Кіріспе
Триполи графы және Антиохия князі (1261–1287) (1275–1287)
Богемонт VII (1261–19 қазан 1287) 1275 жылдан өліміне дейін Триполи графы және Антиохияның номиналды князі болды. Антиохия княздығының қалған бөлігі Латакия порты еді. Ол өмірінің көп бөлігін тамплиерлермен соғыста өткізді (1277–1282). Богемонт VII Антиохиялық Богемонт VI мен оның Армениялық әйелі Сибилланың ұлы болды. Богемонт VII кәмелетке толмағандықтан, Сибилла регенттік қызметін атқарды, бірақ Кипр патшасы Хью III де, мұрагерлік желісіндегі ең жақын ересек адам, регенттікке таласқанмен, сәттілікке жете алмады. Сибилла Тортоза епископы Бартоломейді балли ретінде тағайындады. Богемонт өсіп келе жатқан кезінде Армения королі Лео III-тің қорғауында Киликиядағы сарайында болды. 1277 жылы Триполиге оралғаннан кейін, ол бірден мамлюк сұлтаны Калаунмен бейбітшілік орнатып, Сан-Северино Роджерді Анжу королі Карл I үшін Акрадағы регент ретінде мойындады. Ол венециялықтарды порттық алымдардан босатып, генуэздіктер мен олардың одақтастарын алшақтатып, жақын қылды. Оралғаннан кейін, ол Ги II арқылы Библосқа билік еткен күшті Эмбриако әулетімен жауласқан. Триполи сол кезде өте әлсіз болды және түрлі топтарға бөлінді: Триполи епископы Пауль Сегни басқарған римдік топ және Сибилла мен Бартоломей басқарған армяндық топ. Пауль, Темплиерлер рыцарларының жаңа ұлы магистрі Вильгельм де Божумен, содан кейін әдетте Темплиерлерге қарсы Эмбриакостармен достық қарым-қатынас жасады. Бұл Богемонт пен Темплиерлер арасындағы соғыстардың біріншісіне себеп болды. Біріншіден, ол Триполидегі олардың ғимаратын өртеп жіберді. Содан кейін Темплиерлер Ботрон қамалын қиратып, Нефинге шабуыл жасады. Богемонт Библосқа жорық жасады, бірақ жеңіліске ұшырап, бітімге келуге мәжбүр болды. 1278 жылы Ги Библос және Темплиерлер Триполиге шабуыл жасады, бірақ Богемонт оларды қабырғалардың сыртында күтіп алды. Богемонт жеңіліске ұшырады, бірақ Темплиерлердің он екі галереядан тұратын флоты дауылға ұшырады және Богемонттың он бес кемеден тұратын флоты Темплиерлердің Сидонын шабуылдап, зақымдады. Бұл жолы аурухана магистрі Николас Лорн бітімге келісуге көмектесті. Соңғы қақтығыс 1282 жылдың қаңтарында Эмбриакостар Триполиді күтпеген жерден басып алуға тырысқанда басталды. Олар Темплиер магистрін болмаған жерде тауып, госпитальерлерге бас сауғалады, олар Богемонтқа олардың өмірін сақтап қалу шартымен Эмбриакостарды тапсырды. Ол оларды Нефиндегі құмға мойнынан төмен көміп, аштықтан өлтірді. Бұл соңғы әрекет генуэздіктер мен Монфорт Иоаннды одан әрі ашуландырды, бірақ Богемонт соңғысын Библосты бақылауда жеңді. 1287 жылы Калаун Латакияны басып алды, ол Антиохияның бөлігі болғандықтан, олардың келісімінің шарттарына жатпайды деп мәлімдеді. Богемонт көп ұзамай қайтыс болды, әйелі Маргарет Бомонттан балалары қалмады. Триполи мұрагерлік дауға ұшырады, бірақ оның әпкесі Люция графтықты басқару үшін Еуропадан келді.
Bohemond VII (1261 – October 19, 1287) was the count of Tripoli and nominal prince of Antioch from 1275 to his death. The only part left of the Principality of Antioch was the port of Latakia. He spent much of his reign at war with the Templars (1277–1282). Bohemond VII was the son of Bohemond VI of Antioch and his wife Sibylla of Armenia. As Bohemond VII was still underage at his succession, Sibylla acted as regent, although the regency was also unsuccessfully claimed by King Hugh III of Cyprus, the closest adult in the line of succession. Sibylla appointed Bishop Bartholomew of Tortosa to act as bailli. Bohemond spent his minority under the protection of his uncle King Leo III of Armenia at his court in Cilicia. He returned to Tripoli in 1277 and immediately made peace with Qalawun, the Mamluk sultan, and recognised Roger of San Severino as regent at Acre for Charles I of Anjou. He exempted the Venetians from harbour duties, thus distancing the Genoese and their allies. Upon his return, he made enemies with the powerful Embriaco family, which governed Byblos through Guy II. Tripoli was very weak at this time and was divided among various factions: the Roman faction led by Paul of Segni, bishop of Tripoli, and the Armenian faction led by Sibylla and Bartholomew. Paul made friends with William of Beaujeu, the new grand master of the Knights Templar, and then with the normally anti Templar Embriacos. This precipitated the first of a series of wars between Bohemond and the Templars. First, he burned their building in Tripoli. Then, the Templars responded by razing the comital castle of Botron and attacking Nephin. Bohemond marched on Byblos but was defeated and forced to sign a truce. In 1278, Guy of Byblos and the Templars assaulted Tripoli, but were met outside the walls by Bohemond. Bohemond was defeated, but the Templar fleet of twelve galleys was scattered by a storm and Bohemond's fleet of fifteen attacked and damaged Templar Sidon. This time a truce was mediated by Nicolas Lorgne, grand master of the Hospital. The last conflict began in January 1282, when the Embriacos tried to take Tripoli by surprise. They found the Templar master away and so took refuge with the Hospitallers, who handed them over to Bohemond on condition that he would spare their lives. He buried them up to their necks in sand at Nephin and starved them to death. This last act further alienated the Genoese and John of Montfort, but Bohemund beat the latter in taking control of Byblos. In 1287, Latakia was taken by Qalawun, who claimed that as part of Antioch it did not fall under the conditions of their treaty. Bohemond died soon after, leaving no children by his wife Margaret of Beaumont. Tripoli was plunged into a succession crisis until his sister Lucia arrived from Europe to take control of the county.