Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мадригалдық комедия – Италияда 16 ғасырдың аяғында пайда болған ойын-сауық музыкасының бір түрі, онда байланысты, әдетте а капелла орындалатын мадригалдар тізбегімен айтылады, көбінесе бір оқиғаны баяндайды және кейде еркін драмалық сюжетке ие болады. Операның пайда болуындағы маңызды элементті құрайды. Бұл термин 20 ғасырда пайда болды және Альфред Эйнштейн оны танымал етті. Мадригалдардың алғашқы жинағы, бір жинақ ретінде орындалып, біртұтас (және өте күлкілі) оқиғаны айтқан «Иль цикаламенто делле донне аль букато» (кір жуатын әйелдердің әңгімесі), авторы Алессандро Стриджио, 1567 жылы жазылған. Кейінгі мадригалдық комедиялар кейде актілерге, соның ішінде прологқа бөлінеді, және операдағыдай «ойналмаса» да, олар сахнада әсем суреттелген фонмен қойылуы мүмкін (мысалы, Орацио Веккидің «Л’Амфипарнасо» (1597) прологын бейнелейтін ксилографияда: әнші әрине, қала көшесін бейнелейтін фон алдында костюм киіп тұр). Дегенмен, Веккидің партитурадағы нұсқауы бойынша әншілер әрекет етпеуі керек, ал көрермендер қиялын пайдаланып, оқиғаны өздері толықтыруы тиіс. Ол шығарманың прологында тыңдаушыларға былай дейді: «Мен сөз етіп отырған көрініс сіздің санаңызда көрінуі керек; ол сіздің көзіңізбен емес, құлағыңызбен сіңіп кіреді: қараудың орнына тыңдаңыз және үндемеңіз». Бұл форма әсіресе 1590 жылдары және 1600 жылдан кейінгі бірнеше жылда Италияда танымал болды, бірақ 1600 жылы операның пайда болуымен бірге сұраныстан қалып қойған сияқты, алайда а капелла мадригалдар да осы кезеңде жоғалып бара жатты. Мадригалдық комедияның музыкасы жеңіл, ал тақырыбы әрқашан күлкілі болды. Мадригалдық комедияның негізгі композиторларына Алессандро Стриджио, Адриано Банкиери, Джованни Кроче және Орацио Векки кіреді.
Madrigal comedy is a term for a kind of entertainment music of the late 16th century in Italy, in which groups of related, generally a cappella madrigals were sung consecutively, generally telling a story, and sometimes having a loose dramatic plot. It is an important element in the origins of opera. The term is of 20th century origin, popularised by Alfred Einstein. The first collection of madrigals, sung as a set and telling a coherent (and highly comic) story, was Il cicalamento delle donne al bucato (the gossip of wives in the laundry), by Alessandro Striggio, which was written in 1567. Later madrigal comedies are sometimes divided into acts, including a prologue, and while not "acted" in the sense of an opera, they may have been performed on stage with elaborate painted backdrops (for example, the woodcut showing the prologue of Orazio Vecchi's L'Amfiparnaso (1597): a singer is evidently in costume in a backdrop showing a city street). Vecchi's direction in the score, however, is for the singers not to act, but for the audience to fill in the action internally, using their imagination. He speaks to the audience in the prologue to the work: "the spectacle I speak of is to be seen in your mind; it enters not through your eyes, but through your ears: instead of looking, listen, and be silent." The form was popular especially in the 1590s and few years after 1600, only in Italy, but seems to have fallen out of favor with the advent of opera right at 1600, although a cappella madrigals were also disappearing at this time as well. The music of madrigal comedies is light, and the subject matter was invariably comic. Principal composers of madrigal comedy included Alessandro Striggio, Adriano Banchieri, Giovanni Croce, and Orazio Vecchi.
Анықтамалар және қосымша оқу
"Мадригал комедиясы", "Мадригал" және "Алессандро Стриджио" мақалалары Стенли Сейди редакторы астындағы "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" сөздігінде. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Густав Риз, "Ренессанс кезеңіндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 жыл. Дон Рендел редакторы астындағы "Жаңа Гарвард музыка сөздігі". Кембридж, Массачусетс, Гарвард университетінің баспасы, 1986 жыл.
Articles "Madrigal comedy", "Madrigal," "Alessandro Striggio" in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954. The New Harvard Dictionary of Music, ed. Don Randel. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 1986.