Кіріспе
Сент-Мэри Вулнот – Лондон қаласындағы Англикан шіркеуі, Ломбард көшесі мен Король Уильям көшесінің қиылысында, Банк торабының жанында орналасқан. Қазіргі ғимарат Николас Хоксмур салған Анн патшайым шіркеулерінің бірі. Қауымдық шіркеу әр сейсенбі күні қасиетті тағамды бөлісу рәсімімен қызметтер өткізіп, белсенді түрде қолданылады. Сент-Мэри Вулнот Лэнгборн бөлімінде жатыр.
Ерте тарих
Хоксмурдың қайта құруы кезінде нысанның астында римдік қалдықтар табылды, сондай-ақ жақын жерде үлкен римдік ғимарат болған деген пікір бар. Бұл кейбір адамдарды осы орынның кем дегенде 2000 жылдан бері құдайға табыну үшін пайдаланылып келгеніне сендіруге әкелді. Бұл римдік қалдықтардың діни сипатта болуы және "англосаксондық ағаш құрылысының қалдықтарының астында" орналасқандығы туралы болжамға негізделген. Дегенмен, оның атауы алғаш рет 1191 жылы Вилнотмаричерше деп тіркелген. Атаудың "Вулнот" бөлігі, мүмкін, 12 ғасырдың басында осы аймақта тұрған Вулнот де Валеброк деген қайырымдастың есімінен шыққан, немесе оңтүстік саксон ақсұлы және король Гарольд Годвинсонның атасы Вульфнот Чилд болған. Оның толық (және ерекше) арналуы – Туған Марияға. Қазіргі ғимарат – осы орындағы кем дегенде үшінші шіркеу. Норман шіркеуі 1445 жылға дейін сақталды, содан кейін қайта салынды, ал 1485 жылы мұнара қосылды. 1666 жылы Лондонның Ұлы өрті кезінде ол көп зақымданды, бірақ сэр Кристофер Рен оны жөндеді. 1670 жылы екі жаңа қоңырау (жоғары және төменгі) құйылды, ал 1672 жылы ортаңғы қоңырау құйылды. Алайда, жөнделген құрылым қауіпсіз емес болып шықты және 1711 жылы бұзуға тура келді.
Хоксмур
Ғимаратты Елу жаңа шіркеуді салу комиссиясы қайта салды. Құрылыс жұмыстары 1716 жылы басталды және жаңа шіркеу 1727 жылы Пасха күні табынуға қайта ашылды. Ол Николас Хоксмурға тапсырылды, ол өзінің ең ерекше және түпнұсқа дизайнының бірімен жауап берді. Хоксмур жұмыс істеу үшін ерекше кең алаңға ие болды. Ескі шіркеу, көптеген басқа қалалық шіркеулер сияқты, дүкендер мен үйлермен қоршалған еді, бірақ олар шіркеумен бірге бұзылды. Осылайша Хоксмур учаскенің толық ашық алдыңғы жағын толыққанды пайдалана алды. Сент-Мэри Вулнот – Хоксмурдың Лондон қаласындағы жалғыз шіркеуі. Нәтижесіндегі шіркеу Хоксмурдың сәулет өнеріндегі маңызды білдірісі болды. Оның ағылшын барокко стиліндегі ерекше қасбеті екі жалпақ мұнарамен безендірілген, олар Коринф тәртібіндегі бағаналармен тіреледі, бұл бағаналар шіркеудің барлық бөлігінде қолданылады. Фасадтың Ломбард көшесіне қараған батыс жағында, қисайған бағаналарға сүйенген, алға қарай иілген фронтонмен әшекейленген ерекше ойыстар бар. Шіркеудің ішкі кеңістігі салыстырмалы түрде кішкентай болғанына қарамастан, таң қалдыратын кеңдікке ие. Планировка Хоксмурға тән, «куб ішінде куб» құрайды – төрт бағаннан тұратын үш қатармен қоршалған шаршы, ол өзі кезегінде кеңірек шаршымен қоршалған. Оның үстінде, Бернинидің Римдегі Петір шіркеуіндегі үлгісімен жасалған барокко балдахині орналасқан.
Құлату қаупі
19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында шіркеу үлкен өзгерістерге ұшырады; оны бірнеше рет бұзу ұсынылды, бірақ әр жолы сақталды. Уильям Баттерфилд 1876 жылы галереяларын қауіпсіз емес деп есептеп алып тастады, сонымен қатар маңызды (бірақ толыққанды сәтті емес) бірқатар өзгерістер енгізілді. 1897 мен 1900 жылдар аралығында Сити және Оңтүстік Лондон темір жолы (C&SLR) шіркеудің төменгі жағында Банк метро станциясын салды. C&SLR-ға оны бұзуға рұқсат берілді, бірақ халықтың наразылығы оларды қайта қарастыруға мәжбүр етті: компания тек жер астын пайдалануға келісім берді. Крипт темір жолға сатылды, ал сүйектері Ілфордта қайта жерлену үшін шығарылды. Шіркеудің қабырғалары мен ішкі бағаналары болаттық арқалықтармен нығайтылды, ал Банк станциясының лифт және баспалдақ шахталары шіркеу еденінің тікелей астында салынды. Осы кезде қоңыраулар да жаңа құрылғылармен қайта ілінді. Пластерде жарықтар пайда болған жоқ және құрылыс құлаған жоқ; кейіннен компания шіркеу ғимараты бұрынғыдан гөрі әлдеқайда мықты болғанын мәлімдеді.
ХХ ғасырдың ортасы
1950 жылдың 4 қаңтарында Сент-Мэри Вулнот I санаттағы ескерткіш ретінде тіркелді, ал 1952 жылы гильдия шіркеуіне айналды.
Қазіргі күн
Сент Мэри Вулнот - Сент Эдмунд Королі және Мученігінің біріктірілген приходының және Сент Николас Аконс, Барлық Әулиелер Ломбард көшесі, Сент Бенет Грейсчёрч, Сент Леонард Истчип, Сент Дионис Бэкчерч және Сент Мэри Вулчёрч Хоу шіркеулерінің (әдетте "Сент Эдмунд және Сент Мэри Вулнот" деп қысқартылады) қолданыстағы приход шіркеуі. Бұл екі шіркеу ғана жоғарыда аталғандардың арасынан сақталған. Ол Англия шіркеуінің Лондон диоцезінің құрамына кіреді. Қазіргі уақытта Лондондағы неміс тілді швейцариялық қауым оны пайдаланады, сонымен қатар ол Канаданың Британ Колумбиясы үкіметінің Лондондағы ресми шіркеуі болып табылады. 2013 жылы қалалық округтердің шекаралары өзгергенімен, шіркеудің округпен тығыз байланысы болғандықтан, ол Лангбурн округінде қалды, ал айналасындағы ғимараттар Кендлвик және Уолбрук округтеріне берілді.
Дінге қатысы бар атақты адамдар
Сэр Мартин Боуз, Лорд-мэр (1545–46) және Монетный мастер, осында үйленді және жерленді, оның балалары мен немерелері осында шомылдырылды. Томас Кид, Елизавета заманының драматургі, осында шомылдырылды; оның әкесі Фрэнсис де шіркеудің қараушысы болды. Жосиас Шут 1611 жылдан бастап осы жерде пастор болды. Ральф Робинсон 1640 жылдары осы жерде пресвитериандық пастор қызметін атқарды. Уильям Оутрам осы жерде пастор болды. Композитор Томас Басби 1798 жылдан бастап осында органшы болды. Джон Ньютон, евангелист, құлдыққа қарсы күресші және гимн жазушы, 1780 жылдан 1807 жылға дейін осы жерде қызмет етті. Уильям Уилберфорс, құлдыққа қарсы күресші, осында ғибадат етті. Эдвард Ллойд, Лондонның Ллойдінің негізін қалаушы, осында еске алынды. Уильям Джозиа Айронс, дінтанушы, 1872 жылдан бастап осы жерде пастор болды. Сэр Уильям Фипс осында жерленді. 18 ақпан 1694/5 жыл. Анна (Марбери) Хатчинсон, танымал американдық отаршыл әйел, 1612 жылы Уильям Хатчинсонға осында тұрмысқа шықты. Томас Ричи, 23 наурыз 1809 жылы туған, Мексикадағы Кабо-Сан-Лукас қаласын құрғандардың бірі, осында шомылдырылды.
Anne (Marbury) Hutchinson, noted American colonial woman, married William Hutchinson here in 1612. Thomas Ritchie, born 23 March 1809, a founder of Cabo San Lucas, Mexico, was baptised here.