Кіріспе
BBC теледидарлық жеңіл ойын-сауық бағдарламасы
"Жақсы ескі күндер" – Барни Колехан өндірген BBC теледидарлық жеңіл ойын-сауық бағдарламасы. 1953 жылғы 20 шілдеден 1983 жылғы 31 желтоқсанға дейін 30 жыл бойы көрсетілді. Бағдарлама Лидс Сити Варитетс сахнасында қойылып, сол дәуірдегі әртістердің өнерін сомдап, Виктория және Эдуард кезеңдерінің музыкалық залының нағыз атмосферасын жаңғыртты. Көрермендер сол заманғы киімдермен келіп, ән айтуға белсенді қатысты, әсіресе әр аптаның соңында орындалатын "Down at the Old Bull and Bush" әнін шырқады. Оркестр шұңқыры басты сахнаның алдында анық көрінетіндей етіп жасалған. Оркестр жетекшісі көп жыл бойы Бернард Херрман болды (американдық кинокомпозитор емес, флейташы және кейіннен BBC Northern Dance Orchestra-ның дирижері).
Тарих
1953 жылдың басында Барни Колехан Дерик Гайлер ұсынған "Музыкалық залдың тарихы" атты бір реттік шоуды ойлап тапты. Бағдарламаның үлкен сұранысқа ие болғаны соншалық, "Ескі жақсы күндер" атты телесерия жасау туралы шешім қабылданды. Шоу алғаш рет 1953 жылдың 20 шілдесінде эфирге шықты, ал алғашқы екі бағдарламаны Дон Геммелл жүргізді. Шоудың алғашқы сериялары тікелей эфирде көрсетілді. Шоуда Джоан Стерндейл Беннетт, Тесси О’Ши, Дадли Стивенс, Хэтти Жак, Лорейн Харт, Рей Алан, Рой Кастл, Рой Хадд, Кен Додд, Барбара Виндзор, Эрта Китт, Дэнни Ла Ру, Хилда Бейкер, Лес Доусон, Ларри Грейсон, Томми Стил, Фрэнки Воган және Артур Аски сияқты көптеген тұрақты қатысушылар болды. Шоу үшін өте маңыздысы, сахнадағы актерлар ғана емес, барлық көрермендер де сол дәуірге сай киініп келуі керек болды, бұл атмосфераны жақсартты және көрермендердің кадрларын, әсіресе бірнеше ән орындалатын кезеңдерде, бағдарламаға енгізуге мүмкіндік берді. "Ескі жақсы күндер" лондондық "Players' Theatre Club" клубындағы "Ridgeway's Late Joys" жобасының сәттілігінен шабыт алды: бұл жеке мүшелер клубы Лондонның Вест-Эндінде әртүрлі бағдарламаларды екі апта сайын өткізді. Клубты бастапқыда Леонард Сакс және бизнес серігі Питер Риджвей құрды. 245 бөлімнің 108-і архивте толық күйінде сақталған деп есептеледі. 63 бағдарлама 2015 жылдың желтоқсанынан 2018 жылдың ақпанына дейін BBC Four арнасында қайта көрсетілді. 1983 жылдың 16 желтоқсанында "Goodbye to the Good Old Days" деректі фильмі көрсетілді, ол сол жылы аяқталған 30 жылдық тарихты тойлады; деректі фильмді баяндаушы ретінде Барри Крайер тағайындалды. Соңғы бағдарлама сол жылғы Жаңа жыл қарсаңында эфирге шықты. Орындаулар мен жүргізушілердің үлгісі тұрақтылығымен көзге түсті, көбінесе кешкі орындаушылар сахнаға жиналып, барлық көрерменмен бірге "Ескі бұқа мен бұтаның астында" әнін шырқап аяқтады. Үлгі өзгермейтін болғанымен, актерлардың өзі көбінесе заманауи болды. Дегенмен, танымал жүздер дәстүрлі стильдегі белгісіз актерлармен араластырылды: мысалы, штанга билеуші жұптар, комедиялық акробатика және т.б.
Joan Sterndale Bennett, Tessie O'Shea, Dudley Stevens, Hattie Jacques, Loraine Hart, Ray Alan, Roy Castle, Roy Hudd, Ken Dodd, Barbara Windsor, Eartha Kitt, Danny La Rue, Hylda Baker, Les Dawson, Larry Grayson, Tommy Steele, Frankie Vaughan and Arthur Askey. Critical to the show, it was not only the performers who were "in character": the entire audience was required to dress in period costume, adding greatly to the atmosphere and allowing shots of the audience to be interspersed with the acts, particularly in the multiple sing along acts. The Good Old Days was inspired by the success of the "Ridgeway's Late Joys" at the Players' Theatre Club in London: a private members' club that ran fortnightly programmes of variety acts in London's West End. The club was originally founded by Leonard Sachs and business partner Peter Ridgeway. Out of 245 episodes, 108 are believed to survive complete in the archives. 63 of the surviving programmes were rebroadcast on BBC Four between December 2015 and February 2018. On 16 December 1983, Goodbye to the Good Old Days was shown, a documentary celebrating the end of the 30 year run that year; Barry Cryer served as narrator for the documentary. The final show aired on New Year's Eve that year. The pattern of the performances and compering were reassuring in their regularity, normally ending with the performers of the evening coming back on stage all assembled and singing with the whole audience "Down at the Old Bull and Bush". Whilst the pattern was unwavering, the performers themselves were usually contemporary faces. However, the well known faces were interspersed with unknown acts if they represented a traditional style: tap dancing duos; comedy acrobatics etc.