Рекулвер: Англияның теңіз жағасындағы ауылы

Кіріспе

Кент теңіз жағалауындағы ауыл, Англия

Рекулвер – Оңтүстік-Шығыс Англиядағы Кент графтығының солтүстік жағалауында, Херн-Бейден шамамен 5 км (3 миль) шығысқа қарай орналасқан ауыл және жағажай курорты. Ол Кенттің Кентербери ауданындағы сол аттас округте орналасқан. Рекулвер бір кезде Уантум каналының солтүстік-батыс ұшында стратегиялық маңызға ие болды. Бұл теңіз жолы Танет аралы мен Кент құрлығын орта ғасырдың соңына дейін бөліп тұрды. Осы себепті римдіктер 43 жылы Британияны жаулаған кезде онда кішкентай бекініс салған. Ал 2 ғасырдың соңында олар Регульбиум деп аталған үлкен бекініс, немесе каструм салды, ол кейіннен Саксон жағалауы бекіністерінің біріне айналды. Батыс Рим империясының шамамен 4-ші ғасырдың басында қысым көрсетуінен кейін бритондықтар қайтадан жерді бақылауға алды, бірақ көп ұзамай англосаксондықтар шабуыл жасады. 7-ші ғасырға қарай Рекулвер Кенттің англосаксон корольдерінің жер иелігіне айналды. Римдік бекіністің орны 669 жылы Әулие Марияға арналған монастырь құруға берілді, ал Кент королі Эдберт II 760 жылдары сол жерге жерленді. Орта ғасырларда Рекулвер апталық базар мен жылдық жәрмеңкесі бар дамыған қалашық болды және ол Сандвичтің Бес Портының мүшесі болды. Уантум каналының лайлануы және жағалау эрозиясы салдарынан жұмсақ құмды жартастарда салынған көптеген ғимараттар қирады, қоныс төмендеді. Ауыл 18-ші ғасырдың соңында көбінесе тасталып қалды, ал шіркеудің көп бөлігі 19-шы ғасырдың басында бұзылды. Қалдықтарды және Рекулвердің қалған бөлігін эрозиядан қорғау үздіксіз күресін қажет етеді. 20-шы ғасырда жергілікті туризмнің дамуына байланысты жандану байқалды және қазір екі тұрақ орны бар. 2021 жылғы халық санауы Рекулвер ауданында 4400 адамды (ең жақын жүзге дейін дөңгеленген) тіркеді. Рекулвердің жағалауы Арнайы ғылыми қызығушылық танытқан орын, Арнайы қорғалатын аймақ және Рамсар аймағына жатады, оның ішінде Рекулвер елдік саябағының көп бөлігі және Бишопстоун жартастарының жергілікті табиғат қорығы бар. Бұл жерде ұлттық деңгейде сирек кездесетін өсімдіктер мен жәндіктер табылады, сонымен қатар көшпенді құстар үшін де маңызды және геологиялық тұрғыдан да қызығушылық тудырады.

Reculver is a village and coastal resort about 3 mile (5 km) east of Herne Bay on the north coast of Kent in south east England. It is in the ward of the same name, in the City of Canterbury district of Kent. Reculver once occupied a strategic location at the north western end of the Wantsum Channel, a sea lane that separated the Isle of Thanet and the Kent mainland until the late Middle Ages. This led the Romans to build a small fort there at the time of their conquest of Britain in 43 AD, and, starting late in the 2nd century, they built a larger fort, or castrum, called Regulbium, which later became one of the chain of Saxon Shore forts. Following the withdrawal of the Western Roman Empire in ca. early C4th, the Brythons again took control of the lands until Anglo Saxon invasions shortly afterward. By the 7th century Reculver had become a landed estate of the Anglo Saxon kings of Kent. The site of the Roman fort was given over for the establishment of a monastery dedicated to St Mary in 669 AD, and King Eadberht II of Kent was buried there in the 760s. During the Middle Ages Reculver was a thriving township with a weekly market and a yearly fair, and it was a member of the Cinque Port of Sandwich. The settlement declined as the Wantsum Channel silted up, and coastal erosion claimed many buildings constructed on the soft sandy cliffs. The village was largely abandoned in the late 18th century, and most of the church was demolished in the early 19th century. Protecting the ruins and the rest of Reculver from erosion is an ongoing challenge. The 20th century saw a revival as local tourism developed and there are now two caravan parks. The 2021 census recorded 4,400 people (rounded to the nearest 100) in the Reculver area. The Reculver coastline is within a Site of Special Scientific Interest, a Special Protection Area and a Ramsar site, including most of Reculver Country Park, which itself includes much of Bishopstone Cliffs local nature reserve. While nationally scarce plants and insects are found there, the location is also important for migrating birds and is of significant geological interest.

Топонимика

Атаудың ең ерте жазылған түрі – Регульбий, латын тілінде жазылған және 5-ғасырдың басында немесе одан бұрын пайда болған. Бірақ оның бастауы ортақ британ тіліндегі "мүйіс немесе үлкен мүйіс" деген мағына беретін сөзден шыққан. Ескі ағылшын тілінде бұл Raculf болып бұрмаланып, кейде Raculfceastre түрінде келген, содан қазіргі "Reculver" атауы пайда болды. "Raculfceastre" түріне ежелгі ағылшын тіліндегі "ceaster" элементі кіреді, ол көбінесе "[римдік] қала немесе қабырғалы қалаға" қатысты.

Тарихқа дейінгі және римдік

Рекульвердің батысындағы жартастардан тас дәуірінің кремнезден жасалған құралдары шайылып алынды, ал 1960 жылы римдік бекіністің ортасынан мезолиттік траншетка балтасы табылды. Бұл, адам қонысының болуына қарағанда, кездейсоқ жоғалту болған болуы мүмкін, оның алғашқы дәлелдері қола және темір дәуіріне жататын орлармен байланысты. Бұл кең аумақты қоныс екенін көрсетеді, онда қола дәуіріндегі паллстаф және темір дәуіріндегі алтын монеталар табылған. Содан кейін римдіктер Британияны жаулап алған кезде "фортлет" салынды, бұл жаулау 43 жылы басталды, ал оңтүстік-батысқа қарай шамамен 8,5 миль (14 км) жердегі Кантербериге апаратын римдік жолдың болуы Рекульверде римдіктердің сол кезден бастап болғанын көрсетеді. 2 ғасырдың соңында толыққанды форт немесе каструм салынды. Бұл мерзім 1960 жылдары археологтар тапқан ерекше толық тақташа фрагменттерін зерттеу арқылы анықталды. Тақташа форттың құрылысын растайды, өйткені ол оның екі маңызды бөлігінің – базилика мен сацеллдың (ғибадатхананың) салынуын есте сақтайды, олардың екеуі де бас ғимараттың (принципияның) құрамына кіреді. Археологтар форттан оңтүстік-шығысқа қарай 61 метр жерде табылған римдік пешті де тапты, ол жүгері мен балық сияқты азық-түлікті кептіру үшін пайдаланылған болуы мүмкін; оның негізгі бөлмесі шамамен 16 фут (4,9 м) және 15 фут (4,8 м) көлемде болды. Форт төменгі төбеде орналасқан, одан кейін ұзын шығысқа қарай теңізге қарай созылып, материктік Кенттің солтүстік-шығыс шетін құрады: осылайша ол Темза сағасы мен кейіннен Вантсум каналы деп аталған теңіз жолына, оның арасында Танет аралы орналасқан, барлық жағынан бақылау жасауға мүмкіндік берді. Оны, мүмкін, Төменгі Германиядан келген I Baetasiorum когортының сарбаздары салған, олар бұрын кем дегенде 180 жылдардың басына дейін Камбриядағы Мэрипорттағы Алауна римдік бекінісінде қызмет еткен, өйткені форттан табылған плиткаларға "CIB" мөрі басылған. V ғасырдың басындағы римдік әкімшілік құжаты Notitia Dignitatum, сонымен қатар Рекульверде I Baetasiorum когортының болғанын растайды, ол кезде Регульбий деп аталған. Римдік дәуірде жақын маңда порт болған болуы керек, және ол әлі табылмаған болса да, ол, мүмкін, қамалдың оңтүстік немесе шығыс жағына жақын орналасқан. Қабырғалардың бастапқы биіктігі шамамен 5 метр, ал қалыңдығы 3 метр болған. Форттың бас ғимаратының кіреберісі солтүстікке қараған, бұл басты қақпаның солтүстік жағында, теңізге қарап тұрғанын көрсетеді. Солтүстік қабырға, шығыс қабырғаның жанасатын бөлігімен және батыс қабырғаның көп бөлігімен бірге теңізге ұшырады; шығыс қабырғасы ең жақсы сақталған және шығыс қақпасы мен күзет бекетінің қалдықтарын қамтиды. Қабырғаның сақталған бөліктері жер бетіндегі форттың жалғыз қалдығы болып табылады және барлығы, әсіресе оңтүстік-батыс бұрышындағы тастар тонаудан зардап шекті. Қабырғалар бастапқыда рагстонмен қапталған, бірақ оның аз бөлігі ғана қалды: басқа жағдайда қабырғалардың негізгі бөліктері ғана көрінеді, олар көбінесе кремнезден және бетоннан тұрады және ең биік жерінде тек 3 метр биіктікте тұр. Римдік бекіністерде әдетте азаматтық тұрғындардың елді мекендері (викус) болған: Рекульверде бұл бекіністің солтүстік және батыс жағында орналасқан, оның көп бөлігі теңізге ұшыраған аймақтарда орналасқан, ал аумағы шамамен "он гектарды" құрады. 1936 жылы Р. Ф. Джессап "гипокауст пен тезельді [ежелгі едені] бар римдік ғимарат қамалдың солтүстік жағында орналасқан" деп атап өтті: бұл құрылысты 17-18 ғасырлардағы антиквари Джон Баттли байқаған және ол, мүмкін, "қамалдың [алғашқы кезеңінде] сыртқы монша үйі" болған. Сол жерде Баттлидің айтуынша, "бірнеше цистерна" бар, олардың аумағы 3-3,7 метрді құрайды, ал төбелері дуалы тақтайлармен қапталып, түбінде балшықтан жасалған саз балшықпен жабылады. Ол бұл құдықтар жаңбыр суын сақтауға арналған деп ойлады. Сондай-ақ, Рекульвердегі осындай құдықтан римдіктердің су моншағында қолданылатын стригильді тапқанын және "біздің есіміміздегідей, осындай көптеген құдықтардың табылуы сол жердің ежелгі тұрғындарының өте көп болғанын көрсетеді" деген пікір айтты. 20-ғасырда форттың батысында римдік дәуірдегі он екі ұңғыма табылды, олардың он шағы шаршы болып табылды; барлығы Танет төсектерінің жұмсақ құмтастарынан төменгі құмтастың қатты қабатына кесіліп, су деңгейіне кірді. Бұл және басқа 20-ғасырлық римдік кезеңнен табылған заттар бекіністен батысқа қарай 341 метрге дейін созылып, 170 және 360 жылдар аралығындағы кезеңмен, шамамен бекіністің өзінде болған кезеңмен сәйкес келеді. Форттың ішінде кем дегенде 10 нәресте шоқысы табылды, олардың барлығы нәрестелер еді, олардың алтауы римдік ғимараттармен байланысты болды: бес нәресте қалдықтары ғимараттардың негізінде және қабырғаларында, сондай-ақ 270-300 жылдарға жататын монеталар табылды. Егер форттың оңтүстік-батыс аймағындағы ғимарат қазылса, онда тағы да көп шоқылар табылуы мүмкін деген күдік болды. Нәрестенің тамақтандыру бөтелкесі де 3 метрлік қашықтықтағы нәресте шоқысының жанындағы қазылған еденнен табылды, бірақ ол шоқылармен байланысты болмауы мүмкін. Нәрестелер, мүмкін, ритуалдық құрбандық ретінде ғимараттарда жерленген, бірақ олардың өлі болғандықтан, тірі туылғандықтан немесе өлтірілгендіктен жерленгені белгісіз. Кейіннен жергілікті халық форт аумағында ырылдаған нәрестенің даусы естілетіні туралы әңгіме тарады. 3 ғасырдың соңында римдік теңіз командирі Караузий, кейіннен Британияда өзін император деп жариялаған, Британия мен Еуропа материгі арасындағы теңізден қарақшыларды тазартатын міндет алды. Осылайша ол жаңа басшылық тізбегін құрды, оның британдық бөлігі кейіннен Саксон жағалау графтарының бақылауына өтті. Notitia Dignitatum көрсеткендей, Рекульвердегі форт осы жүйедегі "негізгі байланыс нүктесі" болды. Археологиялық дәлелдер форттың 370 жылдары тасталғанын көрсетеді. 18 ғасырдың дін қызметкері Джон Данкомб сияқты антикварлар Кенттің корольі Этельберт 597 жылы Кантербериден оның сарайын осы жерге көшіргенін және римдік қиратылған жерде сарай салғанын сендірді. Алайда, археологиялық қазбалар оны растамады; Этельберттің үйі көшпенді болған, ал осы оқиға "иманды аңыз" деп сипатталды. 669 жылы Кенттің корольі Экгберт монастырь негізін салу үшін жер берген кезде римдік форт орнында шіркеу салынды, ол Әзіз Марияға арналған. Монастырь "ірі меншік, поместье және қауымдық жер" орталығы ретінде дамыды және 9 ғасырдың басына қарай "өте бай" болды, бірақ кейіннен Кантербери архиепископтарының бақылауына өтті. 811 жылы архиепископ Вульфред монастырьдан бір бөлігін алып қойғанын жазды, ал одан кейін ол Вульфред пен Мерсия корольі Коенвульф арасындағы монастырь бақылауы үшін болған "тамырлық төбелес" оқиғасына қатысты. 838 жылы Кент архиепископы Цеолноттың келісімімен барлық монастырьлардың бақылауы Уэссекс корольдеріне берілді, оның орнына викинг шабуылдарынан қорғау ұсынылды. 10 ғасырға қарай Рекульвердегі монастырь және оның меншігі екеуі де корольдік меншікке айналды: олар 949 жылы Англия корольі Эадред архиепископтарға қайтарылды, осы кезде меншікке Хоат және Херне, сондай-ақ оңтүстік-батысқа қарай 38 км жердегі Чилмингтон және Танет аралының батысындағы жерлер кірді. 1066 жылға қарай монастырь қауымдық шіркеуге айналды. Бірақ...

Stone Age flint tools have been washed out from the cliffs to the west of Reculver, and a Mesolithic tranchet axe was found near the centre of the Roman fort in 1960. This was probably an accidental loss, rather than suggesting a human settlement, evidence for which begins with late Bronze Age and Iron Age ditches. These indicate an extensive settlement, where a Bronze Age palstave and Iron Age gold coins have been found. This was followed by a "fortlet" built by the Romans during their conquest of Britain, which began in 43 AD, and the existence of a Roman road leading to Canterbury, about 8.5 mile (14 km) to the south west, indicates a Roman presence at Reculver from then onwards. A full size fort, or castrum, was started late in the 2nd century. This date is derived in part from a reconstruction of a uniquely detailed plaque, fragments of which were found by archaeologists in the 1960s. The plaque effectively records the establishment of the fort, since it commemorates the construction of two of its principal features, the basilica and the sacellum, or shrine, both being parts of the headquarters building, or principia:

These structures were found by archaeologists, together with probable officers' quarters, barracks and a bath house. A Roman oven found 200 feet (61 m) south east of the fort was probably used for drying food such as corn and fish; its main chamber measured about 16 feet (4.9 m) by 15 feet (4.8 m) overall. The fort was located on a low hill, beyond which a long promontory then projected north eastwards into the sea and formed the north eastern extremity of mainland Kent: thus it offered observation on all sides, including both the Thames Estuary and the sea lane later known as the Wantsum Channel, which lay between it and the Isle of Thanet. It was probably built by soldiers of the Cohors I Baetasiorum, originally from Lower Germany, who had previously served at the Roman fort of Alauna at Maryport in Cumbria at least until the early 180s, since tiles recovered from the fort are stamped "CIB". The Notitia Dignitatum, a Roman administrative document from the early 5th century, also records the presence of the Cohors I Baetasiorum at Reculver, then known as Regulbium. There must also have been a harbour nearby in Roman times, and, though this has not yet been found, it was probably near to the fort's southern or eastern side. The walls of the fort originally stood about 14.8 feet (5 m) high and were 10 feet (3 m) thick at their base, reducing to at the top; they were reinforced internally by an earthen bank. The entrance to the fort's headquarters building faced north, indicating that the main gate was on the north side, facing the eponymous promontory and the sea. The north wall has been lost to the sea, along with the adjoining part of the east wall and most of the west wall; the east wall is most complete and includes the remains of the eastern gateway and guard post. Parts of the surviving walls are all that remains of the fort above ground, and all have suffered from stone robbing, especially near the south western corner. The walls were originally faced with ragstone, but very little of this remains: otherwise only the cores of the walls are visible, consisting mostly of flint and concrete and standing only 8.6 feet (3 m) high at their highest. Roman forts were normally accompanied by a civilian settlement, or vicus: at Reculver this lay outside the north and west sides of the fort, much of it in areas now lost to the sea, and was extensive, perhaps covering "some ten hectares [25 acres] in all." In 1936 R. F. Jessup noted that "a Roman building with a hypocaust and tesselated [floor once] stood considerably to the northward of the fort": this structure had been observed by the 17th to 18th century antiquarian John Battely, and was probably "an external bath house relating to [an early phase of] the fort." In the same area Battely described "several cisterns" between 10 and 12 feet (3–3.7 m) square, lined with oak planks and sealed at the bottom with puddled clay. He believed that these were for storing rainwater, and noted that a Roman strigil, which would have been used in a bath house, had been found in a similar cistern at Reculver; he also observed that "such a multitude [of cisterns] has been discovered, almost in our memory, as proves that the ancient inhabitants of the place were very numerous." In the 20th century twelve wells of the Roman period were identified to the west of the fort, ten of which were square; all were cut into the hard layer of sandstone below the soft sandstone of the Thanet Beds, thus tapping into the water table. These and other 20th century finds from the Roman period extend to 1120 feet (341 m) west of the fort, and date to a period between 170 and 360, roughly coinciding with the period of occupation at the fort itself. At least 10 infant burials have been found within the fort, all of babies, of which six were associated with Roman buildings: five sets of infant remains were found within the foundations and walls of buildings, as were coins dating from 270 to 300 AD. It was suspected that more such burials might be found in the walls of a building in the south western area of the fort if it were excavated further. A baby's feeding bottle was also found in an excavated floor within 10 feet (3 m) of one of the infant skeletons, though it may have been unconnected with the burials. The babies were probably buried in the buildings as ritual sacrifices, but it is unknown whether they were selected for burial because they were already dead, perhaps stillborn, or if they were buried alive or killed for the purpose. A local tale subsequently developed that the grounds of the fort were haunted by the sound of a crying baby. Towards the end of the 3rd century a Roman naval commander named Carausius, who later declared himself emperor in Britain, was given the task of clearing pirates from the sea between Britain and the European mainland. In so doing he established a new chain of command, the British part of which was later to pass under the control of a Count of the Saxon Shore. The Notitia Dignitatum shows that the fort at Reculver became part of this arrangement, and its location meant that it lay at the "main point of contact in the system [of Saxon Shore forts]". Archaeological evidence indicates that it was abandoned in the 370s. Antiquarians such as the 18th century clergyman John Duncombe believed that King Æthelberht of Kent moved his royal court there from Canterbury in about 597, and built a palace on the site of the Roman ruins. However, archaeological excavation has shown no evidence of this; Æthelberht's household would have been peripatetic, and the story has been described as probably a "pious legend". A church was built on the site of the Roman fort in about 669, when King Ecgberht of Kent granted land for the foundation of a monastery, which was dedicated to St Mary. The monastery developed as the centre of a "large estate, a manor and a parish", and, by the early 9th century, it had become "extremely wealthy", but it then fell under the control of the archbishops of Canterbury. In 811 Archbishop Wulfred is recorded as having deprived the monastery of some of its land, and soon after it featured in a "monumental showdown" between Wulfred and King Coenwulf of Mercia over the control of monasteries. In 838 control of all monasteries under Canterbury's authority was passed to the kings of Wessex, by the agreement of Archbishop Ceolnoth in exchange for protection from Viking attacks. By the 10th century the monastery at Reculver and its estate were both royal property: they were given back to the archbishops of Canterbury in 949 by King Eadred of England, at which time the estate included Hoath and Herne, and land at Chilmington, about 23.5 mile (38 km) to the south west, and in the west of the Isle of Thanet. By 1066 the monastery had become a parish church. However, in 1086 Reculver was named in the Domesday Book of 1086 as a hundred, and the manor was valued at £42.7s. (£42.35). Included in the Domesday account for the manor, as well as the church, farmland, a mill, salt pans and a fishery, are 90 villeins and 25 bordars: these numbers can be multiplied four or five times to account for dependents, as they only represent "adult male heads of households". At that time, although Domesday Book records that Reculver belonged to the archbishop of Canterbury in both 1066 and 1086, in reality it must again have been lost to him, since William the Conqueror is recorded as having returned it, among other churches and properties, to the archbishop at his death. In the 13th century Reculver was a parish of "exceptional wealth", and the considerable enlargement of the church building during the Middle Ages indicates that the settlement had become a "thriving township", with "dozens of houses". In 1310 Archbishop Robert Winchelsey of Canterbury noted that the population of the whole parish in the time of his predecessor John Peckham (c. 1230–1292) had numbered more than 3,000. For this reason, and because the parish was also large geographically, he converted chapelries at Herne and, on the Isle of Thanet, St Nicholas at Wade and Shuart into parishes, though the church at Hoath remained a perpetual curacy belonging to Reculver parish until 1960. Records for the poll tax of 1377 show that there were then 364 individuals of 14 years and above, not including "honest beggars", in the reduced parish of Reculver, who paid a total of £6.1s.4d. (£6.07) towards the tax.

Теңізге құлдырау және жоғалту

Орта ғасырдағы дамыған қалашық ішінара Уантум каналы арқылы теңіз сауда жолындағы орналасуына байланысты болды, бұл орта ғасырларда Сандвичтің Бес Портына мүшелігімен мысал келтірілген, тіпті англосаксон дәуірінде де болған. Уантум каналының маңыздылығы соншалық болды, 1269 жылы Темза өзені қатып қалғанда Сандвич пен Лондон арасындағы сауда құрлықпен жүргізілуге тиіс болды. Канал туралы тарихи жазбалар 1269 жылдан кейін сирек кездеседі, мүмкін «жол орта ғасырларда осылай жақсы белгілі болғандықтан, оны әдеттегідей қарастырған болар, себебі Лондоннан Сандвичке дейінгі су жолы кейде «Темза» деп аталатын». Бірақ лайлану мен тосу 1460 жылға немесе одан кейін сауда кемелерінің каналмен жүзуіне тосқауыл қойды, ал 1485 жылы Сареде алғашқы көпір салынды, себебі паромдар енді сенімді түрде жұмыс істей алмады. Рекульвер де жағалау эрозиясының салдарынан кешікті. 1540 жылы Джон Лиланд осы жерге сапар шеккенін жазғанда, солтүстік жағалауы «қаладан» 400 метрден аспайтын қашықтықта болды. 1576 жылы Уильям Ламбард Рекульверді «жақсы жағдайда емес және қарапайым» деп сипаттады. 1588 жылы шіркеуде 165 адам қатысты, ал 1640 жылы 169 адам болды, бірақ шамамен 1630 жылғы картада шіркеу жағалаудан шамамен 152 метр қашықтықта тұрғандығы көрсетілген. 1658 жылдың қаңтар айында жергілікті сот судьяларына «Михаилдан бері [29 қыркүйек 1657] теңіздің басып кіруі туралы петиция берілді, ол соңғы кезде шамамен алты құбыр жерге басып кірді және әрі зардап келтіретін болады». 1660 жылдары ауылдың екі «сыраханасын» ұстауға шамасы келмегені халықтың азаюын көрсетеді. Ауыл 18 ғасырдың соңында көбінесе тасталып қалды, оның тұрғындары Рекульверден оңтүстік-батысқа қарай 2 километрге орналасқан, бірақ сол приходтың ішіндегі Хиллбороға көшті. Шіркеу тұрған жардың эрозиясы және ауылды су басуы туралы алаңдаушылық 1783 жылға дейін канализация комиссарларын тақтайшалар мен үймелерден тұратын қымбат теңіз қорғанысын орнатуға мәжбүр етті. Осы кезде комиссарлар Сэр Томас Пейдж ұсынған шіркеуді қорғау схемасын қабылдады деп хабарланды. Теңіз қорғанысы кері нәтиже берді, себебі теңіз суы олардың артында жиналып, жарды бұза бастады. Джон Данкомбтың айтуынша, бұрын «қоқыс шығарушылар мен шотландтарға ақы төлейтін қожалар төбелер сумен жуылғанда суға батып кетуі тиіс жердің деңгейін сақтаудан басқа мақсат пен қызығушылық танытпаған». 1787 жылы Рекульвер «балықшылар мен контрабандистердің шала безендірілген шағын ауылына айналды». 1804 жылдың қыркүйек айында су тасқыны мен қатты желдің салдарынан бес үй қирады, олардың бірі «ежелгі ғимарат, мейрамхананың қарама-қарсы жағында орналасқан және монастырлық құрылыстың бөлігі болған сияқты көрінді». Келесі жылы, шіркеу хатшысы Джон Бретттің жазбаларына сәйкес, «Рекульвер шіркеуі мен ауылы қауіпсіз болды», бірақ 1806 жылы теңіз ауылға енуді бастады, ал 1807 жылы жергілікті шаруалар теңіз қорғанысын бұзды, содан кейін «ауыл теңіздің мейіріміне толығымен қирады». Джон Ренни жар мен шіркеуді қорғаудың қосымша схемасын ұсынды, бірақ 1808 жылдың 12 қаңтарында шіркеуді бұзу туралы шешім қабылданды. 1809 жылдың наурыз айында жардың эрозиясы оны шіркеуден 4 метрге дейін жақындатты, ал сол жылдың қыркүйек айында бұзу басталды. Троица үйі мұнаралардың навигациялық көмек ретінде сақталуын қамтамасыз ету үшін араласты, ал 1810 жылы құрылыстың қалған бөлігін 100 фунтқа сатып алып, қираған шіркеу тұрған жартасты қорғауға арналған алғашқы жамбастарды салды. Қасиетті орын шіркеумен бірге немесе сәл кейінірек тасталды, ал Хиллбороға ауыстыратын шіркеу 1813 жылы ашылды. 1808 жылдың қаңтар айында теңіз Рекульвердегі Хой және Анкор мейрамханасының негіздерін құлатып жібергеннен кейін ғимарат алынып тасталды және артық викаридж сол атымен уақытша ауыстыру ретінде пайдаланылды. 1800 жылы ауылда тек бес немесе алты үй қалған деп хабарланғанымен, 1809 жылы жаңа Hoy and Anchor Inn салынды, ал 1838 жылы ол Король Этельберт қонақ үйі деп қайта аталды. Қосымша құрылыс жұмыстары 1843 жылы салынған қонақ үйдің есігінің үстіндегі тастан көрінеді, ал кейіннен ол қазіргі түріне дейін кеңейтілді, «бәлкім 1883 жылы». Шіркеудің астындағы жардың қазіргі көрінісі, үлкен тас алжапқыштың үстіндегі шөпті беткей, орталық үкіметтің жұмысы болды және 1867 жылдың сәуірінде аяқталды. 2000 жылы ежелгі шіркеудің ішінде тұрған ерте ортағасырлық айқышқа ұқсаған бөлшектерді пайдаланып, мыңжылдық айқыш жасалды. Бұл автопарк кіреберісінде тұр және оны Кентербери қалалық кеңесі тапсырды.

The thriving medieval township depended partly on its position on a maritime trade route through the Wantsum Channel, already present in Anglo Saxon times and exemplified by Reculver's membership of the Cinque Port of Sandwich later in the Middle Ages. The importance of the Wantsum Channel was such that, when the River Thames froze in 1269, trade between Sandwich and London had to be carried out overland. Historical records for the channel are sparse after 1269, perhaps "because the route was so well known as to be taken for granted [in the Middle Ages], the whole waterway from London to Sandwich being occasionally spoken of as the 'Thames'". But silting and inning had closed the channel to trading vessels sailing along it by about 1460 or soon after, and the first bridge was built over it at Sarre in 1485, since ferries could no longer operate reliably across it. Reculver was also diminished by coastal erosion. By 1540, when John Leland recorded a visit there, the coastline to the north had receded to within little more than a quarter of a mile (400 m) of the "Towne [which] at this tyme [was] but Village lyke". Soon afterwards, in 1576, William Lambarde described Reculver as "poore and simple". In 1588 there were 165 communicants – people taking part in services of holy communion at the church – and in 1640 there were 169, but a map of about 1630 shows that the church then stood only about 500 feet (152 m) from the shore. In January 1658 the local justices of the peace were petitioned concerning "encroachments of the sea [which had] since Michaelmas last [29 September 1657] encroached on the land near six rods ], and will doubtless do more harm". The village's failure to support two "beer shops" in the 1660s points clearly to a declining population, and the village was mostly abandoned around the end of the 18th century, its residents moving to Hillborough, about 1.25 mile (2 km) south west of Reculver but within the same parish. Concern about erosion of the cliff on which the church stood, and the possible inundation of the village, had led the commissioners of sewers to install costly sea defences consisting of planking and piling before 1783, when it was reported that the commissioners had adopted a scheme proposed by Sir Thomas Page to protect the church: the sea defences had proven counter productive, since sea water collected behind them and continued to undermine the cliff. Before this, according to John Duncombe, "the commissioners of sewers, and the occupiers who pay scots, [had] no view nor interest but to secure the level [ground], which must be overflowed when the hill is washed away." By 1787 Reculver had "dwindled into an insignificant village, thinly decked with the cottages of fishermen and smugglers." In September 1804 a high tide and strong winds led to the destruction of five houses, one of which was "an ancient building, immediately opposite the public house, and had the appearance of having been part of some monastic erection". The following year, according to a set of notes written by the parish clerk John Brett, "Reculver Church and willage stood in safety", but in 1806 the sea began to encroach on the village, and in 1807 the local farmers dismantled the sea defences, after which "the village became a total [wreck] to the mercy of the sea." A further scheme to protect the cliff and church was proposed by John Rennie, but a decision was taken on 12 January 1808 to demolish the church. By March 1809, erosion of the cliff had brought it to within 12 feet (4 m) of the church, and demolition was begun in September that year. Trinity House intervened to ensure that the towers were preserved as a navigational aid, and in 1810 it bought what was left of the structure for £100 and built the first groynes, designed to protect the cliff on which the ruined church stands. The vicarage was abandoned at the same time as the church, or a little later, and a replacement parish church was built at Hillborough, opening in 1813. After the sea undermined the foundations of the Hoy and Anchor Inn at Reculver in January 1808, the building was taken down and the redundant vicarage was used as a temporary replacement under the same name. Although it was reported in 1800 that there were then only five or six houses left in the village, a new Hoy and Anchor Inn was built by 1809, and this was renamed as the King Ethelbert Inn by 1838. Further construction work is indicated by a stone over the doorway to the inn bearing a date of 1843, and it was later extended into the form in which it stands today, "probably in 1883". The present appearance of the cliff below the church, a grassy slope above a large stone apron, was the work of central government and was in place by April 1867. In 2000 the surviving fragments of an early medieval cross that once stood inside the old church were used to design a Millennium Cross to commemorate two thousand years of Christianity. This stands at the entrance to the car park and was commissioned by Canterbury City Council.

Секіріп тұрған бомбалар

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ауылдың шығысындағы жағалау аймағы Барнс Уоллистің домалап секіретін бомбасының прототиптерін сынау үшін пайдаланылды. Бұл аймақ тым жабық болғандықтан таңдалды, сонымен қатар шіркеу мұнараларының анық көрінуі және прототиптерді азайған судан алып шығудың оңайлығы да маңызды факторлар болған болуы мүмкін. Рекульверде бомбаның әртүрлі инертті нұсқалары сыналып, "Upkeep" деп аталған операциялық нұсқаның жасалуына әкелді. Бұл бомбаны RAF-тың 617 эскадрильясы "Chastise" операциясында қолданды, ол "Dambuster" рейдтері ретінде белгілі, онда 1943 жылдың 16-17 мамыр күндері Германияның Рур айманындағы бөгеттерге Ланкастер бомбалаушыларының тобы шабуыл жасады. 2003 жылдың 17 мамырында Ланкастер бомбалаушысы Рекульвердегі сынақ алаңының үстінен ұшып өтіп, осы оқиғаның 60 жылдығын тойлады. Шамамен 2 метрлік ұзындығы және 1 метрлік ені бар екі прототиптік бомба 1977 жылға дейін теңіз жағалауының артындағы батпақта жатты, содан кейін оларды әскер алып кетті. 1997 жылы жағалаудан тағы да прототиптер табылды, олардың бірі Рекульверден батысқа қарай 5 шақырым жерде орналасқан Херн шығанағы мұражайы мен галереясында сақталады. Ал қалғандары Дувр қамалында және Танет аралындағы бұрынғы RAF Манстон әуежайындағы "Спитфайр және Ураган" ескерткіш мұражайында қойылған. 2017 жылдың 29 наурызында Рекульвердегі жағажайды күтіп-ұстау жұмыстары кезінде қоршаған ортаны қорғау агенттігі инертті "Upkeep" бомбасының бір бөлігін тапты, оның ішіндегі заттардың бір бөлігі әлі де жабысқан күйде болды.

Басқару

10 ғасырда король Эдредтің Рекалверді Кентербери архиепископтарына сыйлаған жарғысында, иемдік құрлық бөлігінің шекарасы 20 ғасырдағы Рекалвер, Хоат және Херн приходтарының шекараларымен шамалас болды, ал иемдік Танет аралының бір бөлігін де қамтыды. 1086 жылы «Соңғы кітапта» Рекалвер жүз деп аталды, яғни ол жергілікті жүз сотының өткізілу орны болған. Бұл жүзге Хоат пен Херн кірді, сондай-ақ Танет аймағының көршілес бөлігі де кіруі мүмкін. 1274–1275 жылдары жергілікті жүздің аумағы әлдеқайда кеңейді: ол Блеангейт атымен аталды, ол Числет прихотының бөлінген бөлігінде орналасқан және солтүстік және оңтүстік жартыларына бөлінді; сонымен қатар Танеттің бір бөлігі де кірді. 1540 жылы Блеангейт жүзі Танеттегі жерлерді қамтымады, оның құрамында Стурри, Числет, Рекалвер және Херн приходтары «он бесінші және оныншы» деп аталатын көне салықтар үшін тізілді, ал 1659 жылы Числет, Херн, Хоат, Рекалвер, Стурмут, Стурри және Вестбер приходтары тізілді. 1808 жылы солтүстік жарты жүздің мүшелері, яғни «Блеангейт Жоғарғысы» Херн, Рекалвер, Стурмут және Хоат приходтарынан тұрды. Солтүстік жарты жүздің констеблі Рекалвер сарайының сотында сайланды, ол 1800 жылға қарай көбінесе Хернде өткізілді. Приход 1274–1275 жылдардағы Жүздеген тізімдерде және 1662–1689 жылдар аралығында салынатын отын салығы үшін Кенттегі екі «борг» арқылы өкілдік етілді. 1274–1275 жылдары олар Рекалвер боргы және Брукгейт боргы деп аталды; 1663 жылы Рекалвер-стрит боргы және Брукгейт боргы деп аталды, олар Рекалвер прихотының астында, Хоат боргымен бірге тіркелді; ал 1673 жылы Рекалвер боргы және Брукгейт боргы Херн прихотының астында тіркелді, ал Хоат өзінің прихотының астында тіркелді. Алайда, Кенттегі боргтар және жалпы ондықтар олар орналасқан шіркеулік приходтарға емес, графтықтың сарайлық және жүздік әкімшілігіне байланысты болды. Герн және Танет аралындағы, Уэйдтегі Сент-Николас приходтары 1310 жылы Рекалвер прихотының бөліктерінен құрылды, бірақ олар 19 ғасырға дейін бастапқы приходтарымен бағынысты қарым-қатынаста болды, ал Хоат 20 ғасырға дейін мәңгілік пасторлыққа ие болды. Содан кейін Рекалвердің шамамен 5 шаршы километр аумақты қамтитын приход шекарасы 1934 жылға дейін шіркеулік және азаматтық мақсаттар үшін өзгеріссіз қалды және Хиллборо, Бишопстоун және Брук елді мекендерін, қазір Брук фермасын қамтыды. Приход батысқа қарай Херн прихотындағы Белтингеге және оңтүстік-батысқа қарай Брумфилдке дейін созылды, онда Херн прихотымен шекара қазір Маргейт жолы деп аталатын негізгі жолдың ортасымен өтті; ол оңтүстік-шығыста және шығыста Числет прихотымен шектелді. 1 сәуір 1934 жылы азаматтық приход таратылып, Герн-Беймен біріктірілді. Рекалвер сол атымен сайлау округінде орналасқан, оған Бельтинге, Бишопстоун, Брук фермасы, Бойден Гейт, Числет, Хиллборо, Хоат және Мейпол кіреді. Округ Кентербери жергілікті басқару округінде орналасқан және Кентербери қалалық кеңесінде бір орынға ие; 2019 жылғы жергілікті сайлауда бұл орынды консерватор Рейчел Лоис Карнак жеңді. Ұлттық деңгейде Рекалвер Солтүстік Танет ағылшын парламенттік сайлау округінде, Роджер Гейл (консерватор) 1983 жылдан бері депутат болып табылады.

In the 10th century charter by which King Eadred gave Reculver to the archbishops of Canterbury, the boundary of the mainland part of the estate was about the same as those for the adjoining parishes of Reculver, Hoath and Herne in the 20th century, and the estate included part of the Isle of Thanet. In 1086, Domesday Book named Reculver as a hundred, meaning that it was probably the meeting place for the local hundred court. The hundred included Hoath and Herne, and it may also have included the neighbouring area of Thanet. In 1274–75 the local hundred was much larger: it was then named after Bleangate, in a detached part of Chislet parish, and was divided into northern and southern halves; it also included part of Thanet. By 1540 Bleangate hundred no longer included land on Thanet, its members being listed then as Sturry, Chislet, Reculver and Herne for the archaic taxes known as "fifteenths and tenths", and in 1659 they were listed as Chislet, Herne, Hoath, Reculver, Stourmouth, Sturry and Westbere. In 1808 the members of the northern half hundred, or "Bleangate Upper", were listed as Herne, Reculver, Stourmouth and Hoath. The constable for the northern half hundred was chosen at the court leet of the manor of Reculver, which by 1800 was usually held at Herne. The parish was represented by two tithings – known in Kent as "borghs" – in the Hundred Rolls of 1274–75 and, 400 years later, for the purposes of the Hearth Tax, levied between 1662 and 1689. In 1274–75 they appear as Reculver borgh and Brookgate borgh; in 1663 they appear as Reculver Street borgh and Brookgate borgh, which were recorded under a parish heading for Reculver, together with Hoath borgh; and in 1673 Reculver borgh and Brookgate borgh were recorded under a heading for Herne parish, while Hoath was recorded under its own parish heading. However, borghs in Kent, and tithings generally, were related to the manorial and hundredal administration of a county, rather than to the ecclesiastical parishes in which they lay. The parishes of Herne and, on the Isle of Thanet, St Nicholas at Wade were created from parts of Reculver parish in 1310, although they continued to have a subordinate relationship with their original parish into the 19th century, while Hoath remained a perpetual curacy into the 20th. Thereafter Reculver's parish boundary, enclosing an area of about 2 square miles (5 km2), remained the same for both ecclesiastical and civil purposes until 1934, and included the settlements of Hillborough, Bishopstone and Brook, now Brook Farm. The parish extended west almost to Beltinge, in Herne parish, and to Broomfield in the south west, where the boundary with Herne parish ran along the centre of the main thoroughfare, now Margate Road; it was bounded in open country on the south east and east by the parish of Chislet. On 1 April 1934 the civil parish was abolished and merged with of Herne Bay. Reculver is in an electoral ward of the same name that includes Beltinge, Bishopstone, Brook Farm, Boyden Gate, Chislet, Hillborough, Hoath and Maypole. The ward is in the local government district of Canterbury and has one seat on Canterbury City Council; in the local elections of 2019, the seat was won by Rachel Lois Carnac, Conservative. At the national level Reculver is in the English parliamentary constituency of North Thanet, for which Roger Gale (Conservative) has been MP since 1983.

География

Рекульвердегі римдік бекініс пен ортағасырлық шіркеудің қираған қалдықтары «Блиан-Хиллздің теңізге қарай созылатын соңғы бөлігі» саналатын, ең биіктігі 15 метр болатын төменгі төбедегі жартастың қалдығында орналасқан. 55 миллион жыл бұрын қалыптасқан шөгінділер батыстағы жартастарда жақсы көрініс береді. Жақын орналасқан Херн-Бей, бұрын Танет төсектері деп аталған, Танет формациясының жоғарғы бөлігінің типін көрсетеді. Ол құрамында майда түйірлі құмнан, сондай-ақ топырақ пен глаукониттен тұрады және Танетия (соңғы палеоцен) кезеңіне жатады. Бұл формация бор тобына және палеоцен-эоцен шекарасындағы Харвич формациясының құмды саздақтарына қарама-қарсы жатыр. Рекульвердің батысындағы, шамамен 35 метр биіктікке жететін ең биік жартастардың үстіңгі жағы Лондон саздағымен жабылған, ол эоцен кезеңіне тән, нәзік ұсақ саздақтан тұрады. Жер беті негізінен кремнийлі қиыршық тастардан және кейбір жерлерде кірпіш топырақтан тұрады, екеуі де мұздық шөгінділер болып табылады. Мұндай тау жыныстары теңіздің әсерінен оңай шайылып кетеді. Есептеулерге сәйкес, римдік бекініс бастапқыда теңізден солтүстікке қарай шамамен 1,6 шақырым қашықтықта орналасқан, бірақ жартастар жылына орташа есеппен 1 метр жылдамдықпен эрозияланып жатыр. 1800 жылға дейін жағалау эрозиясы Рекульвер ауылының көп бөлігін жойып жіберді, нәтижесінде тұрғындар Рекульвер ауданындағы Хиллбороға көшірілді. Эрозияны басқару жоспары жасалған, оған сәйкес, жағалаудың кейбір бөліктері, мысалы, ауылдық саябақ эрозиялануын жалғастыра береді, ал римдік бекініс пен ортағасырлық шіркеу орналасқан жерлер эрозиядан қорғалады. 1990 жылдары жаңа жағалау қорғаныс құрылыстары салынды, оның ішінде шіркеудің айналасындағы жағажайлар ірі тастармен жабылды. Кенттегі жылдың ең жылы айлары шілде мен тамыз, орташа ең жоғары температурасы шамамен 21 °C (70 °F), ал ең суық айлары қаңтар мен ақпан, орташа ең төменгі температурасы шамамен 1 °C (34 °F). Орташа ең жоғары және ең төменгі температуралар ел бойыншағы көрсеткіштерден шамамен 0,5 °C (0,3 °F) жоғары. Кенттің солтүстік жағалауындағы Рекульвер сияқты жерлер, Солтүстік Даунстың әсерінен, ішкі аймақтардан көбінесе жылырақ болады. Кенттегі орташа жылдық жауын-шашын мөлшері шамамен , ал ең көп жауын-шашын қазаннан қаңтарға дейін жауады. 2013 жылы Рекульверде суды тұщыландыру зауыты салынып, су қорын арттыру жоспары жарияланды.

The ruins of the Roman fort and medieval church at Reculver stand on the remnant of a promontory, a low hill with a maximum height of 50 feet (15 m), which is the "last seaward extension of the Blean Hills." Sediments laid down around 55 million years ago are particularly well displayed in the cliffs to the west. Nearby Herne Bay is the type section for the upper part of the Thanet Formation, previously known as the Thanet Beds, consisting of a fine grained sand that can be clayey and glauconitic and is of Thanetian (late Paleocene) age. It rests unconformably on the Chalk Group, and the sandy clays of the Harwich Formation at the Paleocene–Eocene boundary. The highest cliffs, rising to a maximum height of about 115 feet (35 m) to the west of Reculver, have a cap of London Clay, a fine silty clay of Eocene age. The surface consists mainly of flint gravel with some areas of brickearth, both of which are glacial deposits. Rocks such as these are easily washed away by the sea. It has been estimated that the Roman fort was originally about 1 mile (1.6 km) from the sea to the north, but the cliffs are eroding at a rate of approximately 3.3 feet (1 m) per year. Coastal erosion had washed away most of Reculver village by 1800, leading residents to re locate to Hillborough, within Reculver parish. A plan is in place to manage this erosion whereby some parts of the coastline such as the country park will be allowed to continue eroding, and others – including the site of the Roman fort and the medieval church – will be protected from further erosion. New sea defences were built in the 1990s, including covering the beaches around the church with boulders. The warmest time of year in Kent is in July and August, with average maximum temperatures of around 21 °C (70 °F), and the coolest is in January and February, with average minimum temperatures of around 1 °C (34 °F). Average maximum and minimum temperatures are about 0.5 °C (0.3 °F) higher than they are nationally. Locations on the north coast of Kent, like Reculver, are sometimes warmer than areas further inland, owing to the influence of the North Downs to the south. Average annual rainfall in Kent is about , with the highest rainfall from October to January. and it was announced in 2013 that a water desalination plant was to be built at Reculver to increase supplies.

Демография

1801 жылғы санақта Рекульвер қауымдастығында, шамамен 2 шаршы миль (5 км²) аумақты алып жатқан және Хиллборо, Бишопстоун және Брумфилдтің бір бөлігін қамтитын халық саны 252 адам деп тіркелді. Бұл көрсеткіш 20 ғасырға дейін салыстырмалы түрде тұрақты болды. Бірақ 20 ғасырдың басында күрт өсім тіркелді: 1931 жылғы санақта халық саны 829 адамды құрады. Алайда, бұл көрсеткішке демалыс жасауға келгендер де кірді. 2005 жылы Рекульверде жазғы демалыс маусымында "1000-нан астам адам" жиналатыны болжалды. 2001 жылғы 29 сәуірде өткізілген санақта, тиісті санақ ауданы 2,79 шаршы миль (7 км²) құрады және тек Рекульвер мен маңындағы шаруашылықтар мен үйлерді қамтыды. Онда 135 адам табылды, олардың шамамен төрттен бірі жылдамкөшпенді үйлерде тұрды. Олардың барлығы, Ирландия Республикасынан келген үш және Оңтүстік Африкадан келген үш адамды қоспағанда, Ұлыбританияда туған. Жыныстық құрамы: 69 әйел және 66 еркек. Жасы бойынша бөлінісі: 0-5 жастағы 12 адам (8,8%), 6-16 жастағы 16 адам (14%), 17-35 жастағы 30 адам (22,2%), 36-45 жастағы 14 адам (10,3%), 46-64 жастағы 44 адам (32,5%) және 65 жастан асқан 21 адам (15,5%). Тіркелген барлық адамдардың жартысы (67) экономикалық белсенді деп сипатталды, олардың 58-і жұмыс істейтін болса, тоғызы жеке кәсіпкерлікпен айналысты. Толық уақытты студенттер немесе жұмыссыз адамдар тіркелген жоқ. Жиырма төрт адам (17,7%) зейнеткер ретінде тіркелді. 16-74 жас аралығындағылардың 14-і (12,8%) білім деңгейі бойынша ең жоғары санатқа жатты. 99 адам христиан дінін ұстанады, 22 адам дінсіз деп жауап берді, ал 14 адамның діні көрсетілмеген. 2001 жылдың сәуірінен 2002 жылдың наурызына дейін Рекульвер сайлау округіндегі үй шаруашылықтарының орташа апталық табысы Ұлттық Статистика Офисінің мәліметі бойынша 560 фунт стерлинг немесе жылына 29 120 фунт стерлингті құрады. Бұл көрсеткіш Лондонды есептемегенде, Англияның оңтүстік-шығысындағы орташа көрсеткіштен (660 фунт стерлинг немесе 34 320 фунт стерлинг) төмен болды. 2011 жылғы санақта тиісті санақ ауданы сайлау округімен бірдей болды, ауданы 3,55 шаршы миль (9 км²) құрады және аймақ бойынша толық ақпарат ұсынды. Сондықтан, 2011 жылғы санақ бойынша округтің жалпы тұрғын халық саны 8845 адамды құраса да, 2001 жылғы санақпен салыстыруға болатын толыққанды мәліметтер жоқ.

In the census of 1801 the number of people present in the parish of Reculver, enclosing an area of about 2 square miles (5 km2) and including the settlements of Hillborough, Bishopstone and part of Broomfield, was given as 252, and this figure remained roughly stable until the 20th century when a dramatic increase was recorded: in the census of 1931, the number was given as 829. But this included holidaymakers, and in 2005 the number of people at Reculver was estimated to increase to "over 1,000 at the height of the [summer] holiday season". In the 2001 census, conducted on 29 April, the relevant census area covered 2.79 square miles (7 km2) and included only Reculver and outlying farms and houses, in which 135 people were found, almost a quarter of whom were in caravans. All were born in the United Kingdom except for three individuals from the Republic of Ireland and three from South Africa. Gender was given as 69 female and 66 male, and the age distribution was 12 individuals aged 0–5 years (8.8%), 16 aged 6–16 years (14%), 30 aged 17–35 years (22.2%), 14 aged 36–45 years (10.3%), 44 aged 46–64 years (32.5%) and 21 aged 65 years and over (15.5%). Half (67) of all the individuals recorded were described as economically active, with 58 of these having employers and nine being self employed; none were recorded as full time students or unemployed. Twenty four people (17.7%) were described as retired. Of those aged 16–74 years, 14 (12.8%) were placed at the highest level for education or qualification. Christianity was the only religion represented, by 99 individuals, with 22 recorded as having no religion and 14 whose religion was not stated. From April 2001 to March 2002 the average gross weekly income of households in the electoral ward of Reculver was estimated by the Office for National Statistics as £560, or £29,120 per year; this was below the average for the south east of England, excluding London, which was £660, or £34,320. In the 2011 census the relevant census area was identical to the electoral ward, an area of 3.55 square miles (9 km2), and produced information for the area as a whole. Therefore, while the total resident population of the ward at the 2011 census numbered 8,845, detailed information comparable to that of the 2001 census is unavailable.

Экономика

Орта ғасырларда Рекульвер Сандвичтің Бес Портының бірнеше мүшесінің бірі болды: бұл мәртебе, мүмкін, 11 ғасырдағы еркін қауымдастықтан туындаған, алғаш рет шамамен 1300 жылы тіркелген. Фордвич, Дил, Сарр және Стонардағы басқа мүшелер сияқты, ол теңіз саудасына қатысты және корольдің қажеті үшін кемелер мен адамдарды жеткізудегі Бес Порттың міндетін бөлісті, бұл салық жеңілдіктерімен сыйталды. Рекульвердің Сандвичтің бір бөлігі ретіндегі соңғы тіркелген жазбасы 1377 жылға дейін сақталған, ал оның аты 1432 жылғы Бес Порттың тізімдерінде жоқ, себебі, мүмкін, «жағалаудың күрт эрозиясы және одан кейінгі Вантум каналының Сарр мен Солтүстік аузы арасындағы [Рекульверге жақын] толып кетуі». 1220 жылы король Генрих III Кентербери архиепископына бейсенбі күндері Рекульверде апталық базар өткізуге рұқсат берді, ал 1 қыркүйекте Әулие Жилдің күнінде жыл сайынғы жәрмеңке ұйымдастырылды. «Рупапиан жағалауынан» – Ричбороу маңындағы жағалау, оңтүстік-шығысқа қарай 13 шақырымнан сәл астам – 1-2 ғасырлардағы римдік ақын Ювеналдың пісірілген дәмді устрицаларымен атақты болды, ал 1576 жылы Рекульверден алынған устрицалар «Уитстеплдік устрицалардан асып түседі, ал Уитстеплдің устрицалары Кент графтығының қалған устрицаларынан дәмді тұздылығымен жоғарырақ тұрады» деп есептелді. 1867 жылы «Ден» деп аталатын тұзды сулы жабық аумақ устрица мен лобстер өсіру үшін жалға берілді; 2014 жылдан бастап Рекульвердің шығыс жағында тұзды су тоғандарында устрица шабақтарын өсіретін кәсіпорын бар. 1914 жылдың мамырында Anglo Westphalian Kent Coalfield Ltd компаниясы Рекульверде көмір іздеу үшін бұрғылау жұмыстарын жүргізді, себебі олар жақын жердегі Числетте 48 фут (15 метр) қалыңдығындағы көмір қабатын тапқан және онда көмір шахтасын салуды жоспарлаған; бұрғылау орнынан 344 метр тереңдікте көмір үлгілері алынды, бірақ пайдалы қабат табылмай, жұмыс тоқтатылды. Бүгінде Рекульверде стационардық тұрақтар басым, алғашқысы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін пайда болды. Сондай-ақ, ауылдық саябақ, тегін үй болып табылатын Король Этельберт пабы және жақын жердегі дүкен мен кафе бар. Рекульвер 2008 жылы «маңызды мұралық аймақ» деп белгіленді және оны жасыл туризм орталығы ретінде дамыту жоспарлары бар. Кентербери қалалық кеңесінің 2009 жылы қабылданған Рекульвердің бас жоспары Рим бекінісінің оңтүстік-шығысында орналасқан тұрақтарда 100 тұрақ құруды көздеді, ол кейін кемпинг және тұрақтар клубына жалға берілді. Бұл тұрақтар 2015 жылы жабылды, содан кейін Кентербери қалалық кеңесі оны ауылдық саябаққа қосу мәселесі бойынша кеңес өткізді.

In the Middle Ages Reculver was one of several members, or "limbs", of the Cinque Port of Sandwich: possibly originating in a loose association in the 11th century, this status was first recorded in about 1300. Like other limbs at Fordwich, Deal, Sarre and Stonar, it was then involved in maritime trade, and it shared in the Cinque Ports' duty to supply ships and men for the king's use, in return for concessions such as tax exemption. The last surviving record of Reculver as a limb of Sandwich dates from 1377, and its name is absent from Cinque Port records of 1432, probably because of "drastic coastal erosion, and the consequent silting up of the Wantsum Channel between Sarre and the North Mouth [adjacent to Reculver]." In 1220 King Henry III granted the archbishop of Canterbury a market to be held weekly at Reculver on Thursdays, and an annual fair was held there on Saint Giles's Day, 1 September. Oysters from the "Rutupian shore" – the shoreline around Richborough, a little over 8 mile (13 km) to the south east – were noted as a delicacy by the 1st–2nd century Roman poet Juvenal, and in 1576 oysters from Reculver itself were "reputed as farre to passe those of Whitstaple, as Whitstaple doe surmount the rest of this shyre [of Kent] in savorie saltnesse." An enclosed area of salt water known as the Dene was leased for the breeding of oysters and lobsters in 1867; as of 2014 there is a hatchery for oysters in saltwater ponds on the eastern side of Reculver belonging to a seafood company that is based there. In May 1914, Anglo Westphalian Kent Coalfield Ltd drilled a borehole at Reculver in search of coal, since it had found a seam of coal 48 feet (15 m) thick at nearby Chislet and was developing a colliery there; possible samples of coal were retrieved from the borehole at a depth of 1,129 feet (344 m), but it was abandoned, no workable seam having been found. Today Reculver is dominated by static caravan parks, the first of which appeared after the Second World War. Also present are a country park, the King Ethelbert public house, which is a free house, and a nearby shop and cafe. Reculver was defined as a "key heritage area" in 2008, and there are plans for its development as a destination for green tourism. Canterbury City Council's Reculver Masterplan, adopted in 2009, envisaged the creation of 100 touring pitches in its caravan park, south east of the Roman fort, which was then leased to the Camping and Caravanning Club. That caravan park was closed by 2015, when Canterbury City Council undertook a consultation on its incorporation into the country park.

Қоғамдық құралдар

Рекульвер шіркеуінің бастауыш мектебі Хиллборо шіркеуімен іргелес орналасқан. Мектеп аумағында Beltinge күндізгі балабақшасы және Reculver таңғы ас пен мектептен кейінгі клуб та орналасқан. Үлкен балаларға арналған ең жақын мектеп – Херн Бей орта мектебі. Ең жақын пошта бөлімі Бэлтингеде, батыс-оңтүстік бағытта шамамен 3 шақырым қашықтықта орналасқан. Ең жақын жалпы медициналық практика (GP) кабинеті оңтүстік-батысқа қарай 2 шақырымдай, Бишопстоун мен Хиллбороның арасында орналасқан, ал басқалары Бэлтинге, Херн Бэй, Брумфилд және Сент-Николас-эт-Вейдте бар. Ең жақын жалпы аурухана – Королева Виктория ескерткіш ауруханасы, ол батысқа қарай шамамен 4 шақырым қашықтықта, Херн Бейде орналасқан. Апаттар мен шұғыл көмек бөлімі бар ең жақын аурухана – Маргеттегі Королева Елизавета, Королева Ана ауруханасы, ол шамамен 13 шақырым қашықтықта, шығысқа қарай орналасқан. Ең жақын қоғамдық орталық – Рекульвер және Бэлтинге ескерткіш залы, ол батыс-оңтүстік бағытта шамамен 3 шақырым қашықтықта орналасқан.

Қамбатталған Қасиетті Мария шіркеуі

Ортағасырлық мұнаралары қираған Сент-Мария шіркеуінің Рекульвердің "ең көрнекті ерекшеліктері" болып табылады. Олар 669 жылы Кент патшасы Экгберт дін қызметшісі Бассаға монастырь құру үшін жер берген кезде салынған шіркеуге 12 ғасырдың соңында қосылды. 760 жылдары Кент королі Эдберт II шіркеу ішінде жерленді. Ғимарат уақыт өте келе едәуір кеңейтілді, соңғы кеңейтім 15 ғасырда жасалды. Бірақ ол үш қанатты қақпа және тас жоғары айқыш сияқты көптеген англосаксондық ерекшеліктерін сақтап қалды, бірақ бұл 1784 жылы алынып тасталды. Шіркеу 1809 жылы қиратылды, бұл "19 ғасырдың ең қараңғы жазбаларында да сирек кездесетін вандализм актісі" деп сипатталды. 19 және 20 ғасырлардағы археологиялық қазбалар шіркеудің салыну ретін анықтады, ал жоғалған қабырғалардың орны бетон және кременьмен белгіленген. Қазіргі уақытта қираған ғимараттарды Англия мұрасы қорғап басқарады. Оларды қорғайтын теңіз қорғаныстары 1810 жылы Тринити Хаус тарапынан орнатылды, бірақ қазір оларды Қоршаған орта агенттігі күтіп ұстайды. Ингольдсби аңыздарында оқиғаның қайта жаңартылған нұсқасы бар, онда екі әпке орнына Роберт және Ричард де Бирчингтон есімді екі бауыр қолданылады. Клайв Аслет осы есімді Иан Флемингтің "Алтын саусақ" романындағы жаман кейіпкер Аурик Голдфингердің "Рекульверде тұрғанын" атап өткен кезде пайдаланды.

Ауылдық саябақ

Рекульвер ауылдық паркі – Кентербери қалалық кеңесі мен Кент жабайы табиғат қоры басқаратын табиғи қорық. Ол Рим бекінісінің қалған бөлігінен батысқа қарай, Бишопстон Гленге дейін созылған, шамамен 2 км ұзындықтағы, қорғалған, тік жардың үстіндегі тар жолақтан тұрады. Осы аймақтағы жардың үстіңгі бөлігінің көп бөлігі және барлық жағалауы Танет жағалауының Ұлттық табиғат ескерткіші (SSSI), Танет жағалауы және Сэндвич шығанағының Еуропалық маңызды орны (SPA) және осыған ұқсас атаумен аталған Рамсар сайтына кіреді; парктің көп бөлігі Бішопстон жартастарының жергілікті табиғи қорығының да бөлігі болып табылады. Қыста брент қаздарын және құмшақтар, құмқұстар сияқты су құстарын көруге болады; жаз айларында Кенттегі құмшақтардың ең ірі колониясы жұмсақ жартастарда ұялайды, ал 2013 жылы жартастардың үстінде фулмарлар да ұялай бастағаны хабарланды, кез келген уақытта құмқұстарды көруге болады. Жардың үстіндегі шабындықтар Кенттегі қалған бірнеше жартастың үстіндегі гүлді шабындықтардың бірі болып табылады және көбелектер мен қияқтарға мекенжай болып табылады. Сондай-ақ, ұлттық деңгейде сирек кездесетін шошқаның түймесі және Alysson lunicornis және Ectemnius ruficornis екі түрінің қазба жәндіктері де кездеседі. Бұл – Вулич қабаттарында ағаш қамтылған жалғыз орын. Кентербери қалалық кеңесінің Рекульвер бас жоспары жағалау эрозиясы салдарынан теңізге жоғалған жерлерді ауыстыру үшін ауылдық парктің оңтүстігіндегі егістік жерлерді сатып алуды көздейді. 2011 жылы Херн шығанағы аймағындағы жағалау, соның ішінде Рекульвер, инвазивті түрдің – киіз теңіз шұңқырының (Didemnum vexillum), сондай-ақ «теңіз құсуы» деп аталатын қауіпке ұшырағандығы анықталды. 2008 жылы Ұлыбритания суларында алғаш рет тіркелген киіз теңіз шұңқыры Жапония теңізіне тән, бірақ ол қайық корпустары, балық аулау құралдары және жүзетін теңіз шөптерімен Жаңа Зеландия және АҚШ сияқты әлемнің басқа бөліктеріне жеткізілді. Киіз теңіз шұңқыры басқа, тұрақты түрлердің үстіне өсіп, «шағылдарда тіршілік ететін түрлерді жауып, балық шаруашылығына әсер етуі мүмкін». Орталықта Блейн орманынан әкелінген бұршақтармен қыздырылатын пеш бар, күн және фотоэлектрлік панельдер электр қуатын қамтамасыз етеді, ал аймақтың тарихы, географиясы және жануарлар дүниесі туралы көрмелер ұйымдастырылған. Сондай-ақ, бекіністің шығыс қақпасына апаратын римдік жолдың қалдықтары табылған, ол [3–4 м] ені және кемінде [30 см] тереңдігі бар құмтас платформасынан тұрды. 1817 жылы Рекульверден оңтүстікке қарай 6 км жердегі Апстритте көліктің ең жақын қатынасы болды, ол Лондон, Кентербери және Танет аралы арасындағы бағытқа орналасқан. 1839 жылы көліктер мен фургондар күн сайын Херн шығанағынан Кентербериге және Кенттің оңтүстік және шығыс жағалауларындағы, ағылшын арнасына шығатын Дил, Довер, Сэндгейт және Хайт қалаларына дейін жүретін. 1865 жылы Херн шығанағынан «ұшқан» көлікпен тасымалдауға болады. Бүгінде автобус рейстері Король Этельберт қонақ үйіне жақын аялдамадан тоқтап, Рекульверді Херн шығанағымен, Кентерберимен, Бирчингтонмен және Маргейтпен байланыстырады. Ең жақын темір жол стансалары батысқа қарай 6 км жердегі Херн шығанағында және шығысқа қарай 7 км жердегі Бирчингтон-о-Сиде орналасқан. Екі станса да Чатэм магистральдық желісінде, Лондонның Виктория станциясы мен Танет аралының оңтүстік-шығыс жағалауындағы Рамсгейт арасында жүреді. Темір жол алғаш рет 1861 жылы батыстан Херн шығанағына жетіп, 1863 жылы Рамсгейт гавань темір жол станциясына дейін кеңейтілді, бірақ Рекульверден қоғамдық қатынас үшін ешқандай ереже жасалмады, дегенмен станция үшін жер сатып алу қарастырылды және қысқа мерзімді жүк станциясы ашылды. Сол жылы Рекульверде жолаушылар станциясы ұсынылды, негізінен туристерге қызмет көрсету үшін, бірақ ол салынбады. 1884 жылы Оңтүстік-Шығыс темір жолы Лондон, Чатем және Довер темір жолының Чатем магистраліне Рекульверде қосылу үшін Ашфорд пен Рамсгейт желісіндегі Гроув Ферри станциясынан филиал желісін салуды ұсынды, осылайша Кентербери мен Херн шығанағын байланыстырды. Кантербери мен Кент жағалауы темір жолы туралы заң жобасы 1885 жылдың қаңтар айында депутаттардың арнайы комитетіне ұсынылды: Лондон, Чатем және Довер темір жолы оған қарсылық білдірді, әсіресе Рекульвердегі негізгі желісімен жалғасу, сондықтан заң жобасы қабылданбады және желі салынбады. 1858 жылы жақын маңдағы батпақ жерінде Шығыс Кент темір жолы компаниясы желіні салған кемешілер үшін бастапқы үйлер тұрғызды; оларды 1904 жылдың қазанында Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолының инженерлері өздеріне алды. Теңізден Рекульверге қатынас жоқ, бірақ Рим бекінісі Регульбиумның 1 ғасырдан бері қолдау көрсеткен порты болған. Рекульверде 7-8 ғасырларға дейінгі монеталардың көп саны мен әртүрлілігі, әлбетте, оның Уантсум арнасы арқылы маңызды сауда жолындағы орнымен байланысты; Англо-саксон дәуірінде де порт болған болуы мүмкін, ал монастырь, әрине, «кеме паркі мен өз кеме жасау орнына» ие болған. 10 ғасырлық хаттамада король Эадред Рекульверді Кентербери архиепископтарына бергенде, солтүстікке қарай бірден арал болғандығы көрсетілген, бұл «кішкентай Уантсум [арнасы], кемелерді тікелей тоқтатуға және бекітуге қолайлы жағалау жасаған болуы мүмкін»; бүгінгі күні жағалаудан тыс жерде орналасқан Қара тас осы аралдың қалдығы болуы мүмкін. 17 ғасырда солтүстік-батыстағы шығанақ «бұрын кемелердің порты болған, қазір Ескі қалампыр» деп сипатталған. 18 ғасырда ауылда жолаушылар мен тауарларды түсіруге орын болған, ал Король Этельберт қонақ үйінің бұрынғы аты, «Hoy and Anchor», хойларға сілтеме жасайды, ол Солтүстік Кент жағалауындағы жергілікті сауда кемесінің түрі. Олар 19 ғасырдың ортасында да осы жағалауға қызмет көрсетуді жалғастырды. 1810 жылы Рекульвер мен Сент Николас-эт-Уэйд арасында Кентербериге дейін жететін канал ұсынылды, солтүстік ұшында теңіз кемелеріне арналған порт болады, ол Рекульверден қонақ үйінен басталатын жаңа жол арқылы қол жетімді болар еді, бірақ мұның ешқайсысы салынбады. 1832 жылдан бастап Лондон мен Кенттің солтүстік жағалауындағы бағыттар арасындағы маршрутындағы жолаушылар бу кемелері Херн шығанағы пирсінде тоқтады, бірақ бұл қызмет 20 ғасырдың бірінші жартысында тоқтатылды. 1865 жылғы саяхат нұсқаулығында хабарланғандай,

Reculver Country Park is a nature reserve managed by Canterbury City Council and the Kent Wildlife Trust. It covers and comprises a narrow strip of protected, cliff top land about 1.5 mile (2 km) long, running from the remaining enclosure of the Roman fort west to Bishopstone Glen. Most of the cliff top and all of the foreshore in this area are included in the Thanet Coast SSSI, the Thanet Coast and Sandwich Bay SPA and the similarly named Ramsar site; most of the Country Park is also part of the Bishopstone Cliffs local nature reserve, which covers of the coastline between Beltinge and Reculver. In winter brent geese and wading birds such as sanderlings and turnstones may be seen; during the summer months the largest colony of sand martins in Kent nests in the soft cliffs, on top of which fulmars were also reported to have begun nesting in 2013, and wading curlews may be seen at any time. The grasslands on the cliff top are among the few remaining cliff top wildflower meadows left in Kent, and are home to butterflies and skylarks. Also present are the nationally scarce hog's fennel and two species of digger wasp, Alysson lunicornis and Ectemnius ruficornis. and is the only location in the Woolwich Beds to contain wood. Canterbury City Council's Reculver Masterplan envisages purchasing farmland to the south of the country park to replace land lost to the sea through coastal erosion. In 2011 it was found that the shoreline in the Herne Bay area, including Reculver, had come under threat from an invasive species, the carpet sea squirt (Didemnum vexillum), also known as "marine vomit". First recorded in UK waters in 2008, the carpet sea squirt is indigenous to the sea around Japan, but it has been carried to other parts of the world, including New Zealand and the US, on boat hulls, fishing equipment and floating seaweed. Carpet sea squirt can overgrow other, sessile species, "potentially smothering species living in gravel and affecting fisheries." The centre features a log burner fuelled by logs from the Blean woodland, solar and photovoltaic panels provide electrical power, and there are displays describing the history, geography and wildlife of the area. Remains of a Roman road leading to the east gate of the fort have also been found, which were "substantial consisting of a sandstone platform [10–13 feet (3–4 m)] wide and at least [11 inches (30 cm)] deep." In 1817 the nearest access to transport by coach was at Upstreet, about 4 mile (6 km) south of Reculver, which lay on a route that ran between London, Canterbury and the Isle of Thanet. In 1839 coaches and vans ran daily from Herne Bay to Canterbury and on to destinations on the southern and eastern coasts of Kent, with access to the English Channel, at Deal, Dover, Sandgate and Hythe. In 1865 transport from Herne Bay was available by "fly" – a type of one horse hackney carriage. Today, bus services calling at a stop adjacent to the King Ethelbert Inn connect Reculver with Herne Bay, Canterbury, Birchington and Margate. The nearest railway stations are at Herne Bay, about 3.8 mile (6 km) to the west, and Birchington on Sea, about 4.5 mile (7 km) to the east. Both stations are on the Chatham Main Line, running between London's Victoria station and Ramsgate, on the south eastern coast of the Isle of Thanet. The railway first reached Herne Bay from the west in 1861 and was extended to Ramsgate Harbour railway station by 1863, but no provision was made for public access from Reculver, although purchase of land for a station there had been envisaged and a short lived goods station was opened in 1864. In the same year a passenger station was proposed for Reculver, primarily to serve tourists, but it was not built. In 1884 the South Eastern Railway proposed building a branch line from its station at Grove Ferry on the Ashford to Ramsgate line to join the London, Chatham and Dover Railway's Chatham Main Line at Reculver, thereby linking Canterbury and Herne Bay. The Canterbury and Kent Coast Railway Bill was presented to a select committee of MPs in January 1885: the London, Chatham and Dover Railway objected to it, particularly the junction with their main line at Reculver, so the Bill was rejected and the line was not built. Rudimentary houses were erected by the East Kent Railway company on nearby marshland in 1858 for the navvies who constructed the line through the area; these had been taken over by enginemen of the South Eastern and Chatham Railway by October 1904, when they were replaced by cottages. There is no provision for access to Reculver from the sea, but there were maritime connections from at least the 1st century, when the Roman fort of Regulbium had a supporting harbour. The quantity and variety of coins found at Reculver dating from the 7th century to the 8th are almost certainly related to its location on a major trade route through the Wantsum Channel; there was probably still a harbour in Anglo Saxon times, and the monastery may well have operated a "fleet of ships and its own boatyard." Details in the 10th century charter in which King Eadred gave Reculver to the archbishops of Canterbury suggest that there was then an island immediately to the north, creating a "mini Wantsum [Channel that] could have provided a sheltered channel for beaching and berthing ships"; the present day Black Rock beyond the shoreline may be a remnant of this island. In the 17th century an inlet to the north west was described as "anciently for a harber of ships, called now The Old Pen". In the 18th century there was a place for landing passengers and goods at the village, and the former name of the King Ethelbert Inn, the "Hoy and Anchor", makes reference to hoys, a local type of merchant sailing vessel. These continued to serve the coastline of northern Kent in the mid 19th century. In 1810 a canal was proposed to run from the coast between Reculver and St Nicholas at Wade to Canterbury, with a harbour for sea going vessels at the northern end, which would be accessible from Reculver by a new road beginning at the inn, but none of this was built. Passenger steamships called at Herne Bay pier on their route between London and destinations along the north coast of Kent from 1832, but this service ceased in the first half of the 20th century. A travel guide of 1865 advised that

19 ғасырдың ортасынан бастап Рекульверде жағалау күзетшілері орналасқан, олар 20 ғасырдың ортасында алынып тасталған, бірақ қираған шіркеудің мұнаралары теңізшілер үшін маңызды нүкте болып табылады, практикалық және Теміз теңіздік құтқару координациялық орталығы (MRCC) және Довер MRCC қамтыған аумандарды бөлуге пайдаланылады.

Дін

19 ғасырдың басында Рекульверден оңтүстік-батысқа қарай 2 км жердегі Хиллборо қаласында ескі Сент-Мария шіркеуінің орнына жаңа англикан шіркеуі салынды. Жаңа шіркеу де Сент-Марияға арналды және 30 фунт стерлингке сатып алынған жерге салынды, ол 1813 жылғы 13 сәуірде киеленді. "Жыртық және кедейлік стилінде салынған қасіретті кішкентай [шіркеу]", шатыры ағып, 1874 жылы бұзыла бастады. Оның орнына 1876 жылы құрылысы басталған және 1878 жылғы 12 маусымда киеленген қазіргі ғимарат тұрғызылды. 1876 жылы салынған шіркеуді сол кезде Кентербери епархиясының шешушісі болған архитектор Джозеф Кларк готикалық жаңғыру стилінде жобалады. Онда 100-ге жуық адам отыра алады, және ол "қарапайым және салыстырмалы түрде әсем ғимарат", бірақ Рекульвердегі ескі шіркеудің тас бұйымдарын қамтиды. Кейіннен Брук 1350 жылдардың басында Кент шерифі болған Джеймс де ла Пайнға өтті. Оның немересі оны 1563 жылы Кент графтығының рыцары болып сайланған және 1572 жылы "Лорд Чейни" атағын алған Генри Чейннің ата-бабасына сатты. Ол 1574 жылға дейін Кенттегі барлық мүлкін "өз ысырапшылығын қаржыландыру үшін" сатқан. Брук қазір Брук фермасы, онда Мейкоттың үйінің қалдығы бар – кірпіштен жасалған, ою-өрнектелген "өте қарапайым Елизавета заманының қақпасы". Томас Брок, 16 ғасырдың ортасында Каледен депутат болған, Рекульвердің Томас Брукінің ұлы болуы мүмкін, сондай-ақ "дін радикалы" болған. Елизавета I және Джеймс I тұсында Руж Круа Пэрсевант және Йорк Геральды қызметін атқарған Ральф Брук 1625 жылы қайтыс болды және шіркеу ішінде жерленді, онда ол собордың оңтүстік қабырғасындағы қара мәрмәр тақташамен еске алынды, оның геральдикалық киімін киген бейнесі салынған. Роберт Хант, 1595-1602 жылдары Рекульвердің викарийі, 1606 жылы Вирджиния штатының Джеймстаун қаласына ағылшын отарлаушы қонысына "Сюзан Констант" кемесімен жүзіп барып, дін қызметкері болды және, мүмкін, "қазіргі Америка Құрама Штаттарында 1607 жылғы 21 маусымда алғашқы белгілі қасиетті тағайындама қызметін" өткізді. Барнаба Кнелл 1602 жылдан 1646 жылға дейін викарий болды: ағылшын азаматтық соғысы кезінде оның ұлы Пол Кнелл, шамамен 1615 жылы туған, корольдік курассирлер полкінің капелланы болды, оған ол 1643 жылдың тамызында Глостерді қоршауда "Христианның жолсерігі" деген уағыз айтты. 1685 жылғы иемдік картасы Рекульвердің айналасындағы жердің көп бөлігі 1679 және 1702 жылдар аралығында Кент сайлау округтері үшін депутат болған Джеймс Оксенденге тиесілі екенін көрсетеді.

Early in the 19th century a new Anglican parish church was built at Hillborough, about 1.25 mile (2 km) south west of Reculver, as a replacement for the old church of St Mary. The new church was given the same dedication to St Mary and, standing on a plot of land bought for £30, it was consecrated on 13 April 1813. A "miserable little [church] built in a rough and poverty stricken style", it had a leaking roof and was already decaying by 1874, and was replaced by the present structure, begun in 1876 and consecrated on 12 June 1878. The church begun in 1876 was designed in the Gothic Revival style by the architect Joseph Clarke, who was surveyor for the diocese of Canterbury at the time. It has seating for about 100 people, and is a "simple and relatively plain building", though it incorporates stonework from the old church at Reculver. Brook subsequently passed to James de la Pine, sheriff of Kent in the early 1350s. His grandson sold it to an ancestor of Henry Cheyne, who was elected knight of the shire for Kent in 1563, and was created "Lord Cheyney" in 1572. He had sold all of his possessions in Kent by 1574 to "finance his extravagance", Brook is now Brook Farm, where there is a remnant of Maycote's home in the form of a gateway, which is a "very rustic Elizabethan affair", all of brick, with mouldings. Thomas Broke, alderman and MP for Calais in the mid 16th century, may have been a son of Thomas Brooke of Reculver, as well as being a "religious radical". Ralph Brooke, officer of arms as Rouge Croix Pursuivant and York Herald under Elizabeth I and James I, died in 1625 and was buried inside the church, where he was commemorated by a black marble tablet on the south wall of the chancel, showing him dressed in his herald's coat. Robert Hunt, vicar of Reculver from 1595 to 1602, became minister of religion to the English colonial settlement at Jamestown, Virginia, sailing there in the ship Susan Constant in 1606, and celebrated probably "the first known service of holy communion in what is today the United States of America on 21 June 1607." Barnabas Knell was vicar from 1602 to 1646: during the English Civil War his son Paul Knell, born in about 1615, was chaplain to a regiment of Royalist cuirassiers, to whom he preached a sermon, "The convoy of a Christian", at the siege of Gloucester in August 1643. An estate map of 1685 shows that much of the land around Reculver then belonged to James Oxenden, who spent much of his life as an MP for Kent constituencies between 1679 and 1702.

Танымал мәдениетте

Жазушы Рассел Хобан 1980 жылғы, соңғы апокалипсис тудырған "Риддли Уокер" романында Рекалверді "Реакыс Овер" деп өзгертіп қолданады.