Лұзиньян Әймері: Иерусалем және Кипр патшасы

Кіріспе

12 ғасырдың соңы мен 13 ғасырдың басында Иерусалимнің және Кипрдің патшасы Люсиньянның Аймери (Aimericus, Αμωρί, Amorí; 1155 жылға дейін – 1205 жылдың сәуір айы), бұрынғы зерттеулерде Амальрик немесе Амаури деп қате аталады, 1196 жылдан өліміне дейін билік еткен Кипрдің алғашқы патшасы болды. Сондай-ақ, 1197 жылы Изабелла I-ге үйленгеннен бастап, өліміне дейін Иерусалимнің патшасы болды. Ол Пуатудағы дворян Хью VIII Лузиньянның кіші ұлы еді. 1168 жылы Англияның Генрих II-ге қарсы көтеріліске қатысқаннан кейін ол Киелі жерге барып, Иерусалим патшалығында қоныстанды. Оның Ибелиндік Ешивамен (оның әкесі ықпалды дворян болған) некелесуі оның патшалықтағы беделін нығайтты. Оның кіші інісі Гай, Иерусалимнің Балдуин IV-нің әпкесі және мұрагері Сибиллаға үйленді. Балдуин шамамен 1180 жылы Аймериді Иерусалимнің констеблі етіп тағайындады. Ол 1187 жылдың 4 шілдесінде Мысыр мен Сирияның Әйюбид сұлтаны Саладиннің әскеріне қарсы шешулі жеңіліспен аяқталған Хаттин шайқасында христиан әскерінің қолбасшыларының бірі болды. Аймери Гайды, тіпті ол Иерусалим патшалығына деген талабын жоғалтқаннан кейін де қолдады, себебі Сибилла мен олардың екі қызының қазасы орын алды. Иерусалимнің жаңа патшасы, Шампандық Генрих II, Аймериді қысқа мерзімге тұтқындады. Бостандыққа шыққаннан кейін ол өзінің ағасы, Лузиньяндық Джеффридің феоды болған Жаффаға кетіп қалды, ол Киелі жерді тастап кеткен еді. 1194 жылдың мамыр айында Гай қайтыс болғаннан кейін, оның Кипрдегі вассалдары Аймериді өздерінің иелері етіп сайлады. Ол Рим императоры Генрих VI-ның билігін қабылдады. Императордың рұқсатымен Аймери 1197 жылдың қыркүйегінде Кипрдің патшасы болып жарияланды. Көп ұзамай ол Генрих Шампанның жесірі, Иерусалимнің Изабелла I-іне үйленді. Ол және оның әйелі 1198 жылдың қаңтарында Иерусалимнің патшасы және патшайымы болып тағайындалды. Ол Мысырдың Әйюбид сұлтаны Аль-Адил I-мен бітімге келді, бұл Акрадан Антиохияға дейінгі жағалаудың христиан иелігін қамтамасыз етті. Оның билігі кезінде екі патшалықта да бейбітшілік пен тұрақтылық орнады.

Late 12th and early 13th century King of Jerusalem and King of Cyprus

Aimery of Lusignan (Aimericus, Αμωρί, Amorí; before 11551 April 1205), erroneously referred to as Amalric or Amaury in earlier scholarship, was the first King of Cyprus, reigning from 1196 to his death. He also reigned as the King of Jerusalem from his marriage to Isabella I in 1197 to his death. He was a younger son of Hugh VIII of Lusignan, a nobleman in Poitou. After participating in a rebellion against Henry II of England in 1168, he went to the Holy Land and settled in the Kingdom of Jerusalem. His marriage to Eschiva of Ibelin (whose father was an influential nobleman) strengthened his position in the kingdom. His younger brother, Guy, married Sibylla, the sister of and heir presumptive to Baldwin IV of Jerusalem. Baldwin made Aimery the constable of Jerusalem at around 1180. He was one of the commanders of the Christian army in the Battle of Hattin, which ended with decisive defeat at the hands of the army of Saladin, the Ayyubid sultan of Egypt and Syria, on 4 July 1187. Aimery supported Guy even after he lost his claim to the Kingdom of Jerusalem according to most barons of the realm, because of the death of Sibylla and their two daughters. The new King of Jerusalem, Henry II of Champagne, arrested Aimery for a short period. After his release, he retired to Jaffa which was the fief of his elder brother, Geoffrey of Lusignan, who had left the Holy Land. After Guy died in May 1194, his vassals in Cyprus elected Aimery as their lord. He accepted the suzerainty of the Holy Roman emperor, Henry VI. With the emperor's authorization, Aimery was crowned King of Cyprus in September 1197. He soon married Henry of Champagne's widow, Isabella I of Jerusalem. He and his wife were crowned King and Queen of Jerusalem in January 1198. He signed a truce with Al Adil I, the Ayyubid sultan of Egypt, which secured the Christian possession of the coastline from Acre to Antioch. His rule was a period of peace and stability in both of his realms.

Ерте өмір

Аймери 1155 жылға дейін дүниеге келген. Ол Люсиньянның Хью VIII және оның әйелі Ранкондық Бургундияның бесінші ұлы болды. Оның отбасы туған жері Пуатуда крест жорықтарымен бірнеше буын бойы танымал болды. Оның арғы атасы, Люсиньянның VI Гугосы 1102 жылы Рамла шайқасында қаза тапты; Аймеридің әкесі, Люсиньянның VII Гугосы екінші крест жорығына қатысты. Аймеридің әкесі де Киелі жерге келіп, 1160 жылдары мұсылман түрмесінде қайтыс болды. Алдыңғы зерттеулер оны Амальрик (немесе Амаури, оның француз тіліндегі түрі) деп жаңылыстырған, бірақ құжаттамалық деректер көрсеткендей, ол шын мәнінде Аймерикус деп аталған, бұл ерекше есім (бірақ ол кейде Орта ғасырларда Амальрикуспен шатастырылған). Рансиман және басқа да заманауи тарихшылар оны Иерусалимнің Амальрик II деп жаңылыстырған, себебі олар оның есімін Иерусалимнің Амальрик I есімімен шатастырған. Роберт Ториньидің жылнамасына сәйкес, 1168 жылы Аймери Англияның Генрих II-ге (Пуатуды да басқарған) қарсы көтеріліске қатысты, бірақ Генрих көтерілісті басып тастады. Аймери Киелі жерге барып, Иерусалим Корольдігінде қоныстанды. Ол шайқаста тұтқынға түсіп, Дамаскіде тұтқындыққа алынды. Халық арасында кең таралған дәстүр бойынша (алғаш рет 13 ғасырда Филипп Новарский мен Иоанн Ибелин жазған), Иерусалим Королі Амальрик оны жеке құтқартқан. Эрнуль (оның сенімділігі күмәнді) Аймеридің Иерусалимнің Амальригінің бұрынғы әйелі Агнес Куртенеге ғашық болғанын айтқан. Аймери Иерусалим Корольдігінің ең қуатты ақсүйектерінің бірі болған Ибелиннің Балдуинінің қызы Ибелиннің Эшивасына үйленді. 11 шілдеде 1174 жылы қайтыс болған Иерусалимнің Амальригінен кейін оның он үш жасар ұлы Агнес Куртенеден, Балдуин IV, дененің жарасына шалдыққан ұлы мұрагерлік құқығына ие болды. Аймери әкесінің қолдауымен патша сарайының мүшесі болды. Аймеридің кіші інісі Ги 1180 жылдың сәуір айында Балдуин IV-нің жесір қалған сіңлісі Сибиллаға үйленді. Эрнульдің сөзіне қарағанда, Аймери оның ағасы туралы оған және оның анасы Агнес Куртенеге айтып, оны әдемі және сүйкімді жас жігіт ретінде сипаттаған. Эрнуль жалғастырды, Аймери Поатуға асығып оралып, Гиді Корольдыққа келуге көндірді, бірақ Сибилла өзін Аймеридің қайын атасына уәделеген еді. Тағы бір дереккөз, Тирдің Вильгельмі, Аймеридің ағасы мен Корольдің әпкесінің некесінде ешқандай рөл атқарғанын айтпады. Осылайша, Эрнульдің баяндамасының көптеген элементтері (әсіресе Аймеридің Поатуға сапары) ойдан шығарылған болуы мүмкін.

Aimery was born before 1155. He was the fifth son of Hugh VIII of Lusignan and his wife, Burgundia of Rancon. His family had been noted for generations of crusaders in their native Poitou. His great grandfather, Hugh VI of Lusignan, died in the Battle of Ramla in 1102; Aimery's grandfather, Hugh VII of Lusignan, took part in the Second Crusade. Aimery's father also came to the Holy Land and died in a Muslim prison in the 1160s. Earlier scholarship erroneously referred to him as Amalric (or Amaury, its French form), but evidences from documentaries shows he was actually called Aimericus, which is a distinct name (although it was sometimes confused with Amalricus already in the Middle Ages). Runciman and other modern historians erroneously refer to him as Amalric II of Jerusalem, because they confused his name with that of Amalric "I" of Jerusalem. Aimery joined a rebellion against Henry II of England (who also ruled Poitou) in 1168, according to Robert of Torigni's chronicle, but Henry crushed the rebellion. Aimery left for the Holy Land and settled in the Kingdom of Jerusalem. He was captured in a battle and held in captivity in Damascus. A popular tradition (which was first recorded by the 13th century Philip of Novara and John of Ibelin) held, the King of Jerusalem, Amalric, ransomed him personally. Ernoul (whose reliability is questioned) claimed Aimery was a lover of Amalric of Jerusalem's former wife, Agnes of Courtenay. Aimery married Eschiva of Ibelin, a daughter of Baldwin of Ibelin, who was one of the most powerful noblemen in the Kingdom of Jerusalem. Amalric of Jerusalem, who died on 11 July 1174, was succeeded by his thirteen year old son by Agnes of Courtenay, Baldwin IV who suffered from leprosy. Aimery became a member of the royal court with his father in law's support. Aimery's youngest brother, Guy, married Baldwin IV's widowed sister, Sibylla, in April 1180. Ernoul wrote, it was Aimery who had spoken of his brother to her and her mother, Agnes of Courtenay, describing him as a handsome and charming young man. Aimery, continued Ernoul, hurried back to Poitou and persuaded Guy to come to the kingdom, although Sibylla had promised herself to Aimery's father in law. Another source, William of Tyre, did not mention that Aimery had played any role in the marriage of his brother and the King's sister. Consequently, many elements of Ernoul's report (especially Aimery's alleged journey to Poitou) were most probably invented.

Иерусалимнің констебльі

Аймери алғаш рет 24 ақпан 1182 жылы Иерусалим констеблі ретінде тіңкерілді. Стивен Рансиман мен Малкольм Барбердің айтуынша, оған бұрынғы констебль Хэмфри II Торон 1179 жылы сәуірде қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай лауазым берілді. Тарихшы Бернард Гамильтон Аймеридің тағайындалуы оның ағасының ықпалының күшеюінің салдары болды деп жазады және ол шамамен 1181 жылы тағайындалды. Мысыр мен Сирияның Әйюбид сұлтаны Саладин 1183 жылы 29 қыркүйекте Иерусалим Корольдігіне қарсы жорық бастады. Аймери сұлтанның әскерін жеңді. Жеңістен кейін крестонос армиясы Саладиннің лагеріне жақын бұлаққа дейін жетіп, оны тоғыз күннен кейін шегінуге мәжбүр етті. Бұл жорық барысында Корольдіктің көптеген барондары Бальдуин IV-нің мұрагері болған Аймеридің ағасы Гаймен ынтымақтасуға құштар емес екені анықталды. Ауру патша Гайды қызметтен босатып, оның бес жасар жүрек туысы (Гайдың өгей ұлы) Бальдуин V-ті 1183 жылы 20 қарашада өзінің серігі ретінде тағайындады. 1185 жылдың басында Бальдуин IV егер Бальдуин V ересек болмастан қайтыс болса, Рим папасына, Киелі Рим императорына және Франция мен Англия патшаларына жүгініп, өз әпкесі Сибилла мен олардың жарты әпкесі Изабелланың біреуін таңдауды бұйырды. Ауру патша 1185 жылы сәуір-мамыр айларында, ал оның жүрек туысы 1186 жылы жаздың соңында қайтыс болды. Бальдуин IV-нің бұйрығын елемей, Сибилла оның жақтастары тарапынан патшайым деп жарияланды және күйеуі Гайды патша етіп тақты. Аймери рәсімге қатысқандардың арасында болмады, бірақ ол, Гамильтонның айтуынша, ағасы мен қайын сіңілісін қолдады. Констебль ретінде Аймери Иерусалим Корольдігінің армиясын 1187 жылы 4 шілдеде Саладиннің шешуші жеңісімен аяқталған Хаттин шайқасынан бұрын бөлімдерге бөлді. Христиан армиясының көптеген қолбасшыларымен бірге Аймери де шайқас алаңында тұтқынға алынды. Аскалонды қоршау кезінде Саладин қорғаушыларға егер олар берілсе, олардың атаған он адамын босататынын уәде берді. 4 қыркүйекте берілмей тұрып, қорғаушылар Аймери мен Гайдың есімдерін атады, бірақ Саладин олардың босатылуын 1188 жылдың көктеміне дейін кейінге шегерді. Корольдіктің көптеген барондары Гай 1190 жылдың соңында Сибилла мен олардың екі қызы қайтыс болғанда Иерусалим Корольдігіне деген құқығын жоғалтты деп ойлады, бірақ Аймери ағасына адал болды. Гайдың қарсыластары қараша айының соңында Сибилланың жарты әпкесі Изабеллаға үйленген Монферраттың Конрадын қолдады. 1192 жылы 16 сәуірде Корольдіктің абыройлы азаматтарының жиналысы Конрадты заңды патша деп жариялады. Конрад он екі күннен кейін өлтірілсе де, оның жесірі көп ұзамай Иерусалимнің патшасы болып сайланған Шампандық Генриге үйленді. Гайдың Иерусалимнен айырылғаны үшін өтемақы ретінде Англияның Ричард I оған Кипр аралын (Ричард 1191 жылы мамыр айында басып алған) Темплиерлер орденінен сатып алуға рұқсат берді. Сонымен қатар, ол 40 000 безант төледі және Ричард Гайдан ақша жинау құқығын Шампандық Генриге берді. Ол мамыр айының басында Кипрге келді. Аймери Иерусалим Корольдігінде қалды, ол Жерорта теңізінің жағалауындағы Яффадан Тирге дейінгі тар жер жолағына дейін қысқарды. Шампандық Генрих Пизадан келген саудагерлерді мамыр айында Акрадан қууға бұйрық берді, өйткені ол оларды Гуй Лузиньянмен сөз байласты деп айыптады. Аймери саудагерлерді қорғағаннан кейін патша оны тұтқынға алды. Аймери тек Тамплиерлер мен Госпитальерлердің бас шеберлерінің талабы бойынша босатылды. Ол Англияның Ричард Аймеридің үлкен ағасы Люзиньянның Джеффриге берген Яффаға зейнеткерлікке кетті.

Aimery was first mentioned as Constable of Jerusalem on 24 February 1182. According to Steven Runciman and Malcolm Barber, he had already been granted the office shortly after his predecessor, Humphrey II of Toron, died in April 1179. Historian Bernard Hamilton writes that Aimery's appointment was the consequence of the growing influence of his brother and he was appointed only around 1181. Saladin, the Ayyubid sultan of Egypt and Syria, launched a campaign against the Kingdom of Jerusalem on 29 September 1183. Aimery defeated the sultan's troops in a minor skirmish with the support of his father in law and his brother, Balian of Ibelin. After the victory, the crusaders' main army could advance as far as a spring near Saladin's camp, forcing him to retreat nine days later. During the campaign, it turned out that most barons of the realm were unwilling to cooperate with Aimery's brother, Guy, who was the designated heir to Baldwin IV. The ailing King dismissed Guy and made his five year old nephew (Guy's stepson), Baldwin V, his co ruler on 20 November 1183. In early 1185, Baldwin IV decreed that the Pope, the Holy Roman Emperor and the Kings of France and England were to be approached to choose between his sister, Sybilla, and their half sister, Isabella, if Baldwin V died before reaching the age of majority. The leper King died in April or May 1185, his nephew in late summer of 1186. Ignoring Baldwin IV's decree, Sybilla was proclaimed queen by her supporters and she crowned her husband, Guy, king. Aimery was not listed among those who were present at the ceremony, but he obviously supported his brother and sister in law, according to Hamilton. As Constable, Aimery organised the army of the Kingdom of Jerusalem into units before the Battle of Hattin, which ended with the decisive victory of Saladin on 4 July 1187. Along with most commanders of the Christian army, Aimery was captured in the battlefield. During the siege of Ascalon, Saladin promised the defenders that he would set free ten persons whom they named if they surrendered. Aimery and Guy were among those whom the defenders named before surrendering on 4 September, but Saladin postponed their release until the spring of 1188. Most barons of the realm thought that Guy lost his claim to the Kingdom of Jerusalem when Sybilla and their two daughters died in late 1190, but Aimery remained loyal to his brother. Guy's opponents supported Conrad of Montferrat who married Sybilla's half sister, Isabella in late November. An assembly of the noblemen of the realm unanimously declared Conrad the lawful king on 16 April 1192. Although Conrad was murdered twelve days later, his widow soon married Henry of Champagne, who was elected King of Jerusalem. To compensate Guy for the loss of Jerusalem, Richard I of England authorized him to purchase the island of Cyprus (that Richard had conquered in May 1191) from the Knights Templar. He was also to pay 40,000 bezants to Richard who donated the right to collect the sum from Guy to Henry of Champagne. Guy settled in Cyprus in early May. Aimery remained in the Kingdom of Jerusalem, which was reduced to a narrow strip of land along the coast of the Mediterranean Sea from Jaffa to Tyre. Henry of Champagne ordered the expulsion of the merchants from Pisa from Acre in May, because he accused them of plotting with Guy of Lusignan. After Aimery intervened on behalf of the merchants, the King had him arrested. Aimery was only released at the demand of the grand masters of the Templars and the Hospitallers. He retired to Jaffa that Richard of England had granted to Aimery's eldest brother, Geoffrey of Lusignan.

Кипрдің иегері

1194 жылы мамыр айында қайтыс болған Гай Кипрді үлкен ағасы Джеффриге мұра етіп қалдырды. Бірақ Джеффри бұрыннан Пуатуға оралғандықтан, Гайдың вассалдары Эймериді жаңа билеуші етіп сайлады. Генрих Шампанский Кипрдегі мұрагерлік мәселесі бойынша кеңес алу құқығын талап етті, бірақ Кипр ақсүйектері оған жауап бермеді. Соған шамамен бір уақытта Генрих Шампанский Эймериді Иоанн Ибелинмен Иерусалимнің констеблі лауазымында алмастырды. Эрнульдің айтуынша, Эймери Кипр қазынасының дерлік тозғанын түсінді, себебі оның ағасы аралдағы жерлердің көп бөлігін өзінің жақтастарына сыйлаған еді. Ол өз вассалдарын жиналысқа шақырды. Олардың әрқайсысы өзінен көбірек жерге ие екенін баса айтқаннан кейін, ол оларды "күшпен, немесе достықпен, немесе келісіммен" өздерінің кірістері мен жерлерін беруге көндірді. Эймери Рим папасы III Селестинге елшілік жіберіп, Кипрде Рим католик діншіліктерінің құрылуын сұрады. Сондай-ақ ол өзінің өкілі, Гибелеттен Райниерді Рим императоры Генрих VI-ға жіберіп, егер император оған патшалық тәж жіберсе, императордың үстемдігін мойындайтынын ұсынды. Эймери ең алдымен императордың Кипрге Византия шапқыншылығына қарсы көмек беруін қамтамасыз етуді, сондай-ақ патша ретіндегі өзінің заңдылығын нығайтуды көздеді. Гибелеттен Райнир 1196 жылғы қазан айында Гельнхаузенде Эймери атынан Генрих VI-ға адалдыққа серт берді. Қасиетті жерге крест жорығын бастауға шешім қабылдаған император Эймериді жеке өзі патшалыққа көтеруге уәде берді. Ол Бриндизи және Трани архиепископтарын Кипрді билеу құқығының символы ретінде Эймериге алтын жезді алып бару үшін жіберді.

Кипр патшасы

Генрих VI-ның екі елшісі 1196 жылдың сәуір-мамыр айларында Кипрге қонды. Амери сол шамада патша атағын қабылдаған болуы мүмкін, себебі Папа Селестин оны 1196 жылдың желтоқсан айындағы хатында патша деп атады. Сол айда Папа Рим Никосияда Рим католик архиепископиясын құрды, сондай-ақ Фамагуста, Лимассол және Пафос қалаларында үш суфраган епископты тағайындады. Грек православиелік епископтарды қуылмады, бірақ олардың мүлкі мен кірісі жаңа католик прелаттары тәркіледі. Генрих VI-ның канцлері, Хильдесхайм епискобы Конрад 1197 жылдың қыркүйегінде Никосияда Америді патша етіп таж кигізді. Амери канцлерге адалдық серт берді. Кипр мен Иерусалим Корольдігінде феодтарға ие болған ақсүйектер Амери мен Шампандық Генрихтің арасын жарастыруға тырысты. Олардың бірі, Бейсандық Балдуин, Кипр констеблі, 1197 жылдың басында Генрих Шампанды Кипрге келуге көндірді. Екі патша бейбіт келісімге келді, Американың үш ұлы Генрихтің үш қызына үйленуі туралы уағдаласты. Генрих сондай-ақ Американың Кипр үшін өтеуге тиіс қарызынан бас тарды және Америкаға Жаффада әскер орналастыруға рұқсат берді. Америка Рейнольд Барлейсті Жаффаны басып алуға жіберді. Америка 1197 жылдың қараша айында Иерусалим констеблі атағын қайта қолданды, бұл оның Генрих Шампанмен жасаған келісімі нәтижесінде бұл лауазымды қайта алғанын көрсетеді.

Екі патшалықтың патшасы

Шампандық Генрих сарайының терезесінен құлап, 1197 жылдың 10 қыркүйегінде Аккрада қайтыс болды. Аристократ болғанымен, кедей Рауль Сент-Омер оның орнына үміткерлердің бірі болды, бірақ әскери ордендердің ұлы магистрлары оған қарсы күшті шықты. Бірнеше күннен кейін, Мысырдың Әйюбид сұлтаны Аль-Адил I Яффаны басып алды. 20 қыркүйекте Аккраға келген Виттельсбахтың Конрады, Майнц архиепискобы, бірінші болып тақты Эймериге ұсынуды ұсынды. Эймеридің бірінші әйелі қайтыс болғандықтан, ол Иерусалимнің жесір патшайымы Изабелла I-ге үйленуге құқылы болды. Иерусалим Патриархы Аймар бұл некенің канондық емес екенін мәлімдесе де, Тир архиепискобы Иосий Эймеримен келіссөздер жүргізіп, ол ұсынысты қабылдады. Патриарх қарсылығын қайтарып алды және 1198 жылдың қаңтарында Эймери мен Изабелланы Тирде патша және патшайым етіп тағайындады. Кипр армиясы Эймери билігінде Иерусалим Корольдігі үшін күресті, бірақ ол екі патшалығын да бөлек басқарды. Таққа отырудан бұрын Эймери күштерін брабант герцогы Генрих I басқаратын неміс крестоносшыларымен біріктіріп, Әйюби әскерлеріне қарсы науқан бастады. Олар Аль-Адилді шегінуге мәжбүр етіп, 21 қазан күні Бейрутты басып алды. Ол Торонды қоршауға алды, бірақ 2 ақпанда қоршауды көтеруге мәжбүр болды, себебі неміс крестоносшылары император Генрих VI қайтыс болғанын естіп, Киелі Рим империясына қайтуға шешім қабылдады. 1198 жылдың наурыз айында Эймери Тирде атпен жүргенде, төрт неміс рыцары оған шабуыл жасады. Оның күзетшілері оны құтқарып, төрт рыцарьды тұтқынға алды. Эймери Рауль Сент-Омерді шабуыл жасағандарды жалдаған деп айыптап, оны әріптестерінің алдында сотсыз жер аударуға үкім шығарды. Раульдің талабы бойынша іс Иерусалимнің Жоғарғы сотына жіберілді, ол Эймери Раульді заңсыз жер аударғанын анықтады. Дегенмен Рауль өз еркімен Корольдіктен кетіп, Триполиде қоныстанды, себебі ол Эймеридің сенімін жоғалтқанын білді. 1198 жылдың 1 шілдесінде Эймери Аль-Адилмен бітімге қол қойып, крестшілер үшін Аккрадан Антиохияға дейінгі жағалауды бес жыл сегіз айға иеленуге кепілдік берді. Византия императоры Алексий III Ангелос Кипрді қайтарып алу идеясынан бас тартқан жоқ. Егер Папа Иннокентий III Эймериді анафемаға ұсынса, ол 1201 жылы Византияның басып алуына көмектесетінін уәде етті, бірақ Иннокентий оны қабылдамады, өйткені Византиялықтар 1191 жылы Рихард I аралды басып алғаннан кейін Кипрге құқығын жоғалтқан. Эймери мұсылмандармен бейбітшілікті сақтады, тіпті 1202 жылдың басында 300 француз крестоносшыларымен келген Дампьердің Рейнольд II одан мұсылмандарға қарсы науқан бастауды талап еткеніне қарамастан. Эймери оған Әйюбидтерге қарсы соғыс жүргізу үшін 300-ден астам сарбаз қажет екенін еске салғаннан кейін, Рейнольд Иерусалим Корольдігін Антиохия княздығына тастап кетті. Мысыр әмірі Сидонға жақын орналасқан бекініске шабуыл жасап, көршілес аумақты тонады. Аль-Адил әмірді бітім шартын сақтауға мәжбүр ете алмағандықтан, Эймеридің флоты 20 египет кемесін басып алды және ол Аль-Адилдің мемлекетіне шабуыл жасады. Жауап ретінде Аль-Адилдің ұлы Аль Муаззам Иса Аккра аймағын тонады. 1204 жылдың мамыр айында Эймеридің флоты Мысырдағы Ніл дельтасындағы шағын қаланы тонады. Эймери мен Аль-Адилдің елшілері 1204 жылдың қыркүйегінде алты жылға жаңа бітімге қол қойды. Аль-Адил Яффа мен Рамлехті Иерусалим Корольдігіне қайтарды және христиандардың Иерусалим мен Назаретке сапарларын жеңілдетті. Эймери көп мөлшерде ақ мүйіз жеп, ауыр сырқатқа шалдықты. Ол 1205 жылдың 1 сәуірінде қысқа сырқаттан кейін қайтыс болды. Оның алты жасар ұлы Иуг I Кипрде оның орнына отырды, ал оның жесірі төрт күннен кейін қайтыс болғанға дейін Иерусалим Корольдігін басқарды.

Henry of Champagne fell from the window in his palace and died in Acre on 10 September 1197. The aristocratic yet impoverished Raoul of Saint Omer was one of the possible candidates to succeed him, but the grand masters of the military orders opposed him vehemently. A few days later, Al Adil I, the Ayyubid sultan of Egypt, occupied Jaffa. Conrad of Wittelsbach, Archbishop of Mainz, who arrived to Acre on 20 September, was the first to propose that the crown should be offered to Aimery. Since Aimery's first wife had died, he could marry the widowed Isabella I of Jerusalem, who was the queen. Although Aymar, Patriarch of Jerusalem, stated that the marriage would be uncanonical, Joscius, Archbishop of Tyre, started negotiations with Aimery who accepted the offer. The patriarch also withdrew his objections and crowned Aimery and Isabella king and queen in Tyre in January 1198. The Cypriot Army fought for the Kingdom of Jerusalem during Aimery's rule, but otherwise he administered his two realms separately. Even before his coronation, Aimery united his forces with the German crusaders who were under the command of Duke Henry I of Brabant to launch a campaign against the Ayyubid troops. They forced Al Adil to withdraw and captured Beirut on 21 October. He laid siege to Toron, but he had to lift the siege on 2 February, because the German crusaders decided to return to the Holy Roman Empire after learning that Emperor Henry VI had died. Aimery was riding at Tyre when four German knights attacked him in March 1198. His retainers rescued him and captured the four knights. Aimery accused Raoul of Saint Omer of hiring the assailants and sentenced him to banishment without a trial by his peers. At Raoul's demand, the case was submitted to the High Court of Jerusalem which held that Aimery had unlawfully banished Raoul. Nevertheless, Raoul voluntarily left the kingdom and settled in Tripoli, because he knew that he had lost Aimery's goodwill. Aimery signed a truce with Al Adil on 1 July 1198, securing the possession of the coast from Acre as far as to Antioch for the crusaders for five years and eight months. The Byzantine emperor, Alexios III Angelos, did not abandon the idea of recovering Cyprus. He promised that he would help a new crusade if Pope Innocent III excommunicated Aimery to enable a Byzantine invasion in 1201, but Innocent refused him, stating that the Byzantines had lost their right to Cyprus when Richard I conquered the island in 1191. Aimery kept the peace with the Muslims, even when Reynald II of Dampierre, who arrived at the head of 300 French crusaders, demanded that he launch a campaign against the Muslims in early 1202. After Aimery reminded him that more than 300 soldiers were needed to wage war against the Ayyubids, Reynald left the Kingdom of Jerusalem for the Principality of Antioch. An Egyptian emir seized a fortress near Sidon and made plundering raids against the neighboring territory. As Al Adil failed to force the emir to respect the truce, Aimery's fleet seized 20 Egyptian ships and he invaded Al Adil's realm. In retaliation, Al Adil's son, Al Mu'azzam Isa plundered the region of Acre. In May 1204, Aimery's fleet sacked a small town in the Nile Delta in Egypt. The envoys of Aimery and Al Adil signed a new truce for six years in September 1204. Al Adil ceded Jaffa and Ramleh to the Kingdom of Jerusalem and simplified the Christian pilgrims' visits in Jerusalem and Nazareth. After eating an excess of white mullet, Aimery fell seriously ill. He died after a short illness on 1 April 1205. His six year old son, Hugh I, succeeded him in Cyprus; and his widow ruled the Kingdom of Jerusalem until her own death four days later.

Мұра

Тарихшы Мэри Никкерсон Хардвикк Аймериді "өз сенімді, саяси шапшаң, кейде қатал, сирек көңілді" билеуші деп сипаттады. Оның билеу кезеңі бейбітшілік пен бірлік орнату дәуірі болды. Ол Иерусалим Корольдігінің заңдарын қайта қарауды бастап, корольдік құқықтарын нақтылады. Иерусалим Корольдігінің заңгерлері оны өте жоғары бағалады. Олардың бірі, Ибелиннің Иоанны, Аймеридің өліміне дейін Кипр мен Иерусалимді "жақсы және даналықпен" басқарғанын айтты.