' mayoralty lasted for less than two weeks before George Alexander, the winner of the election, assumed the office. After his brief stint as Mayor of Los Angeles, Stephens entered the realm of federal politics. In the 1910 elections, Stephens was elected as a Republican for the 7th congressional district to the U. S. House of Representatives. Due to redistricting, Stephens changed constituencies to the newly created 10th congressional district for the 1912 elections, which he also won. During this time period, Stephens increasingly identified himself as a member of the Progressive movement, becoming a member of the Progressive Party, led by former president Theodore Roosevelt and California Governor Hiram Johnson. Stephens was one of the 13 Progressives to be elected to the U. S. House of Representatives in the 1910s, four of which (including himself) came from California. He successfully defended his seat again in the 1914 elections, winning a consecutive third term to the House. Stephens would continue to identify himself as a member of the Progressive Party until the party's dissolution in 1916, when he rejoined the Republican Party. Following Lieutenant Governor John Morton Eshleman's death from tuberculosis on February 28, 1916, Governor Hiram Johnson sought a replacement for his subordinate. By mid year, Johnson had selected Stephens as Eshleman's successor, forcing him to resign his seat from the federal House and assume the position of lieutenant governor on July 22. Stephens' position as lieutenant governor was short lived. Governor Johnson himself was elected to the U. S. Senate in the 1916 elections, leaving the governorship open to the recently installed lieutenant governor. Johnson submitted his resignation to take his Senate seat on March 15, 1917, with Stephens, fulfilling his duties as lieutenant governor, to assume the governorship, making him the state's 24th governor.
Басқарушылық
Стивенс 1916 жылы 22 шілдеде Сан-Францискодағы Дайындық күні шеруінде болған террорлық шабуылға байланысты дауға түсті. Шабуылдың кінәсі солшыл радикалдарға, әсіресе, Әлемдік жұмысшылардың бұрынғы мүшесі Томас Муни мен оның күдікті серігі Уоррен Биллингске таңылды. Муни мен Биллингс екеуі де сотталды, бірақ кейін сыншылар сот процесі линч атмосферасында өтті деді. Губернатор Стивенс екі айыпталушының да үкімін қолдады. Дегенмен, Муниге халықаралық симпатия тез тарады, оны АҚШ-тың ең танымал саяси тұтқындарының біріне айналдырды. Стивенске Муниді қорғау үшін ұлттық және халықаралық қысым күшті болды. Президент Вудро Вильсон Стивенске жеке телеграмма жіберіп, Муниге қатысты істі қайта қарауды сұрады. Стивенс келісімге келді, бірақ тек аз ғана, Мунидің өлім жазасын өмір бойына түрмеге кесуге ауыстырды. Бұл шамалы кешірімге қарамастан, радикалдар Стивенске қысым көрсетуді жалғастырды, нәтижесінде қауіп-қатерлер туды, соңында зорлық-зомбылық оқиғалары болды. 1917 жылдың 17 желтоқсанында Сакраментодағы Губернатор резиденциясының алдында динамит бомбасы жарылды. Стивенс жарақат алмағанмен, жарылыс ас үйге елеулі зиян келтірді. Кейіннен шабуылға IWW-тің радикалдары кінәлі деп танылды. Басқа да қауіп-қатерлер болды, жұмысшы радикалдары Калифорния штатының Капитолийін және Губернатор резиденциясын 50 000 долларлық талап орындалмаса қиратуға уәде берді. Стивенс жұмысшы радикалдарының қауіп-қатерлеріне және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі төңкерісшілдік алаңдауларына жауап ретінде Калифорния қылмыстық синдикализм заңын қабылдады, бұл заң радикалды кәсіподақ мүшелерін және мемлекеттік билік органдарымен зорлыққа шақыруларын бағытталды. Өміріне және мемлекеттік мүлікке көптеген қауіп-қатерлер төнгеніне қарамастан, Стивенс өзінің әкімшілігінің соңына дейін Томас Муниді кешіруден бас тартты. 1939 жылы Муни солшыл демократ губернатор Кулберт Олсоннан кешірім алды. Стивенс өзінің алдыңғысы Хирам Джонсон сияқты прогрессивті болғандықтан, Джонсон жасаған реформаларды кеңейтуді қаламады. Оның орнына Стивенс қазірден бар реформаларды сақтап қалуға тырысты. 1918 жылғы штаттағы жалпы сайлауда Стивенс Республикалық партиядан қайта кандидат болып үміткерлікке түсті, штаттық үкіметтегі прогрессивті реформаларды нығайту платформасымен науқан жүргізді. Ол сайлауда жеңіске жетті, тәуелсіз және бұрынғы демократ кандидат Теодор А. Беллді 20% дауыспен басып өтті. Басқа кандидаттардың ішінде Сан-Францисконың республикалық мэрі Джеймс Рольф, ол 3% дауыспен жазылған кандидат ретінде қатысты, және Америка Социалистік партиясының Генри Х. Розер, ол 4,2% дауыс алды. Төрт жылдық мерзімге губернатор болып сайланғаннан кейін Стивенс Бірінші дүниежүзілік соғыстан оралған ардагерлердің қажеттіліктері туралы алаңдады. Стивенс штат үкіметінің ардагерлерге қайта оралғанда мемлекеттік қолдаумен қайта оқыту және жұмысқа орналасуға көмектесу үшін қаражат беру сияқты жәрдемақылар беруге міндетті екенін айтты. Оның ықпалымен ардагерлерге көмек көрсету бағдарламасы құрылды. Сол уақытта Стивенс алкогольге мемлекеттік және федералды тыйым салуды қолдады. Өзінің алдыңғысы Хирам Джонсон сияқты Стивенс Калифорнияға азиялық иммиграцияға, әсіресе Жапониядан келуге күдікпен қарады, оны өте агрессивті ел деп есептеді. 1919 жылы Стивенс Калифорния штатының заң шығарушы органына жапон иммигранттарын шектеу үшін қатаң заңдар қабылдауға шақырды. Ол жапондықтардың келуі Калифорнияға ғана емес, АҚШ-қа да қауіп төндіретінін мәлімдеді. Губернаторлық қызметінің қалған бөлігінде Стивенс жапон иммиграциясын шектеу үшін басқа губернаторлар мен мемлекеттік қызметкерлердің көмегін іздеді. Оның мақсаттарының бір бөлігі 1924 жылғы иммиграциялық заңмен іске асырылды. Өміріне қауіп төнгеніне қарамастан, Стивенс губернаторлық қызметінің барлық кезеңінде көпшілік назарында болды. Ол 1920 жылы Сан-Диего шығанағына келген Уэльс ханзадасы Эдвардты қарсы алу комитетінің құрамында болды, бұл болашақ британ монархының Калифорнияға алғашқы сапары болды. Стивенс сондай-ақ қызы (Барбара) миссис Рэндольф Т. Зейн салтанатты түрде "Калифорния" соғыс кемесін суға түсірген кезде қатысты. Губернатор болып қызмет еткен кезінде Стивенс өмір бойы армандаған арманын орындады, Калифорния адвокатурасын тапсырып, заңгер атанды. Губернаторлық өкілеттігінің соңғы айларында Стивенс Джонсонның прогрессивті реформаларын сақтауға уәде беріп, мемлекеттік коммуналдық қызметтерді реттеуді тоқтатуға бағытталған заңдарға вето қойды. 1922 жылы Стивенс губернаторлық тағы бір мерзімге үміткер болды. Дегенмен, республикалық партия қатары 1918 жылдан бері айқын консервативтенген. Ол Калифорния штатының қазынашысы Френд Ричардсонға қарсы Республикалық партияның ішкі сайлауында жеңіліске ұшырады.
Nearly immediately, Stephens faced controversy regarding the Preparedness Day Bombing, a terrorist attack on the San Francisco Preparedness Day parade on July 22, 1916. The attack was blamed on left wing radicals, in particular former Industrial Workers of the World member Thomas Mooney, and his alleged accomplice, Warren Billings. Both Mooney and Billings were convicted, though critics said later that the trial was conducted in a lynch mob atmosphere. Governor Stephens supported both convictions. However, international sympathy for Mooney quickly spread, making him one of the United States's most famous political prisoners. There was national and international pressure on Stephens to intervene for Mooney. President Woodrow Wilson personally telegraphed Stephens to ask him to review the case against Mooney. Stephens yielded, but only slightly, commuting Mooney's death sentence to life imprisonment. Despite this slight clemency, militant labor radicals continued to pressure Stephens, resulting in threats, and eventually, actions of violence. On the evening of December 17, 1917, a dynamite bomb exploded at the foot of the Governor's Mansion in Sacramento. Although Stephens was not injured, the explosion caused considerable damage to the kitchen. Radicals from the IWW were later blamed for the attack. In an unrelated threat, labor radicals also threatened to destroy both the California State Capitol and the Governor's Mansion if a $50,000 ransom was not met. Stephens responded to threats from labor radicals, and to subversion worries during World War I, with the California Criminal Syndicalism Act, targeting radical labor unionists and their advocacy of violent confrontation with state authorities. Despite numerous threats on his life and state property, Stephens refused to pardon Thomas Mooney for the remainder of his administration. Mooney was eventually pardoned by left wing Democratic governor Culbert Olson in 1939. A Progressive like his predecessor Hiram Johnson, Stephens chose not to expand on the reforms made by Johnson. Instead, Stephens sought to keep the electoral and bureaucratic reforms already put in place. In the 1918 state general elections, Stephens won renomination for the Republican Party, campaigning on a platform to solidify Progressive reforms within the state government. He easily won the election, trouncing independent and former Democratic candidate Theodore A. Bell by a 20% margin of the vote. Other candidates included Republican Mayor of San Francisco James Rolph, who appeared as a write in candidate at 3%, and Henry H. Roser of the Socialist Party of America with 4.2%. After his successful election to the governorship to a full four year term, Stephens grew increasingly concerned over the needs of returning World War I veterans. Stephens argued that the state government had a mandate to provide benefits for returning veterans, such as government sponsored retraining and funds to help re employment. Through his advocacy, a veteran assistance program was established. During the same time period, Stephens also supported state and federal prohibition of alcohol. Like his predecessor Hiram Johnson, Stephens remained highly suspicious of Asian immigration to California, especially from Japan, which he viewed as an increasingly belligerent nation. In 1919, Stephens openly urged the California State Legislature to enact stricter exclusion laws to restrict Japanese immigrants. He declared that the influx of Japanese was a threat not only to California but to the United States. Through the remainder of his governorship, Stephens sought the aid of other governors and public officials to restrict Japanese immigration. In part, some of his goals were realized by the federal Immigration Act of 1924. Despite threats on his life, Stephens remained publicly visible throughout his governorship. He was part of the general welcoming committee when Edward, Prince of Wales, arrived aboard in San Diego Bay in 1920, during the future British monarch's first visit to California. Stephens was also present when his daughter, (Barbara) Mrs. Randolph T. Zane, ceremonially launched the battleship California. During his governorship, Stephens realized his lifelong dream by passing the California Bar to become a lawyer. In the final months of his governorship, Stephens vetoed bills that would deregulate state utilities, vowing to keep Johnson's Progressive reforms. In 1922, Stephens sought another term as governor. However, Republican ranks had grown decidedly more conservative since 1918. He lost the Republican gubernatorial primary election, to California State Treasurer Friend Richardson.
Кейінгі өмірі
Қайта сайлануға ұсынысы сәтсіз аяқталғаннан кейін, Стивенс Лос-Анджелеске заңгерлік тәжірибе ашу үшін оралды. Ол енді ешқашан мемлекеттік қызметте болған жоқ, бірақ қоғамдық істерге қатысып тұрды. Ол 1944 жылдың 25 сәуірінде Лос-Анджелестегі Санта-Фе ауруханасында жүрек сырқатынан қайтыс болды. Оның жасы 84-ке толған еді. Ол Лос-Анджелестегі Angelus Rosedale зиратында жерленген.
After failing in his bid for renomination, Stephens returned to Los Angeles to establish a law practice. He would never again hold public office, though he remained active in public affairs. He died on April 25, 1944, at Santa Fe Hospital in Los Angeles of a heart ailment. He was 84 years old. He is interred in Angelus Rosedale Cemetery, Los Angeles.