Р. Л. Бернсайд: Американдық блюз сазгерінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық блюз музыканты (1926–2005)
сахна режиссері

Р. Л. Бернсайд (23 қараша 1926 – 1 қыркүйек 2005) – американдық блюз әншісі, ән жазушы және гитарист. Ол өмірінің көп бөлігін музыкамен өткізді, бірақ 1990 жылдардың басына дейін көп танылмады. Сол онжылдықтың соңғы жартысында Бернсайд Джон Спенсермен бірге жазбалар жасады және гастрольдік сапарларға шықты, осы арқылы кең көрерменге жол ашып, панк және гараж рок өнерінің жанкүйерлеріне өзінің музыкасын таныстырды.

1991-2005: Коммерциялық табыстар мен денсаулықтың нашарлауы

1970 жылдардың соңында немесе 1980 жылдардың басында Бернсайд таныстырылып, Джуниор Кимброумен серіктестік құрды. Оның отбасы Миссисипи штатының Чулахома қаласындағы Кимброулардың жаңа "Жүніорлар орынына" (Junior’s Place) жақын тұрды және осы музыкалық әулетпен бірлесіп жұмыс істеді. Бұл компанияны олардың өнерлерін жылдар бойы тамашалаған екі студент – "Жанды блюз" журналының редакторы Питер Редверс Ли және журналға жазатын Мэтью Джонсон құрған. Бернсайд сол кезден бастап өмірінің соңына дейін "Fat Possum" лейблімен бірге болды. Олардың алғашқы жұмысы – "Bad Luck City" (1992) альбомы, онда "Sound Machine" тобы болды. Келесісі, "Too Bad Jim" (1994) альбомы Джуниорлар орынында жазылып, Палмер, Кальвин Джексон және Кенни Браунның қолдауымен шығарылды. Джексон Голландияға көшкеннен кейін Бернсайд жаңа, тұрақты топ тапты және көбінесе Браунмен және оның немересі, барабаншы Седрик Бернсайдпен бірге өнер көрсетті. Р.Л. алғаш рет өнер мұражайында концерт бергені 1993 жылдың ақпан айында Балтимор қаласындағы Уолтерс өнер мұражайында болды. Бұл концертті Грэмми жүлдесіне ие болған продюсер Ларри Хоффман ұйымдастырды, ол Бернсайдты Балтимор халық музыкалық қоғамының концертіне шақырған еді. Бірақ концертте Бернсайдтың вокалы пайдаланылды. 2001 жылы жүрек талмасынан кейін дәрігер оған ішімдік ішуді тоқтатуды кеңес берді. Бернсайд осы кеңеске құлақ салғанмен, бұл өзгеріс оның ойнау қабілетін жоғалтқанын айтты. Бұл ремикс альбомдары аралас пікірлерге ие болды: кейбіреулер оларды "табиғи емес" деп сипаттаса, енді біреулер олардың ойын-сауық көңілдігін немесе "жаңа технологияларға шынайы блюз сезімін қалай үйлестіргенін" жоғары бағалады. Коммерциялық тұрғыдан ремикстер сәтті болды. Әрбір альбом Billboard чартындағы "Top Blues Albums" тізімінде алдыңғысынан озып, 12-18 аптаға дейін тізімде тұрды (бірақ ешқайсысы "Hot R&B/Hip Hop Songs" тізіміне енген жоқ). "Come On In" альбомынан екі трек "The Sopranos" сериалының саундтрегіне енді. "Come On In" альбомынан шыққан "Let My Baby Ride" әні эфирде көп ойналып, MTV арнасының "120 Minutes" бағдарламасында музыкалық клипі көрсетілді. Альбомның "Rollin' & Tumblin'" әні 2002 жылғы Nissan автокөлігінің телерекламасында пайда болды. Бірақ жанды, ремикстелмеген "Burnside on Burnside" (2001) альбомы Billboard чартындағы "Blues Albums" тізімінде 4-орынға ие болды. Бұл Бернсайдтың белсенді топ жетекшісі ретіндегі соңғы жұмысы болды, ол 2001 жылдың қаңтар айында Браун мен Седрикпен бірге жазылған. Одан кейін "Fat Possum" лейблі Джордж Митчеллдің 1967 жылғы жазбаларын толық форматта шығарды, ол "First Recording" (2003) альбомында қамтылған. Сонымен қатар, 1990 және 2000 жылдары басқа лейблдермен бірнеше бұрынғы жазбалар (жоғарыда көрсетілгендей) және HighTone Records компаниясының бірнеше жаңа жазбалары жарық көрді.

In the late 1970s or early 1980s, Burnside was introduced and struck a partnership with Junior Kimbrough. and the family lived next to the Kimbroughs' new Junior's Place in Chulahoma, Mississippi and collaborated with the counterpart musical family. was founded by two students who had been attending their performances for some years—Peter Redvers Lee, editor of Living Blues magazine, and Matthew Johnson, a writer for the magazine. Burnside remained with Fat Possum from that time until his death. Their first output was Bad Luck City (1992), featuring the Sound Machine. The next, Too Bad Jim (1994), was recorded at Junior's Place and produced by Palmer, with support from Calvin Jackson and Kenny Brown. After Jackson moved to Holland, Burnside found a new stable band and would usually perform with Brown and drummer Cedric Burnside, his grandson. R. L. played his first art museum gig when Grammy nominee/producer Larry Hoffman brought him to Baltimore to play the Walters Art Museum in February, 1993 as the feature of a Baltimore Folk Music Society concert. but used Burnside's vocals. After a heart attack in 2001, his doctor advised him to stop drinking; Burnside did, but he reported that change left him unable to play. These remix albums received mixed reviews, some describing the results as "unnatural" while others lauded the playful spirit, or "the way it yokes authentic blues feeling to new technology". Commercially, the remixes were successful; each surpassed its previous in Billboard's Top Blues Albums chart, as they stayed there for 12–18 weeks' periods (but none entered into the more competitive Hot R&B/Hip Hop Songs), and two tracks from Come On In were included in The Sopranos soundtrack. "Let My Baby Ride" off Come On In received significant airplay and an ensuing music clip was slotted in MTV's 120 Minutes; the album's "Rollin' & Tumblin'" accompanied a 2002 Nissan TV commercial. But the live, unremixed album Burnside on Burnside (2001) peaked at number 4 of Billboard's Blues Albums chart – the last article to catch Burnside as an active bandleader, recorded in January 2001 with Brown and Cedric. In between, Fat Possum licensed and released First Recording (2003), comprising George Mitchell's 1967 recordings in its fullest edition yet, in traditional format. In addition, the 1990s and 2000s saw release of several recordings from previous decades by other labels (see above), as well as a couple of new recordings by HighTone Records.

Стиль

Бёрнсайдтың дауысы күшті әрі әсерлі болды, ол қартайған сайын әлсіремей, керісінше, одан да байыды. Оның ырғақтары көбінесе солтүстік Миссисипидегі флейта мен барабанның блюз музыкасына негізделген. Джон Ли Хукерге ұқсас, Бёрнсайдтың алғашқы жазбалары вокалдық және аспаптық стильде бір-біріне өте ұқсас, тіпті қайталанатын сияқты естіледі. Көптеген әндері дәстүрлі аккордтардан бас тартып, бір аккордты пайдалануға баса назар аударады. Оның вокалдық стилі ұзақ ноталардың соңында қысқа ғана фальцетке өту ерекшелігімен сипатталады. Замандасы T Model Ford сияқты, Бёрнсайд блюзды қарапайым ұстаныммен орындады, оның өзгешелігі – шикілік. Ол және оның кейінгі менеджерлері мен сыншылары оның өмірін күреспен өткізген, көп ішетін, жасырын қылмыскер, өркөкіректік пен қарсылық әндерін орындайтын адам ретінде бейнеледі. Бёрнсайд көптеген тосттарды – «Мағыналы маймыл» және «Тожо Гитлерге айтқандары» сияқты афроамерикалық халық поэзиясын білді және концерттері мен жазбаларында әндер арасында оларды қуана оқып беретін. Ол концерттерде және қоғамдық шараларда ұзақ әңгімелер айтты, көптеген дереккөздер оның тапқырлығы мен тартымдылығын атап өтті.