Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирустың түрі
Вирустың түрі Гепатит С вирусы (ГСВ) – Flaviviridae тұқымдасына жататын кішкентай (55–65 нм өлшемімен), қаптамалы, оң бағытты бір тізбекті РНК вирусы. Гепатит С вирусы гепатит С және кейбір қатерлі ісіктердің, мысалы, бауыр қатерлі ісігінің (гепатоклеткалық карцинома, қысқартылған ХКК) және лимфомалардың себебі болып табылады.
Species of virus
the virus species
The hepatitis C virus (HCV) is a small (55–65 nm in size), enveloped, positive sense single stranded RNA virus of the family Flaviviridae. The hepatitis C virus is the cause of hepatitis C and some cancers such as liver cancer (hepatocellular carcinoma, abbreviated HCC) and lymphomas in humans.
Таксономия
Гепатит С вирусы Hepacivirus туысына жатады, ал ол Flaviviridae тұқымдастығының құрамына кіреді. 2011 жылға дейін ол осы туыстың жалғыз өкілі саналды. Бірақ, иттің гепацивирусы деп аталатын осы туыстың бір өкілі иттің арасында табылған. Сондай-ақ, осы туыста жылқыларды инфекциялайтын кемінде бір вирус бар. Жарғанаттар мен кеміргіштерде осы туыстағы бірнеше қосымша вирустар сипатталған.
The hepatitis C virus belongs to the genus Hepacivirus, a member of the family Flaviviridae. Before 2011, it was considered to be the only member of this genus. However a member of this genus has been discovered in dogs: canine hepacivirus. There is also at least one virus in this genus that infects horses. Several additional viruses in the genus have been described in bats and rodents.
Құрылымы
Гепатит С вирусының бөлшегі 55-65 нм диаметріндегі липид мембраналық қабықшадан тұрады. Екі вирустық қабықша гликопротеині, E1 және E2, липид қабықшаға ендірілген. Олар вирус клеткаға жабысуына және енуіне қатысады. HVR1 E2 вирусты иммундық жүйеден қорғауға көмектеседі. Ол CD81-дің вирус рецепторына жабысуына кедері келтіреді.
The hepatitis C virus particle consists of a lipid membrane envelope that is 55 to 65 nm in diameter. Two viral envelope glycoproteins, E1 and E2, are embedded in the lipid envelope. They take part in viral attachment and entry into the cell. HVR1 helps E2 shield the virus from the immune system. It prevents CD81 from latching onto its respective receptor on the virus.
Геном
Гепатит С вирусының оң мағыналы, бір тізбекті РНК геномы бар. Геном бір ғана ашық оқу фреймінен тұрады, оның ұзындығы 9600 нуклеотидтік негізді құрайды. Бұл бір ашық оқу фреймі бір ақуыз өнімін жасау үшін аударылады, содан кейін ол кішірек, белсенді ақуыздарды өндіру үшін одан әрі өңделеді. Сондықтан, Еуропалық биоинформатика институты сияқты қолжетімді деректер базаларында вирустың протеомы тек 2 ақуыздан тұрады. РНК-ның 5' және 3' ұштарында ақуыздарға аударылмаған, бірақ вирустық РНК-ның трансляциясы мен репликациясы үшін маңызды аудармалмаған аймақтар (UTR) орналасқан. 5′ UTR рибосомаға байланысу орны немесе ішкі рибосомалық кіру орнына (IRES) ие, ол шамамен 3000 аминқышқылынан тұратын өте ұзын белоктың аудармасын бастайды. HCV IRES-тің негізгі доменінде болжамды псевдотүйіннің ішінде интеграцияланған төрт спиральді Холлидей түйіні бар. Бұл негізгі доменнің конформациясы 40S рибосомалық кішібөлімшесінде орналасу үшін ашық оқу фреймінің бағытын шектейді. Үлкен пре-белок кейін жасушалық және вирустық протеазалармен 10 кішірек ақуызға бөлінеді, бұл вирустың иесінің жасушасында көбейюіне немесе жетілген вирустық бөлшектерге жиналуына мүмкіндік береді. Гепатит С вирусының құрылымдық ақуыздарына ядролық ақуыз, E1 және E2 жатады; құрылымдық емес ақуыздарына NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A және NS5B жатады.
Hepatitis C virus has a positive sense single stranded RNA genome. The genome consists of a single open reading frame that is 9,600 nucleotide bases long. This single open reading frame is translated to produce a single protein product, which is then further processed to produce smaller active proteins. This is why on publicly available databases, such as the European Bioinformatics Institute, the viral proteome only consists of 2 proteins. At the 5′ and 3′ ends of the RNA are the untranslated regions (UTR), that are not translated into proteins but are important to translation and replication of the viral RNA. The 5′ UTR has a ribosome binding site or internal ribosome entry site (IRES) that initiates the translation of a very long protein containing about 3,000 amino acids. The core domain of the HCV IRES contains a four way helical Holliday junction that is integrated within a predicted pseudoknot. The conformation of this core domain constrains the open reading frame's orientation for positioning on the 40S ribosomal subunit. The large pre protein is later cleaved by cellular and viral proteases into the 10 smaller proteins that allow viral replication within the host cell, or assemble into the mature viral particles. Structural proteins made by the hepatitis C virus include Core protein, E1 and E2; nonstructural proteins include NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A, and NS5B.
Молекулалық биология
Бұл вирустың ақуыздары геном бойымен келесі ретпен орналасады: N-терминалды ядролық қабықша (E1)–E2–p7 құрылымдық емес ақуыз 2 (NS2)–NS3–NS4A–NS4B–NS5A–NS5B–C-терминалы. Пісіп жеткен құрылымдық емес ақуыздардың (NS2-ден NS5B-ға дейін) пайда болуы вирустық протеиназалардың активтілігіне байланысты. NS2/NS3 қосылысы NS2 және NS3-тің N-ұшында кодталған металға тәуелді автокатализдік протеиназамен кесіледі. Осы жерден кейінгі кесілулерді серин протеазасы катализдейді, ол да NS3-тің N-терминалды аймағында орналасқан. Ядролық ақуызда 191 аминқышқылы бар және гидрофобтылығына қарай үш доменге бөлінеді: 1-домен (1–117 қалдықтар) негізінен екі қысқа гидрофобтық аймақтары бар негізгі қалдықтарды қамтиды; 2-домен (118–174 қалдықтар) аз негізді және гидрофобты, оның C-ұшы p21-дің соңында; 3-домен (175–191 қалдықтар) жоғары гидрофобты және E1 қабықша ақуызының сигналдық тізбегі ретінде әрекет етеді. Екі қабықша ақуызы (E1 және E2) жоғары гликозильденген және жасушаға енуде маңызды. E1 – фюзогендік суббөлім ретінде, ал E2 – рецепторға байланысатын ақуыз ретінде қызмет етеді. E1-де 4–5 N-байланысты гликан бар, ал E2-де 11 N-гликозильдеу орны бар. NS1 (p7) ақуызы вирустың геномдық көбеюі үшін қажет емес, бірақ вирус морфогенезінде маңызды рөл атқарады. Бұл ақуыз – эндоплазмалық торда орналасқан 63 аминқышқылы бар мембраналық ақуыз. p7-нің кесілуіне эндоплазмалық тордың сигналдық пептидазалары араласады. p7-нің екі трансмембраналық домені цитоплазмалық циклмен байланысқан және эндоплазмалық тордың люменіне бағытталған. NS2 ақуызы – 21–23 килодальтондық (kDa) протеаз активтілігі бар трансмембраналық ақуыз. NS3 – 67 kDa ақуыз, оның N-ұшы серин протеаза активтілігіне ие, ал C-ұшы NTPаза/геликаза активтілігіне ие. Ол эндоплазмалық торда орналасқан және протеиназаның кофакторы ретінде әрекет ететін NS4A – 54 аминқышқылы мембраналық ақуызбен гетеродимерлік кешен құрайды. NS4A – 54 аминқышқылы мембраналық ақуыз, протеиназаның кофакторы ретінде әрекет етеді. NS4B – кішкентай (27 kDa) гидрофобты интегралды мембраналық ақуыз, оның төрт трансмембраналық домені бар. Ол эндоплазмалық торда орналасқан және басқа вирус ақуыздарын тартуда маңызды рөл атқарады. Ол эндоплазмалық тордың морфологиялық өзгерісін тудырып, мембраналық желі деп аталатын құрылымды қалыптастырады. NS5A – гидрофильді фосфопротеин, ол вирус көбеюінде, жасушалық сигналдық жолдарды модуляциялауда және интерферонға жауап беруде маңызды рөл атқарады. Ол эндоплазмалық торға бекітілген адам VAP ақуыздарына байланысатыны белгілі. NS5B ақуызы (65 kDa) – вирус РНК-ға тәуелді РНК полимераза. NS5B вирус оң сезімді РНК-сын үлгі ретінде пайдалану арқылы HCV вирус РНК-сын көбейтудің негізгі функциясын атқарады және РНК көбеюі кезінде рибонуклеозид трифосфаттарының (rNTP) полимерленуін катализдейді. NS5B полимеразаның бірнеше кристалдық құрылымдары бірнеше кристалдық формада бірдей консенсус BK (HCV BK, генотип 1) тізбегіне сүйене отырып анықталды. Құрылымды саусақтары, алақаны және бармағы бар оң қол пішінімен бейнелеуге болады. NS5B-ге тән, қоршалған активті орын ақуыздың алақаны құрылымында орналасқан. NS5B генотипі 1b штаммы J4 (HC J4) құрылымы бойынша соңғы зерттеулер нуклеотид байланысуын бақылауға және de novo РНК синтезін бастауға мүмкіндік беретін активті орынның бар екенін көрсетеді. De novo РНК көбеюін бастау үшін қажетті праймерлерді қосады. Қазіргі зерттеулер вирус РНК-ның одан әрі көбеюін болдырмау үшін оның функционалдығын өзгерту үшін осы активті орынға құрылымдарды байлауға тырысады. Тағы бір 11-ші ақуыз сипатталған. Бұл ақуыз капсид генінде +1 фрейм-ауытқу арқылы кодталады. Ол антигенді болып көрінеді, бірақ оның функциясы белгісіз.
The proteins of this virus are arranged along the genome in the following order: N terminal core envelope (E1)–E2–p7 nonstructural protein 2 (NS2)–NS3–NS4A–NS4B–NS5A–NS5B–C terminal. The mature nonstructural proteins (NS2 to NS5B) generation relies on the activity of viral proteinases. The NS2/NS3 junction is cleaved by a metal dependent autocatalytic proteinase encoded within NS2 and the N terminus of NS3. The remaining cleavages downstream from this site are catalysed by a serine protease also contained within the N terminal region of NS3. The core protein has 191 amino acids and can be divided into three domains on the basis of hydrophobicity: domain 1 (residues 1–117) contains mainly basic residues with two short hydrophobic regions; domain 2 (residues 118–174) is less basic and more hydrophobic and its C terminus is at the end of p21; domain 3 (residues 175–191) is highly hydrophobic and acts as a signal sequence for E1 envelope protein. Both envelope proteins (E1 and E2) are highly glycosylated and important in cell entry. E1 serves as the fusogenic subunit and E2 acts as the receptor binding protein. E1 has 4–5 N linked glycans and E2 has 11 N glycosylation sites. NS1 (p7) protein is dispensable for viral genome replication but plays a critical role in virus morphogenesis. This protein is a 63 amino acid membrane spanning protein which locates itself in the endoplasmic reticulum. Cleavage of p7 is mediated by the endoplasmic reticulum's signal peptidases. Two transmembrane domains of p7 are connected by a cytoplasmic loop and are oriented towards the endoplasmic reticulum's lumen. NS2 protein is a 21–23 kilodalton (kDa) transmembrane protein with protease activity. NS3 is 67 kDa protein whose N terminal has serine protease activity and whose C terminal has NTPase/helicase activity. It is located within the endoplasmic reticulum and forms a heterodimeric complex with NS4A—a 54 amino acid membrane protein that acts as a cofactor of the proteinase. NS4A—a 54 amino acid membrane protein that acts as a cofactor of the proteinase. NS4B is a small (27 kDa) hydrophobic integral membrane protein with four transmembrane domains. It is located within the endoplasmic reticulum and plays an important role for recruitment of other viral proteins. It induces morphological changes to the endoplasmic reticulum forming a structure termed the membranous web. NS5A is a hydrophilic phosphoprotein which plays an important role in viral replication, modulation of cell signaling pathways and the interferon response. It is known to bind to endoplasmic reticulum anchored human VAP proteins. The NS5B protein (65 kDa) is the viral RNA dependent RNA polymerase. NS5B has the key function of replicating the HCV's viral RNA by using the viral positive sense RNA strand as its template and catalyzes the polymerization of ribonucleoside triphosphates (rNTP) during RNA replication. Several crystal structures of NS5B polymerase in several crystalline forms have been determined based on the same consensus sequence BK (HCV BK, genotype 1). The structure can be represented by a right hand shape with fingers, palm, and thumb. The encircled active site, unique to NS5B, is contained within the palm structure of the protein. Recent studies on NS5B protein genotype 1b strain J4's (HC J4) structure indicate a presence of an active site where possible control of nucleotide binding occurs and initiation of de novo RNA synthesis. De novo adds necessary primers for initiation of RNA replication. Current research attempts to bind structures to this active site to alter its functionality in order to prevent further viral RNA replication. An 11th protein has also been described. This protein is encoded by a +1 frameshift in the capsid gene. It appears to be antigenic but its function is unknown.
Көшіру
ВГВ репликациясы бірнеше қадамды қамтиды. Вирус негізінен бауырдың гепатоциттерінде көбейеді, онда күн сайын әрбір жұқтырған жасуша шамамен елу вирион (вирус бөлшектері) шығарады, олардың жалпы саны бір триллионға жетеді. Вирус сонымен қатар шеткі қанның мононуклеарлық жасушаларында да көбейе алады, бұл хроникалық инфекциялы ВГВ-мен ауыратын науқастарда иммунологиялық бұзылулардың жоғары деңгейін түсіндіреді. Бауырда ВГВ бөлшектері қан ағысымен бауыр синусоидтарына жеткізіледі. Бұл синусоидтар гепатоцит жасушаларының жанында орналасқан. Қонақ жасушаларға ену вириондар, әсіресе олардың гликопротеиндері мен жасуша бетіндегі CD81, LDL рецепторы, SR BI, DC SIGN, Claudin 1 және Occludin молекулалары арасындағы күрделі өзара әрекеттесу арқылы жүзеге асады. ВГВ-нің қаптамасы өте төмен тығыздықты липопротеиндерге (VLDL) және төмен тығыздықты липопротеиндерге (LDL) ұқсас. ВГВ геномдары шамамен 3011 амин қышқылынан тұратын бір ақуызды шығарады. Полибелок вирустық және жасушалық протеазалармен протеолиздік жолмен өңделіп, үш құрылымдық (вирионға байланысты) және жеті құрылымдық емес (НС) белоктар түзіледі. Балама ретінде, Core аймағында кадр ауысуы орын алып, алмасушы оқу кадр ақуызын (ARFP) шығаруы мүмкін. ВГВ екі протеазаны - NS2 цистеин автопротеазасын және NS3 4A серин протеазасын кодтайды. NS ақуыздары вирустың геномын РНК репликациялық кешенге енгізеді, ол цитоплазмалық мембраналардың қайта орналасуымен байланысты. РНҚ репликациясы вирустық РНҚ-ға тәуелді РНҚ полимераза NS5B арқылы жүзеге асады, ол теріс жіптік РНҚ аралық бөлігін шығарады. Теріс жіптегі РНҚ жаңа оң жіптегі вирустық геномдарды өндіру үшін үлгі ретінде қызмет етеді. Жаңа геномдар аударылуы, одан әрі көбейтілуі немесе жаңа вирустық бөлшектерде жиналуы мүмкін. Вирус жасушалық липид мембраналарында көбейеді. Эндоплазмалық тор, әсіресе, "мембраналық желілер" деп аталатын ерекше пішінді мембраналық құрылымдарға айналады. Бұл құрылымдар NS4B вирустық ақуызын ғана экспрессиялау арқылы пайда болуы мүмкін. Негізгі белок липидтік тамшылармен байланысады және олардың орналасуын перинуклеарлық таралу үшін микротубулялар мен динеиндерді пайдаланады. Гепатоциттен босату VLDL секреторлық жолын қамтиды. Тағы бір гипотеза вирус бөлшегі эндоплазмалық тордан тасымалдау үшін қажетті эндосомалық сұрыптау кешені (ESCRT) арқылы бөлінеді деп айтады. Субтиптер генетикалық әртүрлілігіне байланысты квазивиділерге бөлінеді. Генотиптер толық геномдағы нуклеотидтік орындардың 30–35% -ға дейін өзгереді. Бір генотиптің субтиптерінің геномдық құрамының айырмашылығы әдетте 20–25% құрайды. 1a және 1b субтиптері бүкіл әлемде кездеседі және барлық жағдайлардың 60% -ын тудырады.
Replication of HCV involves several steps. The virus replicates mainly in the hepatocytes of the liver, where it is estimated that daily each infected cell produces approximately fifty virions (virus particles) with a calculated total of one trillion virions generated. The virus may also replicate in peripheral blood mononuclear cells, potentially accounting for the high levels of immunological disorders found in chronically infected HCV patients. In the liver, the HCV particles are brought into the hepatic sinusoids by blood flow. These sinusoids neighbor hepatocyte cells. Entry into host cells occur through complex interactions between virions, especially through their glycoproteins, and cell surface molecules CD81, LDL receptor, SR BI, DC SIGN, Claudin 1, and Occludin. The envelope of HCV is similar to very low density lipoproteins (VLDL) and low density lipoproteins (LDL). The HCV genome is translated to produce a single protein of around 3,011 amino acids. The polyprotein is then proteolytically processed by viral and cellular proteases to produce three structural (virion associated) and seven nonstructural (NS) proteins. Alternatively, a frameshift may occur in the Core region to produce an alternate reading frame protein (ARFP). HCV encodes two proteases, the NS2 cysteine autoprotease and the NS3 4A serine protease. The NS proteins then recruit the viral genome into an RNA replication complex, which is associated with rearranged cytoplasmic membranes. RNA replication takes place via the viral RNA dependent RNA polymerase NS5B, which produces a negative strand RNA intermediate. The negative strand RNA then serves as a template for the production of new positive strand viral genomes. Nascent genomes can then be translated, further replicated or packaged within new virus particles. The virus replicates on intracellular lipid membranes. The endoplasmic reticulum in particular is deformed into uniquely shaped membrane structures termed 'membranous webs'. These structures can be induced by sole expression of the viral protein NS4B. The core protein associates with lipid droplets and utilises microtubules and dyneins to alter their location to a perinuclear distribution. Release from the hepatocyte may involve the VLDL secretory pathway. Another hypothesis states that the viral particle may be secreted from the endoplasmic reticulum through the endosomal sorting complex required for transport (ESCRT) pathway. Subtypes are further broken down into quasispecies based on their genetic diversity. Genotypes differ by 30–35% of the nucleotide sites over the complete genome. The difference in genomic composition of subtypes of a genotype is usually 20–25%. Subtypes 1a and 1b are found worldwide and cause 60% of all cases.
Клиникалық маңызы
Интерферонге негізделген терапияға жауап беру мүмкіндігін және осындай терапияның қажетті ұзақтығын анықтауда генотип клиникалық маңызға ие. 1 және 4 генотиптер интерферонге негізделген емге басқа генотиптерге (2, 3, 5 және 6) қарағанда нашар жауап береді. 1 және 4 генотиптері үшін стандартты интерферонды терапияның ұзақтығы 48 апта, ал 2 және 3 генотиптері үшін емдеу 24 аптада аяқталады. 1 генотиптің 70% жағдайында, 2 және 3 генотиптердің ~90% жағдайында, 4 генотиптің ~65% жағдайында және 6 генотиптің ~80% жағдайында тұрақты вирусологиялық жауаптар байқалады. Сонымен қатар, африкалық текті адамдар 1 немесе 4 генотиппен жұқтырғанда емге жауап беру ықтималдығы әлдеқайда төмен. Емге жауап бермеудің маңызды бөлігі адам геномның 19-шы хромосомасындағы бір нуклеотидтік полиморфизмге (СНП) байланысты деп есептеледі, ол емнің сәттілігін болжай алады. HCV 1 және 4 генотиптері Батыс және Орталық Африканың біртұтас аймақтарында эндемикалық түрде таралған, және ғасырлар бойы осы генетикалық полиморфизмді тасымалдаған адамдарды жұқтырған. Бұл ғалымдарды 1 және 4 генотиптерінің африкалық текті адамдарда ұзақ сақталуының HCV-нің осы популяциялардың иммуногенетикалық жауаптарына ғасырлар бойы бейімделуінің нәтижесі болуы мүмкін деген тұжырымға келтірді. Бір генотиппен жұқтыру басқаларына қарсы иммунитет бермейді, және екі штамммен бір уақытта жұқтыру мүмкін. Көптеген жағдайларда, бір штамм қысқа мерзім ішінде екіншісінен озып кетеді. Бұл жағдай дәрі-дәрмекке жауап бермейтін штаммдарды емдеуге оңайырақ штаммдармен алмастыру үшін емдеуде пайдалы болуы мүмкін.
Genotype is clinically important in determining potential response to interferon based therapy and the required duration of such therapy. Genotypes 1 and 4 are less responsive to interferon based treatment than are the other genotypes (2, 3, 5 and 6). The duration of standard interferon based therapy for genotypes 1 and 4 is 48 weeks, whereas treatment for genotypes 2 and 3 is completed in 24 weeks. Sustained virological responses occur in 70% of genotype 1 cases, ~90% of genotypes 2 and 3, ~65% of genotype 4 and ~80% of genotype 6. In addition, people of African descent are much less likely to respond to treatment when infected with genotypes 1 or 4. The substantial proportion of this lack of response to treatment is proposed to be caused by a single nucleotide polymorphism (SNP) on chromosome 19 of the human genome that is predictive of treatment success. HCV genotypes 1 and 4 have been distributed endemically in overlapping areas of West and Central Africa, infecting for centuries human populations carrying the genetic polymorphism in question. This has prompted scientists to suggest that the protracted persistence of HCV genotypes 1 and 4 in people of African origin is an evolutionary adaptation of HCV over many centuries to these populations’ immunogenetic responses. Infection with one genotype does not confer immunity against others, and concurrent infection with two strains is possible. In most of these cases, one of the strains outcompetes the other in a short time. This finding may be useful in treatment, in replacing strains non responsive to medication with others easier to treat.
Қайта үйлестіру
Бір жасушаны екі вирус жұқтырғанда генетикалық рекомбинация жүзеге асуы мүмкін. Жиі кездеспесе де, С гепатиті вирусының (HCV) рекомбинациясы әртүрлі генотиптер арасында, бір генотиптің ішкі түрлері арасында және тіпті бір ішкі түрдің штаммдары арасында байқалған. Осы таралу жолына байланысты, тәуекел топтарына тамырға есірткі салушылар, қан құйғыштар және кейде гемодиализден өтетін науқастар жатады. HCV жұқтырудың кең таралған ортасы – госпитальдық (нозокомиялық) жұқтыру, клиникада гигиена мен стерилизация ережелері дұрыс сақталмаған жағдайларда. HCV-нің таралуының тарихи мүмкін жолдары ретінде бірқатар мәдени және ритуалдық амалдар қарастырылған, оларға сүндеттеу, жыныс мүшелерін кесу, ритуалдық тыртық салу, дәстүрлі татуировка жасау және акупунктура кіреді.
When two viruses infect the same cell, genetic recombination may occur. Although infrequent, HCV recombination has been observed between different genotypes, between subtypes of the same genotype and even between strains of the same subtype. Because of this mode of spread the key groups at risk are intravenous drug users (IDUs), recipients of blood products and sometimes patients on haemodialysis. Common setting for transmission of HCV is also intra hospital (nosocomial) transmission, when practices of hygiene and sterilization are not correctly followed in the clinic. A number of cultural or ritual practices have been proposed as a potential historical mode of spread for HCV, including circumcision, genital mutilation, ritual scarification, traditional tattooing and acupuncture.
Эволюция
Бұл вирустың шығу тегін анықтау қиын болды, бірақ 1 және 4 генотиптер ортақ шығу тегіне ие болған сияқты. Байес талдауы негізгі генотиптердің ортақ ата-текті вирустан шамамен 300–400 жыл бұрын бөлініп шыққандығын көрсетті. Кіші генотиптер негізгі генотиптерден 200 жылдай бұрын бөлініп шықты. Барлық қазіргі генотиптер 1b субтипінің 1 генотипінен пайда болғанға ұқсайды. 6 генотипті штаммдарды зерттеу эволюцияның ертерек кезеңін көрсетеді: шамамен 1100–1350 жыл бұрын. Мутация жылдамдығы 1,8 × 10−4 деп есептелді. Эксперименттік зерттеулерде мутация жылдамдығы жылына бір орынға шамамен 2,5–2,9 × 10−3 базалық алмасу болып бағаланды. Бұл генотип басқа генотиптердің ата-тегі болуы мүмкін. 2a және 3a типтерінің пайда болу мерзімі сәйкесінше 1917 және 1943 жылдар деп есептелді. 1a және 1b типтерінің бөліну уақыты 200–300 жылға бағаланды. 1a және 1b генотиптерін зерттеу 1a типінің 1914–1930 жылдары, ал 1b типінің 1911–1944 жылдары пайда болғандығын көрсетті. 1a және 1b типтерінің екеуі де 1940 және 1960 жылдар аралығында тиімді популяция мөлшерінің айтарлықтай өсуін бастан өткерді. 1b субтипі HCV-нің таралуы 1a субтипіне қарағанда кемінде 16 жыл бұрын басталды. Екі тип те дамыған елдерден дамушы елдерге тараған сияқты. Африкадағы генотип 2 штаммдарын олардың шығу елдеріне сәйкес төрт кладқа бөлуге болады: (1) Камерун және Орталық Африка Республикасы, (2) Бенин, Гана және Буркина-Фасо, (3) Гамбия, Гвинея, Гвинея-Бисау және Сенегал, (4) Мадагаскар. Сонымен қатар, Атлант мұхиты арқылы құл саудасы арқылы HCV 2 генотипінің Батыс Африкадан Кариб аймағына тарағанына күшті дәлелдер бар. 3 генотиптің Оңтүстік-Шығыс Азияда пайда болғаны болжанып отыр. Осы елдерден алынған деректер бұл вирустың Оңтүстік-Шығыс Азияда пайда болып, Батыс Еуропадан келген саудагерлер арқылы Батыс Африкаға тарағанын көрсетеді. Кейіннен ол Жапонияға әкелінді, осы ел өзін-өзі оқшаулау саясатын тоқтатқаннан кейін. Бір елге енгеннен кейін оның таралуына көптеген жергілікті факторлар әсер етеді, оның ішінде қан құю, вакцинация бағдарламалары, вена ішіне есірткі енгізу және емдеу схемалары. 1990 жылдары қан өнімдерінде HCV-ны тексеруді енгізуден кейін таралу қарқыны төмендегенін ескере отырып, бұрын қан құю таралудың маңызды жолы болған сияқты. Әртүрлі генотиптердің эволюциялық мерзімін және олардың бүкіл әлемге таралу уақытын анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет.
Identification of the origin of this virus has been difficult but genotypes 1 and 4 appear to share a common origin. A Bayesian analysis suggests that the major genotypes diverged about 300–400 years ago from the common ancestor virus. The minor genotypes diverged about 200 years ago from their major genotypes. All of the extant genotypes appear to have evolved from genotype 1 subtype 1b. A study of genotype 6 strains suggests an earlier date of evolution: approximately 1,100 to 1,350 years Before Present. The estimated rate of mutation was 1.8 × 10−4. An experimental study estimated the mutation rate at 2.5–2.9 × 10−3 base substitutions per site per year. This genotype may be the ancestor of the other genotypes. The estimated dates of origin of types 2a and 3a were 1917 and 1943 respectively. The time of divergence of types 1a and 1b was estimated to be 200–300 years. A study of genotype 1a and 1b estimated the dates of origin to be 1914–1930 for type 1a and 1911–1944 for type 1b. Both types 1a and 1b underwent massive expansions in their effective population size between 1940 and 1960. The expansion of HCV subtype 1b preceded that of subtype 1a by at least 16 years. Both types appear to have spread from the developed world to the developing world. The genotype 2 strains from Africa can be divided into four clades that correlate with their country of origin: (1) Cameroon and Central African Republic (2) Benin, Ghana and Burkina Faso (3) Gambia, Guinea, Guinea Bissau and Senegal (4) Madagascar. There is also strong evidence for the dissemination of HCV genotype 2 from West Africa to the Caribbean by the trans Atlantic slave trade. Genotype 3 is thought to have its origin in South East Asia. These dates from these various countries suggests that this virus may have evolved in South East Asia and was spread to West Africa by traders from Western Europe. It was later introduced into Japan once that country's self imposed isolation was lifted. Once introduced to a country its spread has been influenced by many local factors including blood transfusions, vaccination programmes, intravenous drug use and treatment regimes. Given the reduction in the rate of spread once screening for HCV in blood products was implemented in the 1990s, it would seem that previously blood transfusion was an important method of spread. Additional work is required to determine the dates of evolution of the various genotypes and the timing of their spread across the globe.
Егу
А және В гепатитінен өзгеше, қазіргі таңда гепатит С инфекциясын болдырмауға арналған вакцина жоқ.
Unlike hepatitis A and B, there is currently no vaccine to prevent hepatitis C infection.
Қазіргі зерттеулер
HCV зерттеуіне HCV-нің тар иелік аумағы кедергі келтірді. Репликонды қолдану сәтті болды, бірақ олар жақында ғана ашылды. HCV, көптеген РНҚ вирустары сияқты, вирустық квазитүрлер түрінде кездеседі, бұл зерттеу үшін бір ғана штаммды немесе рецептор түрін бөліп алуды өте қиын жасайды. Қазіргі зерттеулер вирустық протеаза, РНҚ полимераза және басқа да құрылымдық емес гендердің кішкентай молекулалы тежегіштеріне бағытталған. Екі препарат – Merck компаниясының боцепревирі және Vertex Pharmaceuticals компаниясының телапревирі – NS3 протеазаның тежегіштері болып табылады және олардың қолданылуы 2011 жылдың 13 мамырында және 2011 жылдың 23 мамырында бекітілді. Д витаминінің төмен деңгейі мен емге нашар жауап беру арасындағы мүмкін байланыс туралы хабарланды. In vitro зерттеулер Д витамині вирустық көбеюді азайта алатынын көрсетті. Бұл жұмыс үміт береді, бірақ клиникалық сынақтардың нәтижелері күтілуде. Дегенмен, емдеуге жауапты жақсарту үшін стандартты емдеумен қатар Д витаминін қабылдау маңызды деп ұсынылған. Грейпфрут және басқа да жемістер мен шөптерде кездесетін флавоноид – нарингенин, вирустық РНК немесе белоктың ішкі жасушалық деңгейіне әсер етпей, ішкі жасушалық инфекциялық вирустық бөлшектердің құралуын тоқтатуға қабілетті екені көрсетілді. Софосбувирді созылмалы гепатит С инфекциясына қарсы қолдануға FDA 2013 жылдың 6 желтоқсанында рұқсат берді. Бұл препарат интерферонмен бірге қолданылмай-ақ, HCV инфекциясының кейбір түрлерін емдеуде қауіпсіздігі мен тиімділігін көрсеткен алғашқы препарат. 22 қарашада FDA симепревирді альфа-пегинтерферон және рибавиринмен бірге қолдануға рұқсат берді. Симепревир Жапонияда 1 генотипті созылмалы гепатит С инфекциясын емдеу үшін бекітілген. Сондай-ақ, қазіргі уақытта дәрі-дәрмекке байланысты емес терапия бойынша тәжірибелік зерттеулер жүргізілуде. Мысалы, оксиматрин – Азия континентінде кездесетін тамыр сығындысы, ол жасушалық мәдениеттерде және жануарлар зерттеулерінде HCV-ге қарсы вирустық белсенділікке ие екені хабарланды. Шағын және үміт беруші адамдарға жасалған сынақтар пайдалы нәтижелер көрсетті және ешқандай қауіпті жағынқы әсерлер байқалған жоқ, бірақ олар қорытындыларды жалпылау үшін тым шағын болды.
The study of HCV has been hampered by the narrow host range of HCV. The use of replicons has been successful but these have only been recently discovered. HCV, as with most RNA viruses, exists as a viral quasispecies, making it very difficult to isolate a single strain or receptor type for study. Current research is focused on small molecule inhibitors of the viral protease, RNA polymerase and other nonstructural genes. Two agents—boceprevir by Merck and telaprevir by Vertex Pharmaceuticals—both inhibitors of NS3 protease were approved for use on May 13, 2011, and May 23, 2011, respectively. A possible association between low Vitamin D levels and a poor response to treatment has been reported. In vitro work has shown that vitamin D may be able to reduce viral replication. While this work looks promising the results of clinical trials are pending. However, it has been proposed that vitamin D supplementation is important in addition to standard treatment, in order to enhance treatment response. Naringenin, a flavonoid found in grapefruit and other fruits and herbs, has been shown to block the assembly of intracellular infectious viral particles without affecting intracellular levels of the viral RNA or protein. Sofosbuvir for use against chronic hepatitis C infection was approved by the FDA on December 6, 2013. It has been reported to be the first drug that has demonstrated safety and efficacy to treat certain types of HCV infection without the need for co administration of interferon. On November 22, the FDA approved simeprevir for use in combination with peginterferon alfa and ribavirin. Simeprevir has been approved in Japan for the treatment of chronic hepatitis C infection, genotype 1. There is also current experimental research on non drug related therapies. Oxymatrine, for example, is a root extract found in the continent of Asia that has been reported to have antiviral activity against HCV in cell cultures and animal studies. Small and promising human trials have shown beneficial results and no serious side effects, but they were too small to generalize conclusions.